Wróć do mnie

"Kiedy masz nadzieję, że dasz radę, los odbiera ci to, co jest dla ciebie najważniejsze."

Znasz już "Wróć do mnie"? Jeszcze nie? To gorąco zachęcam do czytania.

Akcja pierwszych rozdziałów toczy się w 2011 roku. Wtedy trójka przyjaciół, Beata, Adam i Szymon jadą do Buska, małego miasteczka pod Lwowem, by poznać losy swoich rodzin. Tam historię ich przodków opowiada pani Helena – przyjaciółka ich dziadków.

Helena zaczyna swoją opowieść. Wraz z nią przenosimy się do 30 sierpnia1939 roku, do Lwowa, do jej rodzinnych stron.

Historia opowiedziana jest dwóch planach czasowych, teraźniejszość przeplata się z latami wojennymi. Przerażające dramaty ludzi, ich walka o wolność, cierpienia, widmo śmierci, wiara o lepszą przyszłość – to o tym pisze autorka. To historia oparta na prawdziwych wydarzeniach, historia dziadków autorki.

"Wspomnienia tamtych dni odeszły na zawsze ..."

Warto sięgnąć po tę pozycję, zachęcam wszystkich do lektury.

„Kobiety są jak skały. Zniosą znacznie więcej niż niejeden mężczyzna”.

Troje przyjaciół Beata, Szymon i Adam wyruszają w podróż, by odkryć prawdę o swoim pochodzeniu, swoich korzeniach. Celem ich wyprawy jest niewielka miejscowość pod Lwowem. Po dotarciu na miejsce poznają Helenę, starszą kobietę, która znała ich przodków. Ona sama zaczyna dostrzegać w tych młodych ludziach, swoich znajomych sprzed lat. Pani Helena zaczyna snuć przejmującą opowieść o czasach II wojny światowej. Jej opowieść jest pełna bólu, niemocy, ludzkich dramatów, drastycznych wyborów.

Nie jest to łatwa opowieść… Wnikliwa, wielowymiarowa perspektywa. Fabuła ciekawie poprowadzona, ukazuje pokomplikowane relacje międzyludzkie i przeżywane dramaty, niesie ogromne emocje. Mamy czasy współczesne i czasy kiedy wojenna zawierucha trwała w najlepsze. Pani Małgorzata pisze z pasją i ogromną energią. Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, autentyczne, rewelacyjnie wykreowane osobowości, wzbudzają w czytelniku wiele sprzecznych emocji. Nie wszystkich polubiłam, nie dało się. Cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki.

Podróż do przeszłości, każdy z naszych bohaterów ma wobec niej inne oczekiwania, ale przede wszystkim chcą znaleźć odpowiedzi na nurtujące ich pytania. Przejmujące losy ludzi, którym przyszło żyć w strasznych okrutnych czasach. Ich codzienność nasycona, strachem, niepewnością, bólem. Heroiczne czyny, ogromna odwaga, pragnienie miłości. Trudne decyzje, które mają wpływ na losy kolejnych pokoleń. Walka o siebie, o swoich bliskich, o swój kraj, o wolność. Nieustające widmo śmierci, która czyha tuż za rogiem. Ludzie, z których w obliczu niewyobrażalnego zła wychodzi prawdziwe człowieczeństwo lub jego brak. Przyjaźń, miłość, uczucia, wiara, niegasnąca nadzieja. Wartości nie te materialne, ale ludzie, drugi człowiek.

Fascynująca, mądra, nietuzinkowa, smutna i jednocześnie piękna opowieść. Daje do myślenia, zostanie we mnie na dłużej. I to zakończenie... czegoś takiego kompletnie się nie spodziewałam. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

