Ktoś był tu przed nami

Daniel Hurst w „Ktoś był tu przed nami” trzyma się swojego sprawdzonego stylu, który krótkimi rozdziałami, kończącymi się w newralgicznych miejscach, przyciąga nas do zakończenia jak magnes. Jeszcze tylko jeden rozdział i… otwieramy szeroko oczy ze zdumienia, że to już koniec! Choć czasem warto przymknąć oko na te mniej wiarygodne działania bohaterów, żeby bawić się naprawdę dobrze.

A tym razem autor wprowadza do fabuły również niewiarygodną narratorkę. Uwielbiam ten zabieg, który od początku mąci czytelnikowi w głowie, sprawiając, że ma wątpliwości co do właściwej oceny zdarzeń przez bohaterkę i ich prawdziwości.

Dionne wraz z rodziną przeprowadza się do nowego domu, który budzi w niej niczym nieuzasadnione, ale złe przeczucia. Czy to właśnie negatywne nastawienie i hormony ciążowe zakłócają jej odbiór tego, co dzieje się wokół? Czy rzeczywiście doszukuje się tajemnic tam, gdzie ich nie ma? A może coś jest na rzeczy i jej rodzina nie jest tu bezpieczna?

Bo choć każda przeprowadzka w nowe miejsce daje nadzieję na szczęśliwe życie i wspaniały, świeży start, to czasem można trafić jak kulą w płot i zafundować sobie prawdziwy koszmar. Tylko czy da się to w ogóle jakoś sprawdzić i przewidzieć? A może pozostaje jedynie ufać intuicji, która tak głośno ostrzegała Dionne?

A Dionne, niczym klasyczna bohaterka horrorów, pakuje się w najbardziej ryzykowne sytuacje, a ja kilkukrotnie miałam ochotę krzyczeć: „nie idź tam!”. Tym bardziej że kobieta jest w zaawansowanej ciąży! Czym więc można tłumaczyć taką lekkomyślność? Nadmiarem wolnego czasu? Przekonaniem o własnej nieomylności, wścibstwem czy faktyczną troską o dobro rodziny? Nam pozostaje jedynie podążać za jej coraz bardziej karkołomnymi pomysłami i trzymać kciuki…

I jak zwykle u autora znajdujemy tu dynamiczną, trzymającą w napięciu akcję, podbijaną nagłymi zwrotami, i wyjaśnienie, którego się nie spodziewamy. Jeśli dołożyć do tego klimat niewielkiej społeczności i skomplikowane rodzinne relacje, otrzymamy historię, która okaże się porywającą rozrywką na jeden, góra dwa wieczory. Bo to typowy popcornowy thriller, od którego nie można się oderwać.

„Ktoś był tu przed nami” to thriller, który trzyma w napięciu od pierwszych stron. Jest to opowieść o pewnym małżeństwie, które wprowadziło się do nowego domu. Chociaż ona wiedziała, ze coś jest nie tak, postanowiła zaufać mężowi i zgodziła się w nim zamieszkać.

Szybko jednak przekonuje się, że jej przeczucia ją nie zawiodły. Odkrywa, że w domu tym, ktoś mieszkał przed nimi. Kto? I co się z nimi stało? Czy uda się jej uciec, zanim będzie za późno? Przekonajcie sami.

Daniel Hurst jest dla mnie mistrzem w trzymaniu czytelnika w napięciu. Genialnie tworzy klimat, który podkreśla uczucie niepokoju. Dodatkowo zamknięte osiedle i sekrety, które nie są ujawniane do razu, sprawiają, że od książki nie można oderwać się.

Autor posiada lekki styl pisania. Książka posiada krótkie rozdziały, które zachęcają do przeczytania kolejnych. Mamy tutaj również dość dynamiczną akcję i chociaż są tutaj momenty, które nieco rozciągają niepotrzebnie fabułę, uważam, że jest to thriller, którego warto polecać.

Jeśli lubicie motyw zamkniętej społeczności i tajemnic to „Ktoś był tu przed nami” jest idealną książka dla Was.

Hurst z kolejnym thrillerem psychologicznym, w których nie korzysta z literackich fajerwerków, a mozolnie buduje poczucie zagrożenia i poczucie niepewności. To jedna z tych historii, które mnożą wątpliwości do tego stopnia, że czasem zaczyna się wątpić we własne przypuszczenia i przewidywania.

Od niemal samego początku czuć, że roztoczony tutaj spokój jest tylko pozorny, a nowy dom mający symbolizować nowy początek może sprawiać, że rodzi się w człowieku poczucie, że ściany mogą skrywać sekrety, a wraz z nimi na pozornie perfekcyjnym obrazie pojawiają się nowe rysy. Autor świetnie wykorzystała motyw miejsca, które z zewnątrz jest spełnieniem Marzen, natomiast środek to połączenie leku i kłębiących się mrocznych tajemnic.

Dla mnie sporym atutem jest narracja prowadzona w taki sposób, że rozwój wydarzeń nieustannie rujnuje poczucie pewności, czy odkrywana jest prawda, czy to własne podejrzenia stanowią celę dla umysłu. Hurst znany jest z tego, że znakomicie pogrywa z czytelnikami i właśnie to tutaj otrzymałam tkwiąc w ciągłym zawieszeniu z własnymi przypuszczeniami. Podoba mi się, gdy tak jak tutaj w literaturze każdy detal, każdy dialog ma znaczenie i może w sobie coś skrywać, bo dla mnie taka niejednoznaczność jest napędzająca i nieustannie wabi mnie dla lektury.

Samo budowanie tajemnicy również jest bardzo angażujące, ponieważ Horst nie zasypał mnie ogromem informacji i kolejnych sensacyjnych doniesień, on je dawkuje niczym teściowa swój jad w biedną ofiarę. Tutaj wszystko dokłada kolejny fragment zmyślnej układanki, ale i przy tym wszystko komplikuje i ciekawi.

Finał dał mi literackie spełnienie, chociaż muszę przyznać, że pewien rozwój fabularny przewidziałam, książka pozostawiła mnie z takim obrazem, jak łatwo zmanipulować drugiego człowieka i jak złudna jest granica między miłością a kontrolą. Dobrzy thriller, który stoi atmosferą i wzrastającym lekiem, a przy tym angażuje.

Kojarzycie, gdy dopada was złe przeczucie, chociaż na oko sytuacja wydaje się bezpieczna? Gdy rozsądek walczy z tym czymś, co próbuje nas odwieźć od zrobienia danej rzeczy? Właśnie to uczucie przepełnia naszą bohaterkę już od pierwszych zdań książki, gdy stoi w wydawałoby się wymarzonym domu. Nowiutkim i pachnącym farbą. Jako czytelnik zastanawiałam się, o co jej chodzi, to przecież świetna oferta, brak wcześniejszych lokatorów, wszystko nowe i niezagracone, nic tylko kupować i cieszyć się nowym etapem w życiu. Może to wina ciążowych hormonów? Strach przed nowym i nieznanym? A potem pewna karteczka z krótką notatką zapoczątkowała lawinę zdarzeń, która stworzyła świetny thriller z kilkoma zaskakującymi zwrotami akcji. Mimo moich początkowych uprzedzeń do głównej bohaterki pod względem jej wściubiania nosa w nie swoje sprawy okazało się, że ten nos był wyjątkowo czuły na niuanse i kłamstwa, co doprowadziło do odkrycia kilku skrzętnie skrywanych tajemnic. A wszystko to złożyło się w ciekawą całość, którą fajnie się czyta i z napięciem wyczekuje się finału tej historii. Lubię takie historie. Z początku nieoczywiste, ale z biegiem czasu dostarczające sporej dawki dobrej zabawy.

„Ktoś tu był przed nami” to thriller psychologiczny w stylu domestic noir.

Dionne i Christian wprowadzają się do nowego domu. Dionne, szybko odkrywa, że coś się nie zgadza - znajduje tajemniczą wiadomość sugerującą, że przed nią mieszkała tam inna para, której los pozostaje nieznany. Narastają podejrzenia wobec męża, poczucie osaczenia i pytanie, czy zagrożenie jest realne, czy rodzi się w jej własnej głowie.

Powieść zaczyna się dość niewinnie, jednak wydarzenia, które następują później, stopniowo zaczynają przejmować kontrolę nad życiem głównej bohaterki. Nowy dom, który miał być symbolem wymarzonego początku i bezpiecznym miejscem, staje się źródłem lęku i poczucia osaczenia. Sama dałam się wciągnąć w rozważania, czy Dionne rzeczywiście dostrzega realne zagrożenie, czy może nadinterpretuje pewne sytuacje. Z czasem zaczyna nawet wątpić w szczerość własnego męża. Nieco zaskakiwało mnie, że kobieta będąca w zaawansowanej ciąży aż tak angażuje się w odkrywanie prawdy, narażając przy tym swoje bezpieczeństwo. Autor z każdą kolejną stroną konsekwentnie buduje napięcie, atmosferę zagrożenia i niepewności. Powoli na jaw wychodzą sąsiedzkie tajemnice oraz prawda o wymarzonym domu, które rzucają zupełnie nowe światło na rozgrywające się wydarzenia. Nie brakuje również zaskakujących zwrotów akcji.

„Ktoś tu był przed nami” to wciągający, dynamiczny thriller psychologiczny z wyraźnie wyczuwalnym klimatem paranoi, rodzinnych tajemnic, kłamstw i manipulacji. To także opowieść skłaniająca do refleksji nad tym, jak dobrze naprawdę znamy najbliższe nam osoby.