Jeśli dziś sobota, to mamy morderstwo

Twórczość Marty Matyszczak od dawna kojarzy mi się z lekkimi, pełnymi humoru komediami kryminalnymi, w których zagadka jest równie ważna jak bohaterowie i atmosfera. 𝐽𝑒ś𝑙𝑖 𝑑𝑧𝑖ś 𝑠𝑜𝑏𝑜𝑡𝑎, 𝑡𝑜 𝑚𝑎𝑚𝑦 𝑚𝑜𝑟𝑑𝑒𝑟𝑠𝑡𝑤𝑜 miała być przede wszystkim przyjemną rozrywką, historią z przymrużeniem oka i książką, przy której można spędzić kilka spokojnych godzin. Jednak tym razem miałam wrażenie, że pomiędzy humorem, licznymi postaciami i kolejnymi wydarzeniami gdzieś po drodze zagubił się kryminalny charakter tej opowieści.

Doskonale zdaję sobie sprawę, jak trudno jest napisać książkę, która przyciągnie uwagę czytelników, a stworzenie dobrej komedii kryminalnej to już naprawdę wymagające zadanie i jest to wyższy poziom. Celowo użyłam określenia „wyższy poziom”, ponieważ ten gatunek wymaga nie tylko dobrze skonstruowanej fabuły i wyrazistych bohaterów, ale także wyjątkowej spostrzegawczości, umiejętności obserwowania codzienności oraz ogromnego poczucia humoru.

𝐽𝑒ś𝑙𝑖 𝑑𝑧𝑖ś 𝑠𝑜𝑏𝑜𝑡𝑎, 𝑡𝑜 𝑚𝑎𝑚𝑦 𝑚𝑜𝑟𝑑𝑒𝑟𝑠𝑡𝑤𝑜 w założeniu miała to być lekką komedią kryminalną na jeden wieczór, jednak przez wymuszony humor i nużące wątki poboczne, ostatecznie okazała się dla mnie pozycją zaskakująco ciężką. Niestety trudno było mi znaleźć elementy, które zapadłyby mi w pamięć. Sama zagadka kryminalna nie wzbudziła we mnie większych emocji, bohaterom zabrakło wyrazistości i charakteru, a humor momentami sprawiał wrażenie zbyt wymuszonego. W porównaniu z wcześniejszymi kryminałami Marty Matyszczak, które miały więcej pazura i bohaterów potrafiących skraść uwagę, tym razem zabrakło mi tej iskry.

Książka jest całkiem ciekawa, tylko nie jest pisana jednym ciągiem. Mamy tutaj cofania w czasie, konkretne czasy do tyłu, bardziej do tyłu, czas obecny, jeszcze wcześniejszy, więc jeśli nie zerka się na te nagłówki to totalnie może się zrobić misz masz w głowie. Myślę, że właśnie taki układ scenerii nieco wpłynął na ocenę przez innych. Sama książka jest ciekawa, gdyż ma dużo dobrego humoru, choć najbardziej pojmą go osoby zazdrosne i takie, które lubią przekazywać swoje najlepsze plotki:-) Swoją drogą ja też bym się bardzo zdenerwowała, gdyby ktoś ukradł mi książkę i wydrukował jako swoją. Tym bardziej, że nowa wersja zaczynała zyskiwać na większej sławie:-) To tylko skłoniło naszą postać do samoistnego wymierzenia kary. Takich osób ukaranych za mniejsze przewinienia jest więcej i każdy z nich został wysłany w jedno i to samo miejsce, aby odpokutować za swoje. Opowiadają tu swoją historię, a dodatkowo mają osobliwe temperamenty, więc z sensu ich uzewnętrzniania się wychodzi naprawdę zabawna sceneria. Miejsce do którego trafiają ma być spokojnym uosobieniem, gdzie osoby mocno starsze mają tam swój wypoczynek. Mają im pomagać odpracowując to co przeskrobali.

Na pierwszy rzut strony ujrzeliśmy osobę, która pomiędzy relaksem natrafiła na trupa, który prawdopodobnie spadł z wysokości, tylko czy aby przypadkowego czy nieprzypadkowego zdarzenia, to już później będą ustalać. I tak krążymy do czasu późniejszego, wstecznego i tak na zmianę, oraz ujrzymy skrawek zapisków wpływowej kobiety, której terapeuta nakazał ten pamiętnik pisać. W późniejszej scenerii zauważymy, że będzie prowadzone śledztwo do pierwszych wydarzeń z utrudnionym działaniem, gdyż nie każdy tu wszystko będzie pamiętał, bądź będzie pamiętał, że ma niczego nie pamiętać:-) Tak te losy będą się przeplatały, czasami w formie opowieści i myśli, a innym razem jako rozmowy w formie dialogów. Aby bardziej namieszać w fabule, w tle będzie majaczyła budowla elektrowni atomowej, co dołoży tylko rozkładającej się treści. Tak naprawdę dopiero, kiedy będziemy czytali powiedzmy po trzydzieści do czterdziestu stron na raz, jesteśmy w stanie sprawnie zapanować nad tymi wydarzeniami. Ja dwa razy miałam przerwę po dziesięć stron i później odrobinę musiałam się cofnąć aby przypomnieć sobie na czym skończyłam. Nie z powodu samej treści, tylko tych przeskoków w czasie, dlatego zwracajcie na nie uwagę.

Ogólnie cała książka jest ciekawa, zabawna, choć pewnie nie dla wszystkich, ale i ubarwiona mocnymi słowami złości, wściekłości i niezrozumienia drugiej osoby. Cięty język potrafił podnieść ciśnienie albo rozbawić, kiedy nie był użyty konkretnie. Jest to pierwszy tom serii i myślę, że z ciekawością można oczekiwać kolejnej książki. Z nią było jak chodzenie w szpilkach, nie każdy potrafi-ogarnąć czasy, nie każdy je lubi- różnorodność postaci, ale i inni czują się w nich jak ryba w wodzie:-)

Pozostajemy na polskim wybrzeżu, gdzie z latarni Stilo spada kobieta. Samobójstwo, nieszczęśliwy wypadek, a może morderstwo?

W związku z wyrokiem sądowym grupa młodocianych wykolejeńców trafia na turnus rehabilitacyjny dla seniorów. Z braku innych rozrywek postanawiają połączyć siły i rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci, co spotyka się z ogromnym niezadowoleniem sfrustrowanej pani komisarz.

"Jeśli dziś sobota, to mamy morderstwo" to pierwszy tom serii cosy crime "Wakacje z mordercą" autorstwa Marty Matyszczak.

Uwielbiam taki inteligentny humor i naprawdę nie wiem, co bawiło mnie bardziej, perypetie bandy młodocianych przestępców, ekscentryczni seniorzy czy zapiski z pamiętnika pani komisarz.

To nie tylko lekka i zabawna historia kryminalna, ale także opowieść z fajnym przesłaniem o wymianie międzypokoleniowej. Z przyjemnością sięgnę po kolejne części.

„Czasem, gdy człowiek spada na same dno, pozostają mu tylko dwie rzeczy, które mogą go utrzymać przy względnie zdrowych zmysłach: poczucie humoru oraz cukier”.

Nowe wydawnictwo, nowy kryminał, nowi bohaterowie. I wielce niepokojący tytuł, który sugeruje, że kolejne dni tygodnia też mogą przynieść wiele nieszczęść. Albo – po prostu trupów, znając możliwości Marty Matyszczak. Ale cosy crime już chyba na zawsze zostanie w sercu autorki.

Na nic sielskość nadbałtyckich plaż i urokliwa miejscówka, jaką jest Sasino. Trup musi być i to już od pierwszych stron. I jakże widowiskowy, bo znaleziony u stóp latarni morskiej Stilo. I od razu ukróćmy pobożne życzenia o nieszczęśliwym wypadku czy próbie samobójczej. Nic z tych rzeczy, chociaż komisarz Gertruda Florek bardzo by chciała nie komplikować sobie życia na sześć tygodni przed emeryturą. A jednak będzie musiała i to bardziej niż zakładała. I nie ona jedna będzie tropić mordercę…

„No dobrze, być może nie wydawałam się zbyt sympatyczna, ale miła to ja już byłam i donikąd mnie to nie zaprowadziło. Już od lat stawiam na asertywność. I bezczelność”.