"Wróć do mnie" to nie tylko powieść o poszukiwaniu przeszłości i rodzinnych korzeni. To również historia o odwadze, o zranionych marzeniach, które wciąż tlią się w naszych sercach, i o nadziei na lepszy los. Autorka subtelnie ukazuje, że czasami musimy spojrzeć wstecz, aby móc iść naprzód, że akceptacja naszej przeszłości jest kluczem do budowania przyszłości pełnej spełnienia. Jednym z najważniejszych tematów poruszanych przez Mikos jest siła przyjaźni. Więzy między Beatą, Adamem i Szymonem są wyjątkowe i przetrwały próbę czasu. Autorka ukazuje, że prawdziwa przyjaźń może przetrwać wszystko, nawet najtrudniejsze chwile i rozłąkę. To przesłanie dodaje głębi i wartości emocjonalnej całej opowieści. Jednym z największych atutów "Wróć do mnie" jest wyrazista kreacja bohaterów. Beata, Adam i Szymon stają się nam bliscy, a ich historie stają się naszymi własnymi. Każdy z nich ma swoje demony przeszłości do pokonania, a podróż do miejscowości pod Lwowem staje się nie tylko fizycznym wyzwaniem, ale również wewnętrzną podróżą ku samopoznaniu. Podsumowując, "Wróć do mnie" to poruszająca i emocjonująca powieść, która angażuje nasze serca i umysły od pierwszych stron. Mikos umiejętnie snuje wątki przeszłości i teraźniejszości, kreując historię, która zostaje w naszej pamięci na długo. To książka, która skłania do refleksji nad własnym życiem i pokazuje, jak ważne jest zrozumienie i pielęgnowanie naszej tożsamości. Gorąco polecam ❤️

Czytaliście najnowszą książkę Małgorzaty Mikos „Wróć do mnie”? Jeśli nie to radzę szybko to nadrobić. Mi się bardzo podobała. Jest to jedna z tych książek, o których długo się nie zapomina.

Lubicie słuchać opowiadań starszych osób o ich przeszłości? Jak to było kiedyś? Jak wyglądało życie, czasy wojenne? Moim zdaniem to bardzo ważne, żeby zachować takie opowiadania i wracać do nich póki mamy kogo słuchać.

„Wróć do mnie” to historia oparta na prawdziwych wydarzeniach.

To przede wszystkim historia o bohaterstwie, ogromnej przyjaźni, tajemnicach, których czasami lepiej nie wypowiadać.

Beata, Adam i Szymon to trójka przyjaciół, którzy chcą poznać przeszłość swoich dziadków. Z tego powodu udają się w podróż. Trafiają pod Lwów, gdzie poznają Helenę. Starsza kobieta widząc troje przyjaciół doznaje szoku, ponieważ młodzi tak bardzo przypominają swoich dziadków. Kobieta czuje się, jakby przeniosła się w czasie.

Dzięki Helenie poznamy historię dziadków Beaty, Adama i Szymona. Odkryjemy razem z nimi tajemnice oraz będziemy się wzruszać.

Ta książka pokazuje jak ważna jest pamięć o naszych bliskich oraz jak ważne są relacje.

Jest to bardzo emocjonująca i wartościowa lektura.

Polecam.

Okładka książki jest utrzymana w podobnym stylu do poprzednich pozycji od autorki, mimo iż jest to inne wydawnictwo. Delikatne kolory, gdzie dominuje głównie biel, jasna zieleń, szarość... U góry widzimy filiżankę, a na dole stare miasto, jeszcze przed wojną... Żałuję, że nie ma skrzydełek, które dałyby pozycji dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Niemniej jednak i tak się cieszę, że jest już u mnie. Matowa w dotyku, z wytłuszczonym tytułem i danymi pisarki. Stronice mamy kremowe, czcionkę wystarczającą dla oczu. Marginesy i odstępy zostały zachowane, literówka zdarzyła się jedna czy tam dwie - nie przeszkadzało to jednak w lekturze. Podzielona została na rozdziały, a przy każdym z nich wiemy, gdzie toczy się akcja i w jakim czasie. Narracja prowadzona jest w czasie przeszłym i teraźniejszym, przez kilku bohaterów. W niczym to nie przeszkadza i nie wprowadza zamętu.

"Świat się zmienił. Ja również. I zmienili się ci, których znałam. Czy nadejdzie kiedyś taki dzień, gdy znów będziemy choć po części takimi ludźmi, jakimi byliśmy przed wojną?"

