Do końca moich dni

„Z niewiadomych nam względów, dopiero na starość człowiek uzmysławia sobie, co tak naprawdę oznacza życie w pojedynkę i jakie konsekwencje niesie ze sobą wybór takiej drogi.”

Życie Apolonii dziedziczki i panny z dobrego domu zmieniło się w jednej chwili gdy zimą 1940 roku wraz z całą rodziną została wywieziona na Syberię. Apolonia podejmie nieludzki wysiłek, aby zapewnić przetrwanie swojej rodzinie, a zwłaszcza młodszemu bratu. Wizja powrotu do domu wydaje się oddalać z każdym dniem, a na domiar złego pozostawiony w kraju ukochany nie daje znaku życia. Pomaga jej młody rosyjski żołnierz – Andriej, któremu od początku wpadła w oko. Z biegiem czasu i on przestaje być jej obojętny. Gdy nadchodzi koniec wojny Pola musi podjąć najważniejszą i najtrudniejszą decyzję w swoim życiu.

"Do końca moich dni" to poruszająca i wciągająca powieść, której akcja toczy się dwutorowa w czasach II wojny światowej i teraźniejszości. Opisane wydarzenia są bardzo wzruszające i trzymają czytelnika w napięciu. Autorka bardzo dobrze oddaje atmosferę wojennych czasów i dramatyczne sytuacje, z jakimi musiały zmierzyć się tysiące Polaków wywiezionych na Syberię. Długie lata w mrozie, pośród robactwa, braku jedzenia i przy nadmiarze pracy fizycznej, na zawsze odcisnęły na nich piętno.

Na uwagę zasługuje siła i determinacja Apolonii, która pomimo wszystkich przeciwności nie traci nadziei i walczy o przetrwanie swojej rodziny. Jej postać jest bardzo dobrze skonstruowana i wiarygodna, co sprawia, że z łatwością możemy utożsamia się z jej losem i emocjami.

Zakończenie powieści jest zaskakujące i poruszające, pozostawiając mieszane uczucia i wiele refleksji. Pokazuje jest ważna w życiu człowieka jest rodzina i przyjaciele. To przepiękna opowieść o miłości, oddaniu i woli przetrwania. Autorka po raz kolejny ujęła mnie swoim stylem pisania i talentem do kreowania znakomitych postaci, które zapadają w pamięć na długo.

Podsumowując "Do końca moich dni" to lektura, której nie sposób odłożyć, dopóki nie przeczytasz ostatniej strony. Polecam ją wszystkim miłośnikom historii z wątkiem miłosnym i osobistymi dramatami, które sprawiają, że z trudem odrywamy się od lektury.

Dziś chciałabym Wam opowiedzieć o pewnej poruszającej powieści z historią w tle, podczas lektury której emocji nie brakuje. To jedna z tych książek, które pozostają z czytelnikiem na dłużej i sprawiają, że doceniamy rzeczywistość, w której żyjemy.


„Do końca moich dni” to opowieść o sile miłości, przeciwnościach losu, rozstaniach i tym, co w życiu najcenniejsze. Trudna przeszłość, zagmatwane losy bohaterów, dramatyczne wydarzenia i finał będący kwintesencją przysłowiowej wisienki na torcie. Ta momentami przesiąknięta smutkiem opowieść z jednej strony porusza, czasami aż boli, a z drugiej napawa nadzieją. Autorka niezwykle umiejętnie kreśli postaci z krwi i kości, nie pozbawiając ich realizmu kosztem upiększenia fabuły. W sposób wrażliwy i pełen empatii maluje portrety bohaterów, którym nie brak wad i przywar ludzkich. Wzrusza, dostarcza solidnej dawki emocji i nie pozostawia czytelnika obojętnym. Ponadto, wyjątkowo realistycznie rysuje historyczne tło, ukazuje nam trudy, zmagania i rozterki ludzi, którym przyszło żyć w tych jakże niebezpiecznych, niepewnych i brutalnych czasach. Czytelnik wręcz odczuwa emocje towarzyszące bohaterom, tę wszechogarniającą niemoc, ból i strach …

Jeśli macie ochotę na piękną, poruszającą najczulsze struny i totalnie pochłaniającą opowieść o miłości, smutku, który trawi od środka, skrzętnie skrywanych sekretach i nadziei, która umiera jako ostatnia, to koniecznie sięgnijcie po tę powieść.

🌸 "Do końca moich dni" autorstwa Anny Rybakiewicz to książka inspirowana prawdziwymi wydarzeniami z okresu II Wojny Światowej.

🌸 Apolonia wiedzie dostatnie życie jako córka zamożnych właścicieli ziemskich.

Rodzice próbują ją zeswatać, jednak dziewczyna jest zakochana w ich ogrodniku. Choć wie, że taki związek w tamtych czasach nie ma racji bytu, Apolonia nie ma zamiaru zgodzić się na aranżowane małżeństwo.

Gdy wybucha wojna Apolonia wraz z rodzicami zostają zesłani na Syberię.

Ludzie pracują tam w nieludzkich warunkach, walcząc o przetrwanie każdego dnia.

Dziewczyna wpada w oko Andriejowi, który ma za zadanie pilnować zesłańców, i chłopak niejednokrotnie jej pomaga.

Serce Apolonii należy jednak do Janka, i dziewczyna broni się przed narastającym uczuciem do człowieka, którego powinna traktować jak wroga, a który powoduje szybsze bicie jej serca.

Czy Apolonia przetrwa zesłanie i wróci do Polski?

Którego z mężczyzn wybierze?

Jak dalej potoczy się jej życie?

🌸 Przeczytałam każdą książkę autorki, a jej debiut "Lekarka Nazistów" jest najlepszą książką, którą przeczytałam w zeszłym roku, dlatego z niecierpliwością oczekiwałam na tą powieść. Pani Anna pisze wzruszające i chwytające za serce historie wojenne, które są nierzadko inspirowane prawdziwymi wydarzeniami.

Ta książka podbiła moje serce i uroniłam przy niej niejedną łzę. Warunki na Syberii były dla zesłańców naprawdę ciężkie, a temperatury poniżej 40 stopni oraz limity pożywienia powodowały, że wielu ludziom nie udało się przetrwać. Ja nie przeżyłabym tam jednego dnia, dlatego tym bardziej byłam pełna podziwu dla naszych bohaterów za ich odwagę oraz tego, że pomimo spartańskich warunków byli w stanie pomagać sobie nawzajem nieraz z narażeniem własnego życia.

Nie umiem sobie wyobrazić co mogli czuć na obcej ziemi niejednokrotnie tracąc nadzieję na powrót do ojczyzny.

Jest to łamiąca serce historia, która jednocześnie daje nadzieję i skłania do przemyśleń. Potrzeba nam takich książek, abyśmy zawsze pamiętali o ofiarach wojny, ich odwadze i poświęceniu dla ojczyzny.

Lubicie czytać literaturę obyczajową inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami?

Autorka Anna Rybakiewicz potrafi wzruszyć swoim piórem do tego stopnia, że podczas czytania pojawiają się łzy w oczach. To powieść, która pokazuje prawdziwe oblicze wojny, gdzie panuje strach, ból, cierpienie i głód. Autorka tą historią udowadnia nam, że brutalna wojna na zawsze nas naznacza, a trauma po niej pozostaje z nami do końca naszego życia. Pani Anna napisała historię o wielkiej miłości, która została wystawiona na wielką próbę.

Gdy wybucha wojna Apolonia Dobkowska musiała opuścić dwór w Szczepankowie i wraz z całą rodziną została wywieziona pięć tysięcy kilometrów od domu. Apolonia trafia na Syberię i tam przeżywa traumatyczne chwile. Nieustannie towarzyszyły jej głód, zimno i strach, a na dodatek musi pracować ponad siły w 40 stopniowym mrozie. Apolonia szuka oparcia i szczęścia w ramionach rosyjskiego żołnierza Andrieja, który jest w niej zakochany. Po kilku latach kończy się wojna i nadchodzi oczekiwany moment powrotu do Polski. Apolonia staje przed dylematem, czy zostać z Andriejem, czy wrócić do Polski do swojej pierwszej miłości? Czy historia Apolonii i Andrieja ma szansę na happy end?

Wzruszająca historia, która pokazuje oblicze wojny i ludzi, którzy mają nadzieję na lepszy czas więc podejmują się walki o przetrwanie. Śledziłam losy Apolonii z zapartym tchem i przeżywałam z nią jej perypetie życiowe. Bardzo emocjonalna, chwytająca za serce i zmuszająca do refleksji historia. Długo pozostanie w mojej pamięci.

Gwarantuję Wam, że pokochacie twórczość autorki.

Zdecydowanie polecam!

Czytaliście, macie w planach?

BRUNETTE BOOKS

Czy można kochać dwie osoby jednocześnie? Czy dla szczęście drugiej połówki można zapomnieć o własnych uczuciach? Czy układanie życia na nowo jest możliwe mając w sercu kogoś innego?

Apolonia, Pola, Poleczka, Polusia ileż ona przeszła w swoim życiu… ile straciła, ile poświęciła, ile musiała znieść…

Żyła w świecie, w którym mogła mieć wszystko, była szlachcianką, miała piękny dom, przeżywała pierwszą miłość choć zabronioną, bo uczuciem darzyła zwykłego chłopaka, ogrodnika.

Historia pisze różne scenariusze życia, a szczęśliwy okres Poli nagle został przerwany. Musiała wyjechać, daleko, bardzo daleko, na odległą Syberię i tam nauczyć się na nowo żyć. Straciła prawie wszystko, straciła też jego, Jurka… chociaż w jej sercu pozostał na zawsze. Ucząc się nowej rzeczywistości, trudnej, poznała innego mężczyznę, wroga, a ten zawrócił jej w głowie. Mimo świata skutego złem i lodem znowu poczuła ciepło w sercu, ale na jak długo, czy tak miało zostać na zawsze?

Autorka kolejny raz zaprosiła mnie do swojego literackiego świata i kolejny raz złamała mi serce. Kiedy w końcu poznałam całą historię Apolonii łza spłynęła po moim policzku. Ta po wielu latach odważyła się opowiedzieć o swoim życiu pełnym cierpienia, bólu, strachu, naznaczonego stratą, ale również pełnego miłości. Siedziałam obok starszej Pani, trzymałam ją za rękę i przysłuchiwałam się jej słowom, które naznaczone były wieloma emocjami. Odkąd wróciła do Polski po wojnie nie potrafiła sobie wybaczyć, uważała się za tchórza, ale czy słusznie?

To nie syberyjska codzienność była najtrudniejsza do zniesienia, choć była okrutna, Apolonia straciła coś dużo cenniejszego niż wolność, dobra materialne.

Czytając te historię czułam za plecami szepty, szepty historii, słowa ludzi, którzy musieli zmierzyć się z wywózką, głosem Apolonii przemawiali też inni.

CIerpiałam razem z nimi, próbowałam podnieść ich na duchu, wspierałam, chociaż moje serce rozpadało się na małe kawałki.

Autorka opowiada o bardzo trudnych czasach, ale robi to w niezwykle subtelny sposób i choć historia przepełniona jest goryczą to tli się w niej iskra dobra.

Zapamiętam ją na długo…

Pola wiedzie spokojne życie w rodzinnym szlacheckim dworku. Do szczęścia brakuje jej akceptacji rodziców, akceptacji chłopca, którego wybrało jej serce. Na pewno zrozumieją miłość, co prawda do ogrodnika, ale prawdziwą. Niech tylko matka donosi tą późną ciążę, potem będzie można jej powiedzieć. Nie zdąża. Zapakowana do wagonu i wywieziona tysiące kilometrów od domu, musi stawić czoła nowym realiom i syberyjskiej zimie.

Wybucha wojna, a rody szlacheckie są wrogiem. W ciasnym wagonie, w nieludzkich warunkach, dziewczyna wraz z rodzicami jadą ponad 5 tysięcy kilometrów ku syberyjskiej zimie i nowemu domowi w zarobaczonej ziemiance.

