Skub

Łukasz Malinowski w swojej powieści historycznej "Skub" zabiera czytelników do roku 1306, w sam środek burzliwego okresu w dziejach Polski. Kraj, który dopiero co odzyskał jedność pod berłem czeskim, staje w obliczu nowej zawieruchy. Sojusz z Królestwem Czech, na którego czele stoi Wacław III, budzi sprzeciw. Iskrę buntu wznieca ambitny książę kujawski, Władysław Łokietek, rozpętując bezpardonową wojnę domową. Jednak w tej politycznej i militarnej grze na śmierć i życie, gdzie miecz i honor często ustępują miejsca spiskom i zdradzie, los dwóch królestw niespodziewanie spocznie w rękach zwykłego rzemieślnika.

Głównym bohaterem jest Skub, młody krakowski szewc. Choć ma opinię nieco krnąbrnego hultaja, cechuje go dobre serce; gotów jest pomagać bliźnim, a jednocześnie sprytnie szkodzić wrogom. W tej intrygującej wizji historycznej Skub staje się kluczową postacią, wplątaną w sieć politycznych rozgrywek. Jego zadanie jest podwójne: musi uszyć wymarzone buty dla swej ukochanej oraz... dokonać morderstwa. Ta przewrotna fabuła sprawia, że szewc, zamiast zyskać sławę sprytem, brudzi sobie ręce zbrodnią w imię miłości i być może ocalenia.

"Skub" to śmiały retelling legendy o szewcu, owcy i smoku, jednak znacząco odbiegający od znanej powszechnie wersji. Nie znajdziemy tu baśniowych stworów, a sam bohater nie jest nieskazitelnym rzemieślnikiem, lecz młodzieńcem z blond czupryną, figlarną iskrą w oku i grzechem w kieszeni. Malinowski tworzy historyczny thriller, w którym zbroja rycerska schodzi na dalszy plan, ustępując miejsca kulisom zdrady i niebezpieczeństwa.

Książka tętni napięciem i emocjami. Miłość jest w niej ryzykowna, a zbrodnia jawi się jako jedyna droga do ocalenia. To opowieść dla miłośników mrocznych legend i intryg, gdzie historia miesza się z fikcją, a autentyczne postacie historyczne przeplatają się z bohaterami zrodzonymi w wyobraźni autora.

Powieść, mimo skomplikowanych politycznych rozgrywek, jest napisana lekkim stylem, który nie nuży czytelnika. Autor zręcznie wprowadza archaizmy, używając ich na tyle oszczędnie, by nie utrudniały zrozumienia, lecz wzmacniały autentyczność. Malinowskiemu udało się doskonale oddać klimat dawnych lat, tworząc wciągającą, choć fikcyjną, historię, która utrzymuje czytelnika w ciągłym napięciu. Postacie, z charyzmatycznym Skubem na czele, są niejednoznaczne – nikt nie jest do końca zły, ani całkiem dobry – co dodaje opowieści głębi. "Skub" to pasjonująca lektura, która bawi i trzyma w niepewności.

„Skub” to retelling dobrze nam znanej legendy opowiadającej losy Szewca Skuba.

Autor napisał świetną historię, w całkowicie świeżej odsłonie. Postacie historyczne i fikcyjne przeplatają się ze sobą w tak perfekcyjny sposób, że trudno myśleć o tej historii jedynie jako o fikcji literackiej. Jest młodziutki Szewc Skub, jest Smok..a jakże - do tego wielce zagrażający polskim ziemiom, jest i baranek z niespodzianką w środku i jest też księżniczka.. ale posłuchajcie jak to wszytko się zaczęło.

Rzecz się dzieje Anno Domini 1306 na ziemiach polskich, która jest zjednoczona z Królestwem Czech pod władaniem młodziutkiego Wacława III, jednak po władzę chce sięgnąć - jak mawiali jego przeciwnicy kujawiaczek czyli Władysław Łokietek. Ludzie powstają przeciwko sobie i rozpętuje się wojna domowa, jednak do objęcia władzy jeszcze jest daleko. Zaczyna się gra, a ludzie są niczym pionki na szachownicy.

Polityczne rozgrywki, intrygi a w tym wszystkim młodzieniec z blond czupryną i figlarną iskrą w oku Skub, który przez całą powieść nie daje się czytelnikowi nudzić. Chłopak ma dobre serce i ogromne umiejętności wpakowywania się w kłopoty, może ma to związek z jego niewyparzonym ( jak przystało na szewca) językiem, a może z nadmiernym oglądaniem się za pannami ( choć nie tylko kobiety w wolnym stanie go interesują). Jedno jest pewne Szewczyk niesie na swoich barkach odpowiedzialność za przyszłość dwóch Państw i bezpieczeństwo pewnej duchessy.

Książka napisana jest z użyciem archaicznego języka co dosłownie przenosi nas w czasie, jest to świetny zabieg, aby oddać atmosferę czasów o których czytamy. Archaizmy użyte są na tle rozważnie, aby zrozumieć o czym czytamy