Pola makowe

*współpraca reklamowa*

👉Książka była dla mnie zagadką, ale opis mocno mnie zaintrygował. Do tego zaczęły pojawiać się pierwsze sprzeczne ze sobą opinie, więc tym bardziej chciałam poznać tę historię, która koniec końców zrobiła na mnie wrażenie. Książka zaliczona do literatury pięknej, porusza ważne, trudne ale i kontrowersyjne tematy, jednak ma też w sobie bardzo dużo z obyczajówki, przez co wydaje się bardziej realistyczna, choć niektóre kwestie wydają się nie tylko nietypowe, a może i nawet niemożliwe, ale czy na pewno? Trudno powiedzieć.

👉To była niesamowita książka, która wywarła na mnie spore wrażenie, choć też nie była idealna. Fabuła była oryginalna, łączyła w sobie elementy psychologiczne, filozoficzne, elementy literatury pięknej ale i obyczajówki. Historia okazała się też wielowątkowa, a poruszona tematyka będzie mniej lub bardziej znana każdemu czytelnikowi. Nasi bohaterowie są całkowicie różni, każdy reprezentuje inny styl życia, inny punkt widzenia, dzieli ich niemal wszytko, ale łączy ich jedna rzecz, strata. Tylko, że ta strata u każdego ma inny wymiar, a przez to fabuła wchodzi jeszcze głębiej w analizę ludzkich zachowań, potrzeb, uczuć i emocji.

👉Oprócz tej sentymentalnej podróży po ludzkiej psychice, analizie życia i śmierci, czy samej podróży, poznajemy też same Pola Makowe, które są czymś na kształt nowatorskiego ośrodka, który ma pomagać w procesie żałoby. Skupiamy się na leczniczych wartościach snu, pomysł był nowatorski, oryginalny, ale mam też wrażenie, że nie został w pełni wykorzystany potencjał tego tematu.

👉To książka, która zmusza do refleksji, zwraca uwagę na przyziemne sprawy, pokazuje jak ludzie radzą sobie ze stratą i żałobą. Oprócz tego analizuje wiele społecznych aspektów, pokazuje różne tory rozumowania, pokazuje wady i zalety tradycyjnych jak i nowatorskich metod radzenia sobie z trudnymi emocjami.

👉To lektura wartościowa, w której każdy znajdzie coś dla siebie, coś co pozwoli mu się poczuć jakąś częścią tej historii. Mi się bardzo podobało, jeśli lubicie nietypowe opowieści, w których fabuła skupia się na życiu czy na emocjach, sięgajcie śmiało

*olilovesbooks2*

Każdy, kto stracił bliską osobę, pragnął zasnąć i obudzić się, gdy ten koszmar się skończy. By nie czuć bólu, smutku i rozdzierającej tęsknoty. Pola Makowe dają tę możliwość. Zasypiasz na kilka tygodni i budzisz się z przepracowaną w większości żałobą. Nic więc dziwnego, że do ośrodka zgłaszają się tłumy chcące zaznać ukojenia. I tym sposobem autorka stworzyła historię pełną emocji i tych dobrych i tych bolesnych, w której każdy czytelnik znajdzie cząstkę siebie. Bohaterowie, chociaż tak różni, targani zupełnie innymi pobudkami, to w pewien sposób podobni, bo mają ten sam cel, a my towarzyszymy im w podróży i tym, co szykuje dla nich los. To jedna z tych książek, przy której warto się na chwilę zatrzymać i pozwolić myślom płynąć. Czy chciałabym się znaleźć w takim ośrodku ubrana w czerwoną piżamę i snem ukoić żałobę? Czy jestem gotowa na skutki uboczne? I czy na miejscu bohaterów przeszłabym podobną drogę? Wiele przemyśleń nasuwa mi ta historia. Wcześniejsza książka „Miara życia” również dawała do myślenia i ukazywała ludzką naturę z tej mniej przyjemnej strony. Jestem bardzo ciekawa, co zaserwuje nam autorka następnym razem i jakiego tematu postanowi dotknąć, pokazując nam tym samym zawiłość ludzkiej natury.

Już od czasów starożytnych mak był symbolem snu, śmierci oraz pamięci. Rzec by można, że to również trzy główne powody powstania kliniki o nazwie „Pola makowe”. Założyciele podjęli się szczytnego, lecz i trudnego zamierzenia - uleczenia żałoby, a może raczej skrócenia jej najbardziej bolesnego etapu. Ich propozycją jest sen. Kontrolowany, pod wpływem środków farmakologicznych, trwający około miesiąca. Po nim człowiek budzi się pamiętając co się wydarzyło, lecz nie jest to już tak przejmująca strata, że odbiera ochotę do dalszego funkcjonowania. Niestety jest również efekt uboczny, któremu podlega mniej więcej jedna czwarta pacjentów. Z tego względu leczenie budzi spore kontrowersji i obawy. Do tej właśnie kliniki wybiera się troje podróżników. Ray, który chce dowiedzieć się co spotkało jego brata Johnny’ego, Sasha będzie próbowała ustalić dlaczego odrzucono jej podanie o leczenie, a Ava jedzie by spotkać siostrę. Niekorzystne warunki atmosferyczne sprawiają, że loty są odwołane. Bohaterowie decydują się wynająć samochód. Rozpoczyna się powieść drogi. I jak w klasyce gatunku – wiele się wydarzy, a nasi podróżnicy sporo dowiedzą się o sobie, a zarazem i o swoich towarzyszach wędrówki. Lecz historia młodych ludzi to tylko kanwa, na której narysowane są rozważania o staracie. Czym jest? Dlaczego kochamy? Co sprawia, że odejście niektórych aż tak boli? I jak sobie z tym bólem poradzić. Niekiedy poglądy autorki zbliżają się niebezpiecznie do truizmów, ale z reguły jest to do wybaczenia. Może ze względu na rytm opowieści, może na atmosferę. Książkę czyta się dobrze, co więcej zmusza do refleksji w sposób zdecydowanie nienachalny. Polecam.

Zdanie, które pozostało w mojej głowie: żałoba, to kiedy twój świat gwałtownie staje w miejscu, kiedy to rękoma młócisz powietrze, a reszta świata po prostu kręci się dalej – pięknie napisała Nikki Erlick.

Pola Makowe to opowieść o przeszywającym smutku, który każdy z nas doświadczył lub doświadczy w przyszłości. Najbliżsi odchodzą, a my na to wpływu i nie każdy umie sobie poradzić z tą pozostawioną pustką. Autorka z empatią pochyliła się nad zranionym sercem, ale nie jest to poradnik z gotowymi rozwiązaniami. Otrzymujemy za to refleksje od bohaterów z analizą psychologiczną ich żałoby. Zasnąć i nie czuć smutku, czy to możliwe? Czy jest to recepta na zniwelowanie bólu po śmierci najbliższej osoby? A może należy się z nim zmierzyć, a nie odrzucać.

Powieść polecam osobom, które niedawno utraciły kogoś bliskiego i faktycznie nie musi to być ten ostateczny koniec, ale również odejście partnera, rozwód lub ogromna zmiana życiowa. Może pewne fragmenty, przemyślenia uczestników tej niezwykłej podróży pomogą odpowiedzieć na kilka pytań, spojrzeć z inne perspektywy na własny smutek. Historia pozwoli zaakceptować obecny stan ducha, ocalić wspomnienia, a może odkryjemy coś więcej. I za to lubię powieści Nikki Erlick.

Bohaterowie: ilustratorka Ava, strażak Ray, terapeutka Sasha, podróżniczka Sky, założycielka kliniki Ellis Jones

Temat: strata, śmierć bliskiej osoby, miłość, siła ludzkiej więzi, leczenie ran, żałoba, nadzieja, uzdrowienie, przyjaźń, żal, podróż

Miejsce: Kalifornia

Cała powieść opiera się na historiach pięciu początkowo nieznanych sobie osób, których losy są ze sobą powiązane. Każda postać dostaje swój fragment w powieści i czytelnik może poznać jej niełatwą historię. Momentem przełomowym dla nich jest tornado, przez które odwołane zostają loty. Z powodu różnych zawirowań losu znajdują się razem w samochodzie. Obierają wspólny kierunek.

Zdecydowana większość książki to zapis podróży.

Miejscem wokół, którego rozgrywa się fabuła są Pola Makowe.

Pola Makowe - klinika usytuowana w południowej Kalifornii, wzbudzająca coraz większe zainteresowanie ; prowadzi bezprecedensową kurację opartą na śnie ; pacjenci są tu wprowadzani w stan podobny do śpiączki farmakologicznej na okres miesiąca, lub dwóch ; kuracja dotyczy pacjentów cierpiących z powodu straty.

Właściwa akcja powieści przeplatana jest informacjami na temat kliniki, wywiadami z pacjentami, artykułami w prasie, mediach.

Książkę czytałam z dużym zainteresowaniem. Zaintrygował mnie pomysł stworzonej przez autorki kliniki leczenia snem. Bohaterowie było różnorodni i ciekawi. Ich historie były wiarygodne. Mam jednak lekki niedosyt ze względu na to, że jednak książka opiera się w dużej mierze na zapisie podróży, a mniej na samym miejscu docelowym. Myślę, że śmiało mógłby powstać film na jej podstawie oraz kolejna część powieści.

„Maki, to rośliny ruderalne, co oznacza, że potrafią wyrosnąć nawet w najgorszych ruderach. Jeśli coś tak spektakularnego może zakwitnąć nawet w najstraszliwiej pokiereszowanej ziemi, czyż nie oznacza to, że nawet doszczętnie połamane serca mogą mieć nadzieję na zagojenie?”

Podczas jednego z tornad pasażerowie samolotów są zmuszeni udać się do schronu i nieco zmodyfikować swoje plany. Troje nieznajomych decyduje się na wspólną podróż wynajętym samochodem. Łączy ich cel podróży - Pola Makowe, pełne kontrowersji ale i nadziei. Każde z nich oczekuje czegoś innego. Po drodze spotykają młodą dziewczynę, Sky pragnacą zasmakować życia, czerpiąc z niego ile się da. Bez planu, biorąc to co los przyniesie.

Temat żałoby i radzenia sobie z nią jest bardzo trudny. Każdy z nas jest inny, inaczej przechodzi stratę. Nie da się jednoznacznie stwierdzić - poczekaj, tydzień i już zapomnisz, będzie lżej. To nie jest recepta dla NIKOGO. Nawet dla tych najbardziej odpornych psychicznie, a jednak to takie rady najczęściej słyszymy lub dajemy...

Autorka stworzyła postaci różnorodne i naturalne, które z zupełnie innych pobudek chcą znaleźć się na pustyni w Polach Makowych.

Przespać ciężki i trudny czas...ile razy zdarza się i nam tak pomyśleć i o tym marzyć. Czy jednak sen, tak długi, przyniósłby nam ulgę. A może obudzilibyśmy się z nazwanym w książce "efektem ubocznym" nie czując nic.

Jest to niejako powieść drogi, podczas której bohaterzy nawiązują głębszą relacje, otwierają się przed sobą ale i zmieniają. Dopiero widząc nastawienie innych ludzi na konkretne sytuację, bliższe poznanie tematu sprawia,że bardzo często zmieniamy nastawienie i swój cel.

Powolna, budząca kontrowersje i pełna refleksji. Myślę,że nie da się jednoznacznie powiedzieć czy taka metoda radzenia sobie ze stratą jest zła czy dobra. Trzeba by było znaleźć się w takiej sytuacji by ocenić. Książkę polecam, porusza ważny temat, a fabuła jest bardzo dobrze prowadzona.

" [...] Ludzie przychodzą do nas, gdy ból po stracie całkowicie przejmuje nad nimi kontrolę, bo chcą spróbować ją odzyskać. [...]"

Nie wiem jak was, ale mnie urzekła najnowsza powieść Nikki Erlick pod tytułem "Pola Makowe". Podobały mi się w niej emocje i nie dopowiedzenia, a także tajemnice skrywane przez główne postacie, które bardzo subtelnie są uwalniane.

Tytułowe Pola Makowe, to centrum snu, które skierowane jest głównie do osób pogrążonych w żałobie, z traumą i do ludzi cierpiących na zespół stresu pourazowego. Leczenie ma na celu złagodzenia bólu po stracie i przetrwanie w spokoju najgorszego okresu żałoby, traumy, czy stresu. Pacjenci zapadają w sen na miesiąc lub dwa. Budzą się zupełnie w innym stanie. Leczenie żałoby snem jest eksperymentalne i może wywołać skutki uboczne. Nie każdy może leczyć się w tym ośrodku. Żebyście nie myśleli nic złego, to leczenie jest całkowicie za darmo. Pola Makowe znajdują się na odludziu w Południowej Kalifornii.

Poznałam tutaj kilka wyjątkowych postaci, których na pozór nic nie łącz:

Ava — ma talent artystyczny. Jest utalentowaną ilustratorką. Podróżuje z ukochanym pieskiem, którego nazwała PJ. Ma swoje traumy, z którymi musi się zmierzyć.

Ray — strażak, który nie może pogodzić się ze śmiercią brata.

Sasha — świetna kobieta, która lekko w swoim życiu się pogubiła.

Sky — młoda dziewczyna z oryginalnym wyglądem i ubiorem. Ma świetną wizję na siebie. Dąży do wyznaczonego celu. Podobało mi się jej dążenie do spełnienia marzeń. Z miejsca ją polubiłam.

Jest jeszcze jedna postać godna waszej uwagi, ale ją odkryjecie sami.

Te cztery osoby na pozór nic nie łączy. Tylko czy na pewno?

Jedno tornado, jeden cel, jedna trasa i życie kilku osób diametralnie się zmieni. Czy na lepsze, czy raczej na gorsze?

Czasami bywa tak w życiu, że nie widzimy sensu istnienia, ale wystarczy jedna chwila, przypadkowo poznane osoby i nasze życie diametralnie się odmienia. Tak właśnie jest w tej powieści.

Autorka w idealny sposób pokazała, zmagania osób, które zmagają się z bólem istnienia po stracie. Jest to często problem zamiatany pod dywan. A niestety nie wolno tego zbagatelizować. Warto być przy osobie, która zmaga się z bólem po stracie najbliższego członka rodziny. Warto o tym pamiętać.

Czy po stracie ukochanej osoby, położylibyście się w eksperymentalnym ośrodku, który przez sen pomógłby wam przeżyć żałobę w najtrudniejszej chwili? Ja niestety nie. Panicznie bałabym się,  skutków ubocznych.

Książka "Pola Makowe" napisana jest w ciekawej formie. Spotkacie tutaj między innymi wywiady z kandydatami na pacjentów, a także rozmowę z samą założycielką.

Polecam.

Pola makowe autorstwa Nikki Erlick to książka, która od pierwszych stron delikatnie, ale bardzo skutecznie trafia w emocje. To historia o stracie, żałobie i próbie poskładania siebie na nowo — ale opowiedziana w sposób, który jednocześnie koi i boli.

Fabuła skupia się wokół tajemniczego ośrodka na pustyni, który obiecuje coś, co brzmi niemal nierealnie — możliwość pozbycia się bólu po stracie. Wystarczy zasnąć, a po przebudzeniu żal znika. W tym kierunku zmierza grupa bohaterów, którzy na pierwszy rzut oka są sobie obcy, ale szybko okazuje się, że łączy ich coś znacznie głębszego. Ava szuka siostry, Ray próbuje poradzić sobie ze śmiercią brata, Sasha nie rozumie, dlaczego odmówiono jej wstępu do ośrodka, a Sky… trochę jakby znalazła się w tym wszystkim przypadkiem. Ich wspólna podróż staje się czymś więcej niż tylko drogą do konkretnego miejsca — to konfrontacja z własnym bólem, decyzjami i tym, kim są po stracie.

To książka z pogranicza literatury obyczajowej i lekkiego science fiction, ale tak naprawdę najważniejsze są tu emocje. I jest ich naprawdę dużo — smutek, tęsknota, nadzieja, momentami nawet złość. Podczas czytania trudno pozostać obojętnym. Są chwile, które ściskają w gardle, są momenty refleksji, kiedy człowiek zatrzymuje się na chwilę i zaczyna myśleć o własnych doświadczeniach. To jedna z tych historii, które czyta się sercem.

Bohaterowie są bardzo ludzcy — niedoskonali, poranieni, czasem zagubieni. Każdy z nich inaczej przeżywa stratę i to właśnie sprawia, że łatwo się z nimi utożsamić. Ich relacje rozwijają się stopniowo i naturalnie, a więź, która się między nimi tworzy, jest jednym z najpiękniejszych elementów tej książki.

Styl Nikki Erlick jest lekki i przystępny, ale jednocześnie pełen wrażliwości. Nie ma tu przesady ani patosu — emocje są podane subtelnie, ale trafiają dokładnie tam, gdzie trzeba. To pisanie, które nie przytłacza, a jednocześnie zostawia ślad.

Podczas czytania pojawia się cała gama uczuć — od wzruszenia, przez smutek, aż po coś w rodzaju cichej nadziei. To książka, która nie tylko opowiada historię, ale też zadaje ważne pytania: czy naprawdę chcielibyśmy pozbyć się bólu? I co by to o nas powiedziało?

To idealna lektura dla osób, które lubią emocjonalne, refleksyjne historie i nie boją się tematów związanych ze stratą czy żałobą. Szczególnie trafi do tych, którzy szukają w książkach czegoś więcej niż tylko fabuły — czegoś, co zostaje na dłużej. To ciepła, poruszająca i bardzo ludzka opowieść, która przypomina, że nawet w bólu może kryć się sens. Jeśli lubisz książki, które wzruszają i skłaniają do myślenia — naprawdę warto po nią sięgnąć.

Do Pól Makowych trafiają osoby, które chciałyby uleczyć się ze straty bliskiej osoby. Do tej eksperymentalnej kliniki mają zamiar dotrzeć Ava, Ray oraz Sasha. Każdemu z nich przyświeca inny cel dotarcia do leczniczego miejsca, a także każde z nich mierzy się ze swoim własnym smutkiem.

"Pola makowe" to książka, w której nie brakuje miłości, bólu, straty, refleksji nad życiem oraz jego kruchością. Chociaż, uwaga, ta historia nie jest przepełniona smutkiem, jakby mogło się wydawać na pierwszy rzut oka. Jest to powieść z ciekawym pomysłem, subtelnością, mądrościami i poruszeniem serca. Niespieszna akcja pozwala wywołać przemyślenia, jak i dokonać rozważań nad zachowaniami bohaterów, ponieważ każdy z nich znalazł się we wspólnej podróży z innego powodu. Jednak łączy ich jedno - ból, strata oraz chęć zmierzenia się z własnym smutkiem.

Interesująca pozycja, dla tych co wymagają od książek czegoś więcej.

Opowieść, która z pozoru przypomina subtelną historię obyczajową, ale bardzo szybko okazuje się czymś znacznie głębszym – przejmującą refleksją nad stratą, pamięcią i próbą życia dalej, kiedy świat nagle się rozpada.

Autorka nie skupia się na spektakularnych wydarzeniach.

Najważniejsze są emocje bohaterów: ciche, bolesne, często niewypowiedziane. To właśnie one prowadzą tę opowieść.

Każda z postaci niesie w sobie inną żałobę. Jedni stracili ukochaną osobę niedawno, inni żyją z pustką od lat.

Nikki Erlick pokazuje, że nie istnieje jeden właściwy sposób przeżywania straty.

Dla jednych żałoba jest gniewem, dla innych odrętwieniem, poczuciem winy albo paniczną potrzebą ucieczki.

Bohaterowie próbują zagłuszyć ból pracą, podróżami, przypadkowymi relacjami czy udawaniem, że wszystko jest w porządku. Jednak im bardziej chcą uciec od cierpienia, tym mocniej ono do nich wraca.

A co gdyby można było ten najtrudniejszy okres przespać?

Czy to jest tchórzostwo czy racjonalny sposób sięgnięcia po pomoc?

„Pola makowe” stawiają bardzo ważne pytanie: czy od żałoby po stracie można uciec?

Można ją na chwilę odsunąć, schować głęboko, przykryć codziennością. Ale niewypowiedziany smutek nie znika. Zostaje w człowieku i powoli odbiera mu zdolność do prawdziwego życia.

