Siewcy koszmarów (barwione brzegi)

Zacznę od pięknego wydania z barwionymi brzegami. Powiem Wam, że ta seria na półce wygląda naprawdę fantastycznie:) Nic nie poradzę jestem książkową sroką i tak kupuje książki ze względu na okładki.

W poprzedniej części narzekałam, że przez połowę książki nic się nie działo i wszystko skupiało się na relacji Idy i Kruchego. Teraz już wiem, że to wszystko było po coś, bo ta książka wciąga nas w wir akcji.

Na początku się zastanawiamy, która z rzeczywistości jest prawdziwa, a która jest snem i staramy się połączyć kropki. Tym razem wpadniemy w wir śnienia, koszmarów, odkrywania swoich początków. Lepiej poznamy rodziny naszych bohaterów, oraz więź która ich połączyła.

Najbardziej uderzyło mnie to, jak bardzo ta książka gra na emocjach czytelnika. Jest chaos, niepewność, momentami wręcz dezorientacja. Czasami miałam wrażenie, że razem z bohaterką próbuję zrozumieć, co jest prawdą, a co tylko kolejną warstwą koszmaru.

Muszę przyznać, że ten tom przypadł mi do gustu, pamiętajcie jednak by książki te czytać w kolejności, gdyż to co zdarzyło się w poprzednich częściach ma duże znaczenie.

Ocena 8/10

Kilka lat temu nie spodziewałam się, że po “Fałszywym pieśniarzu” Martyny Raduchwskiej otrzymam jeszcze jakiś tom. Byłam w szoku gdy dowiedziałam się, że autorka nie tylko doczekała się wznowienia w nowym wydawnictwie, ale również przygotowała dla nas całkiem nowy, czwarty tom. “Siewcy koszmarów” zapowiadało się na emocjonującą podróż i bardzo sentymentalną. Jednak ostatecznie dostałam małe zamieszanie, w którym nie mogłam się odnaleźć. Praktycznie przez całą książkę zastanawiałam się, co się dzieje i mimo wielu wskazówek i prób domyślania się co się dzieje, czułam niechęć do kontynuowania lektury. 

Nie chcąc wam spoilerować całego cyklu Szamanki od umarlaków, napiszę tylko, że świat się rozczepił po wydarzeniach z trzeciego tomu. Wszystko wydawało się zakończyć i doprowadzić do szczęśliwego zakończenia, jednak autorka miała inny plan na swoich bohaterów. Z jednej strony mamy rzeczywistość, w której Kruchy nie przeżył, a Ida załamana po jego stracie staje się kompletną skorupą. W kolejnej rzeczywistości mamy załamanego Kruchego, który odchodzi z WON’u szukając sposobu, by Ida powróciła z martwych. Obie rzeczywistości łączy jeden wspólny element, mianowicie Smoczyński jest w obu rzeczywistościach wsparciem dla Idy i dla Kruchego.

To była naprawdę ciężka lektura. Czułam się zagubiona, nierozumiejąca co się dzieje i mimo że coś mi świtało w głowie, w jakim kierunku idzie autorka, ciężko było mi się skupić na całej historii. Czytałam naprawdę wolno i brakowało mi impulsu, by zostać myślami przy książce. Czułam sentyment, ponieważ uwielbiam tych bohaterów, a samo zakończenie było emocjonalne i bardzo mi się podobało, czułam się zagubiona mimo to. Całościowo ten tom wypadł naprawdę słabiej od poprzednich, jednak seria pozostaje ze mną i mam nadzieję, że w przyszłości do niej wrócę, tym razem bez konieczności czekania miesiącami, czy latami na kolejny tom.

„Senne koszmary istotnie nie są takie znowu najgorsze, skoro w przeciwieństwie do tych realnych kończą się przebudzeniem”.

Wydawać by się mogło, że Idę, Kruchego i całą ich rzeczywistość spotkało już wystarczająco dużo chaosu, mroku, szaleństwa i innych rzeczy nie z tego świata. Ale „Siewcy koszmarów” udowadniają, że najgorsze dopiero przed nimi. Przewidywany koniec świata nie nadszedł a trzymający w napięciu i niezrozumieniu stan zawieszenia tylko pogarsza sprawę. Wszyscy chcą poznać prawdę, zrzucić całą winę za obecny stan rzeczy. I przykładnie ukarać. Pęknięcie zburzyło wszystko – rzeczywistość wykazuje stan chorobowy, czas cierpi na arytmię.

W tym wszystkim jest Ida – pogubiona jak nigdy, z intuicją, która szwankuje; z darem, który zawodzi i z totalnym brakiem wspomnień. I z mrokiem żałoby, który usiłuje przysypać ziarenkami piasku. W Kruchym z kolei buzuje stres, żałoba i amnezja, tworząc mieszankę wybuchową. A jego sposobem na opanowanie emocji staje się lód…

„Może w jej pechowym życiu śmierć to jedyne szczęście, które miało ją spotkać?”.

Muszę ze smutkiem napisać, że w „Siewcach koszmarów” czar szamanki i łowcy nieco wyparował. Niewątpliwie jest to pokłosie kilku kwestii. Cała ta historia gubi swój rytm – są momenty świetne, dynamiczne, ale też i są takie, które spowalniają wszystko. Jak choćby sam początek – Idowe roztrząsania swojej żałoby, wyrzutów sumienia, nastrojów depresyjnych i pogrążania się w mroku bez końca – są przytłaczające. Zdecydowanie lepiej wypada ta część, w której bohaterowie otrząsają się ze swojej rozpaczy i zaczynają działać – czasem po omacku, czasem już z konkretnym planem.

„W takim razie proponuję układ: ja pomogę ci ustalić, dlaczego dusza Kruchego zachowuje się jak kot Schrödingera, a w zamian ty pomożesz mi powrócić do Matrixa bez wciągania w to Firmy”.

I tutaj dochodzimy do sedna – współdziałanie Idy i Kruchego, ich przekomarzania się, odsłanianie swoich słabości i budowanie zaufania było siłą napędową poprzednich tomów. A w „Siewcach koszmarów” każde działa na swoją rękę, w swojej rzeczywistości i w swoich snach. Wydają się być wyczerpani i zrujnowani emocjonalnie, bo brakuje im wsparcia najbliższej osoby. Ale mam nadzieję, że to się zmieni w kolejnych tomach. I ten świat, w którym usiłują funkcjonować, wcale nie jest łatwy. Egzystują gdzieś na pograniczu snu i jawy, letargu i zaświatów, miejsc pełnych magii i symboliki oraz demonów, uwalnianych przez kolejne szczeliny.

„(…) w ostatecznym rozrachunku jesteśmy tylko tym, co pamiętamy. Że nasze umysły i dusze, marzenia i koszmary, nadzieje i lęki to nic innego jak suma naszych wspomnień”.

Miłym zaskoczeniem jest kilka postaci – rozkręca się starszy sierżant Smoczyński, który ciągle trochę nie dowierza, w co został wplątany. A widoki, by wyjść z tego cało i zapomnieć, są nader marne. Przypomina o sobie rodzina Idy – dalej złowieszcza, dalej zachłanna na magię i zakłamana jak nigdy. Rodzina Kruchego też, delikatnie rzecz ujmując, nie wzbudza zaufania i pod względem siania zła dogadałaby się z rodziną Idy bez słów. Czy w końcu zostaną ukarani? Pojawia się też rewelacyjny czeski paser… a jak ładnie klnie!

Dobrze było wrócić do historii Idy I kruchego. To chyba najbardziej emocjonalna część ich przygód. Wynurzanie się ze świata mroku i rozpaczy jednakże rzutuje na dynamikę akcji, aczkolwiek doceniam plastyczność stylu autorki. Zabrakło mi równowagi pomiędzy stroną emocjonalną a działaniem głównych bohaterów. Czy to wada, czy zaleta – to wszystko zależy, jakie mieliście oczekiwania względem „Siewcy koszmarów”.

Chcę się z Wami podzielić moimi wrażeniami po przeczytaniu książki „Siewcy koszmarów” Martyny Raduchowskiej. Po długim czasie w końcu wyszedł czwarty tom Szamanki od umarlaków, którego byłam bardzo ciekawa. Czy spełnił moje oczekiwania?

Dwie rzeczywistości. Dwie rozdzielone dusze. Czas płynący inaczej. Koniec świata nie nadszedł, ale jednak coś poszło nie tak. Ida przeżyła, a Kruchy nie żyje. A może jest na odwrót? Sen miesza się z rzeczywistością, uniwersum się powiela z różnym czasem. Wszystko się miesza łącznie ze smutkiem i rozpaczą. Czy i tym razem nici losu się rozplączą?

