Wada. Kiedy serce przestaje bić

💔💔💔,,Wada. Kiedy serce przestaje bić", to poruszająca kontynuacja losów bohaterów pierwszej części.

Julia i Marek, mimo swoich ,,wad" - ona z heterochromią, on z twarzą, na której nigdy nie gości uśmiech, tworzą pełną szczęścia rodzinę. Wspólnie wychowują sześcioletniego Juliana. Ich spokój zostaje brutalnie zburzony, gdy u chłopca zostaje zdiagnozowana poważna wada serca wymagająca przeszczepu. Zaczyna się dramatyczna walka o życie. Autorka z niezwykłą wrażliwością przedstawia emocje rodziców walczących o życie dziecka. Robi to tak sugestywnie, że śmiało mogę stwierdzić, że ja czułam ich ból. Czułam jako czytelnik obserwujący z boku wydarzenia i czułam jako matka.

🫀🫀🫀Od samego początku autorka buduje atmosferę tej historii tak, że z każdej strony przenika nas napięcie i niepokój rodziców postawionych w tej strasznej sytuacji. Nie zamierzam nawet udawać, że wiem, co czują ludzie zmagający się z czymś takim. Jednak pomimo tego smutku, w książce znajdziemy miłość - do męża, partnera, dziecka, świata, a przede wszystkim - do życia. To, co staje się siłą napędową dla rodziców, to nadzieja, która nigdy nie umiera.

Jeśli uważałam, że poprzednie książki poruszyły moją czytelniczą duszę, to ta rozszarpała ją na strzępy. Nie tylko przeżywałam z bohaterami ich dramat, ale od razu pojawiały się w głowie pytania, dlaczego życie jest niesprawiedliwe? Ta książka to przypomnienie, jak kruche jest życie i jak ważne celebrowanie każdej chwili. Łzy, które zdarzyło mi się uronić są dowodem na to, że autorka jak nikt umie operować naszymi emocjami... Ta historia zostanie ze mną na zawsze ❤️

,, KAŻDY CZŁOWIEK, KTÓREGO SPOTYKAMY NA SWEJ DRODZE, JEST NAM POTRZEBNY. KAŻDA KRZYWDA, KTÓRA NAS W ŻYCIU SPOTKAŁA ALBO KTÓRĄ MY WYRZĄDZILIŚMY DRUGIEMU CZŁOWIEKOWI, NIE JEST PRZYPADKOWA".

"- Mamo? Dlaczego płaczesz? Bo myślisz, że ja umrę? Przecież każdy kiedyś umrze.

- Ale dzieci nie powinny odchodzić wcześniej niż ich rodzice - mówi Julia."

Powyższy cytat oddaje jedną z prawd tego świata, jednak życie czasami jest tak okrutnie niesprawiedliwe, że nie patrzy na żadne reguły. Pozbawia oddechu zarówno starców, jak i małe dzieci, czyniąc to przy tym tak niespodziewanie, że wprowadza ogrom bólu i cierpienia. Jednak czy na śmierć kogoś bliskiego da się przygotować? Nawet gdy jesteśmy świadomi zaawansowanej choroby drugiego człowieka w głębi serca wciąż żywimy nadzieję, że uda mu się wyjść z tego cało.

Jak to mówią, nadzieja umiera ostatnia...

Całkiem niedawno miałam przyjemność zapoznać się z drugim tomem "Wady" Izy Maciejewskiej - "Kiedy serce przestaje bić". I jak pierwsza część mi się podobała, tak tą jestem po prostu zachwycona! Od samego początku uderzył we mnie ogrom ładunku emocjonalnego zawartego w książce, a im dalej, tym było go więcej. W miarę czytania moje serce rozdzierał ból, a po twarzy spływały łzy. Jako mama sześciolatka bardzo emocjonalnie odebrałam tę historię. Zresztą, tu nie chodzi o wiek. Myślę, że każda mama, bez względu na to ile lat ma jej dziecko, będzie tak samo mocno odczuwała tę powieść. Strach o życie potomstwa wręcz wylewa się z kartek książki i osiada na duszy czytelnika.