Katorżnicza podróż nie oszczędza nikogo. Wygłodzeni, słaniający się na nogach, dostają przydział, ale ten zostaje zmieniony przez młodego żołnierza. Pola i jej rodzina jadą do pracy przy wyrębie drzew. Robaki, głód i zimno to nowe warunki, które stają się ich codziennością. A od odmrożenia policzków już pierwszego dnia ratuje dziewczynę ten sam młody żołnierz, Andriej.

Na Syberii nic nie przychodzi łatwo, pomimo to Pola długo nie pozwala sobie wykorzystywać zainteresowania żołnierza, przychodzi jednak moment, że trzeba schować dumę do kieszeni. Pomimo, że sprawia dobre wrażenie i pomaga, to nadal rosyjski żołnierz… A jej serce zostało przy Jerzym. Ale czy na pewno?

Koniec wojny wcale nie przynosi upragnionego szczęścia. Rozdarte serce, rodzinne tragedie i nowa powojenna rzeczywistość, która jest daleka od sielanki. Czy tak doświadczonej przez życie dziewczynie starczy sił na kolejne batalie?

To książka, która wywołuje emocje, stawia pytania na które nie ma dobrej odpowiedzi. Ukazuje straszne oblicze wojny, zesłańców na Syberię, ale także trudy odnalezienia się w nowej rzeczywistości. Porusza temat podziałów społecznych, relacji rodzinnych, wyrzutów sumienia i trudnych wyborów.

Wciąga od pierwszych stron. Mamy tu całkiem dynamiczną akcję i ciekawą kreację bohaterów. Do ostatnich chwil trzyma w napięciu i niepewności. Jednocześnie napisana jest dość lekko. Spodoba się młodym jak i zdecydowanie starszym czytelnikom. Polecam.

Rok 1940. Apolonia Dokowska zostaje zmuszona zostawić swój dobytek i wepchnięta razem z rodziną do pociągu towarowego zostaje wywieziona na Syberie. Dziewczynie z trudem idzie jej przywyknąć do nowej rzeczywistości, gdzie musiała zamienić swój pokój z dworu w Szczepankowie na chłodne i brudne prycze. Apolonia podejmie nieludzki wysiłek, aby zapewnić przetrwanie swojej rodzinie, a zwłaszcza młodszemu bratu. W tym wszystkim stara się nie zapomnieć o ukochanym, którego miała poślubić. Jednak gdy mężczyzna nie daje znaku życia, Apolonia wdaje się w romans z Andriejem.

„Do końca moich dni” to piękna, dająca nadzieję historia, którą polecam przeczytać każdemu. Autorka pokazuje nam życie ludzi, którzy musieli  zmierzyć się z życiem w czasie trwania wojny. Dobrze napisana historia o rodzinie, zakazanym uczuciu, odwadze, wojnie, a także o mierzeniu się z cierpieniem. Zmusza do refleksji nad wieloma tematami, a najbardziej nad tym jak ludzie w czasie bestialskiej inwazji potrafili kochać, walczyć o miłość, o przetrwanie.

Książka wywołała we mnie skrajne emocje i dogłębnie mną poruszyła. Spędziłam z nią cudowne chwile i wylałam morze łez. Historia Apolonii okazała się być wzruszająca i zarazem bardzo bolesna. Na kartach powieści doświadczamy tragizm bohaterów, ich poczucie straty, a także pogodzeniu się z realiami wojennymi.

Podsumowując: historia zawarta w „Do końca moich dni” Anny Rybakiewicz uświadamia nas, jak bardzo musimy docenić to mamy i że nie należy czekać na lepsze jutro, bo to jutro może nigdy nie nadejść, tylko należy czerpać z życia wszystko co tylko nam oferuje, a co najważniejsze nie bać się po to sięgnąć, bo to często strach powoduje, że odkładamy wszystko na potem, przesypiając nasze najlepsze chwile, które już mogą się nie powtórzyć. Także czytajcie tę niezwykłą powieść i odnajdźcie w niej sens. Jest wzruszająca i piękna. Musicie ją poznać. 

Apolonia Dobkowska to dobrze urodzona młoda dama, która wiedzie szczęśliwe życie. Wszystko się zmienia, gdy niespodziewanie, zimą 1940 roku, w nieludzkich warunkach, wraz z ojcem i ciężarną matką zostaje wywieziona pięć tysięcy kilometrów od domu. Apolonia z rodziną trafia na Syberię, którą nazywa “nieludzką ziemią”. Dziewczyna tęskni za dawnym życiem i za ukochanym Jerzym, który został w kraju. I który nie daje znaku życia…

Apolonia była zdeterminowana, aby zapewnić przetrwanie swojej rodzinie, szczególnie malutkiemu braciszkowi, Areczkowi. Każdy dzień to ciężka praca, walka o dodatkową porcję zupy i przeogromna tęsknota. Andriej, zakochany w Apolonii, robi wszystko, aby było jej choć trochę lżej w tych ciężkich warunkach. Dziewczyna nie może przestać myśleć o jego buranowych oczach i zawadiackim uśmiechu…Czy można darzyć miłością dwóch mężczyzn?

W końcu, po sześciu długich latach życia na nieludzkiej ziemi, przychodzi czas powrotu do domu. Serce Apolonii jest rozdarte. Wrócić, czy zostać? Którego wybrać? Decyzji, którą wtedy podjęła, żałowała do końca swoich dni…

Jako starsza kobieta, Apolonia postanawia spisać swoje wspomnienia. Pomaga jej w tym młoda sąsiadka, Weronika. Dla Apolonii ta podróż do przeszłości pełna jest bólu, wzruszeń i skrajnych emocji. Wie jednak, że musi rozliczyć się ze swoją przeszłością i odpowiedzieć za wszystkie swoje grzechy.

Powieści o losach zwyczajnych ludzi w czasach drugiej wojny światowej przeczytałam już naprawdę wiele. Ale to pierwsza, która opisuje deportacje Polaków na Syberię. Czytając, miałam przed oczami zasypaną śniegiem ziemię, widziałam ziemlanki, w których mieszkali ludzie. Mając świadomość, że dla pani Rybakiewicz ta książka jest wyjątkowa, gdyż opisała w niej losy swojej rodziny, emocje towarzyszące czytaniu sięgały zenitu. Niejednokrotnie byłam ogromnie wzruszona, czułam smutek i żal. Wiele scen doprowadziło mnie do łez, a zakończenie sprawiło, że po prostu nie mogłam przestać płakać… Oczami wyobraźni widziałam buranowe spojrzenie młodego Andrieja…

“Do końca moich dni” to niezwykle wzruszająca powieść o miłości, trudnych wyborach i walce o przetrwanie. To książka inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, z którymi fikcja literacka zgrabnie się splata. Ta historia zostanie w moim sercu, bo choć skończyłam czytać ją kilka dni temu, to łapię się na tym, że wciąż o niej myślę. Jeśli jesteście gotowi na te emocje, to proszę, miejcie pod ręką chusteczki, żebyście mieli czym otrzeć łzy.

"Do końca moich dni" – historia Apolonii i jej rodziny, wygnanych na Syberię – to coś więcej niż tylko kolejna książka o przetrwaniu w czasie II wojny światowej. To poruszająca opowieść o sile, nadziei i niezłomności, która sprawia, że zaczynasz patrzeć na swoje problemy trochę inaczej.

Apolonia to postać, z którą nie sposób się nie zżyć. Jest silna, ale jej siła nie jest naiwna ani jednowymiarowa. To siła wrażliwej osoby, która pomimo przeciwności losu, potrafi znaleźć w sobie moc do walki o przetrwanie swojej rodziny. I choć jej matka wydaje się być mentalnie uwięziona w przeszłości, to właśnie Apolonia pcha historię do przodu, stając się prawdziwą bohaterką.

Co sprawia, że powieść jest wyjątkowa, to sposób, w jaki Anna Rybakiewicz łączy brutalność życia na Syberii z momentami, które są po prostu… ludzkie. Śmiech, łzy, przyjaźń, miłość i strata – wszystkie one są splecione w jedno, pokazując, że nawet w najciemniejszych chwilach jesteśmy w stanie zachować człowieczeństwo.

W ten sposób Syberia staje się niejako osobnym bohaterem powieści, a nie jest tylko tłem dla dramatu bohaterów. Staje się kluczowym graczem w ich historiach, kształtującym charaktery, decyzje i dalsze losy.

"Do końca moich dni" to książka, która jest bardzo dobrze, sprawnie napisana. Anna Rybakiewicz balansuje między surową prawdą o historycznych wydarzeniach a potrzebą zachowania ludzkiej godności i empatii. Nie epatuje brutalnością za wszelką cenę. Zamiast tego kieruje uwagę na wewnętrzne doświadczenia, emocje i przemyślenia swoich postaci.

Dzięki temu powieść staje się nie tylko zapisem wydarzeń historycznych, ale przede wszystkim osobistą, uniwersalną opowieścią o ludzkiej odwadze, adaptacji i przetrwaniu. Polecam!

Historie sięgające czasu wojny zawsze mnie poruszają, szczególnie jeśli opierają się na prawdziwych wydarzeniach. Jednak Anna Rybakiewicz w najnowszej powieści zabierającej nas na nieludzką ziemię wstrząsnęła mną do głębi. Wiele razy łza spłynęła mi po policzku gdy przewracałam kolejne strony „Do końca moich dni” i nawet teraz, gdy piszę te słowa nie mogę powstrzymać drżenia rąk. Wiem, że te emocje, które Autorka z takim wyczuciem i autentyzmem przelała na swoich bohaterów wniknęły głęboko i w moje serce i długo będą do mnie wracać.

Gdy pojawia się literacki młody bohater, którego beztroskie, pełne planów, nadziei i miłości życie zostaje przecięte przez wojnę stają mi przed oczami moje nastoletnie dzieci i wierzę, że nigdy nie będą musiały doświadczyć równie brutalnego losu.

Dziewiętnastoletnia Apolonia przyzwyczajona do dostatniego życia w dworze w Szczepankowie w ciągu jednej chwili traci wszystko. Z tym co udało się chwycić w biegu zostaje wywieziona wraz z rodziną na daleką, surową i nieprzyjazną Syberię. Już w pociągu upchnięci niczym zwierzęta przez trzy długie i mroźne tygodnie głodni, brudni i zziębnięci walczą o zachowanie godności. O przeżycie.

Apolonia zostawia w kraju również ukochanego Jerzego. Uczucie do niego pozwala jej dostosować się do tragicznych warunków, przetrwać morderczy wysiłek przy wyrębie lasu i nie zgasnąć na dwóch kromkach chleba dziennie. Walczy o przetrwanie nie tylko swoje, ale i swojej rodziny. Potrzebuje jednak odrobiny normalności, szczypty radości na tej nieludzkiej ziemi i odnajduje ją w błękitnych oczach i ramionach Andrieja.

Jak potoczą się dalsze losy Poli? Czytajcie i zanurzcie się w tę historię utkaną z lat walki o przetrwanie, bolesnych strat, trudnych wyborów, wyrzutów sumienia, dręczącej niewiedzy niepozwalającej ruszyć naprzód, samotności, ale też miłości, wiary i nadziei. Czy podobnie jak u mnie i u Was wywoła łzy wzruszenia, czasem smutku i żalu? Sprawdźcie sami. Gwarantuję jednak, że próba rozliczenia przeszłości, pozostawienia świadectwa syberyjskiego zesłania zostawi Was z masą emocji, podobnie jak narratorkę, 82-letnią Polę.

Apolonia Dobkowska to wywodząca się z zamożnego rodu, młoda kobieta wchodząca właśnie w dorosłość. Pola ma ambitne plany dotyczące przyszłości, ale obecnie stara się cieszyć życiem i rozwijającym się uczuciem pomiędzy nią, a zatrudnionym we dworze ogrodnikiem Jerzy. Niestety sielankowe życie mieszkańców Szczepankowa zostaje brutalnie przerwane z dniem najazdu wojsk rosyjskich. Rodzina Dobkowskich jest jedną z tych, które dostają nakaz spakowania najpotrzebniejszych rzeczy i zostaje ulokowana w pociągu zmierzającym na Sybir, gdzie czeka ich bytowanie w nieludzkich warunkach.

Apolonia daje się również poznać jako kobieta, która u kresu swojego życia pragnie spisać swoje losy. Pomagają jej w tym Weronika i Sasza, młodzi ludzie, będący niezwykle zaciekawieni wspomnieniami starszej kobiety i z zapartym tchem wsłuchujący się w jej opowieści.

Historia Apolonii przedstawiona została w trzech płaszczyznach czasowych: wydarzenia obejmujące II wojnę światową, lata powojenne oraz początek lat 70-tych, a także pierwsze lata XXI wieku. Dzięki takiemu zabiegowi czytelnik miał możliwość dokładniejszego poznania bohaterów oraz mógł dowiedzieć się jak decyzje podejmowane w czasach wojny ukształtowały ich dalsze losy.

To przepiękna opowieść o miłości i wielu jej obliczach, przywiązaniu, wsparciu i chęci niesienia pomocy, ale i ciężkich decyzjach, ze skutkami których bohaterowie musieli radzić sobie do końca swoich dni. Historia spisana na kartach tej powieści chwyta za serce, gdyż jest przepełniona niewyobrażalnym bólem, rozpaczą i tęsknotą. Mimo, iż beztroskie życie bohaterów zostało przerwane, to godne podziwu były ich wola przetrwania oraz pokładane nadzieje na wyzwolenie, szczęśliwe zakończenie wojny oraz nadejście nowych, lepszych czasów.

Obok tej książki nie da się przejść obojętnie. To wyjątkowa i bardzo wartościowa pozycja, emocjonująca i wywołująca łzy wzruszenia, skłaniająca do refleksji i długo nie pozwalająca o sobie zapomnieć. To zdecydowanie jedna z najlepszych powieści o czasach II wojny światowej, jakie dotychczas miałam okazję przeczytać. Polecam ją z czystym sercem i gwarantuję, że każdy czytelnik będzie ukontentowany jej treścią oraz płynącym z niej przekazem.

Apolonia Dobkowska to młoda szlachcianka, która właśnie wkracza w dorosłe życie. Jej przyszłość jawi się jej w jasnych barwach. Kiedyś odziedziczy majątek ziemski w Szczepankowie, wyjdzie za mąż i będzie wieść szczęśliwe życie. To kiedyś. A teraz... Apolonia jest zakochana z wzajemnością w ogrodniku Jerzym. Młodzi snują plany na przyszłość, które brutalnie przerywa wojna.

Luty 1940 roku. "Macie trzydzieści minut na przygotowanie się do podróży." Co zabrać? Co zostawić? Czy jeszcze tu wrócę?

Apolonia wraz z rodzicami i tym, co udało im się zabrać, zostaje wsadzona nocą do wagonu wraz z innymi przesiedlonymi i wywieziona ponad pięć tysięcy kilometrów dalej, w nieznane.

To nieznane to zasypana śniegiem i skuta lodem Syberia, gdzie ludzie umierali z głodu, zimna i wyczerpania.

W nieludzkich warunkach, w miejscu, z którego nie ma ucieczki przyjdzie im żyć. Od tej pory, delikatna dziewczyna musi pracować ponad własne siły. Przez głęboki śnieg codziennie idzie do kartorżniczej pracy, by przeżyć. Walczy nie tylko dla siebie. Próbuje przy życiu utrzymać swoją rodzinę. Dać im nadzieję na to, że kiedyś wrócą do Polski, do Szczepankowa.

Dla tej właśnie książki zarwałam noc. Musiałam koniecznie dowiedzieć się, jak się skończyła. I mimo że zakończenie wydało mi się trochę bajkowe, to trzymałam kciuki za takie. Właśnie takie chciałam mieć.

To, co przeżyła Apolonia, było udziałem kilkuset tysięcy zesłańców, z których niektórzy już na zawsze zostali w Ałtajskim Kraju. Czy takie przeżycia mogą skuć serce lodem?

"Do końca moich dni" to opowieść o bólu, cierpieniu i obezwładniającym strachu. Ale to także historia o przetrwaniu wbrew wszystkiemu, w którą Autorka wplata losy swojej prababci Marii. Może dlatego powieść czyta się z zapartym tchem i przeżywa się dużo mocniej i intensywniej.

To także opowieść o bezinteresownej pomocy, szlachetnej przyjaźni, czystej jak śnieg miłości i o tym, jak nasze decyzje wpływają na nasze życie

Większość z Was wie, że jestem fanką twórczości tej autorki. Jeśli nie, to teraz już wiecie.

Od debiutu Lekarki Nazistów zbieram i czytam wszystkie wydane książki Anny Rybakiewicz.

Dzisiaj przychodzę do Was z jej najnowszym dziełem.

Jednak tym razem jest to książka wyjątkowa, gdyż inspirowana prawdziwymi wydarzeniami dotyczącymi rodziny samej autorki.

Jestem zafascynowana takimi historiami, ja nie miałam aż tyle odwagi by pytać kiedyś pradziadków o tamte czasy.

Kolejną różnicą jest to, że tym razem historia osadzona jest owszem, głównie podczas drugiej wojny światowej, jednakże dotyczy głównie Syberii i sowietów a nie nazistów.

Pani Anna doskonale wie, jak przekazać emocje i jak dawkować napięcie.

Swoimi słowami czaruje nas, byśmy strona po stronie odkrywali historię z ciekawością i przyjemnością.

Mimo, że zwykle tematyka jest trudna to autorka pięknie potrafi przedstawić te ciężkie czasy nie tracąc przy tym na wiarygodności i niczego nie upiększając.

Udało mi się nie uronić łez ale był moment czy dwa, kiedy byłam blisko tego.

Apolonia - szlachcianka, która wkracza w dorosłość nagle zostaje pozbawiona wszystkiego i zesłana wraz z rodziną na nieludzką ziemię.

Pośród mrozów Syberii zyskuje nowego członka rodziny a także zaznaje miłości, chociaż miłość ta okupiona jest bólem.

Jak wiele musiała znieść ta młoda dziewczyna przez całe swoje życie aż do starości...

Jak wiele poświęciła, by Ci, na których jej zależało zaznali szczęścia.

Jak wiele straciła radości, życia, miłości by móc przeżyć...

Wzruszająca i poruszająca opowieść o sile ducha, poświęceniu, walce o przetrwanie.

