Stróż krokodyla

28 stycznia do księgarń trafił kryminał „Stróż krokodyla”. Pochodząca z Kopenhagi autorka ma na koncie nie tylko kilka znaczących książek, ale i osiągnięcia reżyserskie oraz choreograficzne. Jej debiutancka powieść trzyma w napięciu od pierwszych do ostatnich stron – i to chyba najlepsza rekomendacja.

W roku 2017 „Stróż krokodyla” uznany został w Danii za jedną z najlepszych książek kryminalnych.

Powieść łączy cechy kryminału śledczego i thrillera. Jego akcja rozgrywa się w rodzinnym mieście Katrine Engberg.

Pewnego dnia w jednej ze starych kopenhaskich kamienic odkryte zostają zwłoki młodej lokatorki. Sprawę bada para inspektorów: Anette Werner i Jeppe Korner. Pasują oni do siebie jak pięść do nosa, ale dzięki temu ubarwiają akcję. Mimo iż bardzo się różnią, potrafią współpracować i pomagać sobie nie tylko na zawodowym gruncie.

Zbrodnia początkowo wydaje się pozbawiona motywów, jednak wkrótce na jaw wychodzą dziwne powiązania między morderstwem i treścią książki pisanej przez właścicielkę kamienicy.

Czy to tylko przypadek? Czy może jakiś szaleniec postanowił naśladować bohatera powieści? I czy autorka kryminału ma coś wspólnego z popełnionym morderstwem?

Znalezienie odpowiedzi na te pytania okazuje się niełatwe, zwłaszcza że z czasem zagadki się mnożą, intryga piętrzy, a nowe ślady, zamiast rozwikłać sprawę, jeszcze bardziej ją komplikują.

Taki zabieg podnosi napięcie i sprawia, że czytelnik szybko sam zaczyna bawić się detektywa. Ja także podjęłam rękawicę i najpierw nie podejrzewałam nikogo, potem miałam oko niemal na wszystkich bohaterów, by ostatecznie dać sobie spokój z detektywistycznymi zapędami.

Zakończenie naprawdę mnie zaskoczyło – żeby poznać ostatecznie motywy zbrodni i towarzyszące jej zagadki, trzeba uzbroić się cierpliwość, gdyż autorka okazuje się mistrzynią suspensu.

Całość napisana jest dynamicznie, przekonująco i energetycznie. Wciąż coś się dzieje i nie dotyczy to tylko kryminalnej intrygi, ale i prywatnego życia policjantów, a to bardzo lubię.

Polecam przede wszystkim miłośnikom prozy kryminalnej, zwłaszcza tym, którzy lubią i cenią zagadki sięgające do mrocznej i tajemniczej przeszłości postaci. BEATA IGIELSKA

Gdy fikcja miesza się z rzeczywistością

„ Zemsta matka wszystkich gwałtownych czynów „

Nie miałam w planach czytania „ Stróża krokodyla „ z dwóch powodów. Po pierwsze to kolejna kryminalna seria do tego napisana przez debiutującą nieznaną na polskim rynku duńską autorkę. Po drugie nie jestem fanką skandynawskich kryminałów, chociaż nawet nie wiem skąd to moje uprzedzenie się wzięło. Ale skoro Katrine Engberg tą powieścią zdobyła rozgłos w Danii, zachwyciła czytelników stylem oraz samą historią, dlatego postanowiłam dać jej szansę.

Powieść nie wciąga od pierwszych stron. Akcja rozwija się bardzo powoli, ale jak już przebrnie się przez początek to nie można się od niej oderwać. Thriller rozpoczyna się od odnalezienia okaleczonych zwłok dziewczyny w starej kamienicy w centrum Kopenhagi przez pewnego staruszka. Na miejscu zdarzenia zjawia się dwójka policjantów, Jeppe Korner i Anette Werner, którzy stają przed nie lada zadaniem, szczególnie, że sposób, w jaki zostało popełnione morderstwo wcześniej opisała Esther de Laurenti emerytowana właścicielka kamienicy w książce, którą zamierzała wydać. Kryminał Esther jest prawdopodobnie źródłem inspiracji mordercy. W ten sposób rzeczywistość doścignęła fikcję albo odwrotnie, bo łatwo w życie wprowadzić czyjeś fantazje zwłaszcza, kiedy smutki topi się w alkoholu łatwo popaść w paranoję.

Przeplatanie fikcji literackiej z rzeczywistością nie jest szczytem kreatywności gdyż historia, w której ginie ktoś dokładnie tak jak w nowo powstałej lub powstającej powieści, nie jest czymś nowym, bo taki motyw jest znany i dość często w literaturze wykorzystywany. Ale, mimo iż autorka posługuje się charakterystycznymi aspektami, jakie można znaleźć w tego typu powieściach, to robi to w taki sposób, że odniosłam wrażenie, że czytam coś nowego i jedynego w swoim rodzaju.

„ Stróż krokodyla „ nie jest łatwą lekturą ze względu na swoją wielowątkowość. Historia jest skomplikowana i drobiazgowa. Śledztwo policyjne opisane w najdrobniejszych szczegółach, rozwija się bez najmniejszego pośpiechu. Engberg buduje swoją historię stopniowo, dozując czytelnikowi napięcie i prezentując szerokie grono podejrzanych, wciąga w ich sytuację życiową, ale w taki sposób, że każdy mógł okazać się mordercą.

Zmuszona byłam do maksymalnego skupienia uwagi by żaden z elementów mi nie umknął, bo każdy był ważny i miał swoje znaczenie. Autorka sprytnie cały czas mnie zwodziła, zmieniałam ciągle podejrzanych a i tak prawie do końca nie udało mi się trafnie wytypować mordercy, ale to chyba dobrze. Samo zakończenie jest bardzo nieoczywiste ponieważ autorka pozostawiła pewne niedomówienie. Uważam, że to akurat nie wyszło całej historii na plus, chociaż wcześniej wydawało mi się, że wszystkie wątki zostały domknięte.

Według mnie debiutancka powieść Engberg nie jest thrillerem doskonałym, nie spowodowała, że czytałam ją z wypiekami na twarzy i bijącym sercem, natomiast ujęła mnie sposobem narracji, który zdecydowanie wyróżnia tę książkę spośród innych. Autorce udało się wciągnąć mnie w swój mroczny świat, tak, że cały czas czułam atmosferę niepokoju i dreszczyk emocji. Książkę odłożyłam na półkę z poczuciem satysfakcji z lektury, ale nie wiem czy mam ochotę na kolejne książki autorki. Sądzę, że każdy miłośnik thrillerów skandynawskich powinien sam ocenić na ile „ Stróż krokodyla „ podbije jego serce i stwierdzi, czy ta powieść jest dostatecznie interesująca, aby kontynuować swoją przygodę z parą inspektorów.

„ Kto walczy z potworami, musi mieć się na baczności, żeby samemu nie stać się potworem. „

DUET (NIE)DOSKONAŁY

Zacznijmy od głównych bohaterów, bo to przecież oni stają się poniekąd przewodnikiem czytelnika zarówno po tej książce, jak i w całej tej zawiłej intrydze zwieńczonej okrutnym owocem czającej się śmierci. Anette i Jeppe, choć zupełnie różni pod względem osobowości i na pozór zupełnie niedopasowani. stanową doskonały przykład na to, że przeciwieństwa lubią się przyciągać i to wcale nie tylko w sferze uczuciowej. Kąśliwe komentarze, dogaduszki, a pomiędzy tym całkiem dobre postępy w pracy i wzajemna pomoc, również na linii życia prywatnego. Autorka pozwala odbiorcy książki przyglądać się poczynaniom niniejszych bohaterów, ale rozbudowuje także warstwę obyczajową ich dotyczącą. Mamy okazję poznać ich zatem od tych słabych i mocnych stron, w wyniku czego jako postaci literackie nabierają wiarygodności i typowo ludzkiego wymiaru.

TEMPO AKCJI

Tempo akcji nie jest równomierne. Zaczyna się punktem kulminacyjnym, mocnym odkryciem, potem zaś bywa różnie. Powiedziałabym, że wyraźną przewagą książki są momenty, w których dominuje dynamika zdarzeń, są kolejne odkrycia, które w połączeniu z dobrą kreacją portretów psychologicznych potrafią wyprowadzić w pole i zdezorientować. Natrafiłam jednak też na rozwleczone momenty, które spokojnie można byłoby wyciąć nie tracąc nic na wartości. Na szczęście stanowiły one mniejszość, w wyniku czego książka była w stanie utrzymać moje zainteresowanie, napięcie i emocje.

DOBRY POCZĄTEK

Treść jest logiczna, widać szczegółowo i skrupulatnie uwitą fabułę. Nie domyśliłam się rozwiązania zagadki, co uważam za kolejny plus lektury. Kim jest morderca? Kim była ofiara? I co z tym wszystkim wspólnego ma napisany kryminał? A może nie chodzi o niego, tylko o autorkę? Brutalna, zagadkowa, łącząca przeszłość z teraźniejszością i dająca dowód na to, że niektóre sprawy potrzebują czasu, by dać potem o sobie znać. Engberg to nowe nazwisko na rynku wydawniczym, ale warto je sobie zapamiętać. Bo zdaje się, że autorka dopiero się rozkręca.