I tu przechodzimy do konkretów, jeśli chodzi o głównych bohaterów. Do Sasina nadciąga silna grupa ze Śląska, o genezie nieco pogmatwanej. Dla Romy, Kamy, Mikołaja i Bolesława – na wskutek dość niefortunnych zdarzeń – ten wyjazd ma wymiar resocjalizacyjny. Szkoda by było bruździć sobie w papierach jeszcze przed 30-tką. A tak, w zamian za opiekę nad seniorami, mają szansę na rehabilitację. Nie wiedzą tylko, że ów seniorzy – a w szczególności Zbyszek, Marylka, Ryszard i Krysia – liczyli na bardziej znamienite towarzystwo w Pałacu w Sasinie.

Nadchodzą ciekawe czasy dla tej ósemki. A cóż może być lepszego od lokalnych wycieczek czy grania w planszówki? Otóż – wspólne śledztwo! I to w momencie, kiedy morderca wcale nie zamierza odpuścić! A komisarz Florek dostaje prawie białej gorączki na wieść o tym, że ktoś ośmiela się wtrącać w jej śledztwo…

I jakby tego było mało, to w Sasinie robi się tłoczno za sprawą typowo małomiasteczkowych problemów. Równi i równiejsi mieszkańcy, szemrana władza, pieniądze, plotki, romanse, budowa elektrowni atomowej i zwyczajna ludzka chciwość. Co przechyliło czarę goryczy i doprowadziło do morderstwa?

„Państwo buduje nam w sąsiedztwie elektrownię jądrową. Jądrową! – powtórzył. – Przecież większość z was, tak jak ja, pamięta Czarnobyl. A państwo – tu machnął w kierunku ich grupy – to może i nawet Hiroszimę i Nagasaki”.

Zwyczajnie – nie spodziewałam się tak licznej ekipy śledczej. I tak zróżnicowanej. I zdeterminowanej. Zarówno młodzi, jak i starsi chcą udowodnić społeczeństwu, że szafowanie stereotypami i przyklejanie łatek przychodzi ludziom zbyt łatwo. Ale już w drugą stronę tak to nie działa. Młodsi nieustannie walczą z doklejonymi łatkami przestępców i wyrzutków społecznych. Czy sprawiedliwie? Czy ich przewiny naprawdę zasługują na aż takie potępienie? Roma, Kama, Mikołaj i Bolek sami opowiadają, czymże zasłużyli sobie na niełaskę wymiaru sprawiedliwości. A seniorzy? No cóż, czy w ich wieku wypada jeszcze cokolwiek robić, czymkolwiek się zajmować i w ogóle – cieszyć się życiem?

Nie jest łatwo prowadzić śledztwo z taką ósemką. Czasem idzie im koślawo, czasem dość szczęśliwie ktoś podsłucha, ktoś wydedukuje, tudzież dojrzy ziarno prawdy w lokalnych plotkach. Zarówno pamięć, jak i niepamięć potrafią być ich sprzymierzeńcem, a jak powszechnie wiadomo – jak nie drzwiami, to oknami. A czasem i wujek Google pomoże. Grunt, że próbują, intensywnie rozmyślają i dążą do celu, pomimo nieprzychylności miejscowych. I chyba właśnie taki śledczy miszmasz gwarantuje nieszablonowość tej historii. Czeka nas trochę zaskoczeń, nieprzewidywanych wypadków i przypadków oraz niezmordowanych poczynań mordercy. A to wszystko w turystycznie urokliwym Sasinie, w którym grzeszki – mniejszego lub większego kalibru – nie powinny już nikogo dziwić. Wiedza to władza, wiedza to pieniądze – a temu czasem trudno jest się oprzeć.

Martwi mnie jedynie komisarz Florek, zwłaszcza w kontekście jej nieco cholerycznego usposobienia. Czy jej zdrowie to wszystko wytrzyma, przynajmniej do emerytury?

Czwórka młodych ludzi w ramach kary za drobne przestępstwa została skierowana do udziału w projekcie mającym na celu pomoc starszym ludziom będącym na turnusie rehabilitacyjnym w Sasinie. Na miejscu okazuje się, że z pobliskiej latarni Stilo spadła kobieta. Nie wiadomo, czy z tego łez padołu odeszła sama, czy ktoś jej pomógł. Śledztwo prowadzi znudzona życiem Gertruda Florek z Komendy Powiatowej Policji w Wejherowie, lecz przed szereg pchają się kuracjusze i przestępcy.

Mieszkam w okolicach Wejherowa, więc nie mogłam nie zwrócić uwagi na miejsca akcji, którymi są bardzo znane mi miejsca. Nie wiem jak Wy, ale mi zawsze miło się czyta wzmianki na temat okolic, w których żyję. Oczami wyobraźni znajdowałam się dokładnie tam, gdzie bohaterowie – na Kaszubach.

No, ale to by było na tyle, jeśli chodzi o mój zachwyt. Do komedii kryminalnych mam ambiwalentny stosunek. Kiedyś je lubiłam, ale z biegiem czasu, albo zmieniły mi się gusta, albo nie mogę trafić na taką, która by mnie rozbawiła lub porwała. „Jeśli dziś sobota, to mamy morderstwo” zapowiadała się w moich oczach dobrze. Grupa ludzi skazana w zasadzie niesłusznie za swoje występki, musi zająć się starszymi ludźmi, czyli według nich ma babrać się w ich fizjologicznych sprawach, tymczasem wplątali się w sprawę morderstwa, a śledztwo idzie im lepiej niż miejscowej policji. Pomysł może i nie wyjątkowy, czy niespotykany, ale ciekawy.

Niestety druga połowa zaczęła mnie nużyć. Mam wrażenie, że zwiększyła się ilość opisów, co było kompletnie nieproporcjonalne do ilości akcji. Dobrnęłam do końca w zasadzie tylko dzięki upartemu charakterowi i nucie ciekawości, jak historia się zakończy. Nie przekonało mnie ani to, jak potoczyła się intryga, ani jaki był jej finał. Krótki, szybki, nijaki.

Kreacja bohaterów bardzo stereotypowa. Mamy tu do czynienia przygłupim handlarzem narkotyków, inteligentnym nerdem z psem, zakręconą fryzjerką, sfrustrowaną pisarką, grupą starszych ludzi zachowujących się w specyficzny do swojego wieku sposób i policjantkę, której się nic nie chce i oczami wyobraźni jest już na emeryturze.

Miałam też problem z humorem, który jest przecież jednym z najważniejszych elementów komedii kryminalnej. Kilka sytuacji wywołało uśmiech, ale zabrakło mi momentów, które naprawdę by mnie rozbawiły. Odniosłam wrażenie, że autorka bardziej postawiła na lekką obyczajówkę z wątkiem kryminalnym, niż na pełnoprawną komedię kryminalną. Być może właśnie dlatego moje oczekiwania minęły się z tym, co znalazłam na kartach książki.

Nie mogę jednak powiedzieć, że był to całkowicie stracony czas. Dużym plusem okazały się kaszubskie realia i lokalny klimat, który dodawał historii autentyczności. Osoby znające te okolice z pewnością odnajdą tu dodatkową przyjemność z lektury. Niestety dla mnie sama zagadka kryminalna i bohaterowie nie byli na tyle interesujący, by zrekompensować rozwlekłe fragmenty i mało satysfakcjonujące zakończenie.

Myślę, że książka może przypaść do gustu czytelnikom, którzy szukają bardzo lekkiego kryminału bez dużego napięcia i nie oczekują szczególnie skomplikowanej intrygi. Ja jednak po zakończeniu lektury pozostałam z poczuciem niewykorzystanego potencjału. Pomysł był naprawdę niezły, ale wykonanie nie do końca mnie przekonało.