Moje czwarte spotkanie z piórem Gosi, na które naprawdę długo czekałam. Polubiłam się z jej specyficznym piórem i tęskniłam za nim w pewnym tego słowa znaczeniu. Zawsze sięgając po jej książki wiem, że dostanę opowieść z głębszym przekazem, który nie jest powiedziany bezpośrednio. Na próżno szukać tutaj możecie romansu - jak dano znacznik na portalu lubimyczytać. Określiłabym ją jako powieść obyczajową, z tłem wojennym, ale to nie jest książka typowo historyczna, suche fakty nie występują.

Czyta się szybko, jest na tyle interesująco, że ciężko się oderwać. Poświęciłam cały dzień na lekturę i kilkukrotnie musiałam robić przerwy, by chwilkę porozmyślać, zastanowić się, odpocząć od tego, co spotkało postacie czy od emocji, które czujemy.

Nie jest to lekka i przyjemna powieść, chociaż czyta się bez jakichkolwiek blokad. Mamy tutaj opowieść z frontu, przeżywamy z bohaterami te ciężkie czasy II wojny światowej, zderzamy się z tym, o czym tak naprawdę chcielibyśmy zapomnieć. A za naszą granicą, dzieją się podobne okropieństwa...

" - Jeszcze będzie dobrze. Jeszcze będzie pięknie. Jeszcze przyjdzie na nas czas. Lepszy czas, gdy wszystko znów będzie możliwe.

Helena chciała, aby tak właśnie było. Aby wojna dobiegła końca. Aby nie było już więcej ofiar, zniszczeń, strachu."

Bohaterów mamy tutaj wielu, bowiem i z przeszłości i z teraźniejszości. Nie będę się skupiać na każdym z nich z osobna, bo zanudziłabym Was już na samym początku recenzji, a nie chcę tego. Postacie z dawnych lat, które przeżyły wojnę są zdecydowanie dużo bardziej doświadczone przez los, niż te, które odkrywają życie swoich przodków. Ich życie wyglądało całkiem inaczej, ludzie traktowali samych siebie inaczej, niż teraz ma to miejsce, niestety. Ludzie są chytrzy, roszczeniowi, patrzą głównie na swój czubek nosa, nie myśląc o innych, a kiedyś sąsiad sąsiadowi niemal zawsze pomógł. Oczywiście nie klasyfikuje wszystkich do jednego wora, ale człowiek człowiekowi wilkiem w tych czasach...

Postacie wykreowane w tej lekturze są dopracowane, każdy z nich różni się od siebie charakterem. Jednych polubimy mniej, drugich bardziej... Obserwujemy jak pod wpływem traumatycznych wydarzeń, zmienia się ich pogląd na życie, relacje z innymi ludźmi. Napatrzyli się na cierpienie, śmierć, nie tylko bliskich, ale innych ludzi, co zapisało się w ich głowach na zawsze. Śmierć był widokiem codziennym, strach towarzyszył im każdego dnia, odbierał możliwość życia bez trosk, z uśmiechem na twarzy. Chwil radości było niewiele...

Beata, Adam i Szymon to osoby z teraźniejszości, którzy chcą odkryć tajemnice swoich przodków. Są specyficznymi charakterami, nie wiedzą do końca, co ich czeka w opuszczonym miejscu, w małej miejscowości pod Lwowem. Ogólnie ludzi takich, o których czytamy w powieści, śmiało moglibyśmy spotkać na ulicy. Nie są to bezbarwne i nijakie postacie.

"- Jak wspominałam na początku naszych rozmów, ból po stracie ukochanej osoby nigdy nie mija. A twoja babka była jedną z tysięcy, która musiała odnaleźć się na nowo, pogodzić się ze stratą tego, co znała i kochała. Wolała nie kochać, niż po raz kolejny cierpieć z powodu straty. Wielu z tych, co przeżyło wojnę, postąpiło tak samo. Zatrzasnęli swoje serca na zawsze."