Od razu napiszę na wstępie, że ta książka mocno mnie zmęczyła. Znam już styl autorki, ale tym razem przeszła samą siebie. I to w takim bardziej złym sensie. Tak bardzo skupiała się na tym, by oddać emocje Kruchego i Idy, że miałam wrażenie, że wciąż czytam o tym samym. A akcja nie posuwała się praktycznie w ogóle do przodu. Rozpraszało mnie to strasznie i odpływałam myślami przy czytaniu. Słuchanie tej książki było gehenną, gdyż nawet najmniejsze moje rozproszenie sprawiało, że już gubiłam wątek, a niekończące się opisy wydawały mi się jednostajnym szumem. Poza tym ciągle nie wiedziałam, czy to co akurat czytam to jest rzeczywistość, czy sen, czy koszmar, czy dzieje się naprawdę, a może główny bohater czy bohaterka sobie to wyobrażali lub mają jakąś wizję, omam czy to ich pobożne życzenia. Cały czas czułam się skołowana, a akcja mozolnie szła do przodu. Ogólnie autorka fajnie posługuje się językiem polskim. Te zdania były pięknie zbudowane. Mnóstwo szczegółów sprawiało, że wyobraźnia pięknie pracowała. Rozumiem też pomysł na tę książkę i co autorka chciała osiągnąć. Jednak to kompletnie nie dla mnie. Oczekuję, że wszystko będzie jasne i klarowne. Chcę wiedzieć co jest jawą, a co snem. Zakończenie sugeruje, że to nie ostatnia część przygód Idy. Jednak ja muszę się głęboko zastanowić czy chce dalej kontynuować tę serię.

Jak ja czekałam na kontynuację losów Idy Brzezińskiej... Nawet nie wiecie, jak bardzo.

A potem co?

Przez pierwszych kilkadziesiąt stron łamano mi serce.

Pękało z trzaskiem niemalże tak samo jak to Idy.

Aż nastąpił zwrot akcji, zmiana perspektywy i już przestałam wiedzieć, co jest prawdą a co fikcją lecz zakiełkowało ziarno nadziei.

Nadziei na szczęśliwe zakończenie, na posklejanie roztrzaskanego organu bijącego w mojej klatce piersiowej.

Czy autorce udało się to zrobić?

Czy teraz mogę oddychać głęboko i przestać płakać?

Cóż... Musicie się przekonać sami 😈

Ida i Kruchy zostali wessani w samo centrum apokalipsy i rozdzieleni.

Brutalnie.

Teraz muszą poradzić sobie na własną rękę z tym, co przepowiadał im rajski ptak i z tym, co się dzieje w otoczeniu.

Ludzie wydają się być pogrążeni w sennym transie, szczeliny pękają coraz mocniej a z ich czeluści wychodzą swego rodzaju demony.

Mimo bólu, jaki mi autorka zaserwowała na starcie to czytałam książkę z wielką fascynacją i nie mogłam przestać dopóki nie skończę.

I mimo, że wiele wątków zamknięto a nawet dowiedziałam się ciekawych faktów z życia zarówno Kruchego jak i Idy, to czuję niedosyt.

Ale to taki niedostyt w sensie pozytywnym - wszak wiadomo, że genialnych historii nigdy dosyć.

Przeczytałam ostatnio w poście autorki, iż nie wie na ilu tomach się skończy ta seria - ja tam narzekać od nadmiaru nie zamierzam, mam wrażenie, że każdy kolejny tom jest jeszcze ciekawszy od poprzedniego.

No i te wspaniałe, piękne wydania... Nie mogę przestać ich podziwiać w mojej biblioteczce.

Wracając do fabuły, była ona bardzo dynamiczna, dużo się działo ale mimo pozornego chaosu, czytelnik się nie gubił w wątkach.

Wszystko było po coś, każde słowo i każde wydarzenie miały sens.

Były czyny i ich konsekwencje, były prawda i uczucia, przeszłość domagała się ujawnienia a kłamstwa wypłynęły na wierzch.

Podoba mi się bardzo to, jak autorka sprawnie wpłata wątki romantyczne w bardzo ciekawą fantastykę, łączy nekromancję i senne majaki a nawet dodaje szczyptę mitologicznych smaczków.

Widać, że Pani Martyna wie, o czym pisze.

Lekko, z pasją, zaangażowaniem i wiedzą.