Opowieść błękitnego jeziora

Może dziwnie zabrzmi to, co powiem o tej książce, ale dla mnie jest ona rozlegle czarująca. Uważam tak dlatego, bo cokolwiek nie spotkają bohaterzy na swojej drodze, czegokolwiek by nie dotknęli, czy gdziekolwiek by nie poszli, to w dość obfity sposób jest ukazane to co mijają, na co patrzą, czy co chcieliby mieć. I z początku książki troszkę nam się to dłuży, bo nie wiemy co jest ważne, to, po co postać przyszła i z kim się spotkała, czy to co tam zobaczyła, bo żarliwie nam to opisała. Tak jak niektórzy przemycają w książkach ozdobniki i porównania, tak tutaj autorka przemyca nam treść:-) Jednak spostrzegłam, że taki jest jej styl pisarski, i albo się nim zachwycamy, albo nam nie odpowiada. Jeśli chodzi o klimat książki, to jest po prostu przesłodki. Mamy opisy słodkości, które można nabyć w kawiarni, gdyż jest połączona z manufakturą czekolady. To zabawne, ale sprawiały one, że niemal czułam zapach tych pralinek, nie wspominając o tym, że sama bym ich skosztowała:-)

Opowieść przedstawia losy dziennikarki, która pojawia się na kartach książki, zdradza nam jak jej w życiu ciężko i z czym się obecnie zmaga, a później dowiadujemy się w jakim celu się z kim spotkała. Już widzi, że miejsce gdzie się znalazła jest wyjątkowe i pragnie opisać jego historię. Zachwyca się tu ogromem rzeczy, które nam opisuje i później czuć jak bardzo jest przejęta pewnymi sekretami, które pragnie odkryć. Oczywiście mamy tu świąteczny klimat wzbogacony w niewiarygodną opowieść czy też legendę, która mogła być prawdziwa i jednocześnie ludzie tak o niej myślący doświadczali tej wyjątkowości. Podobało mi się to, że postacie tu występujące były wrażliwe i romantyczne. Pobieraliśmy od nich dobry humor i magię dobroci. Po skończeniu jesteśmy pozytywnie nastawieni do życia i nic nam więcej wtedy nie potrzeba. Przesłaniem jej jest by cieszyć się z małych rzeczy, gdyż dopiero wtedy jesteśmy gotowi na te większe.

Powieść ma przeszło pięćset stron i to od gustu literackiego zależy czy ktoś przeczyta ją szybko, czy będzie pochłaniał partiami. Druk nieco mniejszy, wydaje nam się, że treści jest bardzo dużo na stronie. Bardzo świątecznie magiczna opowieść, idealna na ten czas:-)

Historia poprowadzona jest w pierwszej osobie, dzięki temu bardzo wyraźnie przeżywamy wraz z trzydziestoletnią Sonią jej zaangażowanie oraz z zaciekawieniem podążamy ścieżkami bohaterów zasłyszanej legendy. Nie tylko czujemy się częścią historii, ale że jej magia i na nas zaczyna oddziaływać. Legenda jeziora przenika się z teraźniejszością i z problemami, które trapią Sonię, a ona chce, choć na chwilę o nich zapomnieć, odsunąć od siebie, dlatego tak dobrze się czuje w tym urokliwym małym miasteczku.

Drobiazgowość autorki o szczegóły przenosi nas w opisane miejsca, one ożywają, rzeczy oczarowują prostotą. Niby codziennie je widzimy, ale przez autorkę podane w wysublimowanych słowach tak, że otoczenie wyraźnie pięknieje. Zdania wybrzmiewają niczym muzyka klasyczna, płynnie, wytwornie, chcemy za nimi podążać rozmarzeni, mimo że zdajemy sobie sprawę, że to legenda nie rzeczywistość, jednak chłoniemy jak zahipnotyzowani tę historię, nie mogąc się oderwać.

To zadziwiające, tak samo czekałam na opowieść o legendzie jak bohaterka. To jak dwie historie w jednej książce. Jedna owiana tajemnicą, nierzeczywista otula pięknem dawnych czasów, druga faktyczna tu i teraz, bardziej bolesna, nie lukrowana, a z problemami. Obie się przenikają, wpływając na życie Soni, tylko czy ona wykorzysta daną szansę?

