Scena dla złoczyńców

Fantastyka ostatnio króluje na półkach księgarń i to w najróżniejszych formach. Od romantasy, po high fantasy, a więc każdy fan gatunku znajdzie coś dla siebie, a może nawet wyjdzie ze strefy komfortu i wpadnie po uszy w uwielbienie do jakichś nowych motywów? Czemu nie?

Świat, w którym pojawiają się tajemniczy Gracze, na których za wszelką cenę nie można patrzeć, a gdy już obejmą Cię swoistym urokiem, to trzeba im powiedzieć trzy komplementy, by dali Ci spokój. Czego właściwie chcą? Są nieśmiertelni i to sobie wywalczyli, a po latach umowy by nie zapuszczać się w Twoją część miasta, gdy ta wygasa, nagle się pojawiają i chcą przeprowadzić Dionizje. Swego rodzaju battle royale...

W to wszystko jest wplątana mimo woli osiemnastoletnia dziewczyna, której świat zawalił się dziesięć lat temu, gdy została przeklęta przez jedną z Graczy. Od lat nie widziała swojego odbicia w lustrze, gdyż to niebezpieczne, a sama wygląda jak by chorowała i powoli rozpadała się i umierała. Wtedy wpada w sam środek akcji, gdzie scena jest śmiertelnym niebezpieczeństwem, ale sama wchodzi w sidła znienawidzonych przez siebie Graczy.

Ta książka to kwintesencja fantastyki, gdzie znamy już motywy ze świata, jak chociażby Dionizje, a jednak to zupełnie coś innego, coś nowego, a w ciąga dosłownie od pierwszych zdań. Czyta się z zapartym tchem, bo autorka zrzuca bombę w postaci pierwszego rozdziału, a później już wpadamy w kolejne sceny i akty, gdzie dzieje się bardzo dużo i bardzo szybko. Bo czy może być coś lepszego niż rywalizacja o nieśmiertelność, o bycie wielbionym, w świecie, gdzie Bogów już nie ma? A może są, ale nie są tacy, za jakich ich mamy? I czy każdy chciałby tego wiecznego życia?

Główna bohaterka, Riven, niekoniecznie ma wybór, choć sama twierdzi, że nie pójdzie jak owieczka na rzeź, to coś ją ciągnie do Odeonu i mimo strachu, niepewności, wchodzi w ten świat teatru. Czy to dobry wybór? No i co właściwie ma do stracenia skoro wygląda na to, że po prostu powoli umiera? A jeden z Graczy co w niej widzi tak niezwykłego? Przecież teoretycznie jest zwykłą śmiertelniczką, naznaczoną, objętą klątwą.

"Scena dla złoczyńców" jest jedną z najciekawszych premier miesiąca, w którym pojawia się ich cały ogrom i zapewne będzie górowała na listach pod koniec roku, bo jest absolutnie świeżutka, cieplutka i czyta się ją od pierwszej, aż po ostatnią stronę bez przerw. Nie da się od niej oderwać i jest przepisem na noc nieprzespaną, ale czy kolejny dzień z twarzą niczym trup jest czymś gorszym niż dla Riven ostatnie dziesięć lat, gdzie ludzie unikają jej niczym zarazy?

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Jaguar.

„Scena dla złoczyńców” to książka nietypowa.

Trochę mi zajęło przeczytanie jej, ponieważ mimo swoich niewielkich rozmiarów ma dużo tekstu i jest on dość mały. A poza tym były takie momenty, że miałam ochotę rzucić nią w kąt, bo logicznie kilka rzeczy mi się nie zgadzało i miałam takie „WTF?!” Nie chcę pisać o co konkretnie chodzi aby nie spoilerować, ale powiem tylko że jeśli ktoś jest teraz w takim momencie, że ciekawi go fabuła ale ma ochotę zrobić DNF to poczekajcie, wytrwajcie do zakończenia bo ono wyjaśnia praktycznie wszystko na co czekacie 😀

Bardzo mi tu brakowało to rozwinięcie postaci Sila, ponieważ jest on dla mnie najciekawszy i naprawdę tajemniczy. Czekałam na wyjaśnienie skąd się wziął, dlaczego robi to co robi i jak doszedł do takiego momentu, w którym jest w stanie kontrolować cały Odeon.

Książka ogólnie po przemyśleniu i przeczytaniu już całości (a była to przeprawa) mi się podobała i jest to rzeczywiście coś całkiem innego niż większość książek o Fae, wampirach czy wilkołakach za co ogromne gratulacje dla autorki. Stworzyła ona naprawdę ciekawą koncepcję, która jest wielowymiarowa i tutaj szczerze przyznam, że moja wyobraźnia nie nadążała za tym co autorka chciała nam przekazać. Czasem czułam się za głupia, żeby zrozumieć o co chodzi 😂 Ale potem wszystko się fajnie wyjaśniło, poczułam się zaskoczona.

Wydaje mi się, że nie będzie kontynuacji co jest super dla osób, które szukają nietuzinkowej jednotomówki. No i jestli nie lubicie scen erotycznych w książkach to warto zaznaczyć, że tutaj nie ma nic spicy.

Oczywiście znalazłoby się kilka rzeczy, których nie do końca rozumiem (np. niektóre postacie, które pojawiły się tylko po to, żeby zaraz już ich nie było) ale jest to debiut więc i tak podziwiam autorkę za wykreowanie oryginalnego świata.

„Scena dla złoczyńców” była dla mnie jedną z tych książek, przy których już po kilku stronach czułam, że wchodzę do świata zupełnie innego niż wszystkie. Czytając tę historię miałam wrażenie, że siedzę gdzieś w ciemnym teatrze, a kurtyna właśnie powoli idzie w górę. Przypomina przedstawienie, które kończy się późno w nocy, światła gasną, widownia pustoszeje, a człowiek nadal siedzi w fotelu i próbuje dojść do siebie. Od samego początku czułam, że to historia, która nie będzie próbowała mnie prowadzić za rękę. Raczej wrzuci mnie na scenę w pół zdania, w pół światła reflektorów, bez tłumaczenia zasad gry. I właśnie to było w niej najbardziej pociągające.

Główną bohaterką książki autorstwa Shannon J. Spann pod tytułem „Scena dla złoczyńców” jest Riven Hesper, od dzieciństwa nosi w sobie klątwę rzuconą przez jedną z Graczek. Dziewczyna z każdym rokiem coraz bardziej przypomina cień samej siebie, jest słaba, wyniszczona i świadoma, że powoli umiera. Kiedy więc pojawia się możliwość wzięcia udziału w widowisku, którego zwycięzca może zabić Gracza i przejąć jego nieśmiertelność, Riven decyduje się zaryzykować wszystko. Trafia do Odeonu, miejsca pełnego sekretów, manipulacji i ludzi, którzy właściwie nigdy nie pokazują swojej prawdziwej twarzy. Czy kobieta będzie w stanie zawalczyć o siebie?

„Scena dla złoczyńców” to książka, która jest mroczna, piękna i niepokojąca jednocześnie. Pełno tu iluzji, tajemnic i poczucia, że wszystko jest częścią większego spektaklu. Autorka bardzo sprytnie igra z czytelnikiem, bo do samego końca trudno przewidzieć, kto jest ofiarą, kto manipulatorem, a kto rzeczywiście zasługuje na miano złoczyńcy. Ogromnym plusem tej książki jest sposób narracji. Autorka bardzo mocno wykorzystuje motyw teatru, rozdziały przypominają akty i sceny, a całość została poprowadzona tak, jakbyśmy oglądali mroczne przedstawienie. Shannon J. Spann stworzyła świat, który nie przypomina typowego fantasy z kolejną wybraną bohaterką i prostym podziałem na dobro i zło. Tutaj wszystko jest iluzją. Każdy coś odgrywa, nosi maskę. W„Scenie dla złoczyńców” może i nie wszystkie elementy zagrały idealnie. Były sceny, gdzie emocje wydawały się zbyt gwałtowne albo relacje rozwijały się szybciej, niż powinny. Czasami miałam ochotę potrząsnąć Riven i zapytać, czy naprawdę musi podejmować aż tak nierozsądne decyzje. Mimo tego ani przez chwilę się nie nudziłam. To historia o ludziach, którzy desperacko próbują wyrwać się z przypisanych im ról. O tym, jak łatwo zrobić z kogoś potwora tylko dlatego, że pasuje do scenariusza, o tym, że czasem największym złoczyńcą wcale nie jest ten, kto stoi po ciemnej stronie sceny.

Q: Lubicie chodzić do teatru?

Są opowieści, które zapraszają do świata magii i takie, które zamykają cię w nim bez wyjścia. Tu mamy ten drugi przypadek. Duszny, niepokojący spektakl, w którym nic nie jest takie jak się wydaje. Od pierwszych stron czuć chłód historii. Bierzemy udział w grze, w której stawką jest tożsamość, a przegrani znikają bez śladu.

Autorka wykorzystuje znane motywy – nieśmiertelność, władza i walka o przetrwanie. Teatr staje się tu nie tylko tłem, ale narzędziem kontroli. Magiczny Scenariusz, który pozwala zaplanować cały spektakl i nie tylko. Każdy ruch jest obserwowany, każdy błąd zapamiętany. Wszystko, co widzisz jest tylko iluzją zaplanowaną zanim jeszcze o tym zdążysz pomyśleć. Momentami można poczuć się zagubionym, ale to właśnie buduje uczucie napięcia.

Najbardziej uderzające się postacie. Niejednoznaczne, pęknięte, uwikłane w role, których same do końca nie rozumieją. Nie znajdziemy tu klasycznego podziału na dobro i zło. Są tylko wybory i ich konsekwencje. Każda relacja wydaje się podszyta interesem, każda emocja może być maską. Historia, która nie opowiada o złoczyńcach, ale zadaje pytanie kto właściwie nim jest.

Nie znajdziemy tu dużej ilości wątku romantycznego, co mnie osobiście bardzo odpowiadało. Bohaterowie walczą o coś, co zostało im dawno temu odebrane i zapomniane. Władza nie musi być widoczna, ale wie, że każdy z nich jest aktorem własnego życia, a cały świat to scena, w której występuje. Tak jak my. Ludzie, którzy każdego dnia zakładają maski adekwatne do danej sytuacji.