Świat ci nie wybaczy

„Świat ci nie wybaczy” to drugi tom serii kryminalnej Cyryla Sone o prokuratorze Konradzie Kroonie, ale spokojnie można go czytać bez znajomości tomu poprzedniego „Krzycz, jeśli żyjesz”. Tym, co sprawia, że książki są jedną serię, jest główna postać Kroona i niebanalny styl, w jakim są pisane. To on w mojej ocenie jest tym, co je najmocniej na rynku wyróżnia – lekko młodzieżowy, żywy, dynamiczny, trochę ironiczny, pełen dygresji na temat jednostki i społeczności, pełen nawiązań do popkultury i ukrytych żarcików. Jest to coś mocno charakternego, a więc i nie trafi w gust każdego, w mój jednak trafił idealnie! Postać Kroona z kolei przedstawia kulisy pracy prokuratora tak, jak wygląda to w rzeczywistości, choć okraszone mocno problematycznymi zagadnieniami z prywatnego życia postaci. Historia toczy się nielinearnie i podzielona jest na kilka postaci, których losy poznajemy prze wypadkiem samochodowym oraz po, czyli poznajemy motywacje i konsekwencje jakie wynikły z tego zdarzenia. Bo wypadek w sumie wypadkiem może nie być, prokurator bada sprawę czując, że kryje się w niej coś więcej. Jako cień historii podąża Propheta, mężczyzna, który zawładnięty obsesją chce oczyścić miasto z grzeszników... Wątek fanatyzmu religijnego jest wyraźny, choć nie do końca dominujący, to jakby jedna z dwóch równoważnych historii. Druga opowiada o złych decyzjach, brudnych interesach i konotacjach politycznych, z których wszyscy chcą korzystać do oporu. Intryga jest poprowadzona ciekawie, wymaga od czytelnika zaangażowania, co bardzo sobie cenię – do kawał ciekawego kryminału, serdecznie polecam!

„Obrazy migały jej przed oczyma. Percepcja włączyła awaryjne; świadomość krążyła pomiędzy widmowymi piętrami jaźni.”

Historia osnuta czającą się we mgle tajemnicą, która pulsacyjnie napełnia balon, który czeka na wybuch. Miarodajnie napędzana akcja, nie szczędzi czytelnika, nie daje wytchnienia, upajając nas coraz to mocniej gęstniejącą atmosferą.

Autor swoim piórem, idealnie buduje napięcie, nie zmieniając prędkości akcji, ale nie dając nawet na moment zapomnieć, że gdzieś w głębi jest rozwiązanie tej zagadki. Podsyła nam szczątki informacji, dając możliwość samemu dążyć do wyjaśnienia, jednak nie wszystkie tropy są wartościowe, niektóre mają zadanie uśpić naszą czujność, roztroić skupienie. To od czytelnika zależy, czy da się wciągnąć w tę nieczystą grę, czy może podąży własnym śladem. Wielowątkowa fabuła, jest tym, co najbardziej nas pociąga, a nawarstwiające się domysły wznoszą nasza ciekawość na wyżyny, sprawiając, iż odłożenie tej powieści jest niemożliwe.

Postać głównego bohatera została wykreowana w ciekawy sposób. Z jednej strony, widząc go jako prokuratora uważamy, że jest człowiekiem silnym i zdeterminowanym w swojej pracy, jednak prywatnie to osoba, która nadal ciągnie za sobą brzemię w postaci demonów przeszłości. Pod względem psychologicznym nie jest on łatwą osobistością, jednak to właśnie to skomplikowanie sprawia, że zaczynamy go rozumieć, niekiedy tłumaczyć.

Pozycję tę mogę zaliczyć do tych wymagających od czytelnika więcej niż biernego kartkowania stron. Należy z pełną uważnością poznawać tę historię, aby już na początku mieć nakreślony pewien schemat, gdyż później pod wpływem dalszych wydarzeń, może to już nie być łatwe w opanowaniu.

Autor bardzo skrupulatnie podchodzi do szczegółów w książce, co dla mnie jest ogromnym plusem. Dodatkowo pokazanie historii z kilku perspektyw, które zostały tak wymieszane, że nie odczuwamy tutaj zbyt wielkiego rozgardiaszu, więc nie musicie się tutaj martwić o pogubienie.

"Świat ci nie wybaczy" to druga część z serii kryminałów z Konradem Kroonem. Tym razem mamy do czynienia z całkiem innym środowiskiem – już nie “bananowa młodzież”, ale lokalny biznes, trochę polityki i przestępczego półświatka. Autor kapitalnie zobrazował zasady jakie w nim panują: lewe inwestycje, panujące relacje, bezwzględność i strach. Tu jedyną słuszną wartością są pieniądze.

W to zostaje uwikłany Klaudiusz – zięć znanego polityka. Konrad Kroon chce dojść do tego, co wydarzyło się przed wypadkiem. I tu na scenę wchodzi wiedza, jaką posiada Autor: doskonale oddał pracę prokuratorską. Pokazał ją niejako od kuchni, bez przerysowania, wiele czytelnikom objaśniając. Było to nie tylko ciekawe, ale też sprawiało, że fabuła stała się realna.

Nie sposób też nie wspomnieć o stylu, w jakim pisze Cyryl Sone – ja jestem jego ogromną fanką! Jest bardzo swobodny, naturalny, ale też niesamowicie angażujący. Autor wciąga nas w przemyślenia swoich bohaterów, a wydarzenia ukazuje tak, byśmy poczuli, że jesteśmy w ich centrum.

Cyryl Sone miał świetny pomysł na przeplatanie dwóch przestrzeni czasowych, oddalonych od siebie raptem o kilka miesięcy. Wiemy, że coś się wydarzyło, znamy tego skutki, ale powoli musimy śledzić to, co nich doprowadziło.

A na koniec: ogromna wiedza Cyryla Sone. Nie tylko ta związana z pracą prokuratora, ale ogólna, którą często zaskakuje (ale nie popisuje się). Widać to w szczególności w postaci Prophety, który uważa się za proroka i kieruje się starotestamentowym prawem. Dzięki temu Autor wprowadził do powieści ciekawy klimat, a łącząc Prophetę z głównym bohaterem nadał jej swoistego “pazura”.

"Świat ci nie wybaczy" to kryminał z krwi i kości: wielowątkowy, wiarygodny i niezwykle ciekawy, w centrum stawiający intrygę. Ja jestem zachwycona – to książka z półki “Polecam jak nie wiem co!”.

[...] "Bądź trzeźwy; bądź czujny. Twój przeciwnik diabeł krąży jak lew ryczący, szukając, kogo pożreć" [...]

To było moje pierwsze czytelnicze spotkanie z twórczością Cyryla Sone. Już wiem, że koniecznie muszę przeczytać jego poprzednią książkę "Krzycz, jeśli żyjesz".

Biorąc do ręki "Świat ci nie wybaczy" myślałam, że otrzymam krwawy thriller, a dostałam idealny dramatyczny kryminał. Autor mnie mile zaskoczył. Poznałam tutaj mnóstwo różnych postaci. Najbardziej polubiłam prokuratora Konrada Kroona, który nie boi się babrać w błocie, policjantkę Maję, która nigdy się nie cofa i tajemniczego Propheta (idzie z misją w świat, cytując Słowo Boże i uwalniając ludzi od grzechu). Lena, to dla mnie wojownicza księżniczka. Zuza nie wie, czego chce. Beata i Klaudiusz, to wybuchowa para.

Znalazłam dużo wątków, które w pewnym momencie się łączą. Zakończenie — nie będę oryginalna, jak powiem, że mnie zaskoczyło. No nie spodziewałam się takiego końca.

