W cudzych ogrodach. Saga kresowa. Tom 3

"W cudzych ogrodach" to kontynuacja sagi Kresowej.

Sagi, którą mogę śmiało umiejscowić na podium moich ukochanych serii.

Nigdy tak mocno nie przywiązałam się do bohaterów. Stefania, Janka i ich los stały się nieodłącznym elementem ostatnich moich dni. To co je spotykało, dotykało też mnie. Płakałam, oj jak ja bardzo płakałam. Serce mnie bolało gdy czytałam o tym co je spotkało, martwiłam się o nie i o ich bliskich, ale też doceniałam każdą najmniejszą chwilę radości.

To wspaniała historia, napisana tak dobrze, że każda karta przybliżająca mnie do zakończenia sprawiała, że odczuwałam coraz większy żal. Nie wiem czy ktoś zdecyduje się po moich słowach na poznanie tej historii, jeśli jednak ktoś po tej recenzji się na to zdecyduje to mogę zapewnić, że nie będzie żałował.

Autorce dziękuję, że podzieliła się z Nami tą historią. Historią, która pisało życie. Historią jej rodziny.

@katarzynamajewskaziemba 💚

,,Czasem los nam zabiera to, co kochamy, a my musimy żyć dalej, być szczęśliwi, kochać, mieć dzieci i śmiać się. I jeszcze wybaczyć tym, co czynią to całe zło, bez tego nie damy rady normalnie żyć”

Wraz z zakończeniem wojny, Stefania i Janka decydują się opuścić Kresy. Mają nadzieję, że dzięki temu będą mogły nareszcie spokojnie żyć. Nie wiedzą jak wielkie trudy przyniesie im ta podróż i z jak ogromną stratą będą musiały się mierzyć. Stefania stara się być silna ale Janka, popada w letarg, obojętniejąc na wszystko dookoła. Nie rozumie dlaczego okrutny los odbiera jej wszystkich, których kocha. Jej ból jest wręcz namacalny a emocje jej towarzyszące są w pełni zrozumiałe . Tak bardzo jej współczułam, tak bardzo pragnęłam ukoić jej ból, mając jednocześnie świadomość, że nie mogę zrobić absolutnie nic. Cierpienie Janki, potęguje brak wieści o ukochanym mężu i świadomość, że jeśli żyje i pewnego dnia wróci, ona będzie musiała mu wyznać prawdę.

,,Przyjechałam tu i zaczęłam od nowa żyć i lubić cudze ogrody, które z czasem stały się nasze własne”

Tłem dla życia bohaterów, staje się ich nowa rzeczywistość. Początki są dla nich niezwykle trudne, ponieważ nie mogą odnaleźć się w nowym miejscu a wyrzuty sumienia tylko to potęgują. Dom, który im przydzielono, został w okrutny sposób odebrany poprzedniej właścicielce. Zarówno Stefania, jak i Janka, nie rozumieją tej niesprawiedliwości i okrucieństwa ale nie są w stanie zrobić nic, by pomóc Hildzie. Jak się okazuje, Pomorze, do którego przybyły, również nie należy do najbezpieczniejszych miejsc. Zło czai się niemal na każdym kroku a nowa władza za nic ma wartości jakimi powinna się kierować i bez skrupułów manipuluje i zastrasza ludzi.

Ciężko mi pisać o książkach, które nie są wyłącznie fikcją literacką a fragmentem historii, która miała swoje miejsce w przeszłości. Jeszcze trudniej nie zżyć się z bohaterami, których wspomnienia i myśli zostały przelane na papier, by mogły żyć wiecznie. Od początku czułam się związana z tą historią pomimo tego, że nie była moim udziałem a jednocześnie już na zawsze ze mną zostanie. Jestem bardzo wdzięczna Kasi, że mimo całego bólu, jaki niewątpliwie był towarzyszem w spisywaniu dziejów jej bliskich, podjęła się tego kroku. Po raz kolejny już, muszę zaznaczyć, że ta trylogia to debiut, napisany w wielkim kunszcie. Pełna emocji, bólu i ludzkich rozterek. Obowiązkowa.

Jedna z najlepszych sag, jakie przeczytacie, gwarantuję i niezmiernie będę polecała! Saga kresowa Katarzyny Majewskiej-Ziemba składa się z trzech tomów. "W cudzych ogrodach" zamyka opowiedzianą słowami Autorki historię opartą na prawdziwych wydarzeniach. Bałam się tej części, bardzo chciałam poznać ciąg dalszy losów bohaterów, a jednocześnie nie chciałam jeszcze z nimi rozstawać.

To co łączy tą część z pozostałymi, mimo zmiany miejsca akcji, to ciągły strach. Strach o to, co z nimi będzie, gdzie będą mieszkać, czy przeżyją, czy uda im się odnaleźć z pozostałymi członkami rodziny i całe mnóstwo innego rodzaju zmartwień jakie zapewni im władza. Przeraża mnie, jak ówczesne społeczeństwo długo współżyło z ciągłym niepokojem.

Historia opowiedziana jest w taki sposób, że odczuwamy wszystkie emocje razem z bohaterami, angażujemy się maksymalnie, zatapiamy w tej treści.

W tej ostatniej części nie zabraknie rozterek i złamanego serca, bólu, jaki jest w stanie zrozumieć jedynie matka, płacząca nad ciałem swojego dzieciątka. Na kolejnych kartach będziemy mogli się przyjrzeć z bliska, jak wyglądały przesiedlenia i jak dawne niemieckie nazwy miejscowości dostają nowe polskie, jakim zmianom uległy poznamy na przykładzie Złocieńca, do którego trafiły Stefania i Janka.

Polecam Wam całość, która oczarowała mnie od pierwszych stron pierwszego tomu - książka która pozwala poczuć tamte czasy, oddaje ich ducha, oddaje emocje, przybliża tło wydarzeń, pozwala lepiej zrozumieć.

Polska ma za sobą niesłychanie trudną przeszłość. Rozbiory, wojny, również te wewnętrzne – to wszystko odcisnęło się piętnem na jej tożsamości, ale i na ludziach zamieszkujących kraj. Kraj, którym najeźdźcy rozporządzali jak swoim, kradnąc i mordując bez skrupułów. Ale jeszcze gorsze chyba były momenty historii, kiedy cios nie przychodził od wroga, ale od przyjaciela – bliskiej osoby, sąsiada, współpracownika. Trudno wówczas to zrozumieć i trudno wybaczyć.

Wydawać by się mogło, że Stefania i Janka przeżyły już wszystko, co najgorsze. Śmierć rodziny i przyjaciół, strach i głód, obawa o losy tych, którzy walczą za ojczyznę. Jak się okazuje, życie szykuje tym dzielnym kobietom kolejne wyzwania, jakby wiedząc, że one mogą na swoich barkach unieść wszystko, nawet kolejne tragedie. Postawione przed koniecznością wyboru – albo przyjmują obywatelstwo wroga, albo opuszczają dom i groby bliskich, postanawiają zostawić za sobą Kresy i przeszłość. Wyruszają w długą drogę ku nowemu życiu, które zgodnie z obietnicami, ma być świetliste. Niestety już sama droga przypomina tę ostatnią, zresztą dla wielu właśnie taka jest.

Osiedlić się mają na Pomorzu, ale wielodniowa podróż w nieogrzewanych wagonach, bez żadnej nadziei na to, że wkrótce ich męka się skończy sprawia, że zaczynają mieć wątpliwości, czy dobrze zrobiły. Szczególnie że mają przy sobie małego synka Janki, Antosia, który z każdym dniem czuje się gorzej. Tymczasem nie ma dla niego ani ciepłego konta, ani bieżącej wody, ani nawet lekarstw, by wyleczyć jego kaszel. Kiedy w końcu przybywają na Ziemie Odzyskane okazuje się, że wojna się już skończyła, a nieliczni Niemcy, którzy tam pozostali, to cywile. Zatrzymują się w Falkenburgu, nazwanym Złocieńcem, otrzymują dom, który wcześniej zajmowali Niemcy, ale nie mogą nawet się z tego cieszyć. Nie dość, że niemiecka rodzina wciąż w nim mieszka, więc są świadkami wyprowadzki tych nieszczęsnych ludzi, będących – jak one – ofiarami wojny, to jeszcze po krótkiej chorobie Antoś umiera.

Dla Janki to ogromny cios szczególnie, że nie ma przy niej Stefana, który wciąż jeszcze nie wrócił z frontu. Dziewczyna wyrzuca sobie, że nie zrobiła dla swojego synka więcej, że nie znalazła lekarza, że naraziła go na trudy podróży. Z dnia na dzień zapada się w sobie, a Stefania zmuszona jest zająć się wszystkim, by urządzić się w nowym domu. Ten, choć nie jest luksusowy, kryje w sobie skarby potrzebne do przeżycia. Życie w Złocieńcu jest trudne, ale ludzie powoli zaczynają przyzwyczajać się do myśli, że ich dom jest teraz tutaj. Pojawiają się pierwsze działalności gospodarcze, jak bar Gieni. To właśnie ona, bezpośrednia i zaradna kobieta, również okrutnie doświadczona przez los, staje się najbliższą przyjaciółką rodziny. To dzięki niej matka i córka znów zaczynają robić i sprzedawać herbatki ziołowe i różne ziołowe specyfiki, a Janka, która powoli wraca do siebie, wyciąga starą maszynę i zaczyna szyć. W ten sposób kobietom udaje się przetrwać pierwszy, najcięższy okres, choć cała wymiana odbywa się na zasadzie barteru, pieniędzy nie ma nikt. Los Stacha wciąż jest nieznany, ale teraz Janka sama nie wie, czy chce, żeby mąż wrócił. W chacie zjawia się bowiem syn kobiety, która mieszkała tu przed nimi, Johan. Mimo iż Niemiec, wydaje się być dobrym człowiekiem, coraz bardziej zbliża się do Janki, a Stefania jest przeciwna tak bliskim relacjom. Szczególnie, że ludzie niechętnie patrzą na Niemców i na tych, co się z nimi spoufalają, posuwają się nawet do morderstw…

Jak potoczą się losy kobiet? Czy w końcu znajdą dom, który pokochają jak ten na Kresach? Czy odnajdą swoich przyjaciół i bliskich? Jakich wyborów dokonają? Czy doświadczą – jak wielu – przykrości ze strony nowej władzy? Na te i na wiele innych pojawiających się w trakcie lektury pytań odpowiemy dzięki książce „W cudzych ogrodach”. To już trzecia i ostatnia część „Sagi kresowej” – wspaniałego dzieła opublikowanego przez wydawnictwo Replika, w którym odbija się niczym w lustrze historia Polski i jej obywateli. Opowieść o miłości, nienawiści, zdradzie, poszukiwaniu szczęścia i wybaczenia porusza nasze serca i dusze. Znajdziemy tu zarówno dramat wojny, jak i małe osobiste dramaty ludzi, którzy potrafią być wobec siebie najgorszymi drapieżnikami. Autorka, Katarzyna Majewska-Ziemba nie waha się sięgnąć po trudne tematy i niechlubne wątki w naszej historii sprawiając, że opowieść jeszcze długo nas rezonuje. Służy nie tylko ku przestrodze, ale niesie – mimo wszystko – ze sobą całe morze nadziei, że człowiek może udźwignąć na swoich barkach więcej, niż mu się wydaje.

“Nie ma na świecie nic gorszego niż nienawiść do drugiego człowieka”.

Janka i Stefania muszą podjąć decyzję, zostają u siebie na Kresach, czy wyruszają do Polski w nieznane. Decyzja może być tylko jedna, bez jakiejkolwiek wiadomości od Stacha, z maleńkim Antkiem wsiadają do pociągu. Podróż ta jest niekończącym się koszmarem, towarzyszy im głód, zimno, brud, choroby. W końcu dojeżdżają do Falkenburga na Ziemiach Odzyskanych. Kobiety mają nadzieję, że przyzwyczają się, że z dala od sowieckiej zarazy zdołają poukładać trudną codzienność. Jednak i tu rosyjska armia rabuje i niszczy. Nikt na Pomorzu nie może czuć się bezpiecznie, w lasach wciąż grasuję niemieccy dezerterzy. W życiu kobiet pojawia się Johan, syn właścicieli domu, który został im przyznany. Młody mężczyzna zaczyna adorować Jankę, ta jednak z niepokojem czeka na ukochanego Stacha.

Ależ to było dobre! Wnikliwa perspektywa, ukazująca studium ludzkich zachowań w trudnych warunkach. Akcja toczy się swoim rytmem, zaskakuje i wywołuje ogromne emocje. Fabuła całkowicie przykuwa uwagę, prawda historyczna umiejętnie połączona z fikcją literacką, a obok skomplikowane ludzkie losy. Autorka pięknie piesze, lekko, naturalnie, z pasją, przez powieść się płynie. Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, autentyczne, rewelacyjnie wykreowane osobowości, wzbudzają w czytelniku wiele sprzecznych emocji. Cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki. Do Janki poczułam sympatię już w pierwszym tomie, to inteligentna, silna, dobra, młoda kobieta. Jej dar, czy też przekleństwo ponownie się w niej odzywa.

Przejmujące, dramatyczne ludzkie losy. Janka i Stefania tak jak wiele innych ludzi muszą zostawić za sobą swoje miejsce na ziemi, swój dom. Z bólem serca, niepewnością wyruszają w nieznane, w podróż trudną i niebezpieczną. Na Ziemiach Odzyskanych od nowa, krok po kroku zaczynają budować nową codzienność. Jest to trudne, bardzo, nowe otoczenie, inni ludzie, głód, bieda. Nastaje nowa władza, wszystko, co przedstawia jakąkolwiek wartość, zostaje zrabowane i wywiezione do Związku Radzieckiego. Ponownie nikt nie może czuć się bezpiecznie, nowa władza wprowadza swoje „rządy”, karierowicze mają pole do popisu. Inwigilacja zbiera swoje żniwo…

Fascynująca, mądra, nietuzinkowa, potrzebna opowieść, którą czyta się szybko z rosnącym niepokojem. Jest nieprzewidywalna, daje do myślenia. Z niecierpliwością czekam na kolejne powieści Autorki. Z całego serca polecam całą serię! Tatiasza i jej książki :)