[Adres usunięty]

Niepozorna książka, która zupełnie mnie zaskoczyła - i to pozytywnie, wprowadzająca lekki niepokój i zachęcająca do czytania kolejnych rozdziałów. Z całą pewnością nie będziecie się przy tym tytule nudzić.

Kiedy w jednej z Kopenhaskich kamienic dochodzi do brutalnego morderstwa młodej lokatorki do akcji wkraczają policjanci: Jeppe Kørner i Anette Werner. To właśnie oni, będą kluczowymi postaciami, które zajmą się sprawą, ale i poznamy ich życie osobiste. Wymieniona już kamienica jest własnością Esther de Laurenti, aspirującej pisarki, która marzy o wydaniu własnego kryminału, jednak kiedy na jaw wychodzi to, że ktoś, w jej domu, zamordował dokładnie w ten sam sposób, w jaki opisała w swoim szkicu książki, sprawa znacząco się komplikuje. Już wiele razy zetknęłam się z historią, w której to ginie ktoś dokładnie tak jak w nowo powstałej lub powstającej powieści, to częsty motyw, dlatego też z pewnym sceptycznym podejściem zgłębiałam tę książkę. Nie miałam jednak podstaw, aby bać się nudy i martwić, że powieść mnie nie wciągnie. Wielowątkowość i tajemnica, to dwie główne cechy tej powieści, które tak działają na czytelnika, że nie można się od tej książki oderwać. Mroczny klimat i enigmatyczna atmosfera wprowadzają dodatkowy dreszczyk emocji, co sprawia, że lektura staje się jeszcze większą przyjemnością. Wiele faktów, które z każdą stroną zostają wyjaśnione, albo jeszcze bardziej skomplikowane, fabuła, która wydaje się już przejrzana, my jesteśmy pewni, że wiemy kto jest za co odpowiedzialny, aż tu się okazuje całkowicie coś innego. Autorka ciekawie manewruje akcją w ten sposób, aby dostarczyć czytelnikowi jak najwięcej emocji i wrażeń. Sprytnie poprowadzona narracja z kilku stron daje nam pełen obraz sytuacji, co bardzo pomaga odnaleźć się w lekturze, a w takich kryminałach to, moim zdaniem, podstawa. Nie ma obawy, że czegoś nie zrozumiemy lub pogubimy się w najważniejszej chwili. Dodatkowy plus daję za delikatny wątek życia prywatnego policjantów. Nie wiem dlaczego, ale lubię w tym gatunku mieć taką chwilę wytchnienia w postaci lekkiego obyczajowego wątku, który pozwala spojrzeć na policję jako na zwykłych ludzi, którzy poza pracą mają również inne życie. Książka idealna dla fanów lekkich kryminałów.

Jestem zadowolona z lektury tej powieści, myślę, że i Wy nie macie się czego obawiać. Nie jest to brutalny, ciężki kryminał, którego lepiej nie czytać nocą, a dobrze wymyślona i zaplątana, dynamiczna akcja która może spodobać się szerszemu gronu czytelników.

Pierwszym, ogromnym atutem książki jest fabuła, intrygująca, trzymająca w napięciu, ciekawa i bardzo dynamiczna. Nie sposób się znudzić, przyznam szczerze, że jak tylko zaczęłam czytać, nie mogłam się od niej oderwać. Samo zakończenie jest bardzo nieoczywiste, dla mnie było nie do przewidzenia, choć podczas samego czytania miałam milion pomysłów jak mogły potoczyć się losy bohaterów. Drugim atutem są bohaterowie, którzy przeszli w swoich niekiedy krótkich życiach naprawdę wiele (czasami się zastanawiałam, czy może jednak nie za wiele?). Patologiczne rodziny, ciąże w bardzo młodym wieku, alkoholizm, różnego rodzaju dewiacje, każda z postaci obdarzona jest własną historią, która tłumaczy podejmowane przez nich decyzje, bardziej lub mniej racjonalnie. Nie można zaprzeczyć, że wielowymiarowość postaci dodaje im kolorytu.

Podsumowując, pierwsza książka przeczytana przeze mnie w roku 2019 jest świetną wróżbą na przyszłość. Życzyłabym sobie, aby każda była tak wciągająca i intrygująca jak thriller Katrine Engberg “Stróż Krokodyla“.

Pełna recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami!