Upiorne miejsce

„(...) on już stracił kontakt ze światem, był upiorem, który zniknął, na razie nie chciał wracać do ludzi (...)”1 Upiory stronią od ludzi, ale mają swoje miejsca, w których osiadają. Jego nazywa się Yongjing, czyli „Nieustający spokój”. Czy zazna w nim spokoju? „Upiorne miejsce leży na odludziu, ale czy są tu upiory?”2 W powieści Kevina Chena upiory i żywi mówią do nas na przemian zabiegając o naszą uwagę.

Punktem wyjścia książki „Upiorne miejsce” jest powrót „marnotrawnego syna”. Chen Tianhong wychodzi z berlińskiego więzienia i postanawia wrócić w rodzinne strony, pomimo że niewiele tam na niego czeka. Ta decyzja stanie się przyczynkiem do poznania rodziny Chenów, rodziny dużej, nieszczęśliwej i tajemniczej. Staje się też przyczynkiem do poznania Yongjing, wymierającego miasteczka, tytułowego upiornego miejsca.

Kevin Chen napisał osobliwą powieść obyczajową. Chociażby trudno wytypować głównego bohatera. Czy jest nim Tianhong? Jest jednym z pretendentów do tego tytułu. Tak naprawdę w książce mamy kilka perspektyw, a Kevin Chen wyciąga je niczym magik fanty z kapelusza. Ciężko znaleźć w jego systemie prawidłowość, co może początkowo wydawać się dezorientujące. Staje przed nami jakiś człowiek (albo upiór) i mówi, a my musimy z tych wypowiedzi poskładać całą historię. Praca ciężka, a nawet żmudna, ale ten kto potrafi słuchać z czasem coraz lepiej będzie się orientował, któremu z bohaterów autor oddaje głos.

Książka „Upiorne miejsca” jest przesycona Tajwanem, gdzie dzieje się akcja. Małe miasteczko pełne uprzedzeń, plotek, zabobonów. Kevin Chen pięknie wplata lokalne wierzenia w historię Chenów. Chociaż „wplata” to za mało powiedziane. Różnego rodzaju duchy są wręcz namacalne. Realizm tak mocno miesza się z mistycyzmem, że trudno je odróżnić. Granica pomiędzy prawdą a magią, materią a duchowością nie istnieje. Ukłony należą się tłumaczowi, Jarkowi Zawadzkiemu, który dołożył wszelkich starań, aby nam ów lokalność przybliżyć. Jego komentarze są nieocenioną pomocą przy czytaniu.

Zakochałam się w tej powieści, Jest specyficzna, jest inna, jest trudna, co może większości czytelników zniechęcać. Ale ja kocham nieszablonowość, a Kevin Chen w taki sposób opowiada. Nie zgodzę się z częścią opinii, że tę powieść trzeba sobie dawkować. To jest tak wyjątkowy rodzaj pisarstwa, że trzeba się w niego wgryźć, a przerwy wybijają nas z rytmu. Najważniejsza jest jednak umiejętność słuchania. Bohaterowie „Upiornego miejsca” - i ci żywi, i ci martwi - rozpaczliwie pragną być wysłuchani, pragną, aby ktoś poświęcił im uwagę. Czy jesteś gotowyblo/a poświęcić im swój czas?

1 Kevin Chen, „Upiorne miejsce”, przeł. Jarek Zawadzki, wyd. Mova, Białystok 2023, s. 50.

2 Tamże, s. 17.

Zdarzyło się Wam przeczytać coś z literatury tajwańskiej? Jeśli nie to zabieram Was w podróż do Tajwanu w celu zgłębienia kultury tego kraju, przywołania wspomnień z życia rodziny Chen, bohaterów tej wyjątkowej historii. Ostrzegam, że to będzie podróż bardzo sentymentalna, przepełniona smutkiem, bólem i emocjami.

.

🌿 Chen Tianhong urodził się jako jeden z siedmiorga rodzeństwa i był najbardziej wyczekiwanym chłopcem w rodzinie. Po odkryciu, że jest gejem musiał uciekać ze swojego miasteczka, wyjechał więc do Berlina. Po kilku latach spędzonych w więzieniu, za zabicie własnego partnera, wraca w swoje rodzinne strony. Po co wraca, jeśli nic już nie jest takie, jakie było przed jego wyjazdem i nikt już na niego nie czeka. Czy odnajdzie to czego szuka?🌿

.

Książka napisana i opowiedziana z perspektywy kilku osób z rodziny Chen, których każda z nich przedstawia swoją historię, trudną, momentami nawet bardzo bolesną. Dzięki temu jesteśmy w stanie spojrzeć na historię tych osób z ich punktu widzenia. Historię opowiedziane przez nich pokażą, jak ogromny wpływ na ich dalsze życie miały kłamstwa i źle podjęte decyzje. Nie zabraknie tutaj tajemnic, intryg, ważnych tematów dotyczących homofobii, polityki, życia w społeczeństwie i straty najbliższej osoby.

.

Chaos, z tym mi się kojarzą książki azjatyckie, cechują się one brakiem porządku i przeskakiwaniem od jednego bohatera do drugiego, w czasie i miejscu. Zawsze mam problem, aby na samym początku wgryźć się w fabułę, więc robię do niej kilka podejść. Chociaż napisane są w sposób trochę chaotyczny i nieszablonowy, to tym samym są fascynujące i przerażające jednocześnie. "Upiorne miejsce" oddziaływuje na czytelnika w taki sposób, że po przeczytaniu masz mętlik w głowie, a zarazem odczuwasz pustkę, bo wiesz, że to już koniec tej nietypowej historii. Z pewnością nietypowej, bo nie jestem w stanie jej nawet przypisać do konkretnego gatunku. Wiele osób pisze, że zaliczyć ją można do literatury pięknej. Okładka, jak i tytuł, ewidentnie wskazują na grozę, z kolei opis to jak dla mnie thriller psychologiczny. Przeczytajcie i oceńcie sami☺️

Literatura oferuje tak wiele możliwości, choćby swobodnego przemieszczania się po całym świecie! Wystarczy zerknąć do działu nowości książkowych najlepszej księgarni, wybrać kierunek podróży i już, za chwilę jesteś na miejscu!

Zapraszam na wycieczkę do Yongjing, miasteczka, którego nazwę tłumaczy się jako „Nieustanny spokój”. Jednak nie dajmy się zwieść pozorom, bo gdyby było tu tak sielsko, to czy Tianhong musiałby uciekać z rodzinnych stron? Bohater „Upiornego miejsca” wraca po latach odsiadki w więzieniu do domu. To właśnie jego „upiorne miejsce”. Tu rozegrało się to, co najgorsze w jego biografii.

Mogłoby się wydawać, że Yongjing jest wyludnione. Jednak obok mieszkańców, którzy z jakiegoś powodu nie mogą wyjechać, żyją jeszcze [Adres usunięty]. mroczne postacie z lokalnych legend. Tianhong, wychowany w tym środowisku, dopiero w Berlinie, jako dorosły mężczyzna zrozumiał, że „duchów nie ma się co bać, najokrutniejsi są ludzie”. A po latach, sam – niczym duch, powraca w Święto Duchów w to „upiorne miejsce”.

A zatem obchodzimy Święto Duchów. To czas, gdy na wierzch wyłażą stare sprawy, niezabliźnione rany puszczają świeżą krew. I choć linią, która prowadzi nas przez powieść jest historia najmłodszego dziecka Chenów, to wcale nie tylko on jest głównym bohaterem. Każdy z członków tej rodziny ma prawo głosu – bodaj pierwszy raz w życiu mogą mówić. I zostają wysłuchani.

Ich opowieści robią ogromne wrażenie! W tej dziewięcioosobowej rodzinie nikt nie jest szczęśliwy. Radości sprawiają im naprawdę osobliwe sprawy, z naszej perspektywy niekiedy nawet dość abstrakcyjne. Każda z tych osób uwikłana jest w dramat – swój własny, intymny oraz zbiorowy, rodzinny. A jako Chenowie – także w dramat Yongjing.

Portrety rodziny Chenów są przejmujące. Ich zwierzenia nie dają spokojnie spać, zatruwają myśli, jątrzą. Te opowieści się rozrastają w czytelniku, stale wibrują, proszą się o uwagę. Można pomyśleć, że to los kobiet będzie najbardziej dojmujący, ale autor pokazał, że i mężczyźni mają swoje koszmary. Wystarczy pomyśleć tylko, że (niemal wszyscy) główni bohaterowie Kevina Chena żywili pragnienie zabicia kogoś bliskiego – a to już dobitnie świadczy o poziomie satysfakcji ich życia oraz trudnych, bolesnych relacjach wewnątrz tej rodziny.

