White Shirt. Scars on Ice. Tom 3

Długo wyczekiwałam zakończenia tej historii. Julia stworzyła sympatycznych bohaterów, których od pierwszej chwili polubiłam. A ta sympatia z każdym kolejnym rozdziałem przeradzała się w miłość 🥰 W taki oto sposób zżyłam się z każdą postacią i bardzo ciężko mi się z nimi teraz rozstać 😭

Od tego tomu oczekiwałam naprawdę wiele. Może inaczej go sobie wyobrażałam, ale autorka pozytywnie mnie zaskoczyła. Relacja Blake i Hayden’a na przestrzeni historii pięknie się rozwinęła, stworzyli relację, która podbiła moje serce. Blake już nie jest tą nieśmiałą dziewczyną z pierwszej książki, nabrała bowiem większej pewności siebie. Hayden natomiast przełamuje się w komunikacji.

Ta część niesie za sobą ważne przesłanie. Jeżeli jesteśmy w potrzebie, nie bójmy się prosić o pomoc. Nie jest to oznaka słabości, a wręcz przeciwnie, pokazujemy naszą siłę, dzieląc się problemami z najbliższymi. Za to cenię tę powieść, ponieważ mimo uroczego romansu porusza ona istotne tematy.

Normalnie mogłabym narzekać na dużą ilość opisów i wewnętrznych rozterek bohaterów, ale to właśnie dzięki nim ta książka nabiera sensu. Poznajemy nowy sposób patrzenia Blake na samą siebie oraz, co dla mnie najważniejsze, prawdziwego Hayden’a. Jak ja czekałam na ten moment, w którym wszystko zostanie opowiedziane, a jego postać osiągnie punkt kulminacyjny 😭

Otrzymujemy ponownie dużą dawkę naszych ukochanych bohaterów, za czym idzie spora ilość śmiechu oraz płaczu 🥹 Ta książka łączy wszystko, co jest esencją tej serii: hokej, zamieszanie, smutek, śmieszne dialogi, nieoczekiwane zwroty akcji oraz Calluma 😅

Obserwowanie rozwoju każdego bohatera napawało mnie dumą. To jak obserwowanie własnych dzieci, które dorastają. Blake, Hayden, Briana, Kenzy, Devon, Maisie, Kieran i Callum pozostaną na zawsze w moim sercu i będę do nich często wracać 💖

Pa 💕

Zdarzają się książki, które się czyta. I zdarzają się takie, które się przeżywa. Ta historia należy do drugiej kategorii. Każda strona wciągała mnie głębiej, każda kolejna scena sprawiała, że nie chciałem przewracać kart, bo wiedziałem, że zbliżam się do końca — do momentu, którego nie da się odwrócić. Bohaterowie, których śledziłem przez wszystkie trzy tomy, stali się kimś więcej niż postaciami w książce. Stali się częścią mojego świata, częścią codzienności, którą na czas lektury mogłem nazwać własną.

Relacja Blake’a i Haydena jest czymś, czego nie spotyka się w każdej powieści. Nie jest idealna, nie jest cukierkowa. Jest prawdziwa, skomplikowana, pełna niuansów, gestów, spojrzeń, które mówią więcej niż słowa. To historia zbudowana na zaufaniu, cierpliwości, wzlotach i upadkach, z momentami, które sprawiają, że serce przyspiesza i drży jednocześnie. Ale nie tylko oni przyciągają uwagę — cała paczka bohaterów jest jak rodzina, którą chciałoby się mieć. Każdy z nich wnosi coś unikalnego: lojalność, humor, wsparcie, a czasem brutalną szczerość. I choć mają swoje problemy, swoje lęki i słabości, kiedy przychodzi kryzys, potrafią stanąć ramię w ramię. To rodzina z krwi i kości, taka, której nie można sobie wymarzyć, bo prawdziwa jest zawsze trochę niedoskonała.

Czytałem tę książkę i wielokrotnie miałem łzy w oczach — ze wzruszenia, ze smutku, z radości. To nie jest prosta historia miłosna, to historia życia w najczystszej postaci. Miłość, przyjaźń, rodzina, poświęcenie, strach, radość, poczucie winy — wszystko miesza się w emocjonalnym wirze, z którego nie chce się uciec. A jednocześnie autorka pokazała, że prawdziwe więzi wymagają czasu, cierpliwości i odwagi, żeby zaufać, wybaczyć, wspierać i trwać razem, nawet kiedy świat wali się na głowę.

Epilog… był jak uderzenie. Nie dramatyczny w sensie przesady, ale prawdziwy, bolesny w tym najlepszym znaczeniu. Kiedy zamknąłem książkę i zdałem sobie sprawę, że to koniec, poczułem dziwną pustkę. Bo historia, którą przeżywałem, którą razem z bohaterami śmiałem się, cierpiałem, wahałem się i wzruszałem — nagle się skończyła. To dziwne uczucie, kiedy fikcyjni ludzie stają się tak prawdziwi, że zaczynasz się z nimi żegnać jak z kimś, kogo znałeś latami.

Co jeszcze zostaje po tej trylogii? Lekcja życia. Pokazuje, że miłość nie jest łatwa, że przyjaźń wymaga wysiłku, że rodzina — nawet wybrana — to czasem trudne wybory i kompromisy. Ale to także piękno, które sprawia, że warto przechodzić przez wszystko, co trudne. Każda emocja, każda łza i każdy uśmiech mają znaczenie. I choć żałuję, że nie mogę przeżyć tej historii po raz pierwszy jeszcze raz, wiem, że zostanie ze mną na długo — w pamięci i w sercu. ta książka to coś więcej niż powieść. To doświadczenie, które zostawia ślad. Historie Blake’a, Haydena i całej paczki bohaterów pokazują, że prawdziwe uczucia są skomplikowane, czasem bolesne, ale zawsze warte wszystkiego. Kocham tę trylogię, bo jest surowa, prawdziwa i piękna w swojej autentyczności. I choć trudno mi się z nią pożegnać, jestem wdzięczny, że mogłem ją przeżyć.