Serce bez posagu. Pożegnania i powroty. Tom 1 (barwione brzegi)

Czasami mam wrażenie, że świat, w którym przyszło nam żyć, mimo tylu minionych lat, wciąż stawia przed nami te same, niewidzialne mury.

Kiedy sięgnęłam po książkę Magdaleny Buraczewskiej-Świątek, nie spodziewałam się, że historia Klary Zawadzkiej tak głęboko mnie poruszy. To opowieść, która nie tylko przenosi nas do dusznych, pełnych konwenansów salonów XIX-wiecznej Warszawy, ale przede wszystkim jest intymnym zapisem walki o prawo do bycia sobą w świecie, który chciał zamknąć kobiecość w ciasnych ramach posłuszeństwa i skromności.

Najbardziej w Klarze ujęła mnie jej ogromna, cicha siła. Widziałam w niej kobietę, która każdego dnia zakładała maskę. Jako nauczycielka francuskiego była ucieleśnieniem społecznych oczekiwań - łagodna, dyskretna, niemal przezroczysta. Ale pod tą warstwą ukrywała umysł, który pragnął dyskutować, analizować i rzucać wyzwania zastanemu porządkowi. To, że nocami, pod męskim pseudonimem, publikowała błyskotliwe recenzje, było nie tylko próbą podreperowania rodzinnego budżetu. To był krzyk intelektu i jedyny sposób, by jej głos został usłyszany.

Bolesne jest to, jak bardzo musiała umniejszać swoją wartość, zwłaszcza w starciach z Julianem Korzyńskim. Ich relacja to taniec pełen napięcia i ukrytych emocji. A Klarę chciałoby się po prostu wziąć za rękę i powiedzieć jej, że jej błyskotliwość jest darem, a nie ciężarem, którego trzeba się wstydzić.

Autorka z niezwykłą wrażliwością oddała balans między obowiązkiem wobec rodziny a marzeniem o samorealizacji. Jeśli szukacie lektury, która zabierze Was do Warszawy czasów Prusa i zmusi do refleksji nad tym, ile z nas - współczesnych kobiet - wciąż musi czasem „ukrywać swój intelekt”, by odnaleźć się w rzeczywistości, koniecznie sięgnijcie po tę powieść. To opowieść napisana sercem i dla serca, choćby bez posagu.

To pierwszy tom serii „Pożegnania i powroty”.

Akcja rozpoczyna się w 1878 roku w Warszawie. Rodzina Klary Zawadzkiej po śmierci ojca musi opuścić kamienicę, w której mieszkają i zamieszkać w oficynie. Otrzymują ważny list, a w ich domu pojawia się wychowanek wuja dziewczyny Aleksander Wolski. Klara wie, że w świecie zdominowanym przez mężczyzn jej intelekt musi pozostać w cieniu. By utrzymać matkę i siostry, zostaje nauczycielką na pensji i uczy tam francuskiego. Pod męskim pseudonimem pisze i publikuje recenzje literackie. Jej surowym krytykiem jest Julian Korzyński. Głosi on tezy o wyższości męskiego umysłu. Klara staje przed dylematem: czy wyjawić prawdę czy dalej pozostać w cieniu? Okazuje się wkrótce, że ich rodziny połączył pewien sekret, który po wyjawieniu wywołałby skandal.

Autorka na kartach tej książki rysuje obraz dziewiętnastowiecznej Warszawy. Nie brakuje tu opisów miasta i charakterystyki polskiej arystokracji. W książce tej znalazły miejsce postacie z „Lalki” B. Prusa - Stanisław Wokulski i Izabela Łęcka. Akcja toczy się spokojnie. Autorka zadbała, by czytelnik poznał język, zwyczaje, salonowe skandale i częste bankructwa. W czasach fabuły książki wielkość posagu była ważniejsza niż miłość.

Klara jest bohaterką wyprzedzającą swoją epokę, dla której samorealizacja i miłość były ważne. Należy do kobiet których nie sposób nie lubić. Takich, które mają swój głos. Mamy również możliwość uczestniczyć w pisaniu pamiętnika Klary.

To historia o rodzinnych tajemnicach i zobowiązaniach. To opowieść o marzeniach, dumie i walce z niesprawiedliwymi stereotypami. Pokazuje, że kobiety w tamtych czasach też miały ambicję, pragnienia i intelekt. Piękna i zapadająca w pamięci historia. Idealny i delikatny romans historyczny. Książka jest pięknie wydana. Barwione brzegi i staranna oprawa.

Przepadacie za klimatem "Lalki" Bolesława Prusa? Jeśli tak, macie okazję wrócić do XIX-wiecznej Warszawy. Wystarczy sięgnąć po "Serce bez posagu" Magdaleny Buraczewskiej-Świątek, czyli pierwszą część serii "Pożegnania i powroty".

Główna bohaterka, Klara Zawadzka, to młoda kobieta, która nie chce być tylko salonową ozdobą. Pochodzi ze zubożałej rodziny, ale jest wykształcona i błyskotliwa. Przez swoją impulsywność, ku zdumieniu towarzystwa, werbalizuje myśli, które uchodzą za kontrowersyjne. Z aprobatą spotyka się tylko wtedy, kiedy publikuje pod męskim pseudonimem artykuły w "Kurierze Warszawskim". Jak to możliwe, że te same osoby, które chwalą przenikliwość pisanych przez nią tekstów, głoszą tezy o niższości kobiecego umysłu? Bohaterka zdecydowanie wyprzedza swoją epokę i walczy o niezależność i godność. Uwierają ją konwenanse, brzydzi gra pozorów, a na domiar złego jej serce bije mocniej przy każdym spotkaniu z wyniosłym Julianem Korzyńskim, co zwiastuje kłopoty i moralne dylematy. Postaci są wykreowane na zasadzie kontrastu, dzięki czemu jako czytelnicy otrzymujemy pełne napięcia sceny i kąśliwe dialogi.

"Serce bez posagu" to połączenie interesującej fabuły osadzonej w drobiazgowo odtworzonych realiach historycznych z zachwycającym językiem. Buraczewska-Świątek potrafi czarować słowem, wzbudzać emocje i trafnie punktować ludzkie słabości. Jest to moje trzecie spotkanie z twórczością autorki i po raz kolejny się nie zawiodłam. Czekam na kolejny tom!

Klara Zawadzka urodziła się w niewłaściwej epoce. Jej błyskotliwy intelekt oraz własne zdanie nie pasują do 1878 roku, gdzie kobiety są sprowadzane do roli dekoracji salonu albo kury domowej.

W męskim świecie nie ma miejsca na kobiety kochające literaturę i potrafiące o niej dyskutować.

Chcąc utrzymać mamę i siostry, pisze odważne recenzje literackie, ukrywając się pod męskim pseudonimem K.Z. Za dnia uczy panienki z dobrych domów języka francuskiego.

W tym samym piśmie publikuje swoje wywody Julian Korzyński, bywalec salonów baronowej, głoszący wszem i wobec, że to mężczyźni są tą mądrzejszą płcią. Klara zna Juliana, wzbudza w niej mieszane uczucia, często ją denerwuje, choć nie potrafi przestać o nim myśleć. Waha się nad wyjawieniem mu, kto kryje się za pseudonimem, w pewnym sensie ucierając mu nosa.

Okazuje się, że w przeszłości ich rodziny połączył pewien sekret, który wychodząc dziś na wierzch, wywołałby skandal.

Z czym będą musieli zmierzyć się bohaterowie?

***

“Serce bez posagu” to pierwszy tom nowej serii "Pożegnania i powroty" autorki, której styl pisania szczerze uwielbiam. Magdalena zadbała, byśmy odpowiednio poznali język, zwyczaje, salonowe skandale i częste bankructwa XIX wieku. Idealny, delikatny romans historyczny z dbałością o najmniejsze detale sprawia, że czytelnik nie jest w stanie się oderwać od książki aż do ostatniej strony.

Jestem bardzo ciekawa, jak potoczą się dalsze losy bohaterów i czy Klara ułoży swoje życie. Jak rodzina odnajdzie się w Krakowie?

Realia tych czasów, gdzie wielkość posagu była ważniejsza niż miłość, bardzo mnie ostatnio ciekawią, jeśli Wy także lubicie takie tematy, oraz oczywiście klimat starej Warszawy, tak różniącej się od tej współczesnej, to ta seria idealnie się u Was sprawdzi.

Bardzo polecam i zachęcam do przeczytania!

Tymczasem ja wypatruję nadchodzącej premiery drugiego tomu!

Dajcie koniecznie znać, czy znacie już twórczość autorki, a jeśli nie, to czy macie w planach to zmienić.

Która książka jest Waszą ulubioną?!

Kraków czy Warszawa? Które miasto bardziej lubicie?Mi zdecydowanie serce szybciej bije dla Krakowa.Nie bez powodu o to pytam, gdyż bohaterka najnowszej książki od Magdaleny Buraczewskiej- Świątek stoi przed dylematem,czy pozostać w Warszawie pod czułym okiem zaborcy,czy skorzystać z szansy i wyruszyć z rodziną do Krakowa, jakże innego pod każdym względem.Ale po kolei.

"Serce bez posągu" to opowieść, której akcja rozpoczyna się jesienią 1878 w Warszawie.Autorka na przestrzeni kilku miesięcy przedstawia losy młodej panny Klary Zawadzkiej.Jest nauczycielką francuskiego na pensji dla młodych dziewcząt.Wieczorami natomiast pisze recenzje literackie dla "Kuriera Warszawskiego" pod pseudonimem K.Z.

Mieszka wraz z młodszymi siostrami, Rozalią i Stefanią oraz matką Heleną, wdową po znanym i cenionym lekarzu.Rodzina niegdyś była szanowana,uznawana i zapraszana na warszawskie salony,ale po śmierci głowy rodziny, która zostawiła w spadku długi, została zepchnięta poza nawias arystokracji.Jednak nieliczni,w tym baronowa Dobrzyńska, starają się od czasu do czasu zapraszać panie Zawadzkie na salony, gdyż baronowa organizuje wieczorki literackie,czasem nawet połączone z muzyką i tańcami.Tylko dlatego Klara zgadza się w nich uczestniczyć,by być na bieżąco w świecie literackim.Ale nie tylko.W wieczorkach tych prym wiedzie pewien młodzieniec,Julian Korzyński,krytyk literacki, lew salonowy i bawidamek w jednym.To syn właściciela sklepu z tekstyliami i szczerze powiedziawszy mało interesujący się rodzinnym biznesem.

Julian podczas tych spotkań za każdym razem chwali talent i trafne spostrzeżenia K.Z. On nie ma pojęcia, że pod tymi inicjałami kryje się Klara.Nie ma pojęcia też, że dziewczynie tej nie jest on zupełnie obojętny.

Autorka na kartach książki rysuje obraz XIX wiecznej Warszawy, cały przekrój społeczeństwa.Przedstawia też innych bohaterów, którzy czynią powieść niezwykle ciekawą z baronem Dobrzyńskim na czele.

Warto też wspomnieć , że miejsce w tej książce znalazły postacie z "Lalki" B.Prusa- Stanisław Wokulski,czy Izabela Łęcka.Jestem ciekawa,czy pojawią się w kolejnych tomach

Pewnego dnia jeden list zmienia wszystko...Pojawia się szansa na odmianę losów rodziny Zawadzkich,ale pod jednym warunkiem, mają przenieść się z Warszawy do Krakowa.Czy kobiety zdecydują się na warunki i przeprowadzkę ?Tego Wam nie zdradzę,ale zachęcam do lektury.

"Serce bez posagu" to jakże odmienna książka od pozostałych tytułów Magdaleny Buraczewskiej-Świątek.Tu nie ma tego całego uniesienia, namiętności,romantycznych listów i scen....Nawet okładka książki jest jakby bardziej stonowana i nieco spokojniejsza,bez zbędnych, przerysowanych, roślinnych ozdobników.

Jest bardziej "męska"?

Wydaje mi się, że w dużej mierze nawiązuje do "Lalki" B.Prusa poprzez swój społeczno -obyczajowy charakter.Ta powieść również ukazuje konflikty między romantycznymi ideałami,a pozytywistyczną pracą, upadek arystokracji, rozwój kapitalizmu oraz cały wachlarz społeczeństwa.

Śmiało mogę stwierdzić, że "Serce bez posagu" zahacza o pozytywizm Klara jako główna bohaterka,ukazuje idealizm jednostki w zderzeniu z zepsutą klasą wyższych sfer i jej pozoranctwem .

Autorka przedstawia dokładną charakterystykę polskiej arystokracji drugiej połowy XIX wieku.Wysnuwa trafne wnioski dotyczące problemów społecznych ówczesnej Warszawy pod zaborcą rosyjskim.To dokładny pejzaż epoki handlu i kapitalizmu.W książce nie brakuje pięknych opisów Warszawy, które magicznie mnie tam przeniosły.

Z ogromną przyjemnością wybrałabym się też do Krakowa.Mam nadzieję,że pisarka w kolejnych tomach zafunduje mi taką podróż.