Mroczna więź. Wilkory zagłady. Tom 1 (barwione brzegi)

Dwudziestotrzyletnia Meryn Cooper pracuje w pralni, ażeby utrzymać młodszą siostrę Sealę i chorą matkę walczy na pięści, a wolny czas spędza ze swoim przyjacielem i kochankiem w jednym Lee, królewskim kurierem. W dzielnicy, w której mieszka Meryn często dochodzi do porwań dzieci. Za porwaniami stoją Syfoni „starożytny, potworny wróg z sąsiadującej z naszym krajem Asteony. Wykradają dzieci z łóżek i przenoszą na drugą stronę granicy. A tam traktują je jak żywe zbiorniki krwi.” Meryn stara się uczyć dzieci z sąsiedztwa, w tym swoją siostrzyczkę sztuk walki. Życie Meryn zmienia się całkowicie, gdy Seala zostaje porwana przez Kradziei, porywaczy na usługach Syfonów. Aby mieć szansę odszukania siostry, dziewczyna zaciąga się do wojska. Ku swojemu zdziwieniu musi wraz z innymi rekrutami przystąpić do „Próby więzi”, która polega na wspinaczce na wysoką górę, na której mieszkają wilkory. Jeśli rekrutowi uda się przeżyć wspinaczkę i nawiązać wieź w wilkorem może zostać jednym z jeźdźców. Meryn nawiązuje wieź z wilkorzycą Anessą, ale to dopiero początek prób, jakie będzie musiała przejść, aby zostać jednym z jeźdźców.

Czy Meryn uda się poskromić Anessę? Jakie wyzwania stawi przed rekrutami władca Asteony? Jakie tajemnice wyjdą na jaw? I czy uda się odnaleźć Sealę?

„Mroczna więź” to pierwszy tom serii romantasy „Wolves of ruin” / „Wilkory zagłady” Sable Sorensen. W tej powieści znajdziemy nie tylko świetną fantastykę z wilkorami i na marginesie wampirami, ale również brutalną rywalizację pomiędzy kandydatami na jeźdźców, uprzywilejowane elity i ludzi walczących o przetrwanie, tajemnice przeszłości, gorące sceny, motyw enemies-to-lovers, zdrady, a nawet motyw choroby psychicznej.

Choć powieść ma nieco ponad 700 stron, czyta się ją błyskawicznie, dzięki płynnemu stylowi Autorki i wciągającej akcji. Przeczytanie tej powieści zajęło nieco ponad 1,5 dnia, a to oznacza, że wciągnęła mnie i to mocno.

Autorka postawiła na kreację moralnie szarych bohaterów, w końcu walka o przetrwanie nie należy do szlachetnych sportów, tu wszystkie chwyty są dozwolone. Z tego też powodu osoby biorące udział w szkoleniu na jeźdźców wilkorów, w wolnych chwilach nie żałują sobie przyjemności w postaci jedzenia, napitków i uciech cielesnych. W tym miejscu od razu zaznaczam, że Autorka nie szczędzi opisów aktów, więc choćby z tego względu jest to lektura dla osób pełnoletnich.

Również opisy kolejnych prób, jakim poddawani są kandydaci, momentami epatują okrucieństwem i brutalnością. Walki na arenie aranżowane są zarówno w celu sprawdzenia umiejętności jeźdźców, jak i rozrywki dobrze urodzonych mieszkańców królewskiego dworu. Za każdym razem, kiedy pojawiała się kolejna próba, w mojej głowie wybrzmiewało pozdrowienie rzymskich gladiatorów „Ave Caesar, morituri te salutant” (Witaj Cezarze, idący na śmierć pozdrawiają cię), które tutaj idealnie pasowało. W szkole dla przyszłych jeźdźców przyjaźń jest luksusem, a sojusze zmieniają się jak w kalejdoskopie. Jak już wspominałam, tu nie ma czarno-białych bohaterów, tu są same odcienie szarości.

Oczywiście dobre romantasy nie może się obyć bez wątku romantycznego, który tutaj bardziej został sprowadzony do czystego pożądania, bo przecież nie wiadomo, który dzień będzie tym ostatnim. Relacja między Meryn a Lee, początkowo wydaje się oparta na trosce, z czasem, gdy na jaw wychodzą kolejne tajemnice, optyka tego związku zaczyna się zmieniać. A to, co zafundowała Autorka tej dwójce, a przy okazji czytelnikom, to prawdziwy rollercoaster. Przyznaję bez bicia, nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy.

W tej powieści pojawia się również wątek więzi pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem, w tym przypadku wielkim wilkorem. Ta więź to jest układ pan-podwładny, czyli pan-zwierzę. W tym układzie wilkory są pełnoprawnymi partnerami, z którymi jeźdźcy nawiązują niemalże metafizyczne połączenie. Ten motyw był dla mnie unikalny, ale może tylko dla mnie, bo mało czytam romantasy.

Na wstępie wspomniałam, że w powieści pojawiają się wampiry, więc dla wielbicieli krwiopijców mam złą wiadomość – są tutaj praktycznie tłem dla wydarzeń, trochę więcej Syfonów pojawia się pod koniec powieści. Dla tych, którzy nie przepadają za wampirami - tutaj praktycznie tłem dla wydarzeń, trochę więcej Syfonów pojawia się pod koniec powieści.

Samo zakończenie powieści zostawiło mnie z „co tu się właśnie wydarzyło” i gorączkowym poszukiwaniem drugiego tomu (który będzie miał premierę w USA w maju tego roku).

Powieść mogę polecić wielbicielom romantasy z moralnie szarymi bohaterami i wartką akcją.

Ja już czekam na drugi tom!

Mam z tą książką problem.

Bo wciągnęłam się BARDZO. 😂 Miałam coś takiego, że chciałam czytać cały czas, nie mogłam się doczekać aż znowu po nią sięgnę. Ostatnio czułam się tak przy Fourth Wing. Tylko że niestety to nie jedyne podobieństwo do książki o smokach. 🧐

Podobny motyw akademii, wątek próby, gdzie na końcu wilkory wybierają sobie któregoś kadeta do stworzenia więzi. Podobny potężny, ciemnowłosy love interest, który oczywiście jest groźny i musi być alfą. Podobny motyw łączenia się wilkorów w pary, przez co wzmacnia się więź ich jeźdźców. No i porozumiewanie się w myślach. 😒

I to trochę ujmuje tej książce, bo podobieństw było na tyle dużo, że nie da się ich nie zauważyć. 🤫

Jednak mimo to fabuła jest zupełnie inna i naprawdę się wciągnęłam, mimo że szybko domyśliłam się większości plot twistów. 🫠

Wielki plus za slow burn, który jest tak slow, że już bardziej się nie da, przez co wyczekiwałam każdego momentu, w którym Stark pojawiał się choćby na moment w książce. 🥵

Mimo podobieństw do innej książki w budowie świata, zdecydowanie polecam i na pewno sięgnę po drugi tom, bo pochłonęłam tą cegłę w dwa dni. 🫶🏼💋❤️

Zauważyłam ostatnio, że coraz częściej na rynku wydawniczym, pokazują się książki z wilkołakami. Wilkołaki i wampiry to podróż do przeszłości. Jako nastolatka uwielbiałam sięgać po książki, w których po przeciwnych stronach barykady, stanęły dwa zwaśnione rody fantastycznych istot. Zawsze stawałam po stronie wampirów, jednak wilkołaki zawsze miały swoje specjalne miejsce w sercu. Jeśli lubicie naprawdę spore cegły, które praktycznie cały czas są wypełnione akcją, dzięki której nie umknie wam najdrobniejszy szczegół, to jest to książka dla was. Sable Sorensen na ponad 700 stronach, stworzyła powieść, która wciąga i pozostawia niedosyt. “Mroczna więź. Wilkory zagłady” nie jest książką idealną. Powtarza wiele znanych motywów książkowych, które są tak oklepane i wciskane w każde książki fantasy, że często przewracałam oczami. Sam tekst “Kto ci to zrobił?”jest tak mielony przez wiele książek, że nawet nie wywołał u mnie uśmiechu. Jednak mimo tego, że czułam, że czytam nowe wydanie połączenia kilku tytułów fantastycznych, to sama historia mnie wciągnęła i nie mogłam się od niej oderwać.