W powieści znajdujemy kontynuację historii bohaterów znanych nam z pierwszej części: Julii, Marka i Juliana. Mimo mających miejsce wcześniej dramatów, rodzina wiedzie szczęśliwe życie.

Niestety, do czasu.

Na ich drodze los stawia niemal niemożliwą do pokonania przeszkodę. Niemożliwą, bo tak naprawdę bohaterowie nie są w stanie nic zrobić, by przyczynić się do jej zlikwidowania. Pozostało im tylko biernie czekać, a to chyba najgorsze wyjście w takiej sytuacji. Strach i lęk o życie syna, niepewność o to, jak będzie wyglądał jutrzejszy dzień - to teraz najbliższe rodzicom uczucia.

Okrutne jest też to, że mimo ich dramatu świat toczy się dalej. Choć Julia stara się izolować siebie i swoją rodzinę od tego, co dzieje się poza ich bańką, na dłuższą metę jest to niemożliwe. Życie w końcu dopomina się o ich obecność.

Ale jak tu normalnie funkcjonować, gdy wszystko wokół jest takie trudne i skomplikowane?

Jak nie zatracić się w bólu i rozpaczy, gdy każde spojrzenie na dziecko pozbawia tchu?

To czas próby dla Julii i Marka, którzy jak wielu ludzi w takiej sytuacji, zamiast się wspierać, coraz bardziej się od siebie oddala, bez końca rozpamiętując to, co się wydarzyło.

Ta książka to prawdziwa bomba emocjonalna, która z impetem uderzyła w niemal każdy zakamarek mojej duszy. Pragnę przy tym zaznaczyć, że doceniam nie tylko uczucia, jakie we mnie wyzwoliła, ale również charakter powieści. W moim odczuciu, została ona napisana w dużo lepszy sposób niż pierwsza część. Mam wrażenie, że poprzedni tom był nieco chaotyczny, a tu, choć nie brakowało tak charakterystycznej dla autorki ironii, czuć powagę sytuacji, a język dostosowany został do treści, które niesie ze sobą ta historia.

Dawno nie czytałam powieści w takich emocjach, dawno żadna historia tak mnie nie poruszyła.

Daję mocne 10/10.

❤️ "Wada, kiedy serce przestaje bić" autorstwa Izy Maciejewskiej, to pełna emocji powieść obyczajowa, poruszająca trudne tematy i dającą do myślenia.

❤️ Miłość Julii i Marka kwitnie, i z roku na rok darzą się coraz większym uczuciem.

Małżeństwo wspólnie wychowuje syna Julii, który jest owocem gwałtu, ale oboje kochają go ponad życie, a Marek traktuje go jak swoje dziecko. Choć w ich życiu nie brakuje problemów, to ich wzajemna miłość i wsparcie pokonują wszystkie przeciwności losu. Jednak nagle spada na nich druzgocąca wiadomość, która wystawi ich związek na dużą próbę. Są rzeczy których nie da się przewidzieć, i na które nie mamy wpływu, a Julia z Markiem przekonają się, że nie można być w życiu pewnym niczego.

Co takiego się wydarzy?

Czy Julia i Marek poradzą sobie w najtrudniejszym momencie ich życia?

❤️ Książka "Wada" zdobyła moje serce, dlatego cieszyłam się, że autorka postanowiła napisać kolejną książkę o tych niezwykłych bohaterach.

On ma syndrom Moebiusa, co powoduje, że nigdy się nie uśmiecha, ona z kolei ma dwukolorowe oczy i bolesną przeszłość. Jednak ich miłość pokonuje wszystkie przeszkody i tworzą kochającą się rodzinę.

