Ostatni obraz

Lubię książki Bartosza Szczygielskiego i znam większość jego twórczości, dlatego zachęcona wieloma pozytywnymi opiniami z ciekawością sięgnęłam po “Ostatni obraz”.

Agnieszka po śmierci matki otrzymuje jedynie stary klucz i zapisany na kartce adres. Chcąc zamknąć pewien rozdział swojego życia, trafia na opuszczone ogródki działkowe, gdzie zamiast odpowiedzi znajduje kolejne tajemnice. Równolegle poznajemy Roberta - policyjnego analityka i malarza, którego obrazy zaskakują swoim realizmem. W jaki sposób wątki tych bohaterów mogą się ze sobą łączyć? Czy warto dążyć do odkrycia bolesnej prawdy?

Historia prowadzona jest z perspektywy Agnieszki i Roberta. Muszę przyznać, że zdecydowanie bardziej wciągnęły mnie rozdziały poświęcone mojej imienniczce. To właśnie jej rodzinna historia i odkrywanie tajemnic przeszłości najbardziej wzbudzały moją ciekawość. Wątki związane z Robertem wydawały mi się dość zagmatwane, choć z czasem ich znaczenie stało się bardziej zrozumiałe.

Przyznam, że spodziewałam się, że "Ostatni obraz" będzie książką, od której trudno będzie mi się oderwać, a trudno było mi się w nią zaangażować. Nie poczułam bliskiej więzi z bohaterami, przez co trudniej było mi przeżywać razem z nimi opisywane wydarzenia. Mimo że historia porusza trudne i bolesne tematy, zabrakło mi emocji i napięcia, które zwykle towarzyszą mi podczas lektury thrillerów. Była jednak ciekawość, która sprawiała, że odkrycie tajemnic z przeszłości motywowało mnie do dalszego czytania.

Jest w tej książce jednak coś, co bardzo mi się spodobało i co należy docenić, a jest to niezwykle obrazowy, sugestywny sposób opisywania miejsc zdarzeń przez autora. On tworzył mroczny klimat historii i wywoływał dreszcz.

Choć "Ostatni obraz" nie jest moją ulubioną książką autora, uważam, że warto po nią sięgnąć i wyrobić sobie własne zdanie. Jestem przekonana, że czytelnicy lubiący spokojnie prowadzone, klimatyczne thrillery z tajemnicami z przeszłości mogą poczuć się usatysfakcjonowani tą historią.

Ogromnym atutem książki jest jej atmosfera. Jest duszno, mroczno i niepokojąco. Autor buduje napięcie nie wyłącznie za pomocą brutalnych scen czy dynamicznych wydarzeń, ale przede wszystkim poprzez niedopowiedzenia, narastające poczucie zagrożenia oraz świadomość, że najgorsze dopiero nadejdzie. To sprawia, że Ostatni obraz działa na wyobraźnię znacznie mocniej niż wiele klasycznych thrillerów.

Na szczególne uznanie zasługuje styl autora. Bartosz Szczygielski, jego książki, zachwycają mnie od kilku lat. Z każdą kolejną powieścią autor pisze jeszcze lepiej, jeszcze bardziej fascynująco. Wie kiedy zwolnić by pozwolić czytelnikowi odczuć ciężar emocji, kiedy przyspieszyć, by podnieść poziom adrenaliny. Bartosz Szczygielski to fascynujący, niepokojacy pisarz, autor świetnych ksiażek. W Ostatnim obrazie kolejny raz to potwierdza.

Ta książka, jak i wcześniejsze, zachwyca również tym, że pod warstwą znakomitego thrillera kryje ważną refleksję o pamięci, traumie i konsekwencjach przemilczanych wydarzeń. To książka pokazująca, że przeszłości nie da się zakopać na zawsze, a niektóre sekrety – nawet po wielu latach – potrafią wrócić z przerażającą siłą.

To bez wątpienia jedna z tych powieści, które spełniają wszystkie oczekiwania miłośników thrillerów psychologicznych. Jest inteligentna, doskonale skonstruowana, pełna napięcia i emocji. Wciąga od pierwszych stron, zaskakuje do samego finału i pozostawia czytelnika z poczuciem satysfakcji oraz niepokojem. Bartosz Szczygielski stworzył historię dopracowaną w każdym detalu – mroczną, hipnotyzującą i niezwykle angażującą. To literatura gatunkowa na najwyższym poziomie. Polecam tę i wcześniejsze książki autor.

Autor od pierwszych stron wrzucił mnie w sam środek emocjonalnej burzy – historia rozpoczyna się od pogrzebu, a wraz z nim poznajemy skomplikowaną, pełną trudnych uczuć relację głównej bohaterki z jej zmarłą matką oraz ojcem. Już ten początek sprawia, że trudno odłożyć książkę na bok.

Choć autor sięgnął po motyw, który w thrillerach pojawia się dość często – tajemnicze zaginięcia dzieci – zrobił to w sposób naprawdę interesujący. Historia nie sprawia jednak wrażenia wtórnej, a odkrywanie kolejnych elementów układanki skutecznie podsyca ciekawość.

Czy znalazłam jakieś minusy? Tak. Mimo że jest to thriller psychologiczny, zabrakło mi momentami tego charakterystycznego uczucia narastającego napięcia i duszności. Historia intryguje i zachęca do przewracania kolejnych stron, ale nie wywołała we mnie tak silnego niepokoju, jakiego oczekuję od tego gatunku. Określiłabym ją raczej jako "letnią" – bardziej angażującą w psychikę bohaterów niż mrożącą krew w żyłach.

Mimo tego książka pozostawiła mnie z bardzo pozytywnymi odczuciami. To była naprawdę dobra lektura na wakacyjne, upalne popołudnie – idealna, żeby na kilka godzin oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w dobrze poprowadzonej historii z tajemnicą w tle.