Fałszywy pieśniarz. Szamanka od umarlaków. Tom 3

„Fałszywy pieśniarz” Martyny Raduchowskiej to trzeci tom cyklu Szamanka od umarlaków. Seria ta została po raz pierwszy wydana w 2019 roku. Wydawnictwo Mięta postanowiło wypuścić reedycję i trzeba im przyznać, że wyszło to im świetnie.

Ekipa Wydziału Opętań i Nawiedzeń dokonuje ekshumacji anonimowych zwłok znalezionych w ogrodzie Kusiciela. Jednak coś bardzo przy tym zdarzeniu poszło nie tak i do naszego świata wydostaje się coś, co może doprowadzić naszą rzeczywistość do upadku. Oczywiście w samym środku zawieruchy stoi Ida. Staje przed bardzo trudnym zadaniem, bo musi tutaj wygrać sama ze sobą. Przy okazji dowiadujemy się więcej o Kruchym oraz zostaje rozwiązana zagadka Kusiciela. Czy wszyscy wyjdą z tego cało?

Tak jak już kiedyś wspominałam cieszę się, że wydawnictwa wydają wznowienia, gdyż dzięki temu można poznać książki, które są często ciężko dostępne albo po prostu zapomniane. W tym cyklu autorka dorzuciła nam gratisowe opowiadanie o tytule „Ponura żniwiarka i przędzarz gwiazd”. Bardzo mi się ono podobało. Rozwija się tutaj wątek między Kruchym i Idą. Wszystko jest bardzo nieoczywiste, poza tym dowiadujemy się ciekawych rzeczy z przeszłości pana Kruszyńskiego. Sam trzeci tom również dostarczył mi wiele emocji. To chyba najbardziej mroczna część. Ida znajduje się w bardzo podbramkowej sytuacji. Zostaje wykorzystana, a wyrzuty sumienia nie odpuszczają. Większość książki przesłuchałam, ale gdy atmosfera zrobiła się naprawdę gęsta przerzuciłam się na papier, gdyż chciałam się mocno skupić na wszystkich niuansach. Autorka ma bardzo wymagający styl. Potrzeba pełnego skupienia by móc wyłapać wszystkie szczegóły. Zdecydowanie ta seria jest warta polecenia. Nie tylko przez wzgląd na piękne wydanie, ale przede wszystkim na mroczną i cholernie dobrą historię zawartą w środku. Z niecierpliwością czekam na kolejną książkę autorki.

Przychodzi w końcu taki czas, że trzeba pożegnać się z kolejną serią, która trafiła prosto do serca. Właśnie nadszedł czas na pożegnanie się z cyklem Szamanka od umarlaków Martyny Raduchowskiej. “Fałszywy pieśniarz” to genialne zakończenie historii, która jest mroczna, wciągająca i zarazem zabawna momentami. Wydawnictwo Mięta nie tylko wydało książkę znaną i lubianą, ale dało jej nową i piękną oprawę graficzną, wraz z barwionymi brzegami, ale również autorka dała nam niespodziankę w postaci dodatkowych opowiadań. Każdy z tomów ma nowe opowiadanie, które nie tylko pozwala nam dłużej zostać w świecie, który lubimy, ale też rozwiewa wiele wątpliwości. Rozwijają wiele wątków, przez co każdy z tomów wydaje się bardziej dopracowany i zrozumiały.

Kiedyś miałam problem z polskimi autorami, uważałam, że nie umywają się do tych zza granicy. Jednak po tym jak coraz częściej zaczęłam sięgać po polską fantastykę, to doszłam do wniosku, że to właśnie nasi rodzimi autorzy potrafią poruszać serca czytelników. Właśnie wśród moich ulubionych polskich autorów, znalazła się Martyna Raduchowska ze swoim cyklem Szamanka od umarlaków.

WON ma na głowie wiele nowych i tajemniczych spraw, miastem wstrząsają brutalne samobójstwa. A wszystko rozpoczyna się od chwili, gdy zdecydowali się ekshumować anonimowe ciała w ogrodzie kusiciela. Ida, za to, musi znów stanąć oko w oko z Demonem Luster, co nie podoba się ani jej, ani Kruchemu, który pokazuje coraz więcej współczucia i zainteresowania wobec młodej szamanki. Kruchy zaczyna się otwierać przed Idą, dzięki czemu poznaje ona jego przeszłość, a jest ona równie mroczna i trudna jak jej własna. Sprawa Demona luster nie jest zakończona, mimo że wydawało się inaczej. Za to dar Idy wydaje się być uśpiony, jednak prawda się bardziej brutalna i zabójcza zarazem. Czy uda się jej wykaraskać ze śmiertelnych tarapatów?

Lubicie dodatkowe opowiadania do historii, które znacie i lubicie?

Ja uwielbiam i jeśli jest to historia, która trafiła na moją półkę z ulubieńcami, to jestem pewna, że chce przeczytać każde nowe opowiadanie.

Tak jak poprzednie tomy, tak i “Fałszywy pieśniarz” otrzymał dodatkowe, wcześniej niepublikowane opowiadanie “Ponura żniwiarka i przędzarz gwiazd”. Muszę powiedzieć kilka słów o tym opowiadaniu, ponieważ jest ono najdłuższe, z tych, które autorka dołączyła do tego wydania. Jest mroczne i nadaje niepowtarzalny klimat książce. Może nawet pokuszę się o stwierdzenie, że było ono delikatnie melancholijne.

Ten tom chyba był najmroczniejszy, humoru, z którego ten cykl słynie, dużo tu nie znajdziecie. Autorka skupiła się na czymś innym i bardzo mi się to spodobało. Obok mroku, znajdziemy tu romans, ale taki typu slow burn. Nie znajdziecie wyznań miłości czy spicy scen. Jest za to uczucie, które powoli się buduje, które jest niepewne tak jak sami zainteresowani. Dzięki temu powolnemu rytmowi nie czułam się przytłoczona nim, w końcu czas na romans nie jest zawsze odpowiedni.

Klimat tej książki jest niezapomniany i zapewniam was, że wam się spodoba. Dlatego polecam wam cały cykl, jeśli nie znacie jeszcze Szamanki od umarlaków, jest to idealny czas na to, by ją poznać. Polecam i czekam na kolejne książki autorki, a wydawnictwu dziękuje za książkę do recenzji.

Masz czasem tak, że kończysz książkę i czujesz, że rozstałeś się z kimś bliskim? Tak właśnie działa „Fałszywy pieśniarz” – emocjonalny finał serii Szamanka od umarlaków Martyny Raduchowskiej.

To nie tylko świetnie napisane urban fantasy z mrokiem i humorem, ale też historia, która daje bohaterce prawo do błędów. Ida – jak zwykle wybuchowa, jak zwykle bezkompromisowa – po raz kolejny udowadnia, że nie musi być idealna, żeby poruszyć serce czytelnika.

A opowiadanie „Ponura Żniwiarka i Przędzarz Gwiazd”? To literackie złoto. Gęste emocje, świetnie napisane dialogi i relacja, którą chce się śledzić do końca.

Jeśli kochasz polską fantastykę i jeszcze nie znasz tej serii – to idealny moment, by nadrobić. Bo takich historii się nie zapomina.

Ekipa WONu dokonuje ekshumacji anonimowego grobu w ogrodzie Kusiciela. Ida ponownie spotyka się z Demonem Luster, ale tym razem w pokoju przesłuchań. W mieście dochodzi do serii tajemniczych samobójstw.

„Fałszywy Pieśniarz” trzeci tom przygód Idy Brzezińskiej. W tym tomie czeka nas jeszcze więcej emocji i ekscytujących wydarzeń.