Zakończenie jest słodko gorzkie i nie znajdziemy tutaj spodziewanego happy endu jednakże co nieco na osłodę się znajdzie.

W zasadzie to jest też otwarta furtka na ciąg dalszy, którego chętnie bym się dowiedziała bo jednak bohaterka żyje, koperta nie otwarta...

Ta książka na długo zapadnie mi w pamięci a jej ocena to 9/10 - pierwsza w tym roku.

Serdecznie z całego serca polecam Wam tę lekturę jak i poprzednie książki autorki.

„Do końca moich dni” to już czwarta książka, jaka wyszła spod pióra pani Ani Rybakiewicz. Autorka zabiera nas po raz kolejny do czasów II Wojny Światowej, ale tym razem zostaniemy wywiezieni na Syberię. Mróz, śnieg do pasa, a nasze zimowe ubranie jest niczym letnie. Poznajemy Apolonię Dobkowską, młodą dziewczynę, która ma niedługo odziedziczyć rodzinny majątek, wyjść za mąż i cieszyć się życiem. Jej plany jednak zmieniły się gdy została wraz z rodziną wywieziona pięć kilometrów od domu. Zamiast luksusowego domu mieszka w ciasnej i pełnej robali jamy wykopanej pod ziemią. Nigdy nie pracowała, a teraz wykonuje nadludzką pracę by utrzymać rodzinę. W Polsce został Jerzy. Jej ukochany, od którego nie dostawała listów. Samotna i opuszczona zaczęła szukać szczęścia tak, gdzie pozornie nie powinna go odnaleźć. W ramionach Andrieja. Kim był młody mężczyzna? Czy kiedykolwiek wróciła do kraju i odnalazła Jerzego? Czy dane było jej zaznać trochę szczęścia? Przekonacie się sami.

Gdy zaczęłam czytać „Do końca moich dni” to wiedziałam, że będzie to lektura dla mnie. Nie sądziłam jednak, że wciągnie mnie ona do tego stopnia, że przeczytam ją w jeden dzień. Uwielbiam książki, których akcja biegnie na dwóch płaszczyznach czasów. Dzięki temu mogę bliżej poznać zarówno młodszą, jak i starszą wersję głównej bohaterki. Poznajemy Apolonię, gdy była nastolatką, a później jako młodą kobietę, którą wojna zmieniła i osobę, która wróciła do Polski, jako zupełnie ktoś inny.

Wiele już czytałam książek, w których opisane są losy ludzi w gettach. Nie czytałam za wiele o okrucieństwie Rosjan wobec Polaków w tamtym okresie. Ale nie tylko czasy wojny tutaj wywołują wiele emocji, ale również pierwsze lat po niej. Gdy Polska powstawała z gruzów. Gdy ludzie powoli stawali na nogi.

Podsumowując: Jeśli szukacie ciekawej i pełnej w emocje historii to bardzo polecam „Do końca moich dni”.

“Jednak czasem samotność nie jest naszym wyborem, a jedynie mniejszym złem”.

Apolonia Dobkowska to młoda, wełna wewnętrznego ciepła dziewczyna z dobrego domu, szlachcianka. Darzy uczniem ze wzajemnością Jerzego, młodego chłopaka, który pracuje w posiadłości rodziców. Wybuch wojny zmienia wszystko. Niespodziewanie zimą 1940 roku w jej domu zjawiają się sowieci, rodzina Apolonii zostaje wsadzona do towarowego pociągu i wywieziona w nieznane. Po prawie miesiącu podróży o głodzie w przeraźliwym zimnie docierają na miejsce, na skutą lodem Syberię. Apolonia nie poddaje się, jej determinacja jest godna podziwu, z zaciętością walczy o przetrwanie rodziny, zwłaszcza niedawno urodzonego braciszka. Wizja powrotu do kraju wydaje się nierealna, pozostawiony ukochany nie daje znaku życia. Na jej drodze staje Andriej, młody chłopak, strażnik, który zakochany w dziewczynie bardzo stara się pomóc jej w przetrwaniu. Koniec wojny niesie nadzieję na powrót do ojczyzny…

Prawda historyczna współgra z fikcją literacką. Liczne retrospekcje mają znaczący wymiar, dają szersze, wnikliwsze spojrzenie na rozwój wydarzeń. Pani Anna pięknie pisze, pomimo poruszanych bolesnych tematów – przez książkę się płynie. Z realizmem autorka oddaje ducha tamtych potwornych czasów. Wyraźnie nakreślone osobowości bohaterów, to zwykli ludzie, charakterni, silni, dumni i słabi tchórze. Apolonia skradła moje serce od razu, to odważna, inteligentna, silna, wrażliwa młoda kobieta. Swoim postępowaniem na każdym kroku udowadnia, jak bardzo kocha swoich bliskich. Razem z nią przemierzałam jej ścieżki życiowe. Poczułam do niej szacunek, choć nie do końca potrafiłam zrozumieć podjęte przez nią decyzje, jednak daleka jestem od oceniania jej postępowania.

Bardzo angażująca emocjonalnie historia. Codzienność, która drastycznie zmienia się, na gorsze, ludzie, którzy się stają wrogami narodu. Nieludzka ziemia, przerażająca beznadzieja, nieustanny głód, choroby, przejmujące zimno, praca ponad siły, wszechobecne robactwo, upodlenie. W tym wszystkim niespodziewanie przychodzi miłość, która niesie nadzieję i daje siłę do walki o przetrwanie. Moralne dylematy, przeżywane tragedie, dramatyczne decyzje, od których nie ma już odwrotu.

Wartościowa, przejmująca, opowieść. Od pierwszych stron chwyta za serce, zostanie tam na dłużej. Nie da się przejść obok niej obojętnie, niesie ogromne, skrajne emocje. O determinacji, o poświeceniu, o bolesnych stratach, o różnych odcieniach miłości, o tęsknocie, o niegasnącej nadziei i o niezwykłej kobiecej sile. Serdecznie polecam! Tatiasza i jej książki :)

Znam wiele historii syberyjskich, pełnych cierpienia, nadwątlonych sił i wiary w to, że kiedyś wróci się jeszcze na łono Ojczyzny. Trudno więc mnie czymś zaskoczyć. Annie Rybakiewicz jednak się to udało, a ja płakałam przy tej powieści rzewnie i nie żałuję ani jednej minuty spędzonej przy lekturze.