Relacje jakie opisywane są w recenzowanej dzisiaj pozycji, to takie, które my sami moglibyśmy nawiązać. Są prawdziwe. Emocje, które odczuwają bohaterowie - my również czujemy. I to między innymi one mnie tak... skołowały. Nie spodziewałam się, że AŻ TAK przenikną przez moje serce, duszę... Nie płakałam, nie wzruszałam się, ale... było ciężko. Mnóstwo emocji, w większości tych trudnych i przykrych. Tyle cierpienia, ile się pojawia, obciąża czytelnika znacznie. Czułam się, jakby ktoś mi coś niezwykle ciężkiego przywiązał do pleców i kazał iść.

Fabuła jest strzałem w dziesiątkę. Opisywane wydarzenia - może nie wszystkie są idealnie odwzorowane jak faktycznie było. Niemniej jednak to sprawy, o których powinniśmy pamiętać. O cierpieniu ludzi, którzy walczyli, dzielnie o swój kraj, o wolność, o samych siebie. I teraz - widzimy wojnę, którą rozpętał jeden z większych państw, widzimy cierpienie niewinnych ludzi i pomyśleć, że kiedyś działo się tak z naszymi przodkami! Mną to wstrząsnęło, jeszcze bardziej ze względu na obecną sytuację na świecie.

Akcja ma odpowiednie tempo, w opisywanych przez Helenę wydarzeniach wszystko dzieje się szybko, wojna nie czeka, tylko wybuch za wybuchem, śmierć za śmiercią...

Mamy w niej wiele zawartych wartości... O których wciąż powinniśmy pamiętać. Mamy między innymi poruszone tematy przyjaźni, wiary, miłości... Nadzieja, odwaga, zaufanie...

Może nie jest to bardzo optymistyczna powieść. Bardziej przejmująca, smutna, pełna cierpienia niewinnych ludzi, kawał historii - który sieje w głowie spustoszenie.

Autorka stara się pokazać nam na przykładach przeżyć postaci, co jest tak naprawdę ważne w życiu, co się liczy - nie materialność, a uczucia i drugi człowiek, relacje z najbliższymi - to było najważniejsze. I cały czas powinniśmy zwracać uwagę właśnie na to, a nie na dobra materialne, które oczywiście są też potrzebne, ale to nie uczyni z nas prawdziwie szczęśliwych ludzi.

Opisano tutaj sceny, gdzie jest wiele śmierci - więc jeżeli jesteście wrażliwymi czytelnikami, możecie mieć trudną przeprawę przez kilka momentów... Bo te obrazy, które widzą bohaterowie - widzimy również i my...

"- Bądź przy nich - powiedziała w pewnej chwili Helena. - Wiem, że kiedyś nadejdą takie chwile, że będą ciebie potrzebować. Zawsze tak jest.

- A co ze mną? - zapytała Beata.

- Kobiety są jak skały. Zniosą znacznie więcej niejeden mężczyzna. Zwłaszcza kobiety z tych terenów - dodała, wstając i odchodząc od stołu."

Reasumując uważam, że jest to niezwykle prawdziwa, trudna, ale jednocześnie piękna powieść, która zrobi wrażenie na niejednym czytelniku. Opisuje życie takim, jakie było i nie koloryzuje go. Czujemy emocje, jakie przeżywają postacie z przeszłości. Wpadamy do świata bohaterów, pojawiamy się w kilku miejscach, które są kluczowe dla całej pozycji. Nie mam żadnych zastrzeżeń - nawet teraz, kilka godzin po skończeniu jej, moja głowa jest przepełniona myślami na temat tego tytułu.

Chciałabym Wam z całego serca polecić najnowszą książkę Gosi Mikos - jest specyficzna, trudna, ale jednocześnie warta uwagi. Nie znajdziecie tutaj scen plus osiemnaście, romansu również próżno tutaj szukać. Jest to powieść obyczajowa, wielowątkowa, która zostanie w Waszych głowach na dłuższy czas. Powieść, która skłoni Was do refleksji na temat życia, wartości...

ZDECYDOWANIE POLECAM.

Chcę wam opowiedzieć o niezwykłej pozycji jaką udało mi się zdobyć i przeczytać. Historia zawarta w tej książce jest wyjątkowa, bo kanwa fabuły opiera się na prawdziwych wydarzeniach dziadków autorki, którzy podczas wojny wiele przeszli i wycierpieli.

Beata, Adam i Szymon pochodzą z różnych miast i na pozór nic ich nie łączy. Jak się okazuje cała trójka ma wspólny cel, którym jest wyjazd w okolice Lwowa, by odszukać adres znaleziony na małej karteczce. Ma on coś wspólnego z ich przodkami, o których chcieliby się czegoś dowiedzieć. Nie namyślając się długo, udają się tam i odnajdują starszą kobietę.

Pani Helenka rozpoznaje w ich twarzach rysy swoich nieżyjących już przyjaciół i zabiera ich we wstrząsającą, pełną brutalności, ludzkiego cierpienia, niesprawiedliwości oraz poświęcenia podróż w czasy drugiej wojny światowej. Ciemiężony przez Niemców jak i Sowietów naród wręcz oszalał. Człowiek aby przetrwać i ocalić swe życie zmuszony był do podejmowania ryzykownych działań, zdrady, a nawet wydania na śmierć sąsiadów, przyjaciół, jak i dalszą rodzinę. Strach i brutalność wojny wyzwalała najgorsze instynkty, które popychały do karygodnych czynów, a nawet przekraczania granic człowieczeństwa.

Czytając opowieść przekazywaną przez staruszkę miałam dreszcze, a ręce pokryła mi gęsią skórka. Wszystkie wojenne okropieństwa były dla mnie nie do zniesienia. Serce się krajało od cierpienia i bólu jakie sprawiały mi słowa tej kobiety. Z drugiej strony byłam pełna podziwu dla niej, iż mimo tylu traumatycznych przeżyć pozostała pogodną i serdeczną kobietą, która miała otwarte serce dla każdego.

Kochani emocje jakie mnie ogarnęły podczas lektury były intensywne i czułam się przygnębiona. Zaczęłam nawet sobie wyobrażać siebie w tym okresie. Zastanawiałam się, czy poradziłabym sobie z tym czym zmagali się dziadkowie całej trójki i doszłam do wniosku, że raczej nie.

Uważam tę książkę za wartościową pozycję, po którą powinniście sięgnąć. Utożsamiałam się z bohaterami i dobrze ich rozumiałam. Nie tak dawno zmarł ktoś bliski z mej rodziny i mimo, że byłam przybita to cieszyłam się, iż kilka miesięcy wcześniej wypytałam o powiązania rodzinne.

Dzięki temu mogłam sporządzić wraz z córką drzewo genealogiczne, a opowieści jakimi nas uraczono na pewno zapamiętamy i przekażemy kolejnym pokoleniom.

Bardzo gorąco polecam wam tę powieść, która mnie oczarowała i wyryła swe piętno w sercu. Do tego przystępny i prosty styl autorki pozwala na szybkie pochłanianie zapisanych stronic. Koniecznie dajcie znać czy macie już u siebie to dzieło, a może dopiero planujecie je zdobyć?!

„Wróć do mnie” to powieść pełna wspomnień i emocji, jakie przeżywają główni bohaterowie. Emocje te udzielają się także czytelnikowi. Tym bardziej, że opowieść zawarta w tej książce oparta jest na prawdziwych wydarzeniach. Uważam, że zawsze takie historię wzbudzają więcej emocji niż te, które są fiksacją literacką. Akcja książki dzieje się na dwóch płaszczyznach czasów, co dodatkowo sprawia, że nie mogłam przejść obok tej książki obojętnie. Jest jeszcze trzeci plus tej historii, z którego będą zachwyceni fani książek, których akcja osadzona jest w czasach II Wojny Światowej.

Na początku książki poznajemy Adama, Szymona i Beatę, którzy chcą dowiedzieć się czegoś więcej o swoich rodzinach. Mieszkają w różnych miastach i nie są ze sobą spokrewnieni, ale ich drogi skrzyżowały się pewnego dnia. Tak sama jak przed laty los połączył ich dziadków, o których niewiele wiedzieli. Odnajdują tajemnicza kartkę i jadą się pod adres, który na niej widnieje. Udają się do niewielkiej miejscowości pod Lwowem, gdzie mieszka starsza pani, Helena. Jedyna osoba, która znała przodków młodych turystów. Podobnie jak ich dziadkowie, niewiele mówiła o swojej młodości, ale dla nich zrobiła wyjątek. Najpierw zabrała ich do zniszczonego z biegiem czasu budynku w Busku. Beata, Adam i Szymon poznają życie jakie toczyło się w tym miejscu.

