Tęczowa dolina

Książka Ryszarda Ćwirleja była dla mnie typową lekką, ale i wciągającą lekturą. Mamy tu wszystko: ciekawych bohaterów, wciągające wątki kryminalne i tajemnice, nad którymi człowiek zastanawia się do samego końca. Podoba mi się, że autor w tak ciekawy sposób stworzył i swobodnie połączył ze sobą trzy różne historie. Do tego wszystko jest napisane lekkim piórem i językiem, który naprawdę przyjemnie się czyta. Jeśli ktoś szuka lekkiej lektury i przyjemnego w odbiorze kryminału, to zdecydowanie polecam.

Książka ta to bardzo przyzwoita kontynuacja znanej mi już wcześniej historii o przygodach detektywa. Jak dla mnie "Tęczowa dolina" to znacznie lepsza książka niż jej poprzedniczka. Historia w niej przedstawiona jest naprawdę barwna i wielowątkowa. Całość napisania została naprawdę przyjemnym językiem, przez co udało mi się w jedno posiedzenie przeczytać całość. Nie rozczarowała ona mnie praktycznie w żadnym aspekcie, ponieważ nie próbuje ona na siłę  wymyślać przekombinowanych rozwiązań, w których można się pogubić. 

„Tęczowa Dolina” to komedia kryminalna, która zdecydowanie budzi wiele emocji wśród czytelników. Przede wszystkim chciałabym zwrócić uwagę na moim zdaniem bardzo udaną i ciekawą okładkę. Muszę przyznać, że przypadła mi do gustu i zaważyła na wyborze książki w księgarni Co do literatury jest to powieść skierowana raczej do konkretnej grupy odbiorców, w trakcie czytania nie miałam żadnych problemów z nakreśleniem w głowie postaci autora oraz jego poglądów, zarówno politycznych, jak i religijnych. Nie mniej uważam, że nie umniejsza to twórczości Pana Ryszarda i jakich poglądów nie miałby odbiorca, jest się w stanie w zgodzie przejść przez tą powieść. Bo warto.

Z twórczością Ćwirleja dotychczas moja droga nie mogła się skrzyżować, jednak teraz zadaje sobie pytanie, dlaczego tak późno go odkryłam. Tęczowa dolina to książka na jeden wieczór, ale jak się okazało była doskonałym odwzorowaniem moich upodobań czytelniczych, dlatego autor znalazł się w moim rankingu na górnych pozycjach. Akcja doskonale zgrana ze sobą, wszystko jest pisane językiem, który łatwo i szybko się czyta. Wątki są dokładnie przemyślane, a dialogi niezwykle ciekawe. Bardzo polecam i polecać będę. 

Ta książka to mega dobry kawał kryminału! Śledzisz trzy różne śledztwa, z pozoru niezwiązane ze sobą, ale z czasem zaczynają się układać puzzle i wychodzi jedno spójne rozwiązanie. Akcja jest naprawdę fantastycznie poprowadzona, bo nie tylko jest pełno zwrotów akcji, ale też cały czas te trzy różne wątki trzymają cię w napięciu. Czy policjant rozwiąże tajemnicę z dziedzictwem, czy reporter odnajdzie oszusta, a może stwierdzi, że to wszystko prowadzi do jednej, większej sprawy?

Właśnie to jest najlepsze w tej książce, że wszystko jest ze sobą powiązane, a autor świetnie układa poszczególne elementy. Również wątki psychologiczne postaci są bardzo dobrze napisane, a ich zawiłe relacje i tajemnice skłaniają do myślenia. Tak więc, jeśli szukasz porządnej dawki kryminału, z ciekawie poprowadzoną fabułą, to ta książka zdecydowanie jest dla ciebie. 

Ciekawa lektura na wolny wieczór. Dużo pozornie niepowiązanych ze sobą wątków, które w miarę czytania układają się w sensowną intrygę. Bywa zaskakująco. Na uwagę zasługuje fajnie oddany polski klimat – nie tylko miejsce akcji, ale i sam sposób opisu, postacie, to kim są. Dobry motyw z bezdomną osobą. Mnie najbardziej wciągnął wątek cudownego lekarstwa. Na początku, opierając się na opisach, byłem sceptyczny do tego motywu – kojarzył mi się z medialnymi aferami wokół pewnego „lekarza”. Wątek znachora i jego zniknięcia jest jednak inny i dobrze się to czyta.

Wierzycie z cudownych uzdrowicieli i jedynych w swoim rodzaju znachorów?🤔

.

Nie miałam przyjemności poznać poprzedniej części "Niebiańskie osiedle" i jej bohaterów, ale to mi w niczym nie przeszkadzało, aby odnaleźć się w tej historii. "Tęczowa dolina" rozgrywa się w malowniczym i pięknym Ustroniu Morskim. Tam tajemniczy uzdrowiciel, swoimi miksturami uzdrawia chorych ludzi i stawia ich na nogi. Nie pobiera od nich żadnych pieniędzy, prosi jedynie o ofiarę na rzecz Kościoła. Pewnego dnia uzdrowiciel znika, chorych przybywa, a nikt nie wie, co się z nim stało. W tym samym czasie na jednym z warszawskich osiedli w niewyjaśnionych okolicznościach ginie młody chłopak, pracownik korporacji. Czy tajemnicze zaginięcie i morderstwo mają z sobą coś wspólnego?

.

Kryminał z pewną dawką humoru, której szczerze się nie spodziewałam, więc zostałam mile zaskoczona taką odmianą. Autor słynie z wielkiego poczucia humoru, który za każdym razem umieszcza i dawkuje w swoich powieściach. Oprócz tego tajemnicza zagadka, nadmorski klimat i ciekawie wykreowani bohaterowie, którzy nadają tej książce charakteru i wyrazu, wszystko to łączy się w bardzo przyjemną lekturą. Co więcej, w bardzo wyraźny sposób autor nawiązuje do polityki, której chyba nie jest wiernym fanem, ale to w żaden sposób nie zniechęca czytelnika do dalszego czytania, masz ochotę tylko na więcej.

.

Pan Ryszard ma bardzo przyjemny i zabawny styl pisania, zabawny język, jego prześmiewcze nawiązanie do Kościoła i społeczeństwa nadaje lekkiego i humorystycznego kryminału, którego należy czytać z wielkim przymrużeniem oka, a gwarantuję Wam niezłą rozrywkę. Jedynie miałam wrażenie, że cała ta historia trochę mi się dłużyła i wyczekiwałam tylko jej zakończenia. Niemniej uważam ten czas za mile spędzony, a Wam mogę tylko polecić książkę.

Morderstwo na jednym z warszawskich osiedli. Emerytowany policjant otrzymuje spadek po zmarłej cioci, z którą był skłócony. W Ustroniu Morskim jakiś uzdrowiciel podaje ludziom magiczne lekarstwo, po którym nagle zdrowieją.

Trzy pozornie różnie sprawy. Jedno rozwiązanie.

✨✨✨

Przyznam, że jest to chyba moja pierwsze spotkanie z twórczością autora. Jednak jego specyficzny humor z wyższej półki sprawił, że te książkę bardzo przyjemnie mi się czytało. Myślę, że sięgnę po inne książki pana Ryszarda.

Ta książka to druga część serii o Marcinie Engelu, jednak można śmiało czytać bez znajomości poprzedniej.

Muszę przyznać, że fajnie wyszła ta historia. Przez część książki czytelnik śledzi jakby trzy odrębne sprawy, które idą swoim własnym torem. Miałam już swoje typu dotyczące tego, co mogło się wydarzyć itd. , Jednak autor nagle zmiótł mnie z planszy i pokazał, że jest jedno spoiwo łączące wszystkie sprawy. Powiedzieć, że byłam zdziwiona to jak nic nie powiedzieć.

Świetnie pokazano manipulacje i wykorzystywanie słabszych jednostek. Najbardziej jednak poruszyła mnie sprawa pseudo znachora. Ludzie w obliczu ciężkiej choroby często uwierzą we wszystko co się im wciśnie mając nadzieję, że to pomoże. Żeruje się na tej naiwności a w konsekwencji może to doprowadzić do dużo poważniejszych rzeczy.

Jest to stosunkowo lekka historia ale z pewnością poruszająca ważne tematy. Autor potrafi zainteresować czytelnika bez dwóch zdań.

Czytaliście już może jakąś książkę autora?

O tym, że Ryszard Ćwirlej potrafi pisać kryminały lekko i zabawnie, dowiedziałam się przy lekturze „Tęczowej Doliny”. To drugi tom cyklu o dziennikarzu Marcinie Engelu i byłej milicjantce Matyldzie Kaczmarek, ale osobiście przetestowałam, że książkę można czytać jako historię osobną. Fabuła kręci się wokół zaginięcia postaci nadmorskiego uzdrowiciela, który karmił wszystkich wkoło cudownymi, uzdrawiającymi lekami. Marcin ze swoją dziennikarską ekipą mają zmierzyć się z tym tematem. I robią to w sposób, który mocno przypadł mi do gustu – historia nie jest specjalnie brutalna czy krwawa, raczej dzięki postaci Matyldy książce bliżej jest do cozy crime niż do mrocznego kryminału. Postacie są lekko przekoloryzowane i często osadzone w zabawnych sytuacjach, a dialogi to perełki, w których autor bawi się językiem polskim, powiedzonkami i schematami. Intryga może nie jest z tych ekstremalnie skomplikowanych, choć jest złożona i dobrze, sprawnie poprowadzona. Oczywiście w historii poprzetykane są też dosyć ironiczne uwagi na tematy społeczne dotyczącej naszej narodowości, a przede wszystkim obrywa się politykom i Kościołowi. Jednak wszystko utrzymane jest w lekkim, zabawnym nastroju, to taki kryminał z oczkiem puszczonym do czytelnika. Bawiłam się naprawdę świetnie, taka odsłona Ćwirleja jak najbardziej mi się podoba!