Sine umbra

Jaka była Wasza najgorsza książka, którą przeczytaliście? A może jest taka pozycja, po którą już nigdy nie sięgnięcie?

Ten rok zaczął mi się trochę pechowo, jeśli chodzi o książki. Oczywiście trafiło się wiele świetnie napisanych powieści, wywołujących wiele pozytywnych emocji i pozostawiających na długo w pamięci, ale sporo znalazło się takich średniaczków i bubli czytelniczych, które chciałabym wymazać z pamięci, jak najszybciej🙅

🔥

Niestety, do tej grupy należy "Sine umbra". Jeśli macie problem ze spaniem, to idealny usypiacz dla Was. Przy każdej próbie czytania, oczy od razu mi leciały🥱 Połowy książki przez to nie pamiętam, bo czytałam jednym okiem. Nie wiem, może to nie był mój dzień, nie byłam odpowiednio nastawiona do jej czytania, ale kompletnie się w niej nie odnalazłam i jej nie zrozumiałam🤷 Dla mnie bardzo dziwna i psychodeliczną książka🤯

🔥

Początek zaczął się dobrze, bo opisywał codzienne życie, z którym musi się zmagać A., dręczony przez koszmary, wizję i napady nawracających stanów lękowych. Główny bohater to dobrze zbudowany mężczyzna, który swoją chorobę psychiczną próbuje zagłuszyć używkami, narkotykami i przygodnym seksem. Do końca książki nawet nie poznajemy jego imienia, jest tylko samo A.🤔 Autor tym sposobem, chyba chciał dać nam wolne pole wyboru, co do imienia.

🔥

Odnośnie do początku, który był intrygujący i ciekawy, to co było później to nie wiem, bo to przespałam 😴 Z tego co pamiętam to były jakieś diabły, piekło, potępieni i próba odszukania i uwolnienia księdza, brata domniemanego A. Naprawdę próbowałam się skupić na niej, ale nie dałam rady, książka nie dla mnie, a szkoda, bo po opisie spodziewałam się rewelacyjnej powieści. Okładka świetna i przerażająca, za to wielki plus, ale więcej pozytywów znaleźć nie mogę. Żeby nie to, że zawsze czytam książki do końca, to tą dawno bym rzuciła w kąt🙈

A. jest chory, dręczą go od dawna koszmary i wizje. Nie jest grzecznym chłopcem, a żeby sobie radzić ze swoim stanem, próbuje różnych leków, narkotyków i przygodnego seksu. Z czasem okazuje się, że demony nie są wytworem jego wyobraźni, ale rzeczywistością.

Książka, w której mrok i piekło (dosłownie) mieszają się z chorobami psychicznymi i facetem w typie cynicznego bubka - zobaczyłam to i pomyślałam, że będzie dobre, bo wszystkie składniki mi "smakują". Czemu nie wyszło?

Robiłam dwa podejścia do "Sine umbra", niestety męczyła mnie tak samo. Pomysł sam w sobie mi się podoba, ale wykonanie nie wyszło tak jak powinno. Gdyby ktoś zapytał, co pamiętam z powieści, to pierwsze do głowy przyszłyby mi określenia "nudę i chaos".

Główny bohater wydawał mi się niespójny i to mnie drażniło. Długie wywody wywyższającego się inteligenta przerywały krótkie kwestie typowego wulgarnego prostaka i wcale to nie był głos jego Cienia. Myślę, że da się wiarygodnie połączyć te dwie cechy w jednym charakterze, ale tutaj nie pasowało mi to do siebie. Do tego dochodzi ciągłe nawiązywanie do innych tekstów kultury. Było tego po prostu za dużo, czasem na jednej stronie znajdowało się kilka różnych nazwisk czy tytułów. Każde takie przywołanie to osobna dygresja, która zajmuje miejsce, odrywa nas od głównej fabuły, a tak naprawdę niewiele wnosi.

Książka na tylnej okładce podpisana jest jako thriller, ale brakuje w niej napięcia, akcja jest prawie zerowa. Rozdziały ledwo wiążą się ze sobą, są nużące, nie znalazłam niczego, do czego mogłaby się "przyczepić" moja uwaga. Jest za dużo mówienia o czymś, tłumaczenia, a można było to pokazać na przykładach i pozwolić czytelnikowi samemu dojść do odpowiednich wniosków. Część z Piekłem już tylko przeglądałam, czytałam losowe fragmenty, lektura dalej mnie usypiała i zniechęcała.

Mam wrażenie, że autor chciał za dużo zawrzeć w jednej książce, stąd moje poczucie zagubienia. Myślę, że powieść i tak może znaleźć grono fanów, którym spodoba się taki typ narracji. Nie zachęcam i nie zniechęcam, jeśli intryguje was taki temat, spróbujcie sami.

Książkę możemy podzielić na dwie części. Początek zapowiadał ciekawy thriller. Poznajemy A. To mężczyzna, który żyje chwilą. Jego rodzina przeszła niejedną tragedię. Wiele kwestii w tej sprawie wciąż nie jest jasnych. A. leczy się psychiatrycznie. Autor w ciekawy sposób opisał symptomy choroby. Za każdym razem objawy są dla czytelnika zaskoczeniem.

Choroba psychiczna i rodzinna tajemnica zwiastują ciekawy thriller…do momentu, kiedy nagle wszystko się zmienia. Czytelnik nastawiony na osadzony w realnym świecie thriller może poczuć się zagubiony. Bo oto A. zaatakowały nieczyste siły… po czym wyrusza prosto do piekła, by odkryć rodzinne tajemnice.

