Wzgarda

Czasem to, co nie śniło się nawet filozofom jest jak najbardziej rzeczywiste. Jednak trudno w to uwierzyć, zwłaszcza, jeśli wymyka się racjonalnym argumentom i wszystkiemu temu, w co się wierzy. Niezbite dowody to jedno, lecz nie każdego jeszcze przekonają, co więc jest w stanie to zrobić? Przekonanie się na własne oczy, co faktycznie ma miejsce, lecz bywa to najczęściej również nie do końca bezpieczne.

Zbrodnia jaka jest rzadko kiedy jest taką, jaką ją się widzi. Naczelnik pokojowej straży doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Lata doświadczeń nauczyły go niejednego, lecz to, co właśnie ma miejsce na jego terenie to już przekracza aż nazbyt wiele granic. Wiadomo, że mieszkańcy dawnej kolonii karnej niejedno mają za uszami, i nie tylko tam, lecz jak zaginięcie jednego z jej mieszkańców może wciąż prowadzić do starego domu, gdzie przed laty dokonano bestialskiego zabójstwa? O co w tym chodzi? Na to pytanie ani on, ani jego współpracownicy nie potrafią odpowiedzieć. A to nie jedyny znak zapytania, jaki pojawił się. Oddany zastępca w osobie ogra Gustawa, pełen ideałów podwładny Luke oraz złodziejka, raczej jeszcze nie aż tak była oraz ziemowy, mający najczęściej odmienne zdanie niż jego przełożony, stanowią dość ekscentryczny zespół stróżów prawa. A to dopiero początek kłopotów, bo w mieście ostatnio zrobiło się dość niespokojnie, zresztą poza jego granicami także. Naturalnie, albo raczej wprost przeciwnie, poszlaki prowadzą w kierunku opuszczonego domostwa – tak tego, gdzie popełniono morderstw. Co się dzieje i jaka jest tego przyczyna? Komu jeszcze przyjdzie zapłacić najwyższą cenę i jak potoczy się śledztwo?

Jakie to było dobre? No cóż nie do końca, gdyż to za mało powiedziane. Soczysta lektura z rodzaju tych, od jakich nie da się oderwać, jednocześnie dobrze się przy niej bawimy i jednocześnie jesteśmy wciągnięci w sam środek akcji. Jak nazwałabym „Wzgardę”? Świetnym kryminałem fantastycznym ze sporą dawką nawiązań do znanych motywów literackich, lecz nie przekalkowanych, a oryginalnie sparafrazowanych i wplecionych ciekawie w fabułę. Paulina Hendel bawi się konwencją i równocześnie oddaje w ręce czytelnika książkę, w jakiej jest kryminalna zagadka, nawet więcej niż jedna, nieszablonowe postacie oraz niesamowita fabuła. Oczywiście jest jeszcze parę elementów, sprawiających, iż lektura jest więcej niż wciągająca. Każde z nich osobna uatrakcyjniłoby „Wzgardę”, natomiast w komplecie stanowią prawdziwy strzał w dziesiątkę. Autorka oddaje w ręce czytelników barwną historię, pełną niespodzianek i z bohaterami, którym daleko do prostych schematów. Tak można określić niejedną książkę, ale ta konkretna nieustannie ucieka od banalnych zwrotów akcji, odkrywając drugie dni tam gdzie wydaje się to niemożliwe oraz faktycznie do samego końca nie odkrywa wszystkich kart.

Fabuła przenosi nas na wyspę, która niegdyś była kolonią karną, a dziś jest domem ludzi, ogrów, elfów i innych stworzeń. Dwanaście lat wcześniej doszło na niej do wielkiej i po dzień dzisiejszy niewyjaśnionej zbrodni, podczas której zamo*dowana została cała rodzina, tylko jedno dziecko zostaje zaginione. Przez te wszystkie lata Kilian Sztorm nie mógł rozwiązać tej zagadki...

W czasach obecnych zaginął pracownik Czarnej Kompani.. Przed naczelnikiem Sztormem i jego zastępcą ogrem Gustawem staje zadanie odnalezienie Samuela. Sprawa choć początkowo wydawała się banalnie prosta, okazuje się niezwykle zawiła. Podczas śledztwa poznajemy niezwykłą drużynę złodziejkę( zatrudnioną tymczasowo ), ziemowego i arystokratę i wraz z nimi krok po kroku odkrywamy wielowarstwową tajemnicę...

Jest jeszcze jedna ważna postać tajemnicza nastolatka, która mieszka w podziemiach. Dziewczynę umieściła tam ciotka w bojaźni przed chodzącymi na powierzchni straszliwymi ogrami...

Autorka ma bardzo fajny wyważony styl, niczego tu nie jest za dużo ani za mało :) Poznajemy świat, ale te opisy czyta się jednym tchem. Wszystko mi pasuje tempo, podkręcenie akcji i co najważniejsze bohaterowie są nietypowi, ale świetnie wykreowani :) Zwłaszcza Sztorm- który nie jest idealnym śledczym on ma swoje demony, jednak stara się rozwikłać sprawę.

Dodajmy do tego wszechobecny mrok i dość krwawe i brutalne opisy.. Choć początek odrobinę zawiły i męczący wystarczy się wgryźć i dać ponieść się tej historii, a już samo zakończenie jest totalnie zaskakujące.

   Sięgając po "Wzgardę" Pauliny Hendel, liczyłam na dobrą lekturę, zważywszy na to, że jej "Wisielcza góra" bardzo przypadła mi do gustu. Jednocześnie nie wiedziałam, czego mogę się po niej spodziewać, opis został skonstruowany bardzo tajemniczo, zdradzając nam zaledwie szczątki tego, co możemy w niej znaleźć, dzięki czemu ten tytuł jeszcze bardziej przyciągał.

   Historia od samego początku miesza w głowie, gdyż z jednej strony wydaje się być zwykłym kryminałem, gdzie policjant wraz ze swoim zastępcą, mają do rozwikłania pewną zagadkę. I tak też jest przez część tej książki, że wciągamy się w naprawdę fajny thriller, w którym wraz z bohaterami próbujemy odkryć tajemnice. Ale! I tutaj Was zaskoczę - mamy wprowadzone elementy magiczne. Mianowicie, zastępcą naszego naczelnika okazuje się być ogr! Żeby nie było za nudno, ogrów znajdziemy w tej książce o wiele więcej i będziemy mogli co nieco dowiedzieć się o ich rytuałach itd.

   Szczerze mówiąc, to ta wizja podczas czytania troszkę mi uciekała i gdyby nie częste wspominanie o naszym drugim bohaterze, to mogłabym całkowicie zapomnieć o tym szczególe, gdyż tak wciągnęła mnie ta książka, że te magiczne drobnostki jakoś szybko wyparowywały z mojej głowy, na rzecz śledztwa. A no nie powiem, tutaj trochę się działo. Najważniejszą kwestią było to, że wszystkie tropy prowadziły do domu, w którym kilkanaście lat wstecz doszło do istnej rzezi na całej rodzinie.

   Dodatkowym atutem tej historii jest wprowadzenie wątku prawdziwych baśni, tych z obcinaniem pięt itd, w celu zastraszania jednej z bohaterek. No tu byłam szczerze ciekawa, jak rozwinie się ten wątek, jednocześnie byłam wstrząśnięta tym, jak ta osoba była traktowana.

   Było tutaj tyle wplecionych wątków, że zabrakłoby mi dnia, by je wymienić. Wprowadzały one chaos, jednocześnie sprawiając, że historia stawała się coraz to ciekawsza. A gdy te wszystkie wątki zaczęły się ze sobą w jakiś pokręcony sposób łączyć - no miło się zaskoczyłam.

   To połączenie kryminału i fantastyki było tak pokręcone, a jednocześnie tak dobre, że nie potrafię sensownie opisać tego, jak się czułam podczas czytania. Ta historia wzbudziła we mnie tyle różnych emocji, przez fascynację po zaskoczenie, czasem dezorientację, z racji tego, że tyle się tam działo. Dosłownie wywołała istny mętlik w mojej głowie.

   Dziękuję serdecznie wydawnictwu oraz Autorce za możliwość przeczytania jej. Ciężko jest ubrać mi w słowa wszystko, co się tam działo, ale jedno wiem na pewno - muszę sięgnąć po kolejny tom! Polecam!

  

"Wzgarda" to połączenie fantastyki i zagadki kryminalnej, doprawione garścią doskonałego humoru i szczyptą makabry.

Szczerze przyznam się, że nie wiem co do końca sądzić o tej książce. Początek mnie męczył ale już od trzeciego rozdziału naprawdę się wciągnęłam i po prostu nie mogłam oderwać się od lektury. Dzieje się tutaj naprawdę wiele. Naczelnik nie dość, że nie może rozwiązać, wydawałoby się prostej sprawy to jest ona powiązana ze zbrodnią sprzed dwunastu lat - jedyną sprawą, której Naczelnik Kilian nie rozwiązał za całą swoją karierę. Do tego z każdą nową wskazówką, wszystko staje się coraz bardziej zagmatwane.

Akcja rozgrywa się na wyspie, która była dawną kolonią karną. Z powodu na przeszłość wyspy - żyjących tam więźniów, trudne warunki bytu, wojnę oraz różne istoty, życie nigdy nie było tam łatwe. I nadal nie jest, trzeba się strzec niebezpiecznych bestii jak wampiry. Na wyspie współistnieją ludzie, ogry, półelfy jak i ziemowi. Kiedyś istniała także magia, która wiele lat temu została wybita... ale czy na pewno?

Uwielbiam głównych bohaterów! Kilian jest naczelnikiem, postrachem wyspy, pełnym sarkazmu, który jakimś sposobem przyciąga do siebie tych, którzy nie mają swojego miejsca i ich przygarnia. Dalej mamy Kostka, jest on zastępcą naczelnika oraz bardzo uprzejmym i przestrzegającym regulaminu ogrem, dołączyła do nich Margo - złodziejka szukająca ochrony po tym jak okradła grupę ogrów. Luka - młody wartownik, który pragnie się wykazać; Dakku - ziemowy, świetny kucharz i patolog oraz Budrys, który jest mieszańcem dzikiego psa i tygrysa leśnego.

Bohaterowie, wyśmienity humor, doskonała akcja, makabra, zagadka. Czego chcieć więcej?

Jak wspomniałam na początku, nie wiem co sądzić o tej książce. Pierwsze dwadzieścia stron mnie nie zainteresowały, ale potem nie mogłam się oderwać od lektury. I nie byłoby problemu, gdyby nie zakończenie... Jestem bardzo rozczarowana tym jak cała fabuła została rozwiązana. Zarówno jeśli chodzi o same wydarzenia jak i pewną postać. Zakończenie wgl do mnie nie przemówiło, było dosyć słabe biorąc pod uwagę całą historię. Co nie zmienia faktu, że książka jest świetna i bardzo ją Wam polecam!

Dziś przychodzę do Was z kolejną niezwykle ciekawą intrygującą powieścią spod znaku naszej rodzimej fantastyki.

Nie będę opisywać ponownie fabuły, bo opis wydawcy już naprawdę wiele zdradza, a nie chciałabym odbierać Wam przyjemności z odkrywania tej historii. Od siebie dodam tylko tyle, żebyście byli przygotowani na prawdziwą jazdę bez trzymanki, bo dzieje się tu tyle, że głowa mała, nic tu nie jest oczywiste, a każdy kolejny szczegół, który mogłabym przez przypadek zdradzić, łączy się z innymi, tworząc zawiłą całość, którą trudno opisać w kilku zdaniach.

Paulina Hendel stworzyła wciągającą, bardzo klasyczną opowieść fantasy, w której nie zabrakło walki między dobrem a złem, magii i magicznych stworzeń, misternie utkanej intrygi, mnóstwa tajemnic, jak i rzeczy chyba w tym przypadku wydawałoby się najważniejszej - doskonałego podkreślenia, czym jest prawdziwa lojalność i przyjaźń, która pokonuje wszystkie przeszkody. Uwielbiam relację naczelnika Sztorma i jego zastępcy Gustawa.

Świat stworzony przez Autorkę jest mroczny, momentami przerażający, ale ma on swój specyficzny klimat, w którym nie każdy potrafi funkcjonować. Barwne opisy wpływają na wyobraźnię, pozwalają jej podsuwać bardzo realistyczne obrazy opisywanych stworzeń, roślin, miejsc.

Jest to historia, która autentycznie zachwyca, porywa i zaskakuje od pierwszych stron, a im dalej zagłębiamy się w fabułę, tym bardziej staje się ona ciekawsza, bardziej intrygująca i podsycająca niepokój o dalsze losy postaci. Zmusza ona do refleksji nad tym jak bardzo jesteśmy podatni na manipulację, jak łatwo jest wmówić drugiemu człowiekowi, wszystko to, co chcemy, nie ponosząc za to odpowiedzialności, jak łatwo jest zniszczyć jego zdrowie nie tylko fizyczne, ale i psychiczne.

Trudno jest również nie docenić tego, z jak wielkim rozmachem została ta historia napisana, tego jak bardzo jest epicka, tego, że mamy do czynienia tu z tak wieloma tajemnicami, które domagają się ujrzenia światła dziennego, intrygami, kłamstwami, gdzie pojawia się mnóstwo postaci, miejsc i spektakularnych wydarzeń.

Sam styl Autorki jest płynny i bardzo przyjemny. Fabuła to genialny splot wielu wątków, po mistrzowsku zostały rozmieszczone punkty zwrotne, są one momentami bardzo mroczne i tajemnicze, ciekawe i bardzo, bardzo zaskakujące.

Postacie są wybornie napisane, każda z nich to indywiduum, nie ma tu nikogo, kto jest nudny lub robi tylko za przysłowiowe tło. Każda z nich obdarzona jest unikatowymi cechami, przez co nie zlewa się z otoczeniem, jest wyrazista i niepowtarzalna. Każda pokazuje swój charakter, na swój sposób, ale zawsze podkreślając swą wyjątkowość, każda z nich nosi w sobie tajemnicę, a poznawanie jej sprawia, że staje się ona bardzo autentyczna i mocno wyrazista, pełna uczuć, emocji i motywów, które nie zawsze jest łatwo zrozumieć.

Autorka prowadzi nas przez tę historię za rękę, ale wskazuje delikatnie palcem, wydawałoby się początkowo nieistotne szczegóły, które sprawiają, że wyciągamy swoje wnioski, angażujemy się w tę historię całym sobą, a ona sama staje się intrygująca i niezwykle wciągająca. Zakończenie to totalny sztos! Przyznam, że zaskoczyło mnie bardzo.

Książka liczy ponad 520 stron, ale śmiało można napisać, że cechuje ją ład, porządek i dbałość o każdy szczegół, to też sprawia, że bardzo lekko i z wielką przyjemnością poznajemy tę historię, stając się tym samym jej częścią.

Tak jak napisałam wyżej, książka jest doskonała, chce się ją czytać bez końca, nie chce się jej odkładać. Ja jestem kupiona absolutnie i mam nadzieję, że trafi ona do bardzo szerokiego grona odbiorców, czego życzę Autorce z całego serca. Tym samym "Wzgarda" rozbudziła moją ciekawość, z wielką przyjemnością sięgnę po poprzednie książki Autorki.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak, to jedna z lepszych książek fantasy, które przeczytałam w tym roku. Niesie w sobie uniwersalne prawdy i wartości, dlatego tez każdy w niej się odnajdzie, każdy znajdzie coś dla siebie i gwarantuję, że dla każdego będzie to coś zupełnie innego. Genialna mieszanka gatunków, która sprawia, że chce się więcej i więcej.

/współpraca reklamowa wydawnictwo mieta/

Wzgarda to połączenie kryminału ze światem fantasy. Obydwa te gatunki są ze sobą splecione, ale żaden nie wybija się ponad drugi. Dodatkowo początkowe rozdziały są lekko makabryczne i mocno oddziałują na naszą wyobraźnię, a także obiecują kuszący przedsmak tego jak może zostać poprowadzona fabuła.

Co znajdziecie w środku;

◉ narrację trzecioosobową od strony dwójki bohaterów Kiliana oraz Adeli;

◈ wspominki o w0jnie oraz magii, a także kulturze niektórych ras;

◉ oprócz ludzi występują tu także ogry, ziemowi, wampiry, elfy i hybrydy;

◈ zagadka kryminalna, której rozszyfrowanie jest proste, ale powikłania z nią związane dużo ciekawsze;

◉ różnorodne wychowanie i jej wpływ na bohaterów;

◈ znalezienie przyjaciół/rodziny w ludziach po których się tego nie spodziewamy.

"Patrzył w gwiazdy i podziwiał ich piękno. Nawet jeśli były tylko dziurami w skorupie."

Przyznam się, że książkę zaczęłam czytać, ale nie mogłam się wciągnąć przez narrację i spróbowałam audiobook. To był strzał w dziesiątkę, bo lektor był niesamowity i bardzo dobrze oddawał poszczególnie postacie. Wręcz czułam klimat. Więc polecam w formie audio, docenicie tę książkę o wiele bardziej niż w formie papierowej.

Przedstawiony świat wydaje się w jakiś sposób w fazie początkowej i dopiero zmierza ku wielkim zmianom. Różnorodność bohaterów i to, że każdy z nich pochodzi z innej rasy, sprawia, że historia intryguje a przy tym nie jest nudna. Postać głównego bohatera Kiliana zaskakuje pozytywnie szczególnie jego czynami i to jak patrzy na swoich współpracowników. Kultura ziemowych jest tu najbardziej opisana i przyciąga tym co nie zostało dopowiedziane.

Zagadka kryminalna mnie nie urzekła. Gdyby było trochę więcej ślepych uliczek na pewno jej rozwiązanie nie przyszło by mi tak łatwo. Ale doceniam pomysł, a najbardziej jego rozwinięcie oraz konsekwencje jakie wynikły w końcówce książki. Dzięki temu poznaliśmy ciemną stronę świata fantastycznego.

Wzgarda to ciekawa książka, największą zaletą jest przedstawiony świat i to co nieodkryte. Początkowe rozdziały są mroczne, ale i mocno klimatyczne. Ma się wrażenie, że historia trwa nadal mimo, że nie mamy już do niej wglądu. Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką, ale nie ostatnie.

Mroczna, budząca grozę, groźna, zapadająca w pamięć, bajeczna …”Wzgarda” Pauliny Hendel.

Od razu skojarzyła mi się z baśniami braci Grimm, w których świat bywa też zły i nieprzyjazny, a ludzie nie są kryształowi.

Akcja rozgrywa się na wyspie, która jest kolonią karną. Kilkanaście lat wcześniej w starym domu popełniono morderstwo. Ktoś zabił całą rodzinę, a malutkie dziecko zaginęło. Teraz po latach ginie pracownik Czarnej Kompanii. Śledztwo prowadzi naczelnik Kilian Sztorm. Jego jedyną nierozwiązaną sprawą jest makabryczna zbrodnia sprzed lat. Teraz wszystkie tropy znowu prowadzą do tego domu.

Śledztwo, trupy, porwania są jak najbardziej prawdziwe, ale pojawiają się też ogry i ziemowi, jest bestia z mroku. Połączenie kryminału z fantasy. I wyszło świetnie.

Sztorm to nie pierwszej młodości samotnik, pełen cynizmu, patrzący na każdego z dużą podejrzliwością, nieufający ludziom. Obsesyjnie usiłuje rozwiązać zagadkę sprzed lat. Naczelnikowi pomaga pokojowa warta złożona z niesamowitych typów, którzy się wzajemnie uzupełniają: podstarzały ziemowy, syn magnaterii i zatrudniona na czas próbny złodziejka. Jest jeszcze zastępca naczelnika ogr Gustaw Gunderberg jest służbistą, dla którego przepisy prawa są najważniejsze. Każdy doskonale scharakteryzowany. Czytelnik od razu ich lubi i kibicuje śledztwu.

Opowieść snuta jest z punktu widzenia naczelnika z jednej strony i uwięzionej pod ziemią dziewczyny z drugiej. Okazuje się, że obie historie mają wiele wspólnego.

