Warszawianka. Gdy zgasną światła

Już po pierwszym tomie Warszawianki wiedziałem, że muszę przeczytać drugi, a teraz utwierdziłem się w tym, że pora nabyć trzeci, by przyjrzeć się losom bohaterów, których zdążyłem poznać i polubić. Tak jak polubiłem pisarstwo Ida Żmiejewska - autorka. Powodów jest wiele: sprawna narracja, lekkie pióro, wciąganie Czytelnika w realia epoki, świetnie prowadzona intryga, no i, mimo że to kryminał historyczny, to wątki miłosne też są niezwykle ważna i momentami wręcz kluczowe.

W drugiej części spotykamy bohaterów, których poznaliśmy w tomie pierwszym. Do Warszawy po wcześniejszych perturbacjach wraz z główną bohaterką Leontyną Rapacką wraca matka i siostra. Rozpoczynają nowe życie w Warszawie. Rosjanin, policjant Aleksander Woronin, który nie jest obcy jej sercu, chociaż stara się tę miłość wyprzeć, no bo nie uchodzi kochać Moskala, wszak to maj 1887 roku, kiedy Warszawa jest w rękach Carskiej Rosji. Woronin wylądował w więzieniu, podejrzany o zabójstwo swojej kochanki, artystki baletowej Zofii Ostrowskiej. I chociaż wielu ludzi chce mu pomóc, on każdą wysuniętą rękę odrzuca. W tym momencie wkracza do akcji Leontyna, która nie wierzy w winę Aleksandra, tym bardziej że w Tetrze giną kolejne aktorki w podobnych okolicznościach... I tu zatrzymajmy się, resztę znajdziecie na kartach książki. Zapewniam wciągnięcie się w całą intrygę z... kopytami.

Czy można czytać drugi tom, bez lektury pierwszego? Tak, bo Ida Żmiejewska dba, by czytelnikowi przypominać w odpowiednich momentach zdarzenia i postaci z wcześniejszej odpowiedzi. Dodam — można, ale po, co skoro można przeczytać, najpierw pierwszy, potem drugi, a następnie trzeci!

Poprzednia część „Warszawianki” skończyła się w dość nieoczekiwanym momencie, a zachwyciła mnie na tyle mocno, że z największą przyjemnością sięgnęłam po jej kontynuację – „Gdy zgasną światła” Wydarzenia w tej części mają miejsce dwa lata po tych opisanych w „Warszawiance”.

Do Warszawy, po prawie półtorarocznej nieobecności, wraca wraz z matką i siostrą Leontyna Rapacka. Panie wróciły do stolicy po pobycie w Szwajcarii, mając nadzieję, że tak długa nieobecność pozwoliła społeczeństwu zapomnieć o skandalu związanym ze śmiercią adwokata Rapackiego oraz samobójczą śmiercią jego syna. Kobiety sądzą, że dwa lata to wystarczający czas, by ludzie zapomnieli o atmosferze skandalu wokół ich rodziny i pozwolili im na powrót do normalnego życia w społeczeństwie.

Leontyna, sama zarządza majątkiem, ponieważ matka nie ma do tego głowy, a Helenka jest na to zbyt młoda, poza tym bardzo poważnie odchorowała tamte zdarzenia. Nagła śmierć ojca, zupełnie nieoczekiwana, jak uderzenie pioruna, zmusiła Leontynę do stawienia czoła brutalnej rzeczywistości. Po samobójczej śmierci brata Ludwika poczuła, jak grunt usuwa jej się spod nóg. Zrozumiała, że teraz musi polegać tylko na sobie, bo ci, na których kiedyś mogła liczyć, mogli zniknąć w każdej chwili. To doświadczenie sprawiło, że stała się silniejsza, zaczęła myśleć samodzielnie. Wobec braku mężczyzny w rodzinie to ona stała się jej głową.

Ta historia zachwyca swoim spokojnym tempem, pięknym językiem i ogromną dbałością o szczegóły. „Gdy zgasną światła” to doskonały kryminał retro, ukazujący czasy, gdy policja nie dysponowała nowoczesnymi narzędziami śledczymi. Wszystko musieli odkrywać sami, opierając się na dedukcji oraz łączeniu faktów i śladów.

Autorka w doskonały sposób zobrazowała XIX-wieczną Warszawę, opisując ją tak realistycznie, że miałam wrażenie, jakbym sama tam była. Wciągająca zagadka kryminalna od początku trzymała mnie w napięciu, a im więcej się dowiadywałam, tym więcej pojawiało się pytań. Śledztwo w sprawie morderstw okazało się znacznie bardziej skomplikowane, niż mogłam przypuszczać, a każde nowe odkrycie tylko mnożyło moje wątpliwości.

Akcja powieści toczy się w teatralnym środowisku, pełnym rywalizacji, ambicji i zakulisowych dramatów, ale nie brakuje też momentów okazywania sobie prawdziwej przyjaźni. Autorka doskonale ukazała kontrast między luksusem warszawskich salonów a biednymi dzielnicami miasta, tworząc wiarygodny obraz tamtych czasów. Perfekcyjnie prezentuje trudne, skomplikowane relacje polsko-rosyjskie, arystokratyczny świat i konwenanse – wspaniale połączyła miłość, przyjaźń i zbrodnie na tle historycznej Warszawy.

Ida Żmiejewska zwraca również uwagę na sytuację kobiet w ówczesnym społeczeństwie. Były zdane na łaskę i niełaskę mężczyzn, nie mogły same decydować o swojej przyszłości. Przekonała się o tym nawet tak samodzielna kobieta jak Leontyna, która pod presją rodziny musiała podjąć decyzję, na którą nie była gotowa.

Na końcu książki znajduje się dodatkowa atrakcja w postaci krótkiej historii oświadczyn pewnego kawalera, który stara się o rękę jednej z córek sędziego Mironowa.

Teraz nie pozostaje mi nic innego, jak sięgnąć po kolejną część cyklu „Warszawianki”, ponieważ zakończenie mnie zaskoczyło i zostawiło otwarte drzwi do kolejnej części tej niesamowitej historii.

Moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki wzbudziło zachwyt. Dlatego bez wahania sięgnęłam po drugi tom cyklu „Warszawianka” pt.:

„Warszawianka. Gdy zgasną światła”

Przyznaję, że rzadko kiedy sięgam po kryminały, ale skusiła mnie obietnica tła historycznego. I nie zawiodłam się. "Warszawianka" to kryminalna opowieść, z romantycznym wątkiem, osadzona w [Adres usunięty].

Warszawskim światem artystycznym wstrząsa wiadomość o zasztelytowaniu znanej baletnicy. Zofia Ostrowska była kochanką policjanta Aleksandra Woronina i wszystko wskazuje, że to on jest winny jej śmierci. Szczególnie, że sam Woronin nie robi nic, by się bronić. Czy naprawdę jest winny zbrodni? A może ma ukryty cel, by wziąć winę na siebie?

Jednocześnie, po prawie półtorarocznej nieobecności (wymuszonej skandalem), wraz z matką i siostrą, wraca Leontyna Rapacka. Woronin prowadził śledztwo w sprawie zabójcy jej ojca i wzbudził w Leontynie uczucia, jakich dotąd nie znała. Kiedy dociera do niej wiadomość o aresztowaniu Aleksandra, nie chce mieć z nim nic wspólnego. Jednak dowiaduje się, że ma wobec niego dług moralny (a wiemy, że w tamtych czasach honor był rzeczą świętą), wobec czego musi mu pomóc. Nie wierzy w jego winę, porusza wszelkie możliwe instytucje, by dowieść jego niewinności. To dopiero początek lawiny zdarzeń. Dochodzi do kolejnych zbrodni w Teatrze. Akcja toczy się szybko, nie sposób się oderwać od tej historii.

Nie często czytam kryminały, zazwyczaj wybieram ich lżejszą wersję (komedie kryminalne), ale Pani Ida wciąga mnie w ten świat tam mocno, że od pierwszej do ostatniej strony czytam z zapartym tchem. Uwielbiam sposób, w jaki pokazuje społeczeństwo i klimaty panujący w tamtych czasach. Autorka zbudowała ten obraz z ogromną dbałością o szczegóły historyczne. Czułam się jakbym tam była.

Bardzo polecam!

„Gdy zgasną światła” to drugi tom z serii „Warszawianka” autorstwa Idy Żmijewskiej, który ponownie przenosi nas do Warszawy końca XIX wieku. Tym razem akcja toczy się w maju 1887 roku, kiedy to w warszawskim świecie teatru dochodzi do szokującego morderstwa. Znana baletnica, Zofia Ostrowska, zostaje zasztyletowana, a wszystkie dowody wskazują na jej kochanka, policjanta Aleksandra Woronina. Wbrew oczekiwaniom, Woronin milczy i nie stara się bronić, co w efekcie tylko pogłębia jego kłopoty.

W tym czasie do Warszawy powraca Leontyna Rapacka wraz z matką i siostrą po długiej nieobecności. Chociaż początkowo nie chce ona się angażować w tę sprawę, zmienia zdanie, gdy dowiaduje się, że to właśnie Woronin uratował jej rodzinny majątek. Leontyna nie potrafi uwierzyć w winę Aleksandra, a czując, że ma wobec niego dług wdzięczności, postanawia mu pomóc i udowodnić jego niewinność.

Czy Leontynie uda się pomóc Woroninowi? Jak rozwinie się dalej ich relacja?

Drugi tom serii jest równie dobry i świetnie trzyma poziom pierwszego. Mocnym punktem i w tym tomie jest jego klimat. Żmijewska doskonale oddaje realia Warszawy końca XIX wieku, co sprawia, że czujemy się jakbyśmy sami przechadzali się warszawskimi uliczkami tamtych czasów. Bohaterowie są dobrze wykreowani, choć postać Woronina momentami może irytować swoją postawą. Jego milczenie i determinacja, by przyjąć na siebie winę, dodają jednak historii pewnej głębi i niezaprzeczalnej tajemniczości. Natomiast Leontyna, choć początkowo niechętna do działania, pokazuje siłę i determinację w dążeniu do prawdy. Jej relacja z Woroninem, jest pełna napięć i niewypowiedzianych uczuć, co stanowi istotny element fabuły, chociaż pewnie dla niektórych czytelników może być on mniej interesujący niż sam wątek kryminalny. Autorka jednak zgrabnie łączy oba te wątki, wciągając nas w intrygi, śledztwo, miłosne uczucia i tajemnice warszawskiego teatru.

Fabuła jest pełna zwrotów akcji i zaskakujących momentów, co w moim przypadku zadecydowało o skończeniu książki w jeden dzień. Autorka umiejętnie zbudowała napięcie, a zakończenie sprawy morderstwa jest zarówno ciekawe, jak i na tyle niespodziewane, że z niecierpliwością czekam na finałowy tom 🙌🏻🔥.

„Gdy zgasną światła” to wciągająca i emocjonująca kontynuacja powieść, która trzyma w napięciu do samego końca. Ida Żmijewska po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć intrygujące i dobrze napisane historie, które przenoszą nas w czasie oraz prowadzą przez meandry śledztwa i zakamarki ludzkich emocji. To lektura, która z pewnością spodoba się zarówno miłośnikom kryminałów, jak i romansów, oferując zrównoważoną mieszankę miłości i zbrodni na tle historycznej Warszawy 🕵🏻🩷.

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od skarpawarszawska (współpraca reklamowa)🩷.

Aleksander Woronin wpada w kłopoty i to nie byle jakie. Zostaje zamordowana znana artystka baletu, Zofia Ostrowska. Mężczyzna zostaje aresztowany i niestety jego zachowanie działa na jego niekorzyść. Aleksander z pewnych powodów nie broni się, chce zostać uznany za winnego. Ani jego przyjaciele, ani współpracownicy nie wierzą, że mógł to zrobić i za wszelką cenę próbują mu pomóc. Tylko czy to jest możliwe, jeśli on sam tego nie chce?

Leontyna Rapacka wraca po pół roku do Warszawy. Po śmierci ojca wiele w jej życiu się zmieniło, ale wraz z matką i siostrą dały sobie radę. Początkowo kobieta nie chce mieć nic wspólnego z Aleksandrem. Kiedy jednak dowiaduje się, że to on uratował jej rodzinny majątek, zmienia zdanie, czuje, że ma wobec niego dług. Dlatego, kiedy dowiaduje się, że jest oskarżony o morderstwo, zamierza mu pomóc. Tym bardziej że nie jest jej obojętny. Czy to się uda? Czy inne baletnice są bezpieczne? Kto dokonał morderstwa? Jak potoczy się znajomość Leontyny i Aleksandra?

Autorka w książce przeniosła mnie do 1887 roku, czyli dwa lata później niż w poprzednim tomie. Również tym razem sprawiła, że doskonale się tam bawiłam. Historia okazała się ciekawa, a także zdecydowanie wciągająca. Śledztwo co prawda trochę trwało, jednak dla mnie był to plus. Było tak poprowadzone, że nie nudziło ani troszkę, a na dodatek do samego końca nie byłam pewna, kto tak naprawdę jest zabójcą. Również wątek romantyczny bardzo przypadł mi do gustu.

Akcja zdecydowanie sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które mnie potrafiły zaskoczyć. Książkę czytało się szybko, a podczas czytania towarzyszyły mi różne emocje.

Książkę czytamy z perspektywy kilku bohaterów. To bardzo dużo wnosi do historii, pozwala pewne rzeczy zrozumieć, poznać bliżej więcej niż tylko jedną osobę. Każdy z nich jest na swój sposób ciekawy, dobrze wykreowany.

„Warszawianka. Gdy zgasną światła” to według mnie ciekawa propozycja dla każdego, kto lubi kryminalne zagadki z wątkiem romantycznym. Ze swojej strony polecam i to nawet bardziej niż tom pierwszy.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA