Dzicz

Uwielbiam takie kryminały, w których kolejne strony przewracają się same. Dokładnie tak mam z serią z detektywem Jackiem Kowalikiem. Niedawno premierę miała „Dzicz” czyli trzecia część tego cyklu i choć początkowo planowałam przeczytać kilka rozdziałów, to skończyło się na tym, że odłożyłam książkę dopiero wtedy, gdy przewróciłam ostatnią stronę. Lubię takie historie, kiedy „jeszcze tylko jeden rozdział” zamienia się w wielogodzinne czytanie.

Tym razem Jacek Kowalik dostał zlecenie od warszawskiego gangstera, który chciał odnaleźć swoją zaginioną córkę. Dziewczyna działała jako eko aktywistka i pewnego dnia zniknęła gdzieś w okolicach Birczy. Wydawało się, że chodzi o zwykłe zaginięcie, ale bardzo szybko wyszło na jaw, że ta sprawa miała znacznie więcej warstw. I im dalej Kowalik w to wchodził, tym więcej pojawiało się pytań i ludzi, którzy ewidentnie nie mówili całej prawdy.

Bardzo podobało mi się to, że akcja ciągle się rozwijała, wchodząc wciąż na nowe tory. Raz byłam z Kowalikiem na Podkarpaciu, gdzie próbował odnaleźć się wśród lokalnych mieszkańców i rozgryźć ich wzajemne zależności, a za chwilę wracałam z nim do Warszawy na spotkania z gangsterami. Dzięki temu cały czas coś się działo i ani razu nie miałam poczucia, że autor niepotrzebnie rozwleka historię.

Do tego ekologiczne tło rozkręcało tę książkę. Konflikt wokół planów utworzenia Turnickiego Parku Narodowego wpływał na decyzje bohaterów i napędzał wydarzenia. Autor pokazał różne punkty widzenia, nie próbując na siłę przekonać czytelnika do jednej racji. Bircza i okoliczne lasy stworzyły ciekawy klimat, ale nie przytłaczały opisami. Czułam, że miejsce akcji naprawdę miało znaczenie. Dzięki temu całość wydawała się bardziej wiarygodna i po prostu ciekawsza.

Fajny był też sposób, w jaki autor prowadził śledztwo. Nie podawał wszystkiego od razu, co chwilę podrzucał nowe informacje, ale jednocześnie zostawiał sporo niedopowiedzeń. Kilka razy wydawało mi się, że już wiem, dokąd to wszystko zmierza, a po chwili okazywało się, że znowu się pomyliłam. Takie kryminały czyta mi się zdecydowanie najlepiej.

Najbardziej cieszyło mnie jednak to, że przez całą książkę zwyczajnie się nie nudziłam. Historia była dobrze poprowadzona, bohaterowie mieli swoje tajemnice, a kolejne wydarzenia naturalnie wynikały z poprzednich. Nawet romans detektywa z właścicielką hotelu mi nie przeszkadzał. To był jeden z tych kryminałów, które czyta się bardzo lekko, ale jednocześnie cały czas jest się ciekawym, co wydarzy się za chwilę.

Jeśli lubicie kryminały z dobrze poprowadzonym śledztwem, zaginięciem, odrobiną sensacji i bohaterem, któremu chce się kibicować, to myślę, że ta książka i Was zadowoli. Ja spędziłam z nią bardzo dobry dzień i ani przez moment nie żałowałam, że po nią sięgnęłam. I czekam na kolejną część.

🔥 RECENZJA 🔥

„Dzicz”

Cykl: Jacek Kowalik (tom 3)

Autor: Dariusz Gizak

Wydawnictwo:Media Rodzina

(Współpraca reklamowa)

Są miejsca, które nie witają przyjezdnych otwartymi ramionami. Miejsca, gdzie cisza brzmi podejrzanie, a spojrzenia mieszkańców mówią więcej niż słowa. Miejsca, w których przyroda zachwyca swoim pięknem, ale jednocześnie przypomina, jak mały i bezbronny potrafi być człowiek. Właśnie do takiego świata zabiera czytelnika Dariusz Gizak w powieści „Dzicz”.

To nie jest kryminał, który od pierwszych stron pędzi na złamanie karku. To historia, która powoli otacza czytelnika niczym gęsta mgła unosząca się nad podkarpackimi lasami. Niepostrzeżenie wciąga coraz głębiej, aż nagle okazuje się, że nie sposób się od niej oderwać.

Jacek Kowalik przyjmuje kolejne zlecenie. Tym razem ma odnaleźć Katarzynę, młodą aktywistkę ekologiczną, która zniknęła bez śladu na Podkarpaciu. O pomoc prosi jej ojciec, człowiek budzący więcej obaw niż zaufania. Im dalej Kowalik zagłębia się w sprawę, tym wyraźniej dostrzega, że nie chodzi wyłącznie o zaginięcie jednej osoby. Pod powierzchnią kryją się dawne urazy, lokalne układy, walka o wpływy i konflikty, które od lat dzielą mieszkańców regionu.

Największym bohaterem tej powieści jest jednak sama przestrzeń.

Podkarpacie w wykonaniu Gizaka nie przypomina turystycznego folderu. To miejsce surowe, niepokojące i pełne niedopowiedzeń. Las staje się niemal żywą istotą, obserwuje, skrywa tajemnice i niechętnie oddaje to, co pochłonął. Autor znakomicie wykorzystuje potencjał miejsca, tworząc atmosferę osaczenia i nieustannego napięcia. Podczas lektury miałam wrażenie, że sama przemierzam opustoszałe drogi, wsłuchuję się w szelest drzew i próbuję dostrzec to, co ukryte między słowami mieszkańców.

Ogromnym atutem książki jest jej autentyczność. Widać doświadczenie autora i znajomość realiów pracy śledczej. Dochodzenie prowadzone przez Kowalika nie opiera się na spektakularnych zbiegach okoliczności czy efektownych pościgach. To cierpliwe zbieranie informacji, rozmowy, obserwacja i wyciąganie wniosków. Dzięki temu całość sprawia wrażenie niezwykle wiarygodnej, a czytelnik może poczuć się częścią prowadzonego śledztwa.

Bardzo cenię również sposób, w jaki został wykreowany główny bohater. Jacek Kowalik nie jest człowiekiem bez skazy. Nosi w sobie ciężar wcześniejszych doświadczeń, popełnia błędy, ma swoje słabości i wątpliwości. To właśnie dlatego tak łatwo uwierzyć w jego historię. Nie jest bohaterem większym od życia, jest człowiekiem próbującym odnaleźć prawdę w świecie pełnym półprawd.

Na szczególną uwagę zasługuje również społeczny wymiar powieści. Konflikt wokół Turnickiego Parku Narodowego nie został potraktowany jako zwykłe tło wydarzeń. Autor pokazuje różne punkty widzenia i pozwala dostrzec, że za wielkimi ideami stoją konkretni ludzie, ich lęki, nadzieje i interesy. Nie ma tu prostych odpowiedzi ani łatwych ocen. Jest za to refleksja nad tym, jak trudno pogodzić ochronę przyrody, rozwój regionu i ludzkie ambicje.

„Dzicz” to książka, która działa na kilku poziomach jednocześnie. Oferuje intrygującą zagadkę kryminalną, wiarygodne śledztwo, świetnie zbudowany klimat i bohaterów, których los naprawdę obchodzi czytelnika. Ale przede wszystkim jest opowieścią o ludziach, o ich wyborach, motywacjach i konsekwencjach decyzji, które często podejmują w przekonaniu, że robią to dla słusznej sprawy.

To jeden z tych kryminałów, które nie kończą się wraz z ostatnią stroną. Po zamknięciu książki wciąż wraca się myślami do wydarzeń, bohaterów i pytań, które autor pozostawia bez jednoznacznych odpowiedzi.

Jeżeli cenicie historie z dusznym klimatem, realistycznym śledztwem i miejscem akcji, które staje się pełnoprawnym bohaterem opowieści, „Dzicz” z pewnością Was nie zawiedzie.

Bo czasem najgłębsze tajemnice nie kryją się w lesie.

Czasem ukrywają się w ludziach, którzy od lat żyją tuż obok siebie.

Dariusz Gizak, autor serii z Jackiem Kowalikiem, tworzy historie dla wielbicieli spokojnie prowadzonych kryminałów, w których zarówno kreacje postaci, jak i samo miejsce akcji mają ogromne znaczenie. “Dzicz” to jej tom trzeci, który od pozostałych można czytać niezależnie, choć jestem przekonana, że po jegp lekturze chęć przynajmniej na tom poprzedni, który toczy się w podobnie spokojnej scenerii, będzie trudna do odparcia. W “Dziczy” Jacek Kowalik, kiedyś policjant, teraz prywatny detektyw, jedzie do Birczy w Bieszczadach, niewielkiej miejscowości, która od dobrych kilku lat jest polem walki pomiędzy lokalną ludnością a wojującymi ekologami. I ten konflikt zdaje się osią całej historii, a zaskakujące jest to, że to właśnie miejscowym, leśnikom i myśliwym autor poświęca więcej uwagi niż tym drugim - to rzadko spotykana w mediach perspektywa, a przecież dla uzyskania pełnego obrazu bardzo potrzebna. Poprzez tematykę autor ma duże pole do popisu - cudowne opisy przyrody napawają spokojem, a pozorna sielskość miejsca podszyta jest historią przeszłości i teraźniejszości, zakłóconej przez interesy gangsterów i przemytników. Sama zagadka wydaje się do tego wszystkiego tłem, ale prowadzona jest z rozwagą i wyczuciem, które tym mocniej doceniam, że autor zdecydował się wpleść w opowieść bardzo subtelny wątek romantyczny, dzięki któremu głównego bohatera poznajemy od nieco innej strony. To mój rodzaj kryminału - uważny, spokojny, wnoszący coś więcej niż tylko rozrywkę. Z niecierpliwością czekam na tom czwarty!

Czy zdarzyło Ci się kiedyś przeczytać kryminał, w którym równie ważna jak zagadka okazuje się sama przestrzeń, ludzie i konflikty skrywane przez pozornie spokojną okolicę?

Przyznam, że sięgając po „Dzicz” Dariusza Gizaka spodziewałam się przede wszystkim dobrze skonstruowanego śledztwa. Otrzymałam jednak znacznie więcej. To jedna z tych historii, w których zagadka kryminalna stanowi jedynie punkt wyjścia do opowieści o ludziach, naturze, lokalnych konfliktach i sekretach ukrywanych głęboko pod powierzchnią codzienności.

Tym razem ponownie spotykamy Jacka Kowalika, byłego policjanta i prywatnego detektywa. Mężczyzna przyjmuje zlecenie od osoby, której większość ludzi wolałaby unikać. Maciej Konikiewicz, warszawski gangster, prosi go o odnalezienie swojej córki Katarzyny. Młoda aktywistka ekologiczna wyjechała na Podkarpacie i nagle zniknęła bez śladu. Dla Kowalika sprawa od początku wydaje się skomplikowana, ale szybko okazuje się, że prawda może być jeszcze bardziej niebezpieczna, niż przypuszczał.

Największe wrażenie zrobiło na mnie miejsce akcji. Autor nie potraktował Birczy i okolic jedynie jako tła wydarzeń. Mam wręcz wrażenie, że podkarpacka dzicz staje się tutaj pełnoprawnym bohaterem powieści. Gęste lasy, odludne drogi, lokalne zależności i nieufność wobec obcych tworzą atmosferę niepokoju, która towarzyszyła mi przez całą lekturę. Bardzo lubię, kiedy miejsce akcji żyje własnym życiem i wpływa na przebieg wydarzeń, a tutaj ten element został wykorzystany naprawdę świetnie.