Dopiero wtedy, gdy bohaterowie zaczynają świadomie przepracowywać swoją stratę – mówić o niej, dopuścić do siebie ból, przestać się go wstydzić – pojawia się szansa na zmianę.

Nie oznacza to, że cierpienie mija. Ono pozostaje, ale przestaje być ciężarem, który przygniata. Staje się częścią człowieka, doświadczeniem, które go kształtuje.

Erlick pokazuje, że żałoba nie czyni nas słabszymi. Jeśli pozwolimy sobie ją przeżyć, może sprawić, że staniemy się bardziej uważni, dojrzalsi i bogatsi wewnętrznie.

To książka niezwykle delikatna, pełna melancholii, ale niepozbawiona nadziei.

Po jej przeczytaniu zostaje w czytelniku nie tylko wzruszenie, lecz także poczucie, że nawet po największej stracie można nauczyć się żyć na nowo.

Bardzo dziękuję wydawnictwu za egzemplarz recenzencki :)

Życie bywa bardzo z upływającym czasem nieprzewidywalne, gdyż nie spodziewamy się tego, co jest przed nami, kto nam towarzyszy, ale wciąż nie wiemy, co nagle nastąpi. Pomijamy temat śmierci i co po niej następuje. Pozostaje wówczas zadać w skryciu ciąg pytań, jak dalej żyć i poradzić mamy sobie w tak trudnym czasie, jakim jest żałoba, po utracie najbliższej nam osoby, czy w pełni ją rozumie, czy jednak nie, a może wydaje się nam, że wiemy, czym ona jest, a może wystarczy żyć chwilą, czy wspomnieniami o tym kogo nagle i niespodziewanie utraciliśmy?

Postanowiłam się przekonać, jak to jest, poznając i przejść przez wspólną drogę wraz z głównymi bohaterami książki pt.'' Pola makowe'' należącej do gatunku powieści nieznanej mi do tej pory autorki Pani Nikki Erlick.

Nie da się ukryć tego faktu, że kiedy zaznajomiłam, się z opisem treści książki stwierdziłam, że mam chęć od razu odkrywać po kolei losy głównych bohaterów i wczuć się w ich sytuację.

Uważam, że każdy z bohaterów jest na swój sposób sympatyczny pomimo tego, że przeżywają osobiste dramaty, z którymi muszą się zmierzyć.

Wiele razy zastanawiałam się nad pytaniem, jak to jest nie zdążyć, pożegnać się z najbliższą osobą i nie zawsze otrzymywałam odpowiedź na to pytanie. Kilkakrotnie spotkałam się z takimi zachowaniami u osób mi bardziej znanych osobiście i liczył się wyłącznie czas, a na inne kwestie nie starczyło już czasu. Dlatego czytanie tej powieści było dla mnie niezwykłym spotkaniem z bohaterami i zetknięciem się z tym, co daje największe im indywidualne ukojenie, a może większe wyrażenie siebie na nowo siebie, co się dzieje wówczas z nimi, kiedy nie ma czasu na myślenie, lecz należy działać i spróbować podzielić się z kimś nieznanym swoim bólem i cierpieniem po utracie bliskiej osoby.

W trakcie czytania książki uświadomiłam sobie, któremu bohaterowi zaufałabym najbardziej, najmniej, wcale.

''Pola makowe'' moim zdaniem to nie tylko są ośrodkiem, w którym zostawia się cząstkę, jaką utraciło się kiedyś, lecz jest miejscem odnalezienia odpowiedzi, czym jest, walka zobaczenia kim ja naprawdę jestem i czy tak naprawdę potrafię wybaczyć osobom, które już nigdy się nie obudzą, a może nowy sen okaże się ostatnią szansą, aby zobaczyć siebie w innych odsłonach życia, które jest przed nami na czele wraz z bohaterami.

Polecam przeczytać tę książkę.

„Pola makowe” to mim zdaniem, piękna i bardzo emocjonująca historia, która bardzo mnie poruszyła. Niby jest to spokojna i ciepła, momentami wręcz melancholijna, ale jednocześnie wzbudza wiele różnych emocji. Lubię książki, które zmuszają do refleksji i po lekturze mam wiele pytań, na które sama muszę sobie odpowiedzieć.