W „Upiornym miejscu” nieustannie nakładają się na siebie przestrzenie intymne ze zbiorowymi, rzeczywiste z nadprzyrodzonymi; mieszają się sfery faktów, zdarzeń i uczuć. Życie i śmierć funkcjonują tu w komitywie.

Odczytuję tę powieść przede wszystkim jako hołd złożony pamięci. Ona „jest ulotna, niestała, oszukuje, wymazuje, przekręca fakty. Ale pamięć przywiera mocno do skóry”. To pamięć gra tu kluczową rolę. Kryje się, rzecz jasna, w bezpośrednich wspomnieniach, ale także w przedmiotach, zdarzeniach. Istnieje także pamięć miejsca, mieszkająca w „drzewach, wodzie, ziemi i trawie”. Tu pamięć jest dla bohaterów „legowiskiem” i „powiernikiem” tajemnic.

„Upiorne miejsce” to również książka o wykluczeniu oraz samotności. I to tej najgorszego rodzaju – samotności wśród ludzi, rodziny, najbliższych. Chenowie są przejmująco sami w swoich bolączkach. Nikt ich nie rozumie, nie wspiera, nie zna. Każda z postaci czegoś szuka – przede wszystkim siebie. Szczególnie widać to w opowieści Tianhonga, który dodatkowo próbuje odnaleźć też definicję domu.

To przez sytuacje, działania bohaterów, ich decyzje i konsekwencje tychże obserwujemy nie tylko psychologiczny obraz człowieka, ale i wszelkie konteksty – obyczajowy, społeczny, kulturowy, historyczny. Dostrzegamy [Adres usunięty]. zasady i postawy trudne do zaakceptowania z punktu widzenia naszej (europejskiej) kultury, ale tam ujęte w ramy tradycji czy religii, widzimy wyraźne podziały – świat bogatych i biednych, mężczyzn i kobiet. Jedni mogą wszystko, drudzy – nic.

Zachwycają mnie wszelkie smaczki kulturowe! Mamy tu mnóstwo ciekawostek dotyczących spraw powszednich Tajwańczyków, dawnych wierzeń, zwyczajów, zabobonów czy mitów, w jakie wierzy się od pokoleń. W Yongjing żyje się bowiem podług ludowych mądrości i w rytmie naznaczonym opowieściami starców. Obcowanie z duchami wodnymi, drzewnymi i wszelkimi innymi – to element codziennej rutyny. I jeszcze dużo tu zapachów, smaków, magii oraz swoistej mistyki. Nie zapominajmy też o wielkiej roli opowieści! Ach, wspaniała, wielopoziomowa narracja pozwala odkryć tak wiele nitek tej książki! Jestem oczarowana!

Kevin Chen pisze pięknie. Tam, gdzie skupia się na zdarzeniach jest dynamicznie, często dosadnie i skrupulatnie. Jeśli wkraczamy zaś w rejony doznań, wspomnień, pragnień czy lęków – narracja zahacza o poetyckie nuty, pojawiają się symbole i (czytelne) metafory. Wówczas tempo zwalnia, a autor skupia się na detalach, na próbie ujęcia tego, co tak trudno opisać. Jednocześnie nieustannie trzyma się tu czytelnika w pewnym napięciu i oczekiwaniu. Nie wiemy wszystkiego od razu, mgliście zarysowane informacje stopniowo nabierają konturów, a potem dopiero (ciemnych) barw. A zatem wsiąkamy w historię bohaterów powoli, ale konsekwentnie.

W „Upiornym miejscu” mamy do czynienia z dość specyficzną narracją. Początkowo może stwarzać poczucie chaosu. Przecież w jednej relacji zauważamy brak konsekwencji – mieszają się perspektywy. Raz bohater mówi o sobie sam, a za chwilę obserwujemy już go z relacji trzecioosobowej. Mało tego, pojawiają się głosy, których w zasadzie nie ma! Bardzo interesujące rozwiązania proponuje Chen – ale odkrywajcie to już sami!

Nie znam się na tłumaczeniach, szczególnie z tak egzotycznego języka. Ale to, jaką wersję oddał nam p. Jacek Zawadzki wprawia mnie w zachwyt. Piękna proza, piękny przekład.

"Upiorne miejsce" autorstwa Kevina Chena to powieść, która wprowadza nas w świat tajwańskiej kultury, rzucając wyzwanie tradycyjnym normom i konwenansom. Opowieść o siedmiorgu rodzeństwie - pięciu córkach i dwóch synach - jest jak skomplikowany taniec, w którym subtelność miesza się z intensywnością. Ta książka nie stroni od kontrowersji i odważnie porusza tematy tabu, od tęsknoty za akceptacją po trudności związane z przemocą, homofobią i wykluczeniem społecznym.

Podczas lektury "Upiornego miejsca" przenosimy się w świat pełen tajemnic, zawiłości i mistycyzmu. Autor mistrzowsko wplata sen i jawę, przekazując nam historię pełną duchów, wierzeń i magicznej atmosfery. Jest to jak wędrowanie po labiryncie, gdzie każdy zakręt otwiera nową warstwę narracji. Czasami zaplątani jesteśmy w nić wspomnień, a innym razem zaskoczeni.

Kevin Chen używa słów jak pędzel, malując przed nami obrazy lokalnych kulinarnych smaków, malowniczych krajobrazów i głębokich emocji. Jego język jest jak strumień, płynący lirycznie i spokojnie, ale potrafi również wznieść się na fale ekspresji i mocnych wyrazów. Metafory są jak iskry, które rozjaśniają najmroczniejsze zakątki historii.

"Upiorne miejsce" to nie tylko powieść, to podróż do serc bohaterów i do własnych wnętrz. Autor wplata w fabułę nostalgiczne akcenty, które budzą wspomnienia i przywołują uczucia. W ten sposób powieść staje się intymnym świadectwem autora, przenikającym do czytelników i zapraszającym nas do refleksji nad własnymi doświadczeniami i tożsamością.

Ta książka odsłania przed nami bogactwo kultury azjatyckiej. Przenikliwe tłumaczenie pozwala nam zanurzyć się w wyjątkową atmosferę Tajwanu i zrozumieć głębokie znaczenie opisanych wydarzeń. Autor odkrywa przed nami bogactwo i różnorodność tego regionu świata.

"Upiorne miejsce" porusza szeroką paletę tematów społecznych i ludzkich przeżyć, eksploruje mroczne strony ludzkiej natury. Może to nie być pozycja dla każdego, ale mnie zachwyciła.

Chen Tianhong urodził się w niewielkiej wiosce w Tajwanie. Ma sześcioro rodzeństwa. Uciekł z Yongjing, ponieważ czuł, że nigdy nie było tu dla niego miejsca, jest gejem i nikt tego tutaj nie zaakceptuje. Wyjeżdża do Berlina w poszukiwaniu lepszego życia, poznaje T. swoją pierwszą miłość.

Mijają lata. Chen po wyjściu z więzienia za zabójstwo swojego partnera, postanawia wrócić do rodzinnej miejscowości. Po co?

Podobało mi się, że w pierwszym rozdziale zostały rzucone urywki z życia głównego bohatera. Najbardziej chciałam dowiedzieć się, jak trafił do więzienia i czy jest złą osobą?

Czy dzieciństwo odcisnęło na nim piętno?

Poznajemy też losy pięciu starszych sióstr i starszego brata.

Dzieci w wiosce widziały o dużo więcej niż powinny. Rodzice przelewali na nich swój lęk i straszyli ich duchami. Wierzyli w przesądy. Dla mnie najbardziej szokujące były historie ze zwierzętami.

Imiona i nazwy miejscowości są skomplikowane, na szczęście został umieszczony spis nazwisk na początku książki 👌

Lubię czytać pokręcone historie, a książkę 𝘒𝘦𝘷𝘪𝘯𝘢 𝘊𝘩𝘦𝘯𝘢 z pewnością można byłoby tak zakwalifikować.

Jest tutaj dużo treści i mało dialogów. Książka jest intensywna i mroczna, dlatego najbardziej sprawdziło się u mnie dawkowanie rozdziałów.

Powiedziałabym, że okładka została zrobiona w duchu turpizmu. Nikt nie powie, że jest ładna, ale przyciąga wzrok 😁