Autor idealnie stworzył postać Propheta. Chodzi po świecie i zsyła z nieba plagi Egipskie. Cytuje słowa z Pisma Świętego. Ciekawie przeplatają się jego wątki z innymi sprawami. Prokurator Konrad Kroon otwiera sprawę, która według innych powinna dawno być umorzona. To na pozór była prosta sprawa. Kierujący pojazdem Klaudiusz Lewandowski miał wypadek, w który sam ucierpiał. Walczy o życie w szpitalu. Jechał sam więc po sprawie, ale dla naszego bohatera nie ma nic oczywistego. To, co jest proste, tak naprawdę wcale takie nie jest. Zachęcam was do poznania tej sprawy. Gwarantuję wam dobrą zabawę. Jeżeli Kroon za coś się bierze, to już jest pozamiatane. Można się bać.

"Świat ci nie wybaczy" to bardzo dobrze skonstruowany kryminał. Czytałam go z zapartym tchem. Byłam ciekawa, jak potoczą się losy naszych bohaterów. W głowie już widziałam zakończenie, ale oczywiście autor pokazał mi, jak bardzo się myliłam.

Mimo wielowątkowości ani przez chwilę się nie pogubiłam. Nie przeszkodziła mi również duża ilość postaci występujących w tej książce.

Tu nie leje się krew. Tu jest dobra akcja. Tutaj spotkałam prawdziwe ludzkie dramaty. Autor w swoim najnowszym dziele porusza bardzo ważne tematy, między innymi psychiczne znęcanie się nad rodziną, narkotyki i nadużycia władzy.

Czy jesteście gotowi na spotkanie z prokuratorem Konradem Kroonem?

Na uwagę zasługuje również tajemnicza i jednocześnie mroczna okładka. Wielkie brawa dla jej twórcy.

Powieść "Świat ci nie wybaczy" podzielona jest na pięć części. Na końcu książki znalazłam epilog i posłowie. Dziękuję za miłe słowa. Uwielbiam, gdy autor zwraca się bezpośrednio do swojego czytelnika.

Ta historia jest tak genialna, że trafia na moją listę top 5 miesiąca.

Świat wokół nas bywa fascynujący jak niesamowity spektakl, jak film, w którym statystujemy. Główne role przypadły ludziom niezwykłym, z których nieliczni zdobędą karierę. Scenografia nie musi przypominać filmów science fiction. Nam wystarczy Trójmiasto.

Istnieją osoby niesamowite, wcale nie nieziemskie. Rzadko spotykani wizjonerzy pojawiają się, wychodzą z mroku, niektórzy nie wyróżniają się niczym oprócz erudycji.

Wizjonerstwo niekoniecznie ogranicza się do jasnowidzenia w znaczeniu spirystycznym. To, co dla kogoś jest darem, dla innego może być przekleństwem. Czas proroków jeszcze nie przeminął?

Prokurator Kroon nie potrafił zaakceptować wygodnej roli życiowego aroganta. Wiedza, rozumienie modlitwy, umiejętność kojarzenia faktów uwrażliwiały jego percepcję.

„Niepokojące wizje, które w najmniej oczekiwanym momencie zaglądały do jego umysłu. Piekielne obrazy, demony Boscha i Memlinga.”

Inny zakapturzony, tajemniczy osobnik pojawiał się nie wiadomo skąd i nie wiadomo dokąd się oddalał.

„Propheta śledził, jak tchnienie zemsty przelatuje przez Gdańsk, zagląda do serc grzeszników, piętnuje dusze potępionych”

Kontrowersyjna influencerka miała inne wizje po wciągnięciu kreski.

„Obrazy migały jej przed oczyma. Percepcja włączyła awaryjne; świadomość krążyła pomiędzy widmowymi piętrami jaźni.”

Najmniej błyskotliwi, pozbawieni wizji bywają decydenci. Klaudiusz nawet w katastrofie samochodowej umrzeć natychmiast nie potrafił.

Dwie wzajemnie zauroczone sobą dziewczyny próbowały odnaleźć się w realnym świecie.

