Tajemnica pustego kufra. Świąteczne śledztwo

Każdego roku, w grudniu, wybieram sobie przynajmniej jeden świąteczny kryminał. Łączę ulubiony gatunek z wyjątkowym klimatem i tym samym zapewniam sobie moc atrakcji. Tym razem mój wybór padł na "Tajemnica pustego kufra. Świąteczne śledztwo" i bawiłam się wspaniale w czasie próby rozwiązania zagadki.

To klasyczny kryminał utrzymany w starym dobrym stylu. Kameralne grono podejrzanych, mała przestrzeń i powolna akcja skupiają się bardziej na wewnętrznych przeżyciach niż ogólnym dramacie, ale fabuła jednocześnie otula nas niczym ciepły kocyk i nie odpuszcza nim nie zamkniemy ostatniej strony. Mary Kelly posługuje się lekkim, obrazowym stylem, skupia się na odpowiednich detalach i buduje wiarygodną przestrzeń dla prowadzonego śledztwa, więc wszystko przedstawione jest klarownie, choć znajdzie się również miejsce na nutę tajemnicy.

Przenosimy się do klimatycznego, mroźnego Londynu. Akcja rozgrywa się dwudziestego drugiego grudnia, gdzie w dzielnicy Islington nadkomisarz Brett Nightingale oraz sierżant Beddoes będą musieli zmierzyć się z nowym wyzwaniem. Na miejscu znajdą bowiem ciało starszej kobiety i tytułowy, choć splądrowany już stary kufer. Tożsamość zamordowanej budzi zaskoczenie a ciekawość co do zawartości okradzionego kufra wydaje się sięgać zenitu. Kto zdecydował się na taki czyn? I dlaczego pojawia się aż tylu podejrzanych?

Barwne osobowości przewijają się przez fabułę, każdy wydaje się być skonfliktowany ze zmarła a ona, chociaż już nie może brać udziału w wydarzeniach, wydaje się mieć w tym wszystkim spory udział. Autorka w pomysłowy sposób poprowadziła wydarzenia, wprowadziła kilka zgrabnych uników, sporo emocji oraz mnóstwo dobrej zabawy dzięki czemu lektura okazała się wielką atrakcją, której zdecydowanie warto poświęcić chwilę. Klasyczna forma starego kryminału z w pełni dopracowaną formą oraz wielowymiarowymi postaciami to wykonanie, które swój początek miało w 1958 roku, więc atmosfera odgrywa tutaj kluczową rolę.

"Tajemnica pustego kufra. Świąteczne śledztwo" to idealna lektura na leniwe popołudnie, której zadaniem jest zapewnienie czytelnikowi czystej rozrywki. Mary Kelly oczarowała mnie klimatem i swoim spokojnym, obrazowym stylem a zatrzymała sympatyczną fabułą oraz barwnymi postaciami. Mam słabość do podobnych historii i zawsze stawiam je na pierwszym planie, więc może niekoniecznie obiektywnie, ale za to w pełni świadomie - bardzo Wam ten świąteczny kryminał polecam!

Czy ktoś słyszał o Mary Kelly?? Przyznam, że jest to Pisarka, na temat której nic nie wiem. Kobieta znana z serii kryminałów z nadkomisarzem Brettem Nightingale’em zaskoczyła mnie swoją pozycją Tajemnica pustego kufra świąteczne śledztwo. Wydana pierwszy raz w roku 1958 powieść, według wszelkich dostępnych informacji cieszy się niezwykłym powodzeniem i jest naprawdę dobra.

Zwłoki starszej kobiety znalezione w Londynie przez wyżej wymienionego nadkomisarza oraz jego partnera odkrywają szereg tajemnic księżnej Olgi Karuchin, nią właśnie okazuje się zamordowana kobieta. Największą zagadką, jest jednak splądrowany kufer, który spędza sen z powiek naszych śledczych, z niego bowiem znika rzekomo cenny skarb.

Powieść Pani Kelly to pozycja ukazująca piękno, a zarazem podział ówczesnego Londynu, dodatkowo zapoznaje nas z rysem historycznym komunizmu, a także potężnej w tamtym czasie Rosji. Książka ta podświadomie kojarzyła mi się z powieściami Conana Doyle’a oraz barwnym detektywem z serii kryminałów Agathy Christie. Spiski, osobliwe grono podejrzanych, ekscentryczny nadkomisarz i jego zabawny wspólnik. Otoczka Londynu w czasie Bożego Narodzenia, nie jest przedstawiona w sposób cukierkowy, jak w reklamach, tutaj mamy do czynienia raczej ze świątecznym brudem, biedą i nędzą tego miasta, przedstawionego w sposób niezmiernie realny.