Są tu opisane losy szlacheckiej rodziny Dobkiewiczów, których Czerwonoarmiści w brutalny sposób wydarli z własnego dworku i w wagonie bydlęcym zesłali do katorżniczej pracy w Kamyszence, jednego z wielu obozów. Piekielnie długie sześć lat w mrozie, pośród robactwa, braku jedzenia i przy nadmiarze pracy fizycznej, na zawsze odciśnie piętno na rodzinie która już nigdy nie spojrzy na świat tak jak przed wojną.

To była bardzo bolesna i sentymentalna podróż do bezsprzecznie pięknego miejsca na ziemi, ale niebezpiecznego i niosącego śmierć wszystkim tym, którzy byli za słabi na to by przetrwać. Mimo, że znam opowieści z Sybiru ze wspomnień męża dziadka, to i tak za każdym razem przechodził mnie dreszcz, kiedy czytałam o mrozie, albo chorobach towarzyszących więźniom.

Muszę przyznać, że autorka stworzyła powieść obyczajowo-historyczną, w której zawarła wszystkie najważniejsze dla tego typu literatury treści. I przyjrzała się dokładnie wątkom historycznym, ale i pokłoniła się w pas ludziom dotkniętym tym upodlającym zesłaniem. Nie zapomniala też o miłości. Gorącej, młodzieńczej, czystej i niewymagającej, ale też rodzicielskiej czy siostrzano-braterskiej. Każdy jej aspekt znalazł tu odzwierciedlenie.

Solidnie tutaj autorka doświadczyła swoich bohaterów. Postawiła ich w sytuacji bez wyjścia, ale ukazała światełko w tunelu i pozwoliła im podążać drogą, którą sami wybrali, z wszystkimi konsekwencjami jakie te rozwiązania niosły. I choć wiele z tych wyborów położyło się cieniem na późniejszym życiu bohaterów, to w momencie podejmowania decyzji były słuszne i jedyne do zrealizowania.

Bardzo polecam tę piękną, choć wiodącą przez mękę historię. Oby nigdy więcej, żadna z rodzin nie doświadczyła takiego bólu jak Apolonia i jej najbliżsi.

Rzadko zdarza się, by twórczość któregoś z pisarzy/pisarek podobała mi się w całości, bez wyjątku, bez jakichkolwiek słabszych tytułów. Mogłabym wymienić dosłownie kilku takich autorów. W twórczości Anny Rybakiewicz zakochałam się już od debiutanckiej powieści, czyli "Lekarki nazistów". Po niej czytałam kolejno "Złodziejkę listów", "Agentkę wroga" i wiedziałam już, że każdą kolejną książkę wezmę w ciemno.

Nadszedł czas. 🙂 Poznajcie "Do końca moich dni".

"Apolonia Dobkowska miała odziedziczyć wielki majątek ziemski, wyjść za mąż i wieść szczęśliwe życie. Niespodziewanie zimą 1940 roku została wraz z całą rodziną wsadzona do pociągu i wywieziona na zmarzniętą ziemię Syberii. Apolonia podejmie nieludzki wysiłek, aby zapewnić przetrwanie swojej rodzinie, a zwłaszcza młodszemu bratu. Gdy pozostawiony w Polsce ukochany nie daje znaku życia, a wizja powrotu do kraju coraz bardziej się oddala, Apolonia zaczyna szukać szczęścia tam, gdzie pozornie nie powinna go odnaleźć – w ramionach zakochanego w niej Andrieja. Po zakończeniu wojny nadchodzi długo wyczekiwany moment powrotu do kraju. Czy życie napisało dla tej historii szczęśliwe zakończenie?"

Nie mogę Wam zdradzić zakończenia. To byłoby zwyczajnie nie w porządku, bo zanim dotrzecie do końca tej niezwykłej historii musicie poznać krok po kroku losy Poli, jej uczucia, doświadczenia jakie zdeterminowały jej życie. Dawno nie miałam tak rozdartego serca i nie odczuwałam tak sprzecznych emocji. Niezwykle zaangażowałam się w tę opowieść, wzruszałam, cierpiałam wraz z bohaterami, przeżywałam ich rozterki. W czasach wojny nic nie jest oczywiste, a serce prowadzi ścieżkami, na które nigdy nie sprowadziłby rozum.

Trudno byłoby zliczyć ile razy podczas tej lektury zadrżało mi serce, ile razy wzruszyłam się niemal do łez i ile razy zaparło mi dech podczas czytania. Dla tych wszystkich przeżyć naprawdę warto poznać tę książkę. Polecam!

Historia nakreślona ogromnymi emocjami, poruszająca serce i dobitnie akcentująca wojenny koszmar deportacji Polaków na Sybir.

„Do końca moich dni” to powieść o tęsknocie za polską ziemią, o cierpieniu, o strachu, o trudnych wyborach, ale też o niełatwym odnalezieniu się w powojennej rzeczywistości. O próbie odbudowania swojego świata, o nadziei tlącej się w sercu, a nade wszystko o miłości, która spopielała się długo, szczelnie ukryta pod poharatanymi warstwami skóry…

Kolejny już raz autorka wykreowała bezgranicznie silną kobiecą postać. Postać, która w obliczu wojny wykazała się nie tylko odwagą, sprytem czy niezłomnością. Taką, która każdego dnia walczyła o przyszłość swoją i swoich bliskich, nie zapominając o tych którzy stojąc po drugiej stronie zasieku z jakiegoś względu okazali się dla niej ważni.

Ta historia to z ogromną wrażliwością oddany hołd członkom rodziny autorki. To obraz rzetelnej fikcji literackiej splecionej z prawdziwymi przeżyciami, który wzniesiony na fundamencie wspomnień domaga się nie tylko szacunku, ale przede wszystkim pamięci. I choć przepełniona jest bólem i tęsknotą, nieustannie zanurza się w nadziei...

„Do końca moich dni” rezonuje jeszcze długo po odłożeniu jej na półkę, zajmując myśli i niewątpliwie emanując emocjami z których została utkana.