Opowieść błękitnego jeziora oczarowała mnie, dała mnóstwo satysfakcji z czytania, otuliła ciepłem, szczyptą magii, a gorąca czekolada rozgrzała moje serce i tylko żal pozostał, że historia dobiegła końca, ale i pewność, że szybko sięgnę po kolejną książkę Doroty Gąsiorowskiej. Wręcz będę wyczekiwać z wypiekami na twarzy, bo wiem, że czeka mnie piękna literacka podróż. Cudowna powieść w sam raz na świąteczny czas.

Po przeczytaniu tej powieści Dorota Gąsiorowska chyba została moją ulubioną pisarką. Świetnie napisana i wciągająca historia osadzona w świątecznym okresie, co jest dla mnie zawsze wzruszające. Polecam na długie zimowe wieczory, bo czyta się przyjemnie, a przy okazji też podnosi na duchu. Takie książki są potrzebne w dzisiejszych czasach. 

Niedaleko malowniczego jeziora Marana w Bukowej Górze mieści się „Złote serce” – przytulna kawiarnia połączona z rodzinną manufakturą czekolady. Dziennikarka Sonia trafia tam, bo od dawna chce napisać artykuł o niezwykłej historii tego miejsca. Wśród różnokształtnych pralinek w kolorowych złotkach chłonąc obezwładniający zapach gorącej czekolady, dziewczyna poznaje legendę, która odmieni także jej życie…

Czy naprawdę to, w co wierzymy, i czego pragniemy całym sercem, może stać się naszą rzeczywistością❓️

"Opowieść Błękitnego Jeziora" to poruszająca podróż przez malownicze krajobrazy i głębokie emocje. Autor doskonale oddaje piękno przyrody, tworząc jednocześnie niezwykle poruszającą historię. Bohaterowie wplątani w tę opowieść przeżywają intensywne chwile, a czytelnik jest świadkiem ich wzlotów i upadków. Dialogi są precyzyjne, a opisy pełne detali, co sprawia, że cała narracja staje się niezwykle realistyczna. Mimo pewnych przewidywalnych momentów, książka wciąga od pierwszych stron, pozostawiając trwały ślad w sercach czytelników.

Przepiękna i poruszająca historia, obok  której nie można przejść obojętnie z czystym sumieniem polecam.

Zaintrygował mnie tytuł, a i okładka przykuła moją uwagę i choć wcześniej nie czytałam książek Doroty Gąsiorowskiej, to się skusiłam i kupiłam. Nie zawiodłam się, a powiem więcej, już kupiłam kolejne, które czekają na swoją kolej. Jak dla mnie to ideał na oderwanie się od codzienności i zatopienie się w pięknej opowieści. 

Nie miałam wcześniej do czynienia z twórczością autorki, ale lubię poznawać nowe style pisania i ten przypadł mi wyjątkowo do gustu. Nie wiem, czy inne książki też będą dla mnie tak wciągające, ale na pewno pokuszę się o jeszcze jeden tytuł i sprawdzę. Czytało się świetnie i choć to banał, to naprawdę nie mogłam się oderwać. 

Autorka przedstawia baśniowy świat, w którym teraźniejszość splata sie z przeszłością. Oprowadza czytelnika po tym świecie  tak jakby za rękę. Urzekają, piękna i pełna magii historia, która w czasie przenosi nas do lat dziecięcych . Sprawia, że znów możemy poczuć magię świąt i z nieciepliwością ich oczekiwać.

Idealna lektura pełna ciepła i życzliwości. 

Po książkę chwyciłem przypadkiem na urlopie. Swoje dwie przeczytałem, a lektura żony leżała wolna. Nie byłem oczywiście przekonany, ponieważ wydawało mi się, że jest to typowo babska pozycja. Owszem taka jest, ale nie oznacza, że mnie nie urzekła. Baśniowy świat przeplatający się z rzeczywistością to bardzo interesująca propozycja. Nie tylko dla kobiet!

Tekst powstaje we współpracy z Wydawnictwem Znak. Serdecznie dziękuję za egzemplarz.

Sonia jest z zawodu dziennikarką i w celu zebrania materiałów na kolejny tekst do gazety, pojawia się w Bukowej Górze. Dziewczyna chciałaby podczas pobytu tam również nabrać sił. Trafia do kawiarni Złote Serce, gdzie poznaje właścicieli oraz emocjonującą legendę. Nie tylko ona słucha jej z wypiekami na twarzy. Ja także nie mogłam się doczekać kontynuacji. Bo wiecie, oprócz czasów przeszłych są jeszcze teraźniejsze. Ciekawe! Ponieważ Złote Serce to królestwo czekolady i nie istotne, że nie mogłam ich skosztować. Samo czytanie sprawia ogrom przyjemności. Ale co tu kryć, z niecierpliwością wypatrywałam końca tych rozdziałów, by zagłębiać się w historię Sabiny i Marcina.

Wątpliwe w takim położeniu jest, że Sonia tam odetchnie. Kiedy dochodzi jeszcze kwestia z jej własnej przeszłości i Bartosz... naprawdę mało pozostaje miejsca na beztroskie leniuchowanie.

Niesamowita jest ta książka! Zajmująca historia! Bardzo wciągająca i przyjemna. Pełna spokoju, zapachów i smaku czekolady. Nie można powiedzieć, że jest przesłodzona. Jeżeli szukacie czegoś nie na siłę i od A do Z bajkowego to to jest zdecydowanie doskonały wybór.

„Życie jest jak pudełko czekoladek, nigdy nie wiesz na co trafisz”.

Coś w tym jest.

Myślę, że Sonia też się zgodzi bo dobrze wie, że za zakrętem czeka zazwyczaj coś, czego się nie spodziewamy. Myślę, że wszyscy możemy przytaknąć tym słowom!

Pani Dorota Gąsiorowska po raz kolejny zabiera nas w podróż. Piękną! Niezapomnianą!

Dajmy się oczarować, bo dlaczego nie?

“Mówią, że czas leczy rany i zapewne jest to prawa. Ale obecność kogoś wyjątkowego sprawia, że zabliźniają się one szybciej”.

Sonia szybko musiała zacząć radzić sobie sama. Wcześnie straciła matkę, ojciec znalazł pocieszenie, zapominając o córce. Teraz Sonia jest dziennikarką, przyjeżdża do Bukowej Góry, ma zamiar poznać miejscową legendę i napisać o niej artykuł. Trafia do kawiarni “Złote serce”, w której roznosi się aromat słodyczy i ciepłej czekolady. Zostaje miło przyjęta przez mieszkańców, daje się porwać pięknu legendy. Na jej drodze staje pewien mężczyzna. Całość wszystko to otulona świątecznym klimatem.

Jestem zachwycona tą opowieścią, Pani Dorota czaruje słowem.

Fabuła intrygująco poprowadzona, niesie emocje. Jest szczerze, realnie, naturalnie, swojsko. To było niesamowite i piękne! Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki. Zwyczajny, a czasami niezwyczajny odruch ludzkiego serca. Radości i smutki, wzloty i upadki, chwile dobre i te złe. Siła rodzinnych więzi, przebaczenie, dawanie drugiej szansy, miłość.

Świąteczna magia wiruje…

Niesamowita, mądra, nostalgiczna, niosąca ukojenie opowieść, której całkowicie dałam się porwać. Ukazuje, co tak naprawdę jest w życiu ważne. Serdecznie polecam! Tatiasza i jej książki :)

Często mam tak, ze przed lekturą książki od autora, którego twórczości jeszcze nie znam, czytam opinie o jego twórczości na Lubimy czytać.

Książki Doroty Gąsiorowskiej zbierały wiele pochwał, zastanawiałam się skąd to się bierze. Czy naprawdę tworzy tak dobre historie? A może ma grono oddanych fanów, którzy wiernie trwają przy jej boku i kreślą pozytywne recenzje? Po przeczytaniu „Opowieści błękitnego jeziora” już wiem o co w tym wszystkim chodzi.

Najnowsza książka od Doroty jest magiczna. Wspaniała. Rozczulająca. Emocjonująca, absorbująca! Jestem w szoku, że książki autorki tak długo ukrywały się przede mną, bo po lekturze jestem zakochana w tym stylu, w kreacji bohaterów, w zamyśle na fabule, a ta była wspaniała!

Z jednej strony mamy opowiadaną legendę, która daje początek nie tylko wspaniałemu miejscu: urokliwej kawiarni „Złote serce”, ale i miłości silniejszej niż wszystkie trudy, a drugiej strony widzimy współczesne losy późniejszego pokolenia.

W tej książce zdecydowanie czuć magię świąt (aż dziwne, ze ja decyduje się na takie wyznanie). Nie potrafię się zdecydować które rozdziały bardziej skradły moje serce: czy te teraźniejsze, gdzie poznajemy Sonię, która nie miała łatwego życia, i nawet nie liczy ma to, ze służbowy pobyt w Bukowej Gorze coś w jej jestestwie zmieni. A może wolę przeszłość, w której dane nam jest śledzić początki miłości Sabiny i Marcina? Te rozdziały były niesamowite, niczym wyrwane z romansu historycznego okraszonego klimatem legend i prostego życia.

Po tą pozycję trzeba sięgnąć. Dać się porwać rozdziałom i niesamowitemu klimatowi płynącemu z kolejnych akapitów.

Zawsze, gdy pojawi się zapowiedź książki Doroty Gąsiorowskiej, moje czytelnicze emocje sięgają zenitu. Moja radość nie ma końca. A moment wyczekiwania na premierę, przepełniony jest odliczaniem czasu, gdy będzie mi dane zatopić się w lekturze książki. Dlatego też, gdy tylko „Opowieść błękitnego jeziora” zapukała do mych drzwi, me czytelnicze serce otworzyło się na poznawanie kolejnej historii stworzonej przez Dorotę Gąsiorowską. Pisarkę, która każdy dzień czyni szczęśliwym, gdy tylko powrócę wspomnieniami do historii, bohaterów, których ożywa na kartach swych powieści.

Najnowsza książka autorki jest zaproszeniem do poznania historii Soni. Od dziecka życie zmusiło ją, by samodzielnie walczyć z trudami codzienności. W młodym wieku straciła matkę, a ojciec zapomniał o jej istnieniu. Teraz w dorosłym wieku pragnie znaleźć szczęście w miłości. W sferze zawodowej rozwija się jako dziennikarka. I to właśnie dziennikarska droga, prowadzi ją do zacisznej i uroczej kawiarni „Złote serce” mieszczącej się nieopodal malowniczego jeziora Marana w Bukowej Górze.

To właśnie w tym miejscu, będąc pod jego urokiem oraz oczarowana manufakturą czekolady, planuje napisać artykuł o tym jakże pięknym i magicznym miejscu, które niczym magnes przyciąga oczy i serca. Sonia odkrywa legendę, która jak się okazuje, będzie miała ogromny wpływ na jej dalsze życiowe losy. Poznając ją, pragnie z całego serca uwierzyć w magię świąt, w moc Gwiazdki. Co więcej, Sonia na swej drodze spotyka mężczyznę. Jak zakończy się ta znajomość? Czy w okolicznościach zbliżających się świąt w jej sercu zapłonie płomień miłości? Zdecydowanie zachęcam Was do poznania tej historii, abyście, tak jak Czyt-NIK mogli rozkoszować się każdym słowem zapisanym przez Dorotę Gąsiorowską. Dzięki tej książce zranione serca mogą ponownie uwierzyć w moc miłości, a te przepełnione nią cieszyć się historią, w której magia rozgrywa pierwsze skrzypce.

Pragnę dodać, że autorka zadbała o wyjątkowy magiczny, sentymentalny nastrój tej historii, sprawiając, że moje czytelnicze serce zatopiło się w poznawaniu losów Soni. Moja natura chłonęła tę powieści niczym gąbka wodę, a każda strona tej książki przepełniona miłością autorki do tworzenia pięknych historii czyniła tę lekturę wyjątkową. I tak jest za każdym razem, gdy sięgam po książki pisarki. Za każdym razem zastanawiam się, w czym tkwi fenomen Pani Doroty? To bez wątpienia wrażliwość na człowieka, na jego piękno, na miłość, dobroć i serdeczność, która przelewana na papier, czyni powieści autorki wyjątkowymi. A ich lektura ma jakże terapeutyczną moc dla naszej duszy, naszego serca, które przy lekturze może odsapnąć od utrapień codzienności. Zatapiając się w historii zapisanej na kartach książki „Opowieść błękitnego jeziora”, miałem przyjemność lektury tak wyjątkowej, przepełnionej pięknem, które rozlało się również w moim czytelniczym sercu.

Pięknem tej historii jest również osadzenie jej w świątecznym klimacie. Dzięki temu najbliższy czas upłynie nam z jeszcze piękniejszymi widokami, aurą, którą warto poczuć i dzielić się nią, tak jak czyni to Dorota Gąsiorowska na kartach swoich powieści. Bez wątpienia to kolejna książka autorki, którą umieszczam na półce NIK – Najlepszych Interesujących Książek, dzięki czemu moja biblioteczka zyskuje kolejną perełkę. Pani Doroto z całego serca dziękuję za piękną opowieść, za historię, która w mym czytelniczym sercu znajduje miejsce w szczególnej przegródce pod znakiem magii i wyjątkowości zawartej w każdym słowie zapisanym na kartach Pani najnowszej książki.

Powieść „Opowieść błękitnego jeziora ukazała się nakładem Wydawnictwa Znak Literanova