Jestem wielką fanką świątecznych kryminałów oraz thrillerów. Zbrodnia w nich przedstawiona, cała otoczka nabiera jakiegoś osobliwego znaczenia na tle świąt. Nie wiem do końca, dlaczego tego typu pozycje się tak dobrze sprzedają, może to jakiś czytelniczy fetysz, ponieważ nie znam osoby, która kocha te gatunki, a jednocześnie nie lubi fabuły dziejącej się w czasie Bożego Narodzenia, ja także nie jestem wyjątkiem. Identycznie jest moim zdaniem z fanami romansu, ten czas po prostu nas urzeka.

Tajemnica pustego kufra totypowa klasyka równie pod względem stylu pisania, a także przedstawienia fabuły. Publikacji tej daleko do współczesnego kryminału, zważywszy na to, że Pisarka żyła w latach 1927 – 2017 ten tom uważam za naprawdę wartościowy merytorycznie, ponieważ zapoczątkowuje dobrą serię wśród kryminałów tak zwanego złotego wieku, mimo że to trzecia część. Trzeba tutaj, również dodać, że Autorka nie szczędzi nam opisów, myślę, że są one ważne pod kątem umiejscowienia czytelnika w czasie, i rysie historycznym, to z całą pewnością Pani Kelly udało się znakomicie.

Mam zamiar zapoznać się z resztą książek z serii, jestem ciekawa, czy nadkomisarz rozwija się z biegiem zmiany kultury pisania, czy styl pozostaje bez zmian. Coś czuję, że będzie to moja ulubiona seria po obfitości książek Pani Christie. Zachęcam do zapoznania się z tą naprawdę oryginalną publikacją.

„…leżała pośród tej nędzy nieruchomo… Niczego już nie czuła...”

Książka na przyjemne świąteczne czytanie, bez wielkich oczekiwań i wymogów, na spokojne płynięcie nurtem kryminalnej intrygi, jednak bez spektakularnych incydentów i sensacyjnych zwrotów. W „Tajemnicy pustego kufra” nie tyle cieszy rozwiązywanie zagadki detektywistycznej, gdyż cechuje ją prosta konstrukcja i łatwość odgadnięcia, co nastrojowa narracja, zimowa londyńska sceneria połowy dwudziestego wieku, i zerknięcie na przeszłość przez dwa okna, wymalowane mroźną scenerią krwawych carskich rewolucyjnych dziejów i oszronione dramatem ludzkich losów wygnańców. Mary Kelly zgrabnie wplata akcenty tajemnicy pochodzenia i ogromnego skarbu. Zaczynamy od śmierci starej kobiety, podążamy tropem jubilerskich intencji, oglądamy się przez ramię na komunistów, uczestniczymy w osobliwym porwaniu. Miłość przeplata się z nienawiścią, odpuszczenie z zemstą, wygrana z przegraną, marzenia z realnością świata... Bookendorfina

„Tajemnica pustego kufra” odrazu zauroczyła mnie swoją okładką. Londyński widoczek oprószony śniegiem idealnie wpasowuje się w klimat za oknem.

Jest to powieść kryminalno-sensacyjna w retro stylu z nutką angielskiej klasyki. Fabuła jest ciekawa, chociaż nie należy do jakiś zaskakujących i trzymających w napięciu do ostatniej strony. Intryga jest bardzo prosta i łatwo się jej domyśleć, jednak piękny język i styl sprawiają, że książkę czyta się miło. Nie brakuje także odrobiny humoru iście w brytyjskim stylu.

Co nie koniecznie przypadło mi do gustu to momentalnie przydługie opisy, które wprowadzały mnie w stan znużenia. Książka znacznie więcej by zyskała, gdyby ją po prostu skrócić.

Bohaterowie byli dość realistyczni. Komisarz Nightingale szczególnie zyskał moją sympatię. Został przestawiony jako zwyczajny człowiek z sąsiedztwa, ale o nieprzeciętnym umyśle skłonnym do jakże logicznego myślenia i rozwiązywania zagadek.

„Tajemnica pustego kufra” to książka idealna na osób, które lubią książki gdzie akcja płynie niespiesznie i czuć w nich zimową otoczkę. Intryga może nie jest zaskakująca, ale całość czyta się dość miło. Zwłaszcza w blasku choinki 🎄

Zastanawiałam się właśnie, czy można by zakwalifikować tę powieść do gatunku "retro kryminał" i stwierdziłam, że to całkiem adekwatne określenie. A że i treść temu odpowiada, toteż w takich kategoriach będę ją traktować. Co rzecz jasna nie oznacza, że stanowi to jakiś problem.

Akcję umiejscowiono w ściętym mrozem i obsypanym śniegiem Londynie, który właśnie przygotowuje się do świąt Bożego Narodzenia. Niestety, na dwa dni przed wigilią, dwaj śledczy otrzymują wezwanie do jednego z zaniedbanych mieszkań, by ujawnić w niej ciało starszej kobiety. Szybko okazuje się, że śmierć nie nastąpiła z przyczyn naturalnych, a podejrzanych jest co najmniej kilku.