Następnie autorka zabiera nas w podroż w czasie. Znajdujemy się w okresie II Wojny Światowej. Pani Małgorzata opowiada historię Heleny i jej przyjaciół, których dzisiaj już nie ma wśród nich. Opisuje okrucieństwo Niemców, ale również Sowietów. To jak z dnia na dzień ludzie musieli przywyknąć do nowych warunków życia, jak ginęli prawie wszyscy, których znali. Zostali albo zabici, albo zmarli w wyniku chorób.

Książka dostarcza wiele emocji. Nie tylko tych związanych z ciężkimi czasami w XX wieku, ale również tych związanych z teraźniejszością. Stary, rozpadający się budynek widział wiele i ma swoją historie. Pani Helena, jest dla mnie przykładem osoby, która przeżyła wiele i u progu swojego życia stara się przekazać młodemu pokoleniu to wszystko co ją spotkała. Książka zawiera nie tyle opis życia w obozach i walk żołnierzy, ale opis życia prostych ludzi, którzy mieli jeden cel. Przetrwać.

Jest to książka o miłości, stracie, bólu, trudnych decyzjach, które mają wpływ na dalsze pokolenia, ale również o nadziei. Czyta się bardzo szybko i jej wielkim plusem jest to, że wśród tyle książek przedstawiających los ludzi w pierwszej połowie XX wieku, ta opisuje okrucieństwo Sowietów. Uważam, że nie powinno o tym się zapominać. Nie tylko naziści wyrządzili wiele zła, ale również wojska rosyjskie.

WRÓĆ DO MNIE to pasjonująca powieść z historią w tle, o tym jak ważna jest pielęgnacja wspomnień o naszych bliskich. Bo to dzięki naszej pamięci, te wspomnienia nigdy nie zostaną zapomniane.

Jak wiecie, kocham książki z historią, więc nie mogłam przejść obojętnie obok tego tytułu. Tym bardziej, że Małgorzata Mikos oparła ją na prawdziwych wydarzeniach swojej rodziny.

I cóż to była za wędrówka! Po ulicach Lwowa, po polach Burska i lasach Puszczy Kampinowskiej w czasie zawirowań wojennych. Dzięki wspomnieniom Heleny i trójce przyjaciół Beaty, Szymona i Adama, którzy zapragnęli poznać dzieje swoich przodków, miałam możliwość zatopić się w tych trudnych wspomnieniach.

Autorka zaserwowała historię, w której się zatraciłam, łącząc przeszłość z teraźniejszością i okraszając ją całą gamą emocji. Odczuwałam wspólnie z bohaterami strach, nadzieję na lepsze jutro i chęć poznana losów swoich dziadków.

„Wróć do mnie” to książka po której trudno było mi zebrać myśli, ale musiałam się podzielić z Wami jej recenzją „na świeżo”. Autorka, stworzyła swoją powieść opierając ją na faktach autentycznych i zagwarantowała nam ogrom emocji oraz wzruszeń.

Trzeba zacząć od tego, że Pani Małgorzata ma piękny warsztat pisarki. Przez całą powieść płynęłam i nie chciałam jej odkładać. W sposób przepiękny, ale i dość dosadny ukazuje nam losy ludzi żyjących w czasie wojny. Jednak nie pisze wyłącznie o obozach, czy walkach walkach. Przede wszystkim prym wiedzie tutaj życie zwykłych ludzi, którzy w czasie wojny chcieli przetrwać i prowadzić względnie „normalne” życie.

Ktoś może powiedzieć, że to tylko opowieść starej kobiety, ale wraz z bohaterami cofamy się w czasie i przeżywamy wszystkie wydarzenia całymi sobą. Czujemy jak wielką stratę musieli niektórzy ponieść, abyśmy mogli żyć obecnie tak jak żyjemy. Brutalna prawda, ból, cierpienie, poświęcenie, ale i iskierka nadziei na lepsze jutro wylewają się z każdej strony.