Ponieważ w tej książce przedstawione są dalsze losy bohaterów książki "Wada", to polecam najpierw się z nią zapoznać jeśli jeszcze tego nie zrobiliście.

Wątki w książkach łączą się ze sobą i dzięki temu poznacie całą historię, ale jeśli nie chcecie, to możecie tą książkę czytać również oddzielnie.

Wszystko zależy od was, ja jednak namawiam was do sięgnięcia po poprzedni tom i gwarantuję wam, że nie będziecie tego żałować, ponieważ ta historia jest naprawdę wyjątkowa. Autorka pięknie operuje słowem i emocjami, trzymając nas w napięciu i niepewności do samego końca. Nie będę za dużo zdradzać z fabuły, ale polecam wam mieć przy sobie pudełko chusteczek w trakcie czytania.

Jeśli lubicie wzruszające i łamiące serce historie, to musicie koniecznie przeczytać tą książkę.

Książki takie jak ta zostawiają w duszy ślad. Nie pozwalają wrócić do codzienności, tępo uciskając na empatyczne serce czytelnika.

Julia i Marek to cudowna para. Kochająca, pełna oddania, darząca się szacunkiem i gorącą namiętnością. Pomimo sporej różnicy wieku, świetnie się dogadują i dzielą opieką nad 7-letnim synkiem.

Ich świat zadrży w posadach, gdy nagle w ich ślady podąży śmierć.

Ta książka opowiada o ogromnej miłości. Życie cudownej rodziny, która radość rozpierała na co dzień. Nie ma jednak takiej radości i szczęścia, którego nie poruszyłaby wizja niespodziewanej, nadchodzącej śmierci.

Cierpienie, przeogromny ból, bezradność i łzy bezsilności towarzyszą nam na każdym kroku. Nic tak nie zaskakuje i nie odziera z planów, beztroski i spokoju jak Ona. To niezwykły test miłości, poczucia sprawiedliwości, a także wiary w istnienie Boga.

Rodzicielstwo i nadzieja nabierają mocy przy szukaniu pomocy, łącząc się z okrutną bezsilnością.

Historia jest mi bardzo bliska, dlatego przeżywałam ją bardzo intensywnie. Pochłonęłam ją w jeden dzień. Zamknęłam ją z refleksją, że życie człowieka jest tak silne jak to co mamy w środku, niejednokrotnie tak niewiele trzeba by podupaść na zdrowiu. Dbajcie o siebie.

Mieszkam w Zabrzu, czyli w mieście, w którym po raz pierwszy w Polsce został wykonany przeszczep serca, właśnie dzięki niemu. Gdy czytałam książkę nie mogłam uwierzyć, że jest ona mi tak przeznaczona, stąd to zdjęcie 🥹❤️

W książce znajdziecie motyw przeszczepu serca, walki z czasem, niesprawiedliwością i niesamowitym żalem.

Muszę być szczera, ale do tej pory miałam trochę inne wyobrażenie i zdanie o przeszczepach narządów. Tutaj dowiedziałam się jak mało procent mają dzieci na taki przeszczep. Iza dziękuję za tę historię ❤️

Będziecie zastanawiać się czy warto wybaczyć? Czy możemy nie zapomnieć?

Przeczytacie o sile i wsparciu w najtrudniejszych momentach życia.

O tym, że będziecie się zastanawiać nad śmiercią innej osoby, po to by Wasza ukochana osóbka mogła przeżyć. Byście mogli słyszeć jej śmiech, patrzeć jak żyje, jakie decyzje podejmuje. Przytulić, ucałować. Być.

Dowiedziałam się jak cenny jest czas. Mówi się, że życie mamy jedno, ale kto tak naprawdę daje nam gwarancję, że dożyjemy godnych lat jako dziadkowie/ pradziadkowie?

Płakałam, dusiłam się łzami. Tuliłam książkę. Ona otworzy Wam oczy. Na to co najważniejsze. Zaczniecie żyć tak, że w piersiach poczujecie bicie serca 💛