Opowieść przedstawiono w przystępny sposób. Napisano go tak, by przez historię płynąć i wchłaniać ją jak gąbka, ale też bawić się w detektywa i próbować rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci.

Jeśli zaś chodzi o bohaterów, to są na wskroś ludzcy, pełni wad i przywar, z którymi muszą sobie w życiu radzić. Ale żeby nie było, że jedynie na wady zwracałam uwagę, muszę powiedzieć, ze są też dowcipni, odważni i tacy, że chcielibyście się z nimi zaprzyjaźnić.

Autorka umiejętnie prowadzi fabułę. Powoli przyzwyczaja czytelnika do sytuacji, wyjaśnia stopniowo zawiłe elementy i celowo wprowadza w błąd. Daje fałszywe wskazówki, po to, by zaintrygowany tym czytelnik nie mógł się oderwać od lektury. Wątki przedstawione w powieści zazębiają się nieprzewidywalnie i ostatecznie doprowadzają do zaskakującego finału.

Jeśli macie więc ochotę na niewielką dawkę detektywistycznych dywagacji, nieco przysłoniętych dramatycznymi zdarzeniami z przeszłości, to ta książka spełni Wasze oczekiwania. Napisana jest ładnie, a fabuła jest klarowna i ciekawa. To tzw. książka do kawki. Do połknięcie "na raz".

“Tajemnica pustego kufra. Świąteczne śledztwo” Mary Kelly zaintrygowała mnie swoją okładką, zimowym, wielkomiejskim widoczkiem. Ujrzałam bowiem Londyn, nastrojowy, przyprószony śniegiem. Gdy zagłębiłam się w treści książki, okazało się jednak, że nie był to Londyn głównych arterii, rozświetlonych ulic, pięknych budowli widocznych na okładce. W grudniowe dni, bo akcja “Tajemnicy pustego kufra” toczy się od 22 do 24 grudnia, wraz z nadkomisarzem Brettem Nightingale oraz sierżantem Beddoes przemierzaliśmy Islington - raczej biedniejszą dzielnicę tego miasta, jej niebezpieczne zaułki, odwiedzaliśmy podejrzane puby. Nadkomisarz bowiem prowadził śledztwo w sprawie tajemniczej śmierci księżnej Karuchin. Księżna przed laty uciekła z ogarniętej rewolucją Rosji z obawy przed prześladowaniami. Na stałe zatrzymała się właśnie w Londynie. Tam zamieszkała wraz z dorosłym już wnukiem w ubogim, wynajmowanym mieszkanku. Żyła bardzo skromnie, ale pilnie strzegła drewnianego kufra, którego zawartości nie zdradzała. Teraz kufer ów został splądrowany, a jego cenna zawartość (jak domyślał się nadkomisarz) zniknęła. Policjanci mieli kilku podejrzanych. Na pierwszy plan wysuwał się pogardzany przez księżną wnuk - Iwan Karuchin, nieudacznik, topiący swe smutki w alkoholu. Jest jeszcze jubiler Majendie, z którym to księżna jakiś czas temu się kontaktowała, oferując sprzedaż swojej biżuterii. Podejrzani to także banda z Hampstead, która specjalizuje się w kradzieżach cennych rzeczy. Kto zatem stoi za śmiercią księżnej i kradzieżą skarbu z zabytkowego kufra. Nadkomisarz Nightingale oraz sierżant Beddoes mają nie lada problem do rozwiązania. Oj, nie będzie im łatwo!

Tajemnica pustego kufra” zwróciła moją uwagę dokładnymi opisami, niezwykle dopracowanymi. Otrzymujemy wycyzelowaną opowieść, wręcz pedantyczną, skrupulatną, czy to w opisach Londynu, czy drobiazgowo prowadzonego śledztwa, o którego szczegółach jesteśmy dokładnie informowani, bo powieść odsłania kulisy policyjnej pracy w miejskiej scenerii. Literacko zatem książka została doszlifowana. Natomiast fabuła nie należała do tych zaskakujących, nie trzymała w napięciu do ostatniej strony, były momenty przydługie, czasami też gubiłam się w natłoku postaci i wydarzeń. Myślę jednak, że taki sposób budowania fabuły i wolno płynąca narracja będą miały swych zwolenników.

“Tajemnica pustego kufra” została bardzo ładnie wydana, klimatyczna okładka przyciąga wzrok, kusi zimową scenerią. Jeśli więc lubicie książki, których akcja toczy niespiesznie, się w zimowej otoczce, to polecam tę książkę Mary Kelly - ,,Nieszablonowy kryminał pióra nieszablonowej pisarki".