Nie ma co ukrywać, ta powieść przeorała mnie emocjonalnie i uwierzcie, że trudno mi o niej pisać. Świadomość, że wszystko jest oparte na faktach autentycznych tylko spotęgowało odbiór całej historii i spowodowało, że zostawiła ona w moim sercu trwałą bliznę, której nie będzie dało się wymazać. Otworzyła oczy na coś o czym na codzień zapominałam.

„Wróć do mnie” to gwarancja wzruszeń i ogromu emocji. Jest to historia o prawdziwej miłości, przyjaźni, nadziei na lepsze jutro i przede wszystkim ludziach. Morał płynący z powieści jest cudowny, ale przede wszystkim ważny. Bowiem to co było nam umyka i niedługo być może nie będzie nam dane poznać własnej historii sprzed lat, która wpłynęła na naszą teraźniejszość. Zapominamy o tym, że nasi przodkowie mieli ogromny wpływ na to jak teraz żyjemy. Dlatego czasami zatrzymajmy się i znajdźmy czas na to, aby wysłuchać tych którzy jeszcze są z nami i chcą dzielić się swoją historią.

[RECENZJA]

WRÓĆ DO MNIE

Autor: Małgorzata Mikos

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Premiera: 12.04.2023

OPARTA NA PRAWDZIWYCH WYDARZENIACH OPOWIEŚĆ O PRZYJAŹNI, MIŁOŚCI I ODWADZE. O WIELKOŚCI WSPOMNIEŃ, PORZUCONYCH MARZENIACH I NADZIEI NA LEPSZY LOS.

WRÓĆ DO MNIE to czwarta książka Autorki i pierwsza we współpracy z Wydawnictwem Skarpa Warszawska. Przez cały czas czytania towarzyszyło mi zdumienie połączone z uznaniem dla Autorki nad ogromem pracy który włożyła w napisanie tej historii. Połączenie prawdziwych wydarzeń z fikcją literacką. W fabule znalazło się miejsce na mnóstwo wspomnień, wzruszeń, anegdot, chwil chwytających za serce, wywołujących uśmiech, ale i momentów pełnych bólu, zawieruchy i niepewności.

Przeglądając stare fotografie często zastanawiamy się nad losem naszych przodków. Chętnie wracamy do korzeni. Przywołujemy wspomnienia. Szukamy podobieństw w wyglądzie do dziadków i pradziadków. W poszukiwaniu prawdy o przodkach bohaterowie WRÓĆ DO MNIE decydują się na podróż, która ma im pomóc w odkryciu prawdy o rodzinie.

Akcja rozpoczyna się w 2011 roku, trójka przyjaciół przyjeżdża do małej miejscowości pod Lwowem by sprawdzić historię swoich przodków, odkryć rodzinne tajemnice i poznać prawdę dotyczącą ich tożsamości. Beata, Szymon i Adam – każde z nich jest inne i każdy ma inne oczekiwania dotyczące tej podróży. Czy uda im się poznać przeszłość? Co ich zaskoczy? Co wzruszy? A co chwyci za serce?

Na miejscu poznają Helenę. Okazuje się, że starsza kobieta znała ich przodków, a w nich samych dostrzega podobieństwo do dawnych znajomych. Staruszka zaczyna swoją opowieść o dawnych czasach, o wojennych dramatach, trudnych decyzjach, wzlotach, upadkach, bólu, nadziei… . Wraz z Heleną czytelnicy przenoszą się do roku 1939 i lat późniejszych. Wojna to straszny czas, jest okrutna i bezwzględna wobec zwykłych ludzi. Niszczy, zadaje ból i zabija każdego dnia. Za nim ma sobie rodzinne więzy, rozdziela najbliższych… .

Autorka zabiera czytelników w książkową podróż w czasie i w różne miejsca. Na czytelniczej mapie pojawia się Busk, Lwów, Warszawa i inne miejsca w Polsce. Gwarantowane wzruszenia i mnóstwo emocji. Jest to opowieść o przyjaźni, miłości, nadziei na lepsze jutro, pozostawionych gdzieś na dnie marzeniach, a przede wszystkim o ludziach. Kiedy wojna się kończy trudno szybko uporządkować rzeczywistość, często brakuje ukochanych osób, wiele zdarzeń wymaga od nas podjęcia trudnych decyzji, które wpłyną nie tylko na nasze życie, ale również życie przyszłych pokoleń. Czy dzieci i wnuki wybaczą i spróbują zrozumieć?

Książka ma też cudowną okładkę, wiosenna zieleń, porcelanowy zestaw do herbaty i kwitnąca gałązka, a na dole miasto z dawnych lat. Jeszcze raz chcę podkreślić jak dużo pracy w przygotowanie tej historii włożyła Autorka. Jak połączyła przeszłość z teraźniejszością i wszystkie małe historie w jedną spójną dla czytelnika całość. Czuć to na każdej stronie! WRÓĆ DO MNIE to lektura dla osób, które lubią wracać do wspomnień, snują opowieści z dawnych czasach, lubią czytać historie z wątkami wojennymi, zastanawiają się nad dziejami swojej rodziny, szukają ciekawostek dotyczących przodków. Zróbcie gorącą herbatę, przygotujcie herbatniki, usiądźcie w wygodnym fotelu i pozwólcie Małgorzacie Mikos zabrać się do jej książkowego świata. Było to moje pierwsze spotkanie z tą pisarką i myślę, że udane. "... dobre rzeczy, tak jak dobre wspomnienia, nie mają daty przydatności. Dojrzewają wraz z upływem czasu." A do dobrych książek zawsze warto wracać.

"Życie jest piękne (...) Nigdy oo tym nie zapominajcie" - M. Mikos.

Troje przyjaciół przyjeżdża do niewielkiej miejscowości po Lwowem. Chcą poznać przeszłość sowich rodzin. Każdy z nich ma inne oczekiwania. Na miejscu spotykają Helenę, która znała ich rodziny bardziej niż kiedykolwiek inny.

Historię rozpoczynamy sielanką i podróżą w wyznaczone miejsce. Tam znajdą odpowiedź na swoje pytania. Każdy z nich chcę zapytać o coś zupełnie innego, a zarazem łączy ich jeden cel. Podczas podróży zachwycają się mijanymi miejscami, a zarazem niedowierzają, że dotarli na miejsce, które wcale nie przypomina tego w ich głowach. Jednak mimo wszystko chcą zobaczyć czy trafili w poprawne miejsce czy jednak pomylili adres. Gdy okazuje, że to tutaj rozpoczyna się krok w przeszłość. Całą trójkę wciąga wir zdarzeń przez które ich członkowie rodzin przeżyli, a czego oni sami nie zbyt byli świadomi.

Podział czasu na współczesność, a przeszłość sprawia, że odczuwamy łączność obu na pierwszym rzut oka różnych historii w jedną spójną. Gdy oni słuchają kolejnej opowieści, a murem myśli toczy się wyczerpująca fizycznie i psychicznie wojna. To dopiero początek, a za rogiem czai się jeszcze większe zło. To, tylko opowieść strasznej kobiety, ale oni jak i my możemy poczuć się częścią tej historii będąc obserwatorem tych dramatycznych wydarzeń. Z niedowierzaniem będziemy patrzeć jak przodków ich rodzin na przestrzeni lat wojny szpargały szpony zła i jak musili walczyć o lepsze jutro.

Samo zakończenie mnie rozłożyło na łopatki. Możemy dostrzec, że historia rodzin była opisywana przez pryzmat historii współczesnej. Kiedy w głebimy się w samą fabułę zrozumiemy jej przesłanie i sam wdzięk. Wiele historii sprzed lat nam umyka, a usłyszeć o nich możemy, tylko od samych osób, które tam były i to przeżyły. Polecam!

Bardzo, bardzo dziękuję @skarpawarszawska za możliwość recenzji i sam egzemplarz! 🤗🤗🤗[Współpraca z Wydawnictwem Skarpa Warszawska].