Opisy są bardzo obrazowe, przerażające, czasem wręcz obrzydliwe. Język autora jest obfity, a wyobraźnia bogata. Maksimilian Kryk nie musiał się zresztą hamować – w końcu jego bohater odbywał podróż po piekle. Autor zastosował wiele odniesień do kultury oraz literatury. Na szczególną uwagę zasługuje poczucie humoru, które odciąga czytelnika od przerażających obrazów.

Do Sine umbra Maksimiliana Kryka najlepiej podejść z otwartym umysłem. Nie starać się kategoryzować powieści, nie przypisywać do żadnego gatunku. Trzeba się otworzyć na to, co daje autor swojemu czytelnikowi. Na mnie ta lektura – chociaż była ciężka – zrobiła dobre wrażenie.

Co byście zrobili jakbyście mogli wejść do piekła?

Jak byście zareagowali wiedząc, że jesteście bezpośrednimi potomkami Ewy i Adama? Tfu, Lilith i Adam? ;)

Miałam dodać tę recenzję w sobotę ale stwierdziłam, że czekać dłużej nie mogę i muszę się z Wami podzielić moimi przemyśleniami już nie teraz. 🤭

Ja nie wiem co ja sądzę o tej książce. Mam mętlik w głowie bo dostałam coś czego kompletnie się nie spodziewałam. Prolog zapowiadał się jak ciekawy thriller z domieszką tajemniczej choroby. (brzmi znajomo)?

A będąc w połowie książki - gdzie słuchałam na audioobk'u stanęłam jak wryta na środku ulicy i musiałam przesłuchać raz jeszcze ten jeden rozdział, który zmienił wszystko.

Kłóciłabym się również co do gatunku książki bo do kryminału bym tej pozycji nie wrzuciła, ani to do sensacji podobne. Co prawda jest chwilami thriller bo książka swoją drogą jest naprawdę niepokojąca. Jest też ohydna bo nie każdy lubi czytać jak diabły wyżerały wątrobę albo śledzionę. 🤷🏻

Pomijając wszelakie ohydne opisy i fabułę, która nie raz zaskakuje nasz główny bohater A. (tak, tak ma na imię), stara się zagłuszyć swoje lęki na różne możliwe sposoby - każdy ma prawo odreagowywać problemy życiowe na jakiekolwiek sposoby chce.

A, staje przed trudnymi decyzjami, które mają zmienić Jego życie już na zawsze. Czy zdecyduje się iść za nauką czy postanowi zanurzyć się w odmęty szaleństwa, które doprowadzą go do odkrycia prawdy o swojej przeszłości i rodzine? 

Jako, że ta książka w dużym stopniu zrobiła zamieszanie w mojej głowie i pozostawiła kompletną pustkę, chciałabym aby każdy z Was podszedł do tej książki indywidualnie.

To jest na pewno ciekawy tytuł, tym bardziej, że również jest debiutem.

Czuję się trochę jakbym zgłupiała. 😅

Głównym bohaterem powieści jest A., którego imienia nie poznajemy do samego końca książki. Cierpi ON na zaburzenia psychiczne, dręczą go koszmary, różnorodne wizje oraz prześladują stany lękowe. Lekarstwem na jego lęki są narkotyki i antydepresanty a także przygodnym seks. Okazuje się jednak, że to nie choroba psychiczna go gnębi a klątwa, która spoczywa na jego rodzinie. Aby ją odkryć i zaznać spokoju A. będzie musiał udać się do samego Piekła, gdzie czas płynie zupełnie inaczej i nie tak łatwo odnaleźć się tam żywemu człowiekowi. Czy A. wyjaśni skrywane, rodzinne tajemnice, czy jednak jego własne lęki go pokonają i nie poradzi sobie z piekielnymi zadaniami, które zostaną przed nim postawione?

„Sine Umbra” to książka, która przyciągnęła mnie okładką a także zachęcającym opisem, dlatego zdecydowałam się po nią sięgnąć. Początek czytało mi się wyśmienicie. Problemy psychiczne głównego bohatera, jego wizje i realistyczne sny powodowały, że z zainteresowaniem zagłębiałam się w kolejne strony lektury. Jednak trwało to tylko do pewnego momentu. Kiedy A. znalazł się w Piekle zupełnie się pogubiłam. Miałam wrażenie, że autor skleił ze sobą dwie zupełnie różne książki. Połączenie Piekła i mitologii ze światem współczesnym w moim odczuciu zupełnie tutaj nie wyszło. Strasznie męczyłam się czytając dalszą część i z ogromnym trudem dobrnęłam do końca tej historii.

Długo zastanawiałam się, jak to możliwe, że zachwycona byłam pierwszą częścią a ogromną porażką była dla mnie druga część i samo zakończenie. Być może nie zrozumiałam przekazu autora, być może czytałam tę książkę w nieodpowiednim momencie, a być może nie jest ona po prostu dla mnie.

Trudno byłoby polecić mi coś, co zupełnie do mnie nie trafiło, dlatego myślę, że potencjalny czytelnik, najlepiej, aby sam się przekonał, czy jest to pozycja dla niego i taka historia, która go porwie.

Nie mogę stwierdzić, że jest to pozycja beznadziejna, bo być może znajdzie swoich sympatyków. Mnie również zainteresowała kilkoma elementami, ale nie jest to książka, która zostanie ze mną na dłużej i o której chciałabym więcej opowiadać.

Książka została otrzymana z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.