Podobało mi się również to, że autor nie postawił wyłącznie na dynamiczną akcję. Oczywiście nie brakuje niebezpiecznych sytuacji, napięcia czy kolejnych tropów prowadzących do rozwiązania zagadki, ale wszystko rozwija się stopniowo. Śledztwo prowadzone przez Kowalika jest metodyczne, logiczne i wiarygodne. Dzięki temu mogłam obserwować, jak krok po kroku odkrywa kolejne elementy układanki i coraz bardziej zagłębia się w świat lokalnych konfliktów związanych z ochroną przyrody oraz planami utworzenia Turnickiego Parku Narodowego.

Jacek Kowalik po raz kolejny okazał się bohaterem, którego po prostu lubię. Nie jest nieomylny, nie posiada nadludzkich zdolności i nie rozwiązuje wszystkich problemów w kilka minut. Ma swoje wątpliwości, popełnia błędy i kieruje się własnym kodeksem wartości. To właśnie sprawia, że wydaje się tak autentyczny. Bardzo ciekawie został również poprowadzony wątek relacji z Edytą, właścicielką hotelu. Nie jest to nachalny romans ani element dodany na siłę. Wręcz przeciwnie - wnosi do historii trochę ciepła i pozwala spojrzeć na Kowalika z zupełnie innej strony.

Dariusz Gizak ma bardzo przyjemny styl pisania. Nie przeciąga opisów, nie zasypuje czytelnika zbędnymi szczegółami, a jednocześnie potrafi budować klimat i napięcie. Kolejne rozdziały czytałam z dużym zainteresowaniem, bo autor skutecznie podrzucał nowe tropy i sprawiał, że moje podejrzenia ciągle się zmieniały.

Szczególnie doceniam fakt, że „Dzicz” nie jest wyłącznie kryminałem o zaginięciu młodej kobiety. To także opowieść o starciu różnych światów, o przywiązaniu do miejsca, o naturze i o tym, jak daleko ludzie potrafią się posunąć, kiedy w grę wchodzą własne interesy. Te dodatkowe warstwy sprawiają, że historia zostaje w głowie na dłużej.

Jeśli lubicie kryminały z wyrazistym klimatem, bohaterem z krwi i kości oraz śledztwem prowadzonym bez zbędnego pośpiechu, „Dzicz” zdecydowanie zasługuje na uwagę. To książka, która udowadnia, że nie trzeba nieustannych pościgów i brutalnych scen, by skutecznie przykuć uwagę czytelnika.

Ocena: 8,5/10

Gdy zrozpaczony gangster stara się odnaleźć jedyną córkę zatrudnia Jacka Kowalika, byłego policjanta, który niezwykłą umiejętnością dedukcji potrafi rozwiązać każdą sprawę. To już 3 tom serii o prywatnym detektywie, można je jednak czytać bez znajomości poprzednich.

Tym razem poszukiwania prowadzą do prastarej puszczy, w której znajdziemy też niebezpieczne zwierzęta, jednak jak zawsze okazuje się, że to właśnie ludzie są najgorsi. Sprawa w którą zaangażowani są ekolodzy kontra leśnicy, którzy nie chcą mieć na swoim terenie parku. A w środku tego wszystkiego dziewczyna, która po prostu "wyparowała".

Zdecydowanym plusem tej książki jest to, że cały czas się coś dzieje i nawet jak poszukiwania dziewczyny są akurat w impasie, zawsze dostaniemy jeszcze jakąś sprawę drugoplanową. Wszystko się ze sobą łączy, choć biorąc pod uwagę statystyki mogę się przyczepić że nasz detektyw ma często naprawdę duże szczęście.

Świetnie wykreowani bohaterzy, szczególnie Kowalik, którego nie da się nie lubić. Jego pomysłowość, ale też umiejętność dostosowywania się do różnych warunków są naprawdę znakomite.

Nie jest to brutalny thriller, za to zdecydowanie jest ciekawy. Polecam

Ocena:8/10