Trauma (barwione brzegi)

Książka "Trauma" autorstwa Graham Masterton to jedna z tych powieści, które nie tyle straszą w klasyczny sposób, co zostawiają czytelnika z dziwnym, ciężkim uczuciem gdzieś pod skórą.

Fabuła sama w sobie nie jest specjalnie rozbudowana, ale to wcale nie wada – wręcz przeciwnie. Dzięki temu można w pełni skupić się na Bonnie i jej świecie. A ten świat jest naprawdę przygnębiający. Jej praca, polegająca na sprzątaniu miejsc zbrodni, już sama w sobie robi wrażenie, ale to nie makabryczne szczegóły są tu najważniejsze. Dużo bardziej uderza to, co dzieje się w jej głowie – powolne wypalenie, pustka, próba udawania, że wszystko jest „normalne”, choć ewidentnie nie jest.

Masterton bardzo dobrze pokazuje, że pewnych rzeczy nie da się po prostu zmyć, nawet jeśli używa się najmocniejszych środków chemicznych. To, co Bonnie widzi każdego dnia, zostaje z nią – i czytelnik zaczyna to odczuwać razem z nią. Ta książka nie epatuje grozą wprost, raczej buduje napięcie gdzieś w tle, w psychice bohaterki, w jej zmęczeniu życiem i w tym, jak bardzo jest z nim sama.

Na plus zdecydowanie wypada też wątek związany z meksykańskimi legendami. Jest ciekawy, dobrze wpleciony i – co ważne – zrozumiały. Nie ma tu poczucia chaosu ani niedopowiedzeń dla samego efektu. Wszystko ma swoje miejsce i sens.

Trudno jednoznacznie nazwać „Traumę” horrorem, ale na pewno ma w sobie coś niepokojącego i bardzo charakterystycznego. To książka, która niekoniecznie wystraszy, ale może wyprowadzić z równowagi – i właśnie w tym tkwi jej największa siła.

Twórczość Grahama Mastertona od dawna kojarzy mi się z mocnym klimatem i historiami, które potrafią wywołać niepokój. Sięgając po „Traumę”, spodziewałam się przede wszystkim mrocznego horroru, który nie pozwoli mi spokojnie zasnąć. Ostatecznie dostałam coś trochę innego – bardziej thriller z elementami grozy niż typowy horror. I choć momentami liczyłam na więcej strachu, to książkę czytało mi się naprawdę świetnie.

Już sam pomysł na główną bohaterkę jest bardzo oryginalny. Bonnie Winter zajmuje się sprzątaniem miejsc zbrodni. To praca, o której raczej na co dzień się nie myśli, a przecież ktoś musi ją wykonywać. Bonnie widziała już chyba wszystko, dlatego trudno ją czymkolwiek zaskoczyć. Jednak są rzeczy, których nie da się po prostu zmyć czy usunąć. Niektóre wydarzenia zostają z człowiekiem na zawsze i odciskają piętno na jego psychice.

Muszę przyznać, że opisy miejsc zbrodni zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Były bardzo obrazowe, momentami wręcz makabryczne, ale jednocześnie nie miałam poczucia, że autor epatuje przemocą tylko po to, żeby zaszokować czytelnika. Wszystko było dobrze przemyślane i idealnie pasowało do klimatu tej historii. Masterton świetnie operuje szczegółami i doskonale pobudza wyobraźnię.

Bardzo spodobał mi się również motyw motyli i tajemniczych larw. To właśnie on sprawił, że historia nabrała wyjątkowego charakteru. Z każdą kolejną stroną coraz bardziej chciałam dowiedzieć się, co tak naprawdę się dzieje i dokąd autor prowadzi całą opowieść.

To jednak nie tylko historia o zbrodniach. Równie ważne jest życie prywatne Bonnie. Kobieta pracuje praktycznie bez wytchnienia, ma na głowie dom i dziecko, a jej mąż zamiast być wsparciem, coraz częściej wybiera alkohol. Czytając, momentami było mi jej naprawdę szkoda. Widać, jak ogromne zmęczenie, stres i samotność powoli odbierają jej siły. Zaczęłam się nawet zastanawiać, gdzie leży granica ludzkiej wytrzymałości. Czy ciągły kontakt ze śmiercią i przemocą może zmienić człowieka? A może największe demony rodzą się nie w miejscach zbrodni, lecz we własnym domu?

Akcja ani na chwilę nie zwalnia. Rozdziały są krótkie, dynamiczne i kończą się w taki sposób, że naprawdę trudno odłożyć książkę. Ciągle mówiłam sobie „jeszcze jeden rozdział”, a za chwilę okazywało się, że przeczytałam ich kilka. Właśnie za takie historie lubię thrillery.

Jedynym moim małym rozczarowaniem był klimat. Po Mastertonie spodziewałam się większej dawki grozy i bardziej horrorowej atmosfery. Nie znaczy to jednak, że książka jest słaba – wręcz przeciwnie. Po prostu moje oczekiwania były trochę inne. Ostatecznie dostałam bardzo dobry thriller psychologiczny z ciekawie poprowadzonym wątkiem nadprzyrodzonym i świetnie wykreowaną bohaterką.

Na koniec nie mogę nie wspomnieć o okładce, która od razu przyciąga wzrok. Jest mroczna, tajemnicza i idealnie oddaje klimat tej historii.

Jeśli lubicie niebanalne thrillery, mocne opisy, dobrze wykreowanych bohaterów i historie, które zmuszają do zastanowienia się nad ludzką psychiką, to „Trauma” zdecydowanie jest książką wartą przeczytania. Mimo że nie przestraszyła mnie tak, jak się spodziewałam, ani przez chwilę się nie nudziłam i z przyjemnością poznałam historię Bonnie Winter.

Firma Bonnie zajmuje się sprzątaniem, sprząta domy gdzie śmierć jeszcze czuć w pomieszczeniach. Nie jest to praca lekka, ani przyjemna.

Znaleziona czarna gąsienica w jednym z domów zaciekawiła ją na tyle że postanowiła dowiedzieć się o niej więcej. Meksykanka, która z nią pracuję jest przerażona mówi że jest to aztecki demon.

Sprzątanie domów gdzie śmierć nie jest zawsze z przyczyn naturalnych, często są to zbrodnie o których nie chcesz wiedzieć, bo zostają w głowie to co widziały oczy przyjemne nie jest.

Bonnie pomiędzy dwoma pracami i życiem w domu jest wykończona fizycznie i psychicznie. Pewnego dnia jej mąż i syn znikają, to jest początek koszmaru i traumy Bonnie.

Trauma to książka gdzie zło zbiera swoje plony, a strach ma swoje imię. Bonnie i jej życie czy odważysz się w nie wejść. Jest przerażające, nie do końca realistyczne, życie codzienne zamienia się w koszmar. Polecam 😈