Krwawe opisy, brutalne zbrodnie, mnóstwo krwi, straszliwych bestii, a jednocześnie książka napisana lekko i błyskotliwie. Wciąga i trudno się od niej oderwać, bo przecież koniecznie trzeba poznać rozwiązanie spraw z przeszłości i teraźniejszości. A nie jest ono wcale takie oczywiste.

Czytając, pomyślałam sobie, że przecież wokoło nas też są ogry, ziemowi, półelfy, ale też bestie. Rozejrzyjcie się!

Kolonia nie jest zwykłym miastem, to wyspa, która ma swoje prawa i nie lubi zbytnio obcych. Na wyspie można spotkać wiele dziwnych stworzeń, wampiry, ogry, ludzie, ziemowi, półelfy, którzy żyją obok siebie i jakoś muszą funkcjonować.

Wykreowany świat pochłonął mnie w swoje odmęty i nie chciał wypuścić. Czyhające niebezpieczeństwa dodawały tylko adrenaliny i chęci dalszego eksplorowania świata.

Sama zagadka kryminalna wydawała się łatwa, lecz nie w przypadku tej autorki. Od małego zaginięcia zbliżyliśmy się do czegoś, z czym już od dawien dawna nikt nie miał do czynienia. Krok po kroku wplątujemy się w bagno, z którego nie da się szybko wyjść.

Uwielbiam, jak autorka potrafi omamić czytelnika swoim piórem, który nie chce, choć na chwilę opuścić danej przygody. Widać, że ma głowę pełną pomysłów i realizuje to bardzo dobrze.

Różnorodni bohaterowie dostarczali nam wielu emocji, jak i nowych doświadczeń, gdyż każdy z nich miał swoje własne zasady, a także obyczaje ze względu na gatunek.

Nie czytam fantastyki - to zupełnie nie mój świat. A jednak obietnica kryminalnej zagadki była zbyt kusząca, żeby odmówić. I dobrze, że się dałam namówić!

Trafiamy na wyspę, która kiedyś była więzieniem, a dziś stała się azylem dla odmieńców - ludzi, ogrów, elfów i czterookich wampirów. To miejsce, gdzie każdy skrywa jakąś tajemnicę, a przetrwanie wymaga odwagi i sprytu.

Kiedy znika jeden z członków potężnej Czarnej Kompanii, sprawą zajmuje się naczelnik Kilian Sztorm i jego osobliwa drużyna: lojalny ogr, uparty ziemowy, młody idealista i złodziejka, której nie sposób w pełni zaufać. Początkowo wygląda to na zwyczajne poszukiwania, ale bardzo szybko okazuje się, że to historia sięgająca głęboko w mroczną przeszłość.

Wiecie, co mnie w tej książce najbardziej ujęło? Że obok mrocznej, kryminalno-fantastycznej intrygi jest w niej ogromnie ważny wątek znalezionej rodziny. Bohaterowie, tak różni, tak nieoczywiści, tworzą razem coś na kształt wspólnoty, w której każdy może być sobą.

Mocnym punktem są też rozdziały pisane z perspektywy dziewczynki odciętej od reszty świata - przejmujące, inne, dodające tej historii głębi.

„Wzgarda” to dla mnie idealne połączenie fantasy i kryminału -z klimatem mroku, napięciem rodem z klasycznej zagadki i bohaterami, których naprawdę chce się śledzić do końca.

👉 To była jedna z największych czytelniczych niespodzianek ostatnich miesięcy!

Cześć I czołem

Wzgarda, Paulian Hendel

7/10

[Współpraca barterowa Wydawnictwo Mięta]

No co tu ja mogę powiedzieć. Było fajnie. Muszę dać zdecydowanego plusa za fakt, że mamy do czynienia z fantastyką, ale było krwawo. Lubię takie połączenia. Lubię, kiedy nie ma cukierkowego przesłodzenia, tylko jest właśnie surowo i z kopem. Tutaj mi tego nie zabrakło, a jest to chyba połączenie, które lubię najbardziej. Nie jestem największą fanką kryminałów, ale tutaj to mi się nawet dobrze zgrywało. Nie byłam pewna, jak odbiorę kryminał i fantastykę w jednym, ale jestem mile zaskoczona.

Na pewno ciężko mi się było w to wkręcić. Tak do jednej trzeciej, może trochę mniej, musiałam się jednak trochę pchać, żeby dalej czytać. Mozolnie mi ten początek szedł, ale jak już akcja się rozkręciła, to poszło z górki. Więc jeśli zdecydujecie się przeczytać Wzgardę i początek nie wciągnie Was od razu, dajcie tej historii chwilę.

Autorka bardzo sprawnie zbudowała ten świat. To chyba największa zaleta tej książki w mojej opinii. Było sensownie, było graficznie, było po prostu na poziomie. Także chociażby za kreację świata sięgnęłabym po tę pozycję.

Kolejnym plusem było zdecydowanie to, że nie zgadłam do końca, co się wydarzy. Mam to do siebie, że po tylko lekturach, po tylu przeczytanych tytułach, raczej łatwo mi jest już rozgryźć plot twisty. Tutaj, oddaję ukłon Paulinie, nie dałam rady. Do końca wiłam teorie i nadal nie miałam racji :P

Ogółem porządny kawał historii. Tak, jak mówię, trochę mozolny początek. Trochę nie mogłam się do tego przekonać. I myślę, że gdyby nie była to moja współpraca, to mogłabym tę książkę rzucić w kąt w pewnym momencie. No i popełniłabym oczywiście błąd, bo serio historia później naprawdę nabiera tępa i jest po prostu bardzo, bardzo dobrze.

Jeśli lubicie połączenia gatunków i krew, to myślę, że to decydowanie pozycja dla Was.

Wzgarda – Paulina Hendel

[ współpraca reklamowa @wydawnictwomieta ]

9/10

* fantastyka

* kryminał

* surowy klimat

* 18 + (moim zdaniem – z uwagi na brutalność )

Mój opis fabuły:

Naczelnik Liberii Kilian Storm to stróż prawa i były żołnierz, który nie poddaje się dopóki nie doprowadzi sprawy zbrodni do końca.

W swoim życiu widział już wiele okropności jednak jedna sprawa nie daje mu spokoju, ta jedyna, której nie rozwikłał – sprawa brutalnego morderstwa na rodzinie Arugulów i zaginięcia ich córki.

Po dwunastu latach od tamtego wydarzenia w mieście znów zaczynają dziać się niepokojące rzeczy. Wszystko zaczyna się niepozornie, bo od zaginięcia pracownika Czarnej Kompanii, Samuela Bacha. Śledztwo się jednak komplikuje, kiedy tropy się mnożą, a w buszu w okropny sposób kaleczone i mordowane są zwierzęta.

Wszystkie tropy zdają się prowadzić do nierozwiązanej sprawy sprzed 12 lat.

Kto stoi za makabrycznymi zbrodniami? Miasto powoli pogrąża się w chaosie, który okiełznać może jedynie odkrycie sprawcy. Czy Kilian i jego wartownicy poradzą sobie z tym trudnym zadaniem?

„Niektórzy po prostu rodzą się, żyją i umierają w bajce.”

Recenzja:

Fantastyka i kryminał to niecodzienny miks i myślę, że „Wzgarda” to idealny przedstawiciel tego gatunku. Świat, który jest tu przedstawiony poznałam już dzięki świetnemu opowiadaniu w antologii „Awaria prądu” o tytule „Zaciemnienie” i czułam już wtedy, że ma on ogromny potencjał. Po lekturze „Wzgardy” wciąż odczuwam niedosyt i mam nadzieję, że to wstęp do serii – biorąc pod uwagę poruszone delikatnie, ale nierozwinięte wątki jestem tego niemal pewna. Wciąż jest mnóstwo do odkrycia i rozwinięcia.

Klimat „Wzgardy” jest mroczny, brutalny i surowy do bólu, choć nie brak tu nawiązań do baśni. Są to jednak takie baśnie po których śnią się koszmary... Atmosfera grozy i tajemnicy jest tu otulająca i nie jest to komfortowe uczucie. Przestrzegam wrażliwe osoby, zwłaszcza te na krzywdę zwierząt – w tej historii mają miejsce brutalne zbrodnie i są one dość dokładnie opisane. Były sceny, które doprowadziły mnie niemal do płaczu. ALE – nie zabrakło też takich, przy których pokładałam się ze śmiechu (np. scena w barze), które rozładowywały gromadzone napięcie.

Autorka zręcznie wodzi czytelnika za nos, podsuwając fałszywe tropy i mnożąc możliwe rozwiązania sprawy. Już na początku czułam, w którą stronę wszystko zmierza jednak w trakcie czytania wiedziałam coraz mniej. Koniec okazał się zaskakujący, brutalny i co bardzo cenię w książkach – zmuszał do refleksji. Kim jest prawdziwa bestia w tej historii?

Główny bohater naczelnik Kilian Sztorm to szorstki facet po przejściach, przygnieciony przeszłością, z ciężkim charakterem, a jednak o dobrym, szlachetnym sercu (na pewno oburzyłby się na to określenie). Wraz z Kostkiem swoim zastępcą, ogrem, który swą ogładą, intelektem i zamiłowaniem do schludności przeczył stereotypom przypisywanym jego rasie tworzyli niecodzienny, jaskrawo różniący się od siebie, acz uzupełniający się w każdym calu duet.

Jestem ogromną fanką zarówno Kostka, jak i Kiliana, kiedy byli razem wiedziałam, że pokonają każdą przeszkodę. Ogromnie polubiłam też Margo – podejrzaną złodziejkę z tajemniczą przeszłością. Mówcie, co chcecie, ale ja tam widzę Margo i Kostka jako parę i liczę na to, że w kolejnych tomach moja dusza romantyczki zostanie nakarmiona :O Pies Budrys również ukradł część mojego serca – podobnie jak ziemowy Dakku i boleśnie szlachetny Luka…

Polecam, z całego serca polecam. Jest to historia brutalna i piekielnie niecodzienna – podziwiam autorkę za wykreowanie tak oryginalnego świata. CZEKAM NA WIĘCEJ. W Kolonii zostanę myślami jeszcze przez długi czas.

Naczelnik Liberii Kilian Sztorm zostaje wezwany przez starszą kobietę, która słyszała niepokojące dźwięki w domu obok. Okazuje się,że doszło w nim do masakry, brakuje tylko dziecka. Trzyletniej dziewczynki, której ciała nigdzie nie znaleziono. Dwanaście lat później naczelnik nadal pełni swoją funkcję i tym razem musi odnaleźć pracownika Czarnej Kompanii. Bardzo błaha sprawa okazuje się zagmatwanym śledztwem, gdzie po drodze pojawiają się nowe ofiary. Czyżby bestia znowu się obudziła i siała postrach na całej wyspie?

Świat wielkich i niebezpiecznych ogrów, żyjących pod ziemią ziemowych, spragnionych krwi wampirów, nikomu niepotrzebnych hybryd w postaci półelfów i ludzi. Nie wiadomo kto z tych wszystkich stworzeń jest najniebezpieczniejszy.

Kryminalny wątek wpleciony w nierealny, mroczny, pełen trujących roślin, świat, w którym rządzi to co wszędzie. Chęć wzbogacenia się i wykorzystania innych do własnych celów.

Misternie utkana fabuła wyprowadzająca, przynajmniej w moim przypadku, czytelnika głęboko w las. Droga autorki, już dawno nikt mi tak na nosie nie zagrał. Cała historia jest nierealna ale paradoksalnie,prawdziwa.

Inność spotykająca się z potępieniem i odrzuceniem i współczucie, tutaj, doprowadzające do jeszcze większych tragedii. Poza prowadzonym śledztwem, przez rozdziału przewija się postać Adeli, zamkniętej przed światem, która jest przekonana,że na zewnątrz nie spotka jej nic dobrego, a zło tylko na nią czyha.

Spędziłam z tą książką bardzo przyjemny czas. Oderwałam się od codzienności i szybko zaaklimatyzowałam w świecie tak różnorodnym, fantastycznym i nawet jeśli naczelnik w to nie wierzy, magicznym.

Czy jest taki gatunek jak crimetasy?

Jeśli nie, to dzięki tej książce mógłby powstać bez trudu!

Kryminał w świecie fantastycznym, gdzie zastępcą naczelnika jest ogr a różne gatunki próbują żyć na wyspie w symbiozie.

Jednak dla naszego naczelnika, Kiliana Sztorma, nie ma rzeczy niemożliwych.

Z wyjątkiem jednej, nierozwiązanej sprawy, która męczy go od lat.

Gdy na wyspie pojawiają się nowe zb*odnie, Sztorm chce znaleźć winnego za wszelką cenę.

I okazuje się, że może kluczem do rozwiązania zagadki jest zbr*dnia sprzed lat, jedyna, której sprawcy nie znalazł.

Ależ to była ekscytująca lektura!

Od samego początku do końca fabuła była dynamiczna, tajemnicza i pełna zwrotów akcji.

Genialna kreacja świata przedstawionego i bohaterów w nim występujących.

Odnalazłam też nieco inspiracji Roszpunką czy baśniami braci Grimm (tymi oryginalnymi, które nie kończyły się dobrze), które świetnie autorka wplotła w swoją opowieść.

Odnajdziemy tu humor, także ten czarny, kryminał, fantastykę (nie tylko ogry ale też [Adres usunięty]. magia) i bardzo subtelnie zaczepimy o romans ale to naprawdę delikatnie, jakby go nie było.

To nie jest pierwsza moja książka autorki i niezmiennie uwielbiam czytać jej pióro, które zawsze ma w sobie wiele z fantastycznego świata.

Magia, różne stworzenia jakich człowiek by nie wyśnił, ciekawe pomysły i zwodzenie czytelnika by myślał, że wszystko wie a na końcu się okazuje, że jednak nie.

Uwielbiam to!

Nie mogłam się oderwać od książki, chłonęłam słowa niczym gąbka wodę na pustyni a ja sama bardzo chciałam znaleźć rozwiązanie ale jak to w życiu bywa, nie zawsze jest to rozwiązanie szczęśliwe.

Niekiedy życie nie pozostawia wyboru i trzeba podjąć trudne decyzje, tak jak Kilian Sztorm.

A musicie wiedzieć, że to człowiek bardzo honorowy i u niego obietnica to rzecz święta.

Książka idealna zarówno dla fanów kryminałów jak i fantastyki, każdy się w niej odnajdzie i nie połamiecie sobie języka próbując odczytać tekst.

Jest pisany łatwym, przyjemnym stylem i nie ma chyba w nim trudnych słów jak w przypadku niektórych książek high fantasy.

Przepadłam dla tej książki totalnie i dostała ode mnie bardzo wysoką notę.

Zacznę od przyciągającej wzrok okładki, uwielbiam połączenie granatu z miętą, więc ta okładka od razu mnie zahipnotyzowała. Co prawda chyba tak zapatrzona w okładkę nie do końca doczytałam, myślałam, że będzie zaginięcie i śledztwo, a kiedy nagle pojawił się tam ogr byłam zaskoczona :)

To historia, którą mogłabym określić jako połączenie gotyckiej, mrocznej baśni z klimatem kryminału. Wciąga, ale też momentami niepokoi. Mamy tu postaci tak różnorodne, że nie sposób ich nie zapamiętać i nie czuć do nich sympatii. Są wielowymiarowe, sporo przeszły i wspólnie znakomicie się uzupełniają. Moją faworytką jest zdecydowanie złodziejka, która ma się wrażenie że poradzi sobie w każdej sytuacji.

