Obława

"Obława to już trzecia książka autorki, którą przeczytałam i powiem szczerze, że każda z nich pochłonęła mnie już od pierwszych stron! Najpierw "Gra", która swoim klimatem i mrokiem dosłownie mnie oczarowała, potem "Kara", pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji, które tak mocno mnie zakręciły, że już sama nie wiedziałam kto, co, gdzie i dlaczego. No i teraz "Obława", dzięki której triatlon będzie mi się kojarzył nie tylko ze sportem, ale i niebezpieczeństwem 😅 Oczywiście to tylko moje odczucia, bo wiecie, ja jestem dość miękka jeśli chodzi o nocne podróżowanie przez las, obok lasu, czy jakkolwiek. W dzień się boję pająków, a w nocy to już wszystkiego. Do nadrobienia pozostała mi jeszcze "Lina" autorki, ale z tego co czytałam opinie, nie jest ona stricte thrillerem, tylko bardziej dramatem, więc ją zostawię sobie na inny czas.

"...gdy poznajesz ludzi targanych takimi samymi potrzebami i obsesjami jak ty, a w dodatku w równym stopniu twardych, łaknących wrażeń i opętanych ambicją, szybko się od nich uzależniasz."

Dobry thriller musi zaczynać się dobrym prologiem. Dla mnie to podstawa - coś co przyciągnie moją uwagę i zachęci mnie do dalszej części poznawania historii. U Sary Antczak wyszło to perfekcyjnie, bo już po pierwszych stronach wiedziałam, że ciężko będzie mi się oderwać od lektury. Główną bohaterką "Obławy" jest Laura Strzałkowska, nazywana przez znajomych "Strzałą". Jej historia rozpoczyna się w momencie powrotu do Polski, w celu wzięcia udziału w najtrudniejszym triathlonie na świecie, zwanym Tatrzańskim Katem. Pech chce, że w drodze na to wydarzenie, psuje jej się auto i jedyną opcją pozostaje jej złapanie stopa, co swoją drogą graniczy z cudem, bowiem miejsce w którym się znajduje można nazwać odludziem. Na szczęście dla głównej bohaterki, w tym samym kierunku zmierza akurat Nikodem - no może nie koniecznie tam gdzie ona, ale będzie przejeżdżał obok miejsca docelowego, także bez problemu postanawia ją podrzucić. Chłopak nie wydaje się odklejony, ani niebezpieczny, także Laura bez problemu dojeżdża na miejsce, gdzie nie jest zbytnio dobrze "powitana". Niestety powodu tego przywitania wam nie zdradzę, bo jest to jedna z najciekawszych rzeczy, którą lepiej poznawać samemu w tej książce! Jedyne co Wam mogę powiedzieć, to to, że Laura spotyka tam swoją poprzednią ekipę osób, zwaną Watahą, z którą nieraz brała udział w wydarzeniach sportowych. Łączy ich wspólna przeszłość, którą będziecie poznawać powoli i nieraz będziecie zastanawiać się, co takiego ich poróżniło, że nie są już jedną, wielką "rodziną". Gdy triathlon się rozpoczyna, rozpoczyna się też walka - ale nie tylko o wygraną, to istna walka o życie. Co wydarzy się na trasie i komu uda się wygrać?

Czy już wspominałam, że autorka od samego początku fantastycznie buduje napięcie? Są momenty mroczne, które wywołują ciarki na plecach, są też i takie, w których rywalizację głównych bohaterów odczuwa się przyspieszonym biciem własnego serca. Jestem pod ogromnym wrażeniem stylu pisania autorki, podczas czytania miałam wrażenie, jakbym sama była obok tych wszystkich postaci, widząc ich zmagania, czując ich emocje. Wspomniałam wcześniej, że triathlon będzie mi się kojarzył z czymś niebezpiecznym, a chodzi mi tu o to, że jest w książce kilka rozdziałów, które dzieją się w lesie. To, jak autorka opisała wydarzenia poszczególnych bohaterów, przyprawiało mnie samą o gęsią skórkę. Jeszcze jak to wszystko wizualizowało mi się przed oczami, to serio czułam podmuch zimna na plecach.

Ale idąc dalej. W połowie książki, byłam trochę zaskoczona, bo jakoś nastawiłam się, że ten triathlon będzie trwał przez 380 stron, a on w połowie książki dobiegł końca. Pomimo to, autorka wciąż utrzymując poziom napięcia, daje nam kolejną dawkę wrażeń. Tym razem akcja nie dzieje się już w górach, w lesie, ale nieraz wracamy do wydarzeń, które miały tam miejsce. Odkrywamy coraz to nowsze rewelacje, ciągle zastanawiając się i wyciągając nowe wnioski, dotyczące tego, co tak naprawdę się wydarzyło. Z pewnością nie brakuje tu zaskakujących zwrotów akcji. Do samego końca, ciężko jest przewidzieć kto tak naprawdę jest tym złym, kto dobrym, a kto po prostu jest idealnym graczem! Ostatnie 50 stron, czytałam już na jednym wdechu, nie zważając na godzinę na zegarku i na to, że na następny dzień muszę wstać o 5tej rano do pracy ( a może to już nie był następny dzień, tylko właśnie ten co miałam wstawać rano?🙊 😅). No i co tu dużo mówić, końcówka mnie usatysfakcjonowała. Nie przewidziałam ostatecznie, jak się zakończy, a to też jest dla mnie dużym plusem, bo wolę jednak jak historie nie są przewidywalne!

Główna bohaterka Laura, została bardzo dobrze wykreowana przez autorkę. Od samego początku mi zaimponowała swoją zaciętością, uporem w dążeniu do celu i duchem walki. Właśnie tacy sportowcy są godni podziwu. Pomimo wszystkiego shitu, który spotkał Laurę, ona się nie ugięła przed niczym, przez całą książkę była tak samo waleczna, silna i pewna siebie. Do pozostałych bohaterów też nie mam żadnych zarzutów, każdy z nich był inny na swój sposób, ale niemniej genialnie wykreowany. Choćby była przyjaciółka głównej bohaterki - Margo. Od razu przed oczami widziałam jej postać - blond influencenka, pozorantka i osobami z wieloma problemami wewnętrznymi, zakompleksiona dziewczyna, która robiła wszystko żeby wszyscy ją polubili. No genialne! I Maks, typowy goguś, który musiał być najlepszy we wszystkim. Ale nie będę Wam więcej pisać, lepiej jak sami poznacie każdego z nich i wyciągnięcie na ich temat własne wnioski. Ja jestem ogromnie zadowolona z lektury, bawiłam się przy niej fantastycznie, nie mogłam się oderwać. Wywołała we mnie wszystkie te emocje, których oczekuję przy czytaniu thrillera. Polecam Wam ją bardzo!!

"Ktoś, kto dla zabawy zabija niewinne zwierzę, nie będzie miał oporu przed zabiciem człowieka. A rywalizacji potrafi zamienić ludzi w bestie. Nikt nie wie o tym lepiej ode mnie."

Nigdy wcześniej nie miałam do czynienia z książką, której znaczna część akcji toczyłaby się wokół triathlonu, a sposób opisywania wydarzeń byłby tak rzeczywisty, intensywny w angażowaniu czytelnika, że sprawia wrażenie, iż sami jesteśmy częścią wyścigu. Jednak te zawody z walki o wygraną, najlepszy czas, z walki z samym sobą, przemienią się w walkę o życie, z której nie każdy wyjdzie cało.

"Śmierć dogoni cię pierwsza"

"Tatrzański Kat" wywołał u mnie prawdziwe ciarki. Całość książki trzyma w napięciu, ale część, która dotyczy morderczego trójboju sprawiła, że poziom adrenaliny wzrósł u mnie do poziomu, który przegonił senność i nie pozwolił odłożyć książki. Ekstremalne warunki, ciągle poczucie zagrożenia, niewyobrażalny wysiłek i... morderca grasujący na życie zawodników. Koniec wyścigu to jednak nie koniec walki o przetrwanie, ponieważ ktoś nadal czai się na życie tych, którzy przetrwali. Jaki motyw kieruje napastnikiem? Czy przyczyna może tkwić w przeszłości, w skomplikowanych relacjach między grupą znajomych?

Za mną lektura "Gry" i "Kary". Jestem pod wrażeniem progresu, jaki poczyniła @[Adres usunięty]ak w kolejnej powieści.

Obława pochłania, wywołuje emocje, nie pozwala o sobie zapomnieć. To książka którą jest przykładem świetnego thrillera, pełnego napięcia i tajemnic.

Książkę przeczytałam dzisiaj jednym tchem i to dosłownie. Było tak mrocznie, psychicznie i psychologicznie. Nie mogłam zaczerpnąć tchu, kiedy non stop ktoś tutaj kłamał i prawie każdy walczył o swoje życie. To było napięcie do granic możliwości z końcem, którego w ogóle się nie spodziewałam. Niby byli najlepszymi przyjaciółmi, ale każdy z nich coś ukrywał i nie chodziło o zwyczajne tajemnice, ale prawdziwe ,,trupy w szafie". Dosłownie tylko jedna osoba, która pojawiała się naprawdę rzadko oddawała głos na poważne i mądre tematy. Był to ojciec głównej bohaterki, które całe życie na siłę wciskał jej różne mądrości. Doceniła je dopiero po fakcie, ale zwróciły moją uwagę, bo przedstawiały wszelkie prawdy życiowe. Sama autorka podkreśliła tutaj temat zwycięstwa i to na wszelaki sposób. Ktoś tutaj się chełpił odbiciem komuś chłopaka, ktoś za wszelką cenę chciał wygrać maraton, ktoś przechodzący traumę robił co mógł, by zwrócić na siebie uwagę nie biorąc pod uwagę prawdy, a jedynie kłamstwa, które doprowadziły ją na szczyt kariery. Ktoś inny wciąż czuł się urażony i popełnił czyn, który ciągnął się za wszystkimi. Była tutaj też zazdrość w kręgu rodziny, która podchodziła pod nienaturalną traumę. I był tutaj ktoś obarczany winą za grzechy innych oraz inny ktoś, kto usłyszał o jedno słowo za dużo na swój temat i postanowił się odgryźć. Każdy z nich prowadził swoją wewnętrzną walkę ze światem i był zdolny do wszystkiego, byleby tylko osiągnąć swój cel. Niewygodne prawdy nie zamiatał pod dywan, tylko pozbywał się osób, które według niego coś wiedziały. Na miejscu zawsze pozostawał posąg, który wyrażał gniew, agresję i przyszłą przegraną osoby, która jeszcze nie miała o tym pojęcia. To historia pisana z punktu widzenia wielu osób, które opisywały nam jak podchodziły do wyścigu, co mijali, co się z nimi działo i w jaki sposób ktoś ich krzywdził. Każda ich emocja była dla nas odczuwalna, aż ciało paliło żywym ogniem, kiedy opisywali nam swoje obrażenia. Czułam się wyczerpana i pełna walki, by nigdy się nie poddawali. Zresztą takie było przesłanie książki. Ogromnie ją przeżyłam, dlatego bardzo ją polecam!

Na polskim rynku wydawniczym pojawia się bardzo dużo nazwisk zagranicznych, ale mamy także naszych polskich pisarzy, którzy potrafią tworzyć opowieści wciągające, często niepokojące, bo jeśli o thriller i kryminał chodzi, to naprawdę mamy się czym chwalić. Sara Antczak jest jedną z autorek, które odkryłam zupełnie przez przypadek gdy wydana została jej powieść "Lina" i choć nie były to do końca moje klimaty, to przepadłam zupełnie w "Grze" - dreszczowcu, nieco zahaczającym wręcz o powieść grozy.

Jak się okazuje, "Obława" miała mieć bardzo podobny klimat. Triathlon i to nie taki zwyczajny, bo jeden z najtrudniejszych na świecie. Pod dumną nazwą "Tatrzański Kat" kryje się wyścig, w którym chce wziąć udział główna bohaterka, Laura Strzałkowska.

Kobieta jest zdeterminowana, a napędza ją chęć pokonania demonów przeszłości, przez które zmaga się z własnymi traumami. Dlaczego? Otóż, Strzała, bo taką ksywę nosi Laura, trzy lata wcześniej straciła wszystko. Została oskarżona o próbę morderstwa. I teraz oprócz wyścigu, który jest piekielnie trudny, do pokonania zostały jeszcze ogromne traumy, stara paczka przyjaciół i nieprzychylne spojrzenia.

Mogłoby się wydawać zatem, że będzie to swego rodzaju obyczajówka, ale w trakcie wyścigu zaczynają ginąć jego uczestnicy. Co się właściwie dzieje?

Sara Antczak mnie nie zawiodła. Dostajemy na tacy świetny thriller połączony z wątkami trudnymi, z szkalowanie, z walką z własnymi problemami, traumami, relacjami, które miały kiedyś znaczenie. To nie tylko walka o przetrwanie w dosłownym tego słowa znaczeniu, czyli podczas wyścigu, ale także o to, by w końcu się od tego wszystkiego, co siedzi w głowie, uwolnić.

Autorka kręci czytelnikiem wokół jego własnej osi podrzucając kolejne elementy układanki, kolejnych podejrzanych, by za moment odwrócić wszystko w zupełnie innym kierunku. Jest zaskakująco, jest specyficznie i wręcz duszno. A w tym wszystkim kołata się cały czas pytanie: czy Laura to wszystko przetrwała?

Każda silna postać kobieca ma pewne wady. Albo jest arogancka, albo jest alkoholiczką, lub po prostu wredną osobą. Tutaj mamy inny typ bohaterki, która jest ambitna, nie pozwoliła sobie na spadnięcie na dno, a jednocześnie nie jest zdezelowaną, uzależnioną od używek osobą. Gdybym miała zgadywać, to mocno zastanowiłabym się nad tym, czy ta osoba przypadkiem nie żyje w rzeczywistości i autorka się po prostu na kimś nie wzorowała.

Powieść wchłania czytelnika i zaczynanie jej wieczorem jest prostą drogą do zarwania dla niej nocki. Po prostu trzeba wiedzieć jak to wszystko się potoczy, kto jest winny, a kto nie i przede wszystkim... kto przeżył.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Filia.

Czasami od naszego wsparcia zależy czy w ogóle dotrą do mety czy nie.

Nawet najodważniejszy człowiek się załamie, ale zanim to się stanie będzie walczyć o prawdę do samego końca.

Laura Strzałkowska nie planowała zbyt długo zabawić w Polsce - to miejsce bowiem, mimo, iż jest jej ojczyzną nie niosło za sobą dobrych wspomnień, a dziewczyna musiała znosić nagonkę zarówno w internecie jak i w prawdziwym życiu.

Została bowiem oskarżona o próbę zabicia swojej najlepszej przyjaciółki, Małgosi, a opinia publiczna wydała wyrok szybciej niż sąd.

I choć córka byłego policjanta została ostatecznie uwolniona od stawianych jej zarzutów łatka morderczyni przylgnęła do niej niczym druga skóra.

Teraz rudowłosa sportsmenka biorąca udział w najbardziej ekstremalnych zawodach triathlonowych rozgrywanych na terenie Polski i Europy postanowiła wziąć udział w Tatrzańskim kacie.

Zanim jednak tam dotarła jej samochód odmówił jej posłuszeństwa, a ona była zmuszona złapać "stopa".

Los stawia na jej drodze Nikodema, autora podcastu kryminalnego.

I choć początkowo Laura nie ufa mężczyźnie nie ma pojęcia,że ta znajomość okaże się przełomową w jej dotychczasowym życiu.

Jednak prócz przeszkód stworzonych przez naturę bohaterka konfrontuje się z paczką przyjaciół do której sama niegdyś należała, a którzy sami siebie określają mianem Watahy.

Prócz dawnych przyjaciół jest również jej były chłopak Maks , który jako jedyny może się pochwalić sponsorami i ekipą zapewniającą mu wsparcie.

A to nie jest najgorsze co ją czeka.

Gdy na trasie morderczego wyścigu giną kolejni zawodnicy nikt nie może czuć się bezpiecznie.

To było.. bardzo bardzo dobre.

W pewnym momencie podejrzewałam niemal każdego o jak najgorsze postępki , jednocześnie modląc się w duchu , by zabójcą nie okazała się moja ulubiona męska postać.

W historię Strzały wciągnęłam się bez reszty od pierwszego przeczytanego zdania.

Prolog po prostu wbił mnie w fotel i mimo,że kolejne rozdziały nie mogłam przestać zadawać sobie pytanie czy Laura przeżyła.

Akcja jest niesamowicie dynamiczna i ciekawa, a kolejne sekrety całej siódemki przyprawiały o ciarki strachu i gęsią skórkę.

Wspaniała, zaskakująca, mroczna, z duszną atmosferą i ciągłym napięciem.

Hipnotyzująca. 🔥

Taka właśnie jest Obława.