„Nosimy maski, wychodzimy na scenę, wyolbrzymiamy, umniejszamy, staramy się jakoś dopasować”

Gdzie Ci mężczyźni, waleczni tacy, po których zbroje w muzeach zostały? To, że ktoś w Dworze Artusa popija alkohol, nie znaczy, że stał się rycerzem.

„Non fui, fui, non sum, non curo”. Inskrypcja na nagrobku nie uszlachetnia, kiedy pod nią spoczywa przestępca.

Żyjmy szybko i nie liczmy na fory od losu. Nikt nie obiecywał, że będzie łatwo, ale może być ciekawie.

„Świat na nas nie poczeka. A nawet jeśli poczeka, to na pewno nie wybaczy. Musimy iść przed siebie i pilnować, by nie zgubić drogi.”

Miałem ogromną przyjemność poznać prokuratora Konrada Kroona. To bohater, która urzeka interpretacją słów, operowania nimi. Taki imponujący wizerunek prawnika, godnego szacunku, stworzył pan Cyryl Sone. „Świat ci nie wybaczy” głupstw, kłamstw, fałszu, zdrady swoich najbliższych, i własnych przekonań. Autor napisał wybitną powieść, w której kryminał zyskał zalety doskonałej literatury obyczajowej. Zanim ukaże się trzeci tom tej serii kryminalnej, na pewno przeczytam pierwszą powieść pod tytułem „Krzycz, jeśli żyjesz”. Ogromną przyjemnością jest czytanie utworu, którego Autor uwielbia pisanie i jest profesjonalistą nie tylko w jednej dziedzinie.

⚓ Po pierwsze, jeśli nie czytaliście 'Krzycz, jeśli żyjesz', to nie sięgajcie po tą! Niektóre serie kryminalne można czytać bez zachowania chronologii i człowiek nadal wie, co się dzieje, ponieważ łącznikiem jest tylko śledczy/adwokat/prokurator, ale w tym wypadku ten numer nie przejdzie.

⚓ Sama nie wiem, co myśleć o 'Świat Ci nie wybaczy'. Na pewno czytało się znacznie szybciej i płynniej niż pierwszą część; pewnie to zasługa pominięcia rozbudowanych przypisów - teraz myśli autora są 'wrzucone' w narrację i stanowi to zgrabną całość👌🏻

⚓ Sone ma swój specyficzny styl prowadzenia fabuły i to polubi się albo nie. Po dwóch książkach nadal nie wiem, w którym jestem obozie🙈

⚓ Co do przedstawionej historii, to mam mieszane odczucia. Niektóre fragmenty Prophety powodowały u mnie jedynie przywrócenie oczami i takie 'Serio? Nie dało się inaczej?'. Mówiąc bardzo na około, w pewnie wydarzenia bardzo trudno było mi uwierzyć np. akcja w szpitalu.

⚓ Kontynuując swój wpis do księgi skarg i zażaleń, muszę wspomnieć, że nie przepadam za wulgaryzmami i wstawkami angielskich słówek, które spokojnie można zastąpić polskim. Na samym początku w oczy rzucało mi się słowo 'case', ale na szczęście nie trwa to zbyt długo.

⚓ Nie lubię powiązań ze światem polityki/mafii/gangsterki. Omijam szerokim łukiem książki z takimi wątkami, a że na opisy książek recenzenckich rzucam tylko okiem by nie robić sobie spojlerów, to sama się w to uwikłałam🤷🏻‍♀️

⚓ Nie żałuję lektury, jestem ciekawa co będzie dalej *na bank przeczytam kolejną część jak tylko wyjdzie*, ale jeśli jeszcze raz zobaczę zbitkę dźwigi bądź żurawie KONE to wyjdę z siebie i stanę obok🤡

„Bo przecież cokolwiek by się stało, świat i tak zawsze pójdzie swoją drogą. Ale nigdy ci nie wybaczy”.