Ida odkrywa swój dar, który w niepowołanych rękach może doprowadzić do katastrofy. Kruchy mierzy się ze swoimi demonami przeszłości. Ich relacja w końcu się kształtuje, dojrzewa wraz z nimi, zaczynają myśleć o wspólnej przyszłości. Oboje mają trudną i bolesną przeszłość, ale podchodzą do siebie z szacunkiem i zrozumieniem. Po wydarzeniach z poprzedniego tomu wydawać by się mogło, że sprawa Demona Luster jest już prawie zakończona, nic bardziej mylnego. Kiedy dokonują ekshumacji otwierają swoistą puszkę pandory, a chaosu, który nastał nie sposób powstrzymać. Ponownie muszą stawić czoło czarnej magii i demonom. Nie zabraknie dynamicznej akcji i zaskakujących zwrotów, w końcu muszą powstrzymać nadciągający koniec świata jaki znają, dzieje się dużo, a emocje sięgają zenitu. Mroczny i tajemniczy klimat z nutką melancholii i przygnębienia, ale dla równowagi jest też ironiczny humor i nie zabraknie również moich ulubionych postać jak ciotka Tekla czy Skittles. Jest to historia złożona i niezwykle rozbudowana, wielowątkowa, pełna napięcia, emocji i dramatycznych momentów, powodująca mętlik nie tylko u bohaterów, ale i u czytelnika. Świetna seria, dla miłośników fantasy, gdzie magia przenika do świata rzeczywistego 💜

Wydanie poszerzone o opowiadanie "Ponura żniwiarka i przędzarz gwiazd”, które skupia się w całości na relacji Idy i Kruchego 😍

Fałszywy Pieśniarz to trzeci tom cyklu „Szamanka od umarlaków” – serii, która przez lata zdążyła zyskać rzesze wiernych czytelników. I choć pierwsze tomy miały swój urok, błyskotliwość i unikalny klimat, dopiero tutaj widać pełnię literackiej dojrzałości Martyny Raduchowskiej. To już nie tylko świetna pisarka fantasy. To autorka, która zbudowała własny świat, język i emocjonalny kod porozumienia z czytelnikiem. Warsztat, który przez lata szlifowała, tutaj eksploduje dojrzałością – zarówno w narracji, jak i w konstrukcji postaci, dialogach, emocjonalnych niuansach. Tu wszystko jest przemyślane, na swoim miejscu, ale nigdy mechaniczne. Tu się czuje, że autorka wie, co chce powiedzieć – i jak bardzo chce, żeby to nas poruszyło.

Ida Brzezińska – szamanka od umarlaków i specjalistka do spraw pośmiertnych – znów zostaje rzucona w sam środek mrocznej, nadnaturalnej zagadki. W ogrodzie Kusiciela dokonano ekshumacji anonimowych zwłok, a bohaterka, zupełnym zrządzeniem losu, przyczynia się do uwolnienia z nich paskudnej mocy, która pragnie jedynie chaosu i zniszczenia. Karewicz i Szkudlarek nie zamierzają współpracować z WONem, a przyjaciele wydają się odsuwać od Idy z dnia na dzień.

Jest źle, ale przecież w świecie pełnym klątw, duchów i zakazanej magii zawsze może być jeszcze gorzej… Seria tajemniczych samobójstw, mroczne grzechy przeszłości Kruchego oraz szwankujący dar Idy prowadzą do odkrycia, że czasem spełnione marzenia mogą stać się koszmarem…

Ida, dojrzewa razem z cyklem – i to nie jest puste hasło. Ida, którą poznajemy w Fałszywym Pieśniarzu, nie jest już tą samą dziewczyną z pierwszego tomu. To kobieta, która nauczyła się ponosić konsekwencje, ale nie przestała być w tym wszystkim zmęczona i pogubiona. Jej przemiana nie jest nagła, spektakularna, jak w hollywoodzkich historiach. Jest bolesna, nieefektowna i przez to niesamowicie prawdziwa. Dorosłość Idy to nie decyzja – to proces, który kosztuje ją więcej, niż chciałaby przyznać. I to właśnie sprawia, że tak łatwo ją rozumiemy.

Ta książka nie boi się trudnych emocji. Nie udaje, że można wyczarować sobie szczęście. Przeciwnie – mówi, że czasem nie mamy wpływu na to, co nas spotyka. Że trauma nie znika, tylko mutuje. Że przeszłość potrafi rozszarpać teraźniejszość, nawet jeśli bardzo się staramy ją zakopać. I że największym aktem odwagi bywa nie tyle walka, co łagodność wobec samego siebie. Takich myśli nie spotyka się często w literaturze rozrywkowej. A Raduchowska podaje je tak, że nie musimy ich intelektualizować – my je czujemy.

Fabuła, choć dynamiczna i pełna zwrotów akcji, nigdy nie przykrywa emocjonalnych i psychologicznych przeżyć bohaterów. Śledztwo, Demon luster, fala samobójstw – wszystko to jest istotne, ale nie dlatego, że buduje napięcie. To elementy, które wydobywają prawdę o ludziach. Ich słabości, motywacje, błędy. Widać, jak ogromną wagę autorka przykłada do tego, by zło nie było jednowymiarowe, a dobro nie było tanie.

Fałszywy Pieśniarz to książka pełna emocji napisana z wyczuciem gatunku – akcja toczy się wartko, bez zbędnych dłużyzn, ale jednocześnie nie traci głębi. Dialogi są naturalne, dobrze zbalansowane – bez sztuczności czy nadmiernego patosu, a każda rozmowa coś wnosi, pokazując emocje, napięcia lub relacje między postaciami. Co ważne, nie tylko Ida przyciąga uwagę – nawet jeśli w tym tomie akcja skupia się głównie na Szamance, to pozostali bohaterowie wciąż są wyraziści i ludzcy z własnymi słabościami, dziwactwami i wątpliwościami, co czyni ich wiarygodnymi i łatwymi do zapamiętania.

Martyna Raduchowska nie idzie na skróty – pomysł na fabułę jest przemyślany i oryginalny, pełen świeżych, nieoczywistych rozwiązań. Magia, duchy, zbrodnie i śledztwo przeplatają się z osobistymi dramatami i ciężarem przeszłości, co nadaje tej historii unikalny charakter. Przygody Idy mają w sobie coś z thrillera, kryminału, ale i intymnego dramatu – i to właśnie ta mieszanka sprawia, że Fałszywego pieśniarza czyta się tak dobrze.

Na szczególną uwagę zasługuje także opowiadanie Ponura Żniwiarka i Przędzarz Gwiazd, które zamyka to piękne, nowe wydanie z Wydawnictwa Mięta. To tekst subtelny, cichy, a jednocześnie poruszający do szpiku kości. Pełen tych małych, wielkich prawd, które zwykle nam umykają, kiedy pędzimy przez życie. Pokazuje relację Idy i Kruchego z innej perspektywy – bez dramatycznych zwrotów akcji, ale z emocjonalną intymnością, która w fantasy pojawia się rzadko, a kiedy już się pojawi – zostaje z nami na długo. To właśnie to opowiadanie najbardziej do mnie przemówiło – bo zamiast wielkich bitew i zaklęć, dostałam rozmowy o winie, lęku i potrzebie bycia zrozumianym. A to wszystko zapisane językiem, który nie potrzebuje patosu, by być pięknym.

W tym wydaniu nie sposób nie docenić także strony wizualnej. Barwione brzegi, przemyślana okładka, dopracowana typografia – to książka, którą się nie tylko czyta, ale też chce mieć, dotykać, podziwiać. Wydanie z Mięty to dowód, że w Polsce da się robić literaturę fantastyczną na wysokim poziomie edytorskim – i że czytelnik zasługuje na więcej niż tylko dobrą treść.

Podsumowując: Fałszywy Pieśniarz to książka, do której się wraca – nie tylko po akcję, ale też po klimat, bohaterów i duszę. Martyna Raduchowska pisze językiem pełnym emocji, symboli, ironii i czułości. Ten cykl nie tylko się czyta. On zostaje z tobą na dłużej.

Jeśli kochasz urban fantasy, ale szukasz w nim „czegoś” więcej, jeśli chcesz historii, która zrani cię a potem zmusi byś spojrzał(a) na siebie z większą czułością, to Fałszywy Pieśniarz powinien trafić na Twoją listę lektur obowiązkowych.

To nie tylko rozrywka. To opowieść o kruchości i sile. O demonach – tych z zewnątrz, i tych wewnętrznych. I o tym, że czasem wystarczy przestać się oceniać, by zacząć oddychać. Bo to co, szczególnie porusza w tej książce, to delikatna prawda ukryta między wersami: że warto nauczyć się patrzeć na siebie mniej surowo. Że nie wszystko, co nas spotyka, jest naszą winą. Że czasem po prostu mamy pecha. A czasem… to pech ma nas.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydanwictwu Mięta

#współpracabarterowa

#współpracarecenzencka

#współpracareklamowa

Trzeci tom przygód szamanki od umarlaków, Idy Brzezińskiej przyniósł powiew świeżości.

W tej części akcja była bardzo dynamiczna, fabuła mega ciekawa i nie mogłam oderwać się od lektury.

Opowiadanie, o jakie wzbogacono te wydanie tym razem zajmowało sporo stron ale za to pochłonęło mnie kompletnie, od razu zostałam wciągnięta w wir wydarzeń razem z Idą i Kruchym.

Demon luster został schwytany, jednakże czy to koniec tajemnic?

Kocham, po prostu kocham tę serię, którą poznałam dopiero w nowym wydaniu - swoją drogą, to chyba jedne z najpiękniejszych książek w mojej biblioteczce.

Nieszablonowa formuła, łącząca humor, paranormalne zjawiska, czary i... zaczynamy wkraczać powoli w romantasy.

Jest subtelnie, nie ma spicy scen (przynajmniej jeszcze) i idealnie pasuje do reszty fabuły i nie padły te wielkie, sławne słowa.

Nie, tu miłość się objawia inaczej i nie wiem nawet do końca czy nasi bohaterowie sobie zdają z niej sprawę, pochłonięci walką z demonami i tajemniczym fałszywym pieśniarzem.

Ida ma nie lada problem do rozwiązania i podoba mi się bardzo jej droga do odkrycia własnej tożsamości.

Dziewczyna nadal szuka swojego ja, jednocześnie rozwijając swój niezwykły dar i akceptując ten aspekt swojej osobowości.

Nareszcie dostajemy wgląd w przeszłość Kruchego, zaglądamy też do jego życia prywatnego i poznajemy głębiej złożoność jego postaci.

Autorka świetnie kreuje zarówno postacie jak i fabułę, do tego osadzona akcja jest w moim rodzinnym mieście więc dla mnie wszystkie te uliczki i inne miejscówki są znane co daje mi pełne wyobrażenie na temat wydarzeń i nie wiem czy kiedykolwiek spojrzę jeszcze na te budynki i miejsca inaczej niż przez pryzmat Idowych przygód.

Czy mi to przeszkadza? Absolutnie nie!

Ile razy idąc ulicą i widząc opuszczone wille wyobrażamy sobie, że są nawiedzone albo jakie tajemnice się tam kryją?

Teraz, dzięki naszej szamance, możemy ubarwić sobie niedzielny spacer wydarzeniami z tej serii.

Chociaż... Pewnych rzeczy lepiej sobie nie wyobrażać.

Wydaje mi się także, że ten tom jest lepiej już dopracowany niż poprzednie, widać postępy w warsztacie autorki.