Czy można przespać żałobę? Czy długi sen (przez miesiąc) może przynieść ulgę? Moim zdaniem, raczej nie. Miałam takie epizody w swym życiu i nie przyniosły mi korzyści.

Lecz może w Polach Makowych jest zupełnie inaczej?

"Ale serio, przesypianie żałoby? Nie słyszysz, jak to brzmi?"

Poznajemy troje bohaterów, którzy zamierzają lecieć do Kalifornii, żeby udać się do nowatorskiej kliniki pod nazwą Pola Makowe. Poznajemy ich historię i powody, dlaczego właśnie tam się udają. Gdy już są na lotnisku, nadchodzące tornado nie pozwala im odlecieć. Loty zostają odwołane. Trójce zmierzających do Pól Makowych nie udaje się zdobyć biletu na najbliższy lot. Nie chcąc zbyt długo czekać, wynajmują samochód i ruszają w drogę. Ava, Sasha i Ray mimo tego, że wcześniej zupełnie się nie znali, lecz pod wpływem impulsu postanowili razem udać się w podróż do Pól Makowych, czują się jednak dobrze ze sobą. Każde z nich ma inny powód żeby się tam udać, to po pewnym czasie zwierzają się sobie, lecz nie do końca. Każde z nich zostawia część prawdy o sobie w sekrecie.

"Słońce powoli zsuwało się za horyzont, a samochód oddalał się już od Szczerego Pola, pędząc w stronę zupełnie innego..."

"Choć sprawiali wrażenie dobrych ludzi, wciąż byli nieznajomymi."

"Jeśli dzięki klinice w Kalifornii mogła poczuć się mniej nieszczęśliwa, to dlaczego miałaby nie spróbować?"

Podróż trójki bohaterów przebiega niemal zgodnie z planem, a my (oraz oni sami) w jej trakcie poznajemy ich bliżej. Każde z nich ma inne problemy, każde ma własną historię i każde wybrało się w tę podróż w innym celu. Ava ukrywa, że jedzie na Pola Makowe żeby odnaleźć siostrę, która tak naprawdę je stworzyła i jest szefową całej kliniki. Ray chce osobiście sprawdzić co się tam dzieje, bo jego młodszy brat był tu i wrócił zadowolony, lecz wkrótce wydarzyła się tragedia. Sasha chce się upewnić, dlaczego jej prośba o pobyt w Polach Makowych została odrzucona. W trasie spotykają Skay, młodą dziewczynę, z którą spotkali się na lotnisku. Ona nawet nie słyszała o takiej terapii, po prostu wybrała się w podróż. Jej młodzieńcze i z pozoru lekkomyślne zachowanie wprowadza lżejszy i bardziej towarzyski nastrój. Chociaż Skay towarzyszy im tylko przez pewien czas, to z nią przyjemnie mija im czas.

Czy Pola Makowe spełnią wszystkie oczekiwania naszych bohaterów? Czy Ava pogodzi się z siostrą? Czy Ray odczuje wreszcie ulgę, gdy pozna jak przebiega czas w ośrodku? Czy Sasha zrozumie dlaczego otrzymała decyzję odmowną?

Chociaż każdy z nas wie, że zdrowy i mocny sen jest ważny i potrzebny każdemu, lecz nie każdy człowiek może spać spokojnie, wielu śnią się złe sny i koszmary. Dlatego nie wiem, czy tak długi sen może przynieść ulgę. Nie wiem, czy zdecydowałabym się na taką terapię, raczej nie, chociaż wszystko zależy od okoliczności. Ja uważam, że żałobę trzeba przepracować, przeżyć i szukać wsparcia wśród rodziny i przyjaciół a nie zasypiać na całe miesiące. Ale to tylko moje zdanie. Gdyby w pobliżu była klinika takiego rodzaju to może....

Warto przeczytać tę poruszającą i pełną emocji powieść, która zmusza do refleksji.

Książkę przeczytałam dzięki Pani Bognie Piechockiej z Prart-M[Adres usunięty] i Wydawnictwu ZNAK.