Sam wykreowany świat też jest ciekawy, taka wyspa na której mieszkają różne stwory i nigdy nie wiadomo co i kiedy może cię zabić. Coś jak Australia ;) Jednak nie jest to klasyczny styl fantasy, raczej pokazanie tego jak różnorodnie na świat patrzą inne gatunki. Bez machania czarodziejską różdżką.

Autorka świetnie prowadzi fabułę, z każdą stroną gęstnieje klimat, a zakończenie zaskakuje i wywraca wszystko do góry nogami. Co prawda ja jestem zwolenniczką happy endów, tu mamy mocny zwrot akcji, który jednak zostaje w głowie na długo.

Jeśli lubicie historie z baśniowym, ale mrocznym klimatem, w których bohaterowie mają wady, zalety i całe walizki sekretów, a różne wykreowane gatunki was nie przerażają, to będzie coś dla was.

Na wyspie, która niegdyś była kolonią karną (dziś już jako niepodległa Wyspa) ginie pewien mężczyzna. Sprawa wydaje się dość prostą do rozwiązania. Naczelnik Kilian Sztorm wraz ze swoim zastępcą ogrem Gustawem Gundergergiem przystępują do pracy. Przy okazji werbując do pomocy kilku śmiałków, w tym bardzo charakterną złodziejkę. W pewnym momencie w śledztwie pojawiają się inne morderstwa, a pewne przesłanki przypominają Kilianowi o bardzo brutalnej zbrodni, która miała miejsce kilkanaście lat wcześniej.

Ależ tutaj fajnie wszystko grało! Przede wszystkim bohaterowie. Gustaw był tak barwną i przyjazną postacią, że swoim zachowaniem odczarowywał obraz ogrów, który znamy z popkultury. Sprytny, inteligentny i bardzo kulturalny! Uwielbiam!

Świat, który nam tutaj autorka zaprezentowała był na tyle uniwersalny, że z wielką przyjemnością poznawałam wszelakie rozwiązania, jakie nam zaserwowała.

Element kryminału, który tutaj otrzymaliśmy nie był poprowadzony prostoliniowo. Autorka mieszała i komplikowała, by na koniec zaprezentować nam bardzo satysfakcjonujące rozwiązanie.

No i nawiązanie do baśni! Bardzo, bardzo fajnie tutaj to zostało rozegrane. Nie będę Wam zdradzać za wiele, ale napiszę tylko, że zdecydowanie warto się wgryźć w tę historię. Może nie jest najcieńszą, ale w ogóle nie odczujecie jej grubości. Fabuła tutaj płynie tak lekko, że tę historię się wchłania💚

Sięgając po Wzgardę, wiedziałam, że czeka mnie coś wyjątkowego. Znam już twórczość autorki i przeczytałam kilka jej książek, więc byłam pewna, że mnie nie zawiedzie. Ale to, co dostałam w tej historii… Tego się absolutnie nie spodziewałam.

Od samego początku od wyjaśnienia, czym jest tytułowa wzgarda aż po zakończenie, które dosłownie rozwala system, książka trzyma w napięciu. Tajemnica w niej ukryta nie pozwala oderwać się od lektury, a autorka nie pozostawia nas z pytaniami bez odpowiedzi na szczęście wszystko zostaje wyjaśnione.

Świat wykreowany w tej powieści jest fascynujący. Mamy wyspę, na której znajduje się kolonia karna, później przekształcająca się w miejsce do życia. Dochodzi tam do zbrodni, którą trzeba rozwiązać. Brzmi jak klasyczny kryminał? Nic bardziej mylnego! W tym świecie żyją nie tylko ludzie są też wampiry, ogry i inne stworzenia, które można spokojnie nazwać bestiami.

To była genialna przygoda pełna tajemnicy i odkrywania świata, który nie podaje wszystkiego na tacy. Książka jest brutalna niektóre opisy są naprawdę mocne. Jednak to właśnie ten mrok, gęsta atmosfera i uczucie, jakby mgła unosiła się nad stronami, sprawiają, że nie można przestać czytać. Chce się wiedzieć więcej – kto jest kim, jak to się skończy, jak potoczy się śledztwo. A co więcej, oprócz głównej zagadki mamy też drugą tajemnicę, nierozwiązaną od… kilkunastu lat. Jeśli dobrze pamiętam, od dwunastu. Pytanie brzmi czy to wszystko jakoś się ze sobą łączy ? Ale oczywiście tego nie zdradzę.

Powieść jest niezwykle intrygująca i wciągająca. Czytało mi się ją rewelacyjnie! Jeśli nie znacie jeszcze pióra autorki, Wzgarda to świetna książka na początek myślę, że przypadnie wam do gustu. Mam jednak wrażenie, że to jej najbardziej brutalna powieść, jaką do tej pory czytałam. Choć nie upieram się przy tym stwierdzeniu, jedno jest pewne Wzgarda jest krwawa, mroczna, ale jednocześnie niesamowicie ciekawa. Czekam na kolejne tomy.