Anna Rybakiewicz już dawno zdobyła moje czytelnicze serce. „Do końca moich dni” to już czwarta powieść, którą pisarka utwierdziła mnie w przekonaniu, że jej twórczość zasługuje na słowa uznania, a z każdą książką porusza moje najczulsze struny. Historia utkana przez pisarkę skłania do refleksji. A styl, w jakim tworzy losy bohaterów, sprawia, że są oni częścią naszej wyobraźni, a wydarzenia, których doświadczają, pozostają w pamięci.

„Do końca moich dni” to powieść, która może być odzwierciedleniem wielu prawdziwych historii kreślonych wojennymi ścieżkami. Ścieżkami, które często rysują jakże inną drogę, której pragnęli dla siebie bohaterowie. Niestety los miał dla nich innych scenariusz, niepozbawiony strachu, lęku o życie swoje i swoich bliskich. Często wojna przeobraża ich życie w niewyobrażalne cierpienie.

Anna Rybakiewicz doskonale oddaje prawdziwość wydarzeń dyktowanych przez wojenną rzeczywistość. Historia głównej bohaterki, Apolonii Dobkowskiej dyktowana wojennymi zawirowaniami zmienia jej życie o sto osiemdziesiąt stopni. Wszelkie marzenia i wizje przyszłości wywraca do góry nogami. Apolonia miała odziedziczyć majątek ziemski w Szczepankowie, wziąć ślub z Jerzym. Jej życie miało rysować się w pozytywnych barwach. Niestety wojna przeobraziła je w cienie szarości. 10 lutego 1940 roku jej życie runęło w gruzach. Wraz z całą rodziną została wywieziona na Syberię, gdzie będzie musiała zmierzyć się z okropieństwem tego świata. Teraz będzie dążyła do tego, aby zapewnić bezpieczeństwo swoim najbliższym. Niestety w takich okolicznościach jest to niemal niewykonalne. Każdy dzień to walka o życie o godność.

Na domiar złego jej ukochany Jerzy nie daje znaków życia. Kobieta nie wiedząc jaki los spotkał go na polskiej ziemi, stara się na nowo odnaleźć w sobie pokłady nadziei na lepsze życie, na lepsze jutro. Ukojenie w smutkach znajduje w ramionach zakochanego w niej Andrieja. Jednak, gdy wojna chyli się ku końcowi, Apolonia wyczekuje upragnionego powrotu do Polski. Czy jednak życie pisane wojennymi ścieżkami znajdzie dla niej szczęśliwe zakończenie? Jak potoczą się losy Apolonii Dobkowskiej? Czy zdoła odnaleźć szczęście? Czy radość na powrót zawita w jej życiu? Koniecznie poznajcie tę historię i sięgnijcie po najnowszą powieść Anny Rybakiewicz.

„Do końca moich dni” to powieść wzruszająca, ukazująca trudy życia ludzi doświadczonych wojenną rzeczywistością. Autorka w piękny i subtelny sposób kreśli historię, która rozlewa się w naszych czytelniczych sercach. Jeśli jesteście miłośnikami powieści ukazujących wojenne losy bohaterów, to koniecznie sięgnijcie po tę książkę. Książkę, która tak samo, jak wcześniejsze („Lekarka nazistów”, „Złodziejka listów”, „Agentka wroga”) zasługuje na miano NIK – Najlepszych Interesujących Książek.

Bez wątpienia „Do końca moich dni” to powieść, którą polecam każdemu z Was. Sięgając po ten tytuł, poznacie historię ujmującą Wasze serce. Historię, której nie sposób zapomnieć, lecz wziąć ją do swej pamięci. A mogę zapewnić, że często będę wracał w pamięci do historii Apolonii Dobkowskiej, kobiety, która tak jak każdy z nas miała plany i marzenia. Niestety nie miała możliwości tak jak my, aby w pełni je realizować, cieszyć się nimi, czerpać radość z życia. Niestety jej życie doświadczone było cierpieniem, bólem i tęsknotą. Niech ta historia będzie dla nas ważną lekcją na przyszłość.

Książka „Do końca moich dni” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia

Jego buranowych oczu nigdy nie zapomniałam.

Będę Cię kochać do końca moich dni , do ostatniego tchnienia.

Co zabrałbyś ze sobą z rodzinnego domu nie wiedząc kiedyi czy w ogóle do niego wrócisz?

Apolonia Dobkowska miała w życiu niemal wszystko o czym marzyłaby młoda kobieta.

Duży dwór w którym mieszkała z rodzicami, perspektywa dobrego zamążpójścia za bogatego dziedzica.. wszystko wskazywało na to,że jej życie będzie spełnione i kompletne.

A jednak pewnego dnia w drzwiach pięknego domostwa stanęła armia ZSRR w osobach kilku wojskowych.

Szybkie pakowanie bagaży, niewiele czasu i lęk o przyszłość swoją i bliskich.. A także strach przed podróżą w nieznane..

Trzy tygodnie wyniszczającej podróży, a potem.. dookoła wyłącznie śnieg i mróz sięgający minus 40 stopni.

To tam przez sześć lat Polacy walczyli o przetrwanie.

Mężczyźni i kobiety. Bogaci i biedni, a jednak w nieludzkich warunkach równi sobie.

Czy da się przetrwać w piekle? Czy można zaznać szczęścia w miejscu, gdzie nie ma w zasadzie niczego?

Czy Apolonia zdołała przeżyć i wrócić do swego ukochanego, Jerzego?

A może jej serce zabiło szybciej dla kogoś innego?

Cóż to była za przepiękna książka. Nie zdawałam sobie sprawy z tego jak bardzo ta historia poruszy moje serce ,a jej bohaterowie okażą się być dla mnie tak wyjątkowi.

Pola, a przede wszystkim Andriej z jego dobrocią po prostu wkradli się do mojej duszy.

Nie będę zdradzać jak potoczyły się losy niezłomnej kobiety i jej rodziny, powiem tylko - przygotujcie chusteczki ponieważ wzruszenie odbiera mowę, a opowieść Pani Ani sprawia, że do oczu napływają szczere łzy.

Przepiękna, refleksyjna i wyjątkowa.

Do końca moich dni nie pozwala o sobie zapomnieć.

Polecam całym sercem ❤️