Nieszablonowa, inteligentna, przewrotna, intrygująca, nieodkładalna.

Tym razem, ramię w ramię z niepokornym prokuratorem Kroonem wkraczamy w świat elit, wielkiej polityki, machlojek i życia przez wielkie Ż. Między tym przewija się wyrazisty kontekst religijny, z pogranicza fanatyzmu.

Obok zagadki kryminalnej, toczą się również wątki obyczajowe dotyczące Konrada Kroona. I nawet gdyby świat miał mi tego nie wybaczyć, muszę to z siebie wyrzucić. Parafrazując wypowiedź pewnego polityka – Zuza musi odejść! Doprawdy nie wiem, abstrahując oczywiście od potrzeb i przekonań Kroona w tym zakresie i mojej szczerej niechęci to bezwzględnej większości kobiecych bohaterek literackich, jak z taką osobą można osiągnąć choćby tylko namiastkę życiowej równowagi? Denerwująca, niegodna zaufania, kłamliwa manipulantka, która czerpie chorą satysfakcję z upokarzania Kroona. Mnie przychodzi na myśl tylko jedno określenie pasujące do Zuzy, ale go tu nie użyję, bo jest lekko niecenzuralne. Jak czytałam rozdziały dotyczące fotografki i te bzdety, które miały udawać jej „głębokie” przemyślenia, to od razu miałam ochotę wytargać ją za kudły i utopić w Motławie. Ale autorowi dziękuję za finał…

Tu i ówdzie natykamy się starych znajomych, poznanych w poprzedniej powieści i chwilami wpadamy w koleiny wspomnień związanych z prowadzoną wówczas sprawą. Kroon jakby trochę odkleja się od rzeczywistości, dręczony niepokojącymi wizjami, snami i powracającą, wciąż nieprzepracowaną przeszłością.

Wielowątkowa fabuła powieści nie toczy się w sposób liniowy. Powiedziałabym nawet, że jest bardzo chaotyczna. Skaczemy po wątkach, przestrzeniach czasowych i ogromnej ilości bohaterów. Początkowo trudno się w tym połapać i wyłowić jakikolwiek sens z tych z pozoru bezładnych i jakby wyjętych z kontekstu epizodów, dialogów i opisów. Do pewnego momentu brniemy w tę plątaninę wszystkiego, grzęźniemy czasami, usiłując cokolwiek z tego wywnioskować, aż w pewnym momencie wpływamy do bezpiecznego portu i ogarnia nas euforia, bo wreszcie wszystko zaczyna nabierać sensu i łączyć się w zgrabną, idealnie spójną i logiczną całość.

Styl powieści jest bardzo przewrotny. Z jednej strony mnóstwo w nim codziennej potoczystości, środowiskowej grypsery i młodzieżowego slangu młodzieżowego, szczególnie dialogi toczą się specyficzną, imprezową nowomową. W kontrze do tego, autor funduje nam wspaniałe, pełne literackości, niemalże poetyckie opisy i wstawki narracyjne. Sam język jest niewymuszony, lekko nonszalancki, czasem nawet byle jaki. Te wszystkie elementy zapewniają jednak narracyjną płynność, w efekcie czego powieść praktycznie czyta się sama.

Ja, po raz drugi, z prawdziwą rozkoszą zatopiłam się w autentycznym, pozbawionym przekoloryzowania świecie z pogranicza przestępczości i wymiaru sprawiedliwości. Za tę prawdziwość i rzetelność realiów, nie tylko tych dotyczących działania wymiaru sprawiedliwości, chyba najbardziej cenię powieści autora.

„Każda historia to tak naprawdę historia o miłości” – tako i ta w pewnym stopniu o tym była.

Szczerze i od serca polecam.. Moja idealna guilty pleasure… mam nadzieję, że nie ostatnia…

Teraz znowu trochę mi zajmie, nim mentalnie wrócę z Gdańska do miejsca, ze studenckich czasów Kroona... 😉