Zaczynamy jak we wielu książkach, jest wojna, ktoś musi strzec obywateli, którzy klepią biedę, tym razem są to wilczy jeźdźcy. Naprawdę wyjątkowi wojownicy, którzy współdzielą umysł ze swoim wilkorem. I tak jak w wielu książkach, mamy młodą, zdesperowaną bohaterkę, która cudem trafia do tej elitarnej grupy wojowników. Od samego początku nie chce tam być, jej jedynym zadaniem jest odnalezienie siostry, porwanej i przetrzymywanej nie wiadomo gdzie.

Bardzo spodobało mi się połączenie mrocznej akademii wojskowej z naprawdę brutalnym i krwawym szkoleniem oraz telepatyczną więzią wilków z ich jeźdźcami. Do tego mamy tu wiele zwrotów akcji, które nie zawsze mnie zaskakiwały. Naprawdę czytam sporo fantastyki, w tym romantasy i nie zaskoczyło mnie dużo w tej książce. Jednak jest to jej fenomen, sporo motywów się powtarza, a jednak zachwyciła mnie kompletnie i mimo tych prawie 800 stron, czekam na kolejny tom, bo czuję duży niedosyt.

🐺⚔️ Mroczna więź autorstwa Sable Sorensen to powieść, która od pierwszych stron wciąga w brutalny, surowy świat, gdzie przetrwanie nie jest wyborem, lecz koniecznością. Sable Sorensen buduje rzeczywistość pełną napięcia, niepokoju i nieustannego zagrożenia, a jednocześnie przeplata ją czymś niezwykle pierwotnym – potrzebą bliskości i więzi. To historia, która nie daje chwili wytchnienia, prowadząc czytelnika przez kolejne wyzwania razem z bohaterką.

🐺⚔️ Meryn Cooper to postać, którą trudno zignorować. Sable Sorensen stworzyła bohaterkę silną, nieustępliwą i pełną gniewu, który zamiast ją niszczyć, staje się jej największą bronią. Jej życie od początku naznaczone jest walką – o przetrwanie, o rodzinę, o każdy kolejny dzień. Kiedy jednak traci coś najważniejszego, nie zatrzymuje się ani na moment, tylko rusza naprzód, gotowa zmierzyć się z każdym przeciwnikiem.

🐺⚔️ Najbardziej fascynującym elementem tej historii jest motyw więzi między człowiekiem a wilkiem. Sable Sorensen nadaje temu połączeniu niemal mistyczny wymiar, czyniąc je czymś więcej niż tylko narzędziem walki. Relacja Meryn z jej wilczą towarzyszką jest trudna, pełna napięć i nieufności, ale właśnie dzięki temu tak autentyczna. To proces uczenia się siebie nawzajem, przekraczania własnych granic i budowania zaufania tam, gdzie początkowo go nie ma.

🐺⚔️ Wątek rywalizacji i prób, którym muszą sprostać bohaterowie, wprowadza do książki dynamikę i podnosi stawkę z każdą kolejną stroną. Sable Sorensen nie oszczędza swoich postaci, zmuszając je do walki nie tylko z innymi, ale także z własnymi słabościami. Brutalność tego świata jest wyraźna i momentami przytłaczająca, ale to właśnie ona nadaje opowieści realizmu i sprawia, że każde zwycięstwo ma swoją cenę.

ㅤ

🐺⚔️ Na tle walki i niebezpieczeństwa rozwijają się również relacje między bohaterami. Sable Sorensen wprowadza wątek romantyczny, który nie dominuje historii, lecz stanowi jej subtelne uzupełnienie. To uczucia pełne sprzeczności, napięcia i niedopowiedzeń, które idealnie wpisują się w charakter tej opowieści. Bohaterowie nie są jednoznaczni, a ich wybory często zaskakują, co tylko potęguje emocje towarzyszące lekturze.

ㅤ

🐺⚔️ Mroczna więź to książka intensywna, wciągająca i pełna zwrotów akcji. Sable Sorensen tworzy historię, która pozostaje w głowie jeszcze długo po zakończeniu, zmuszając do powracania myślami do jej świata i bohaterów. To opowieść o sile, przetrwaniu i więzi, która potrafi zmienić wszystko. Jeśli ktoś szuka historii pełnej emocji, mroku i nieoczywistych relacji, ta książka z pewnością spełni te oczekiwania.

Są takie książki, które zaczynasz z czystej ciekawości, a kończysz z poczuciem lekkiego emocjonalnego chaosu, bo niby wiesz, że to dopiero początek historii, ale jednocześnie masz wrażenie, jakby ktoś właśnie wyrwał ci grunt spod nóg. „Mroczna więź” jest książką, którą wypatrywałam, chciałam poznać tą historię za wszelką cenę. Wilczy jeźdźcy napawali mnie optymizmem i ciekawością, czy można mi się dziwić? Książka została wydana w atrakcyjny sposób, z barwionymi brzegami, należy do tych cegiełek, które jeśli się już ma, to chce się jak najszybciej w nie wgryź i wyć do księżyca, że zbyt szybko wszedł na niebo. Sable Sorensen zabrała mnie do bardzo brutalnego świata, gdzie toczą się wojny i trzeba walczyć o przetrwanie niemalże cały czas. Więź z wilkorami nie należy do łatwych, a ja miałam ochotę ją nawiązać.

Główną bohaterką książki autorstwa Sable Sorensen pod tytułem „Mroczna więź” jest Meryn Cooper, to silna dziewczyna, która zmuszona jest walczyć o przetrwanie nie tylko siebie. Dorastała w cieniu biedy, odpowiedzialności i strachu o najbliższych. Każdy jej dzień to balansowaniem między zdobyciem pieniędzy, utratą zdrowia, determinacją i wyczerpaniem. Walczy, bo musi, dla chorej matki i siostry, która jest dla niej całym światem. Ludzie są zmuszeni bronić się we własnym zakresie, granic królestwa broni armia, którą wspierają elitarne oddziały wilczych jeźdźców. Meryn natomiast jest wprawna w walce na pięści, kiedy jej siostra zostaje porwana, dziewczyna postanawia wstąpić do wojska, nieświadoma tego, co ją tam czeka liczy na to, że ocali ukochaną siostrę. To miejsce, gdzie ludzie nie tylko uczą się walczyć, ale są wystawiani na próby, które mają wyłonić tych najsilniejszych. Bo tylko oni będą mieli możliwość związania się z wilkorem. Czy Meryn przetrwa? Z czym wiąże się taka relacja?

„Mroczna więź” to historia o przetrwaniu, lojalności i granicach, które jesteśmy w stanie przekroczyć dla tych, których kochamy. To także opowieść o relacjach, nie tylko romantycznych, ale też tych trudnych, niejednoznacznych i czasem bolesnych. Autorka nie wygładza rzeczywistości, nie romantyzuje bólu ani relacji. Pokazuje, że więź, która powinna być czymś wyjątkowym, potrafi być też ciężarem. Uczucia nie zawsze są bezpieczne, a bliskość nie zawsze oznacza zaufania. Podobało mi się też to, jak autorka prowadzi kreację Meryn. Nie robi z niej niepokonanej wojowniczki ani wybranki losu, która zawsze wie, co robić. Wręcz przeciwnie, momentami jej decyzje są impulsywne, czasem wręcz frustrujące, ale jednocześnie bardzo ludzkie. „Mroczna więź” przedstawia świat, do którego chciałoby się trafić, ale jednocześnie ma w sobie coś hipnotyzującego. Brutalność, nierówności społeczne, ciągłe poczucie zagrożenia, to wszystko tworzy tło, które naprawdę działa na wyobraźnię i emocje. Nie mogę się doczekać, kiedy trafi do nas kolejny tom, bo chcę się dowiedzieć znacznie więcej nie tylko o tym świecie, ale także co jeszcze spotka bohaterów.