Teatr złamanych serc

Jeśli myślisz, że to kolejna ckliwa obyczajówka ze smutnym początkiem i happy endem, muszę Cię rozczarować – tak nie jest. „Teatr złamanych serc” to historia, która zaczyna się twardo i nie robi Ci prezentów, ale potrafi rozbić serce i potem je skleić w zupełnie nowy sposób. Przed Wami recenzja mojego patronatu, która swoją opowieścią skradła moje serce, i jestem przekonana, że skradnie również Wasze. Uwaga, zawiera spojlery, więc jeśli nie chcecie znać szczegółów fabuły, lepiej wstrzymajcie się z lekturą.

Melania Ashworth jest kobietą, która kiedyś błyszczała. Niegdyś gwiazda londyńskiej sceny, występowała tam, gdzie wszyscy chcieli jej słuchać i podziwiać. A potem wydarzył się skandal, coś, co nie tylko przekreśliło jej karierę, ale i grunt pod nogami. Z hukiem, który odgrodził ją od świata muzyki oraz własnej tożsamości. I nagle Melania nie jest już śpiewaczką, tylko cieniem samej siebie. Los sprowadza ją do Grimthorne House, surowego sierocińca w Yorkshire. Takiego miejsca, gdzie nikt nie pyta, kim byłeś wcześniej. Gdzie muzyka jest zakazana nie dlatego, że ludzie jej nie lubią, tylko dlatego, że dyrektor Cornelius Grimsby uważa ją za zbędny luksus. Grimsby to typ człowieka, który wierzy w rygor i milczenie. Facet, który myśli, że dyscyplina leczy duszę. A jedno słowo za dużo to już grzech. Melania ma milczeć. Ma ukrywać swoje zdolności. Ma być niewidoczna. W trakcie czytania książka przypomniała mi film, który dawno temu oglądałam. Prawdziwa historia rodziny Von Trapp, na której oparty jest film „Dźwięki muzyki”. Tutaj macie coś podobnego, tyle tylko, że krzywdę dziecku wyrządzili dorośli.

Wracając od naszej historii to pewnej nocy Melania słyszy zakazany śpiew. To nie jest przypadkowy dźwięk, to głos jednego z chłopców. Nieidealny, nieprofesjonalny, ale prawdziwy. To, co w nim jest, zapala w Melanii coś, co myślała że dawno zabiła: nadzieję. I w tym momencie akcja nabiera tempa, które sprawia, że książki już się nie odkłada na bok. Melania dostaje tydzień, by zrobić coś, co większość uznałaby za niemożliwe: uformować chór z czterdziestu trzech dzieci, które do tej pory znały jedynie zakaz ciszy. Chór, który ma pokazać, że muzyka i nadzieja potrafią wyrosnąć nawet w najciemniejszym miejscu.

To nie jest grupa „słodkich sierotek”, które tylko czekają, aż ktoś je uratuje. Autorka pokazuje czterdziestu trzech młodych chłopców jako dzieciaki poranione przez życie, ale w różny sposób. Jeden jest zamknięty w sobie do granic milczenia. Inny reaguje agresją, bo to jedyny język, jaki zna. Ktoś trzeci udaje obojętnego, żeby nie pokazać, że tak naprawdę najbardziej boli go odrzucenie. Każdy z nich ma swoją historię. Porzucenie. Biedę. Stratę rodziców. Czasem coś jeszcze gorszego, o czym nie mówi się wprost, ale co czuć między wierszami. Obraz młodych bohaterów jest więc surowy, ale nie beznadziejny. To dzieci, które zbyt wcześnie musiały dorosnąć. Które nauczyły się nie ufać. Ale też takie, które, kiedy dostaną szansę, potrafią zaskoczyć siłą, lojalnością i odwagą większą niż niejeden dorosły. I chyba dlatego ta historia działa. Bo nie chodzi tylko o chór. Chodzi o odzyskiwanie głosu. A dla tych chłopców to znaczy odzyskiwanie siebie.

Grimthorne House nie jest miejscem, które leczy. To miejsce, które uczy przetrwania. Dyrektor Cornelius Grimsby wychowuje ich w ciszy i dyscyplinie. Emocje są traktowane jak słabość. Marzenia jak zbędny luksus. I tutaj wchodzą relację. Nie tylko między Melanią a chłopcami, ale między nią a … tego nie zdradzę. :p Muzyka w „Teatrze złamanych serc” jest tym, co ludzie próbują odzyskać: głosem, który pozwala usłyszeć siebie i innych. To ona prowadzi bohaterów z miejsca, gdzie siedzieli w milczeniu, do przestrzeni, gdzie zaczynają mówić pełnym głosem. Zwróciłam uwagę na, to jak mocno wybrzmiewa temat dziecięcej traumy i tego jak system potrafi tłumić indywidualność. Grimthorne House staje się symbolem świata, który nie ma cierpliwości do wrażliwości. A chłopcy są dowodem na to, że nawet w takich warunkach coś może przetrwać. To opowieść o tym jak trudno jest zaufać po tym jak zostałeś zraniony. O tym jak skomplikowane są relację z ludźmi, którzy chcą pomóc, i jak ciężko uwierzyć, że miłość i nadzieja mogą wrócić tam, gdzie wydawało się, że już ich nie ma. Ta książka boli, bo zmusza czytelnika spojrzeć na własne straty, i to, co w życiu naprawdę jest warte wysiłku., i to podkreśla coś ważnego: to nie jest lekka lektura na jeden wieczór. To książka, która zostaje z Tobą na dłużej.

Kiedy ostatnio płakałaś, czytając książkę? 
… płaczę często, ale przy tej historii to nie był zwykłe łzy. To były łzy poruszenia, wzruszenia rozlewającego się po sercu, jakby ktoś jednocześnie je rozdarł i posklejał na nowo. Łzy radości mieszały się ze łzami smutku.

To opowieść przesiąknięta sztuką, przede wszystkim muzyką. Historia subtelna jak cichy nokturn, a zarazem dramatyczna jak IV symfonia Czajkowskiego, jak spektakl… Mówi się, że życie to nie teatr… ale czy na pewno? Każdy gest, każde wypowiedziane słowo, każdy szept i każda cisza są przecież formą ekspresji. „Może właśnie dlatego sztuka jest tak ważna – bo pozwala nam wyrazić tę niemożliwą złożoność bycia człowiekiem”.

Ta historia brzmi jak jeden z moich ukochanych filmów -„Pan od muzyki”. Za każdym razem, gdy go oglądam, moje serce drży tak samo mocno, bo nic nie porusza bardziej niż miłość okazana dzieciom. Zwłaszcza tym, których świat zbyt szybko odsunął na margines. Tym z poranionymi duszami i spojrzeniami, w których dawno zgasło światło.

Ta książka przypomina, że każde dziecko, każdy człowiek, nosi w sobie piękno. Czasem objawia się śpiewem, czasem wycofaniem, czasem odwagą, innym razem ciszą. Trzeba tylko dać mu przestrzeń, by mogło wybrzmieć.

Autorka nadała tej historii własny rytm. Wzbogaciła ją o nowe wątki, o niuanse, które sprawiły, że przeżywałam wszystko bardzo mocno. Jej styl jest delikatny, poetycki, a jednocześnie przejmująco szczery. Czytałam tę powieść jakbym patrzyła na obraz… między słowami pulsowały kolory, dźwięki, kształty, emocje. Miałam wrażenie jakbym czuła emocje autorki, kiedy tworzyła tę historię, jakbym przeniosła się do sierocińca Grimthorne House w Yorkshire.

To historia o dniach, gdy wszystko traci sens i o płomyku nadziei, który tli się mimo wszystko i ponad wszytko w prawie każdym sercu... prawie każdym....

Przepiękna, rozdzierająca, a jednocześnie kojąca opowieść o sile, o miłości do muzyki, o sztuce, która ratuje. O tym, że życie potrafi złamać… ale nie wolno przestać słuchać melodii, która gra w naszej duszy.

Dom dziecka, a w nim rygor, kary i brak jakichkolwiek uczuć względem podopiecznych. Czy w takich warunkach można wykrzesać z tych zastraszonych dzieci jeszcze jakąś dobrą iskierkę? I czy w zimnych i wilgotnych murach posępnego budynku może zrodzić się jakieś większe uczucie?

Magdalena Buraczewska-Świątek zabiera swoich czytelników na chwilę do Londynu, a potem do Grimthorne House w Yorkshire. To głównie tam rozgrywa się cała akcja. A co tutaj się dzieje? Jak na tak ponure, czy przerażające miejsce, to sporo. Dom dziecka nikomu nawet dziś nie kojarzy się za wesoło. To nie jest miejsce, do którego ktokolwiek chce trafić. Ale takie czy inne powody zmuszają do pobytu w takich miejscach. Nasza główna bohaterka - Melania Ashworth też po trosze została zmuszona do pracy w tym miejscu. Zmusiła ją do tego sytuacja. Nie był to szczyt marzeń Melanii, ale chciała dać z siebie wszystko. Niemniej, w tym domu dziecka obowiązywały sztywne reguły, które nie podobały się naszej bohaterce, ale chcąc utrzymać pracę starała się do nich stosować, choć i tak je trochę naginała. Bo chciała zdobyć zaufanie swoich podopiecznych. Kiedy sam dyrektor tej placówki wkopał się z zajęciami muzycznymi, wtedy Melania w końcu mogła się wykazać. Założyła chór chłopięcy - choć początki były opłakane. A kiedy wzięli udział w pewnym prestiżowym konkursie, to była dla nich ogromna szansa na polepszenie swoich warunków, ale i na dodanie skrzydeł tym dzieciom. Tylko czy wszystko tutaj pójdzie jak z płatka? Jak pójdzie dzieciom na konkursie? Czy Melania znajdzie jakiegoś dobrego duszka w tej placówce czy tylko same źle spoglądające na nią i oceniające ją osoby??? Jakie jeszcze życie przyniesie tutaj rozterki i problemy dnia codziennego?

Ta książka jest cudowna. Od pierwszej do ostatniej strony. Może niektórzy z Was stwierdzą, że autorka wrzuciła tutaj sporo szczegółowych opisów miejsc, sytuacji, czy nawet osób. Ale mnie one zachwyciły! Dzięki takiej szczegółowości dosłownie czułam się, jakbym była dokładnie tam, gdzie akurat działa się ta historia. Jakbym wszystko dokładnie widziała swoimi oczyma. Te rozterki Melanii związane z jej trudną sytuacją, ze stratą rodziców. Cudownie mi się czytało, jak wspominała różne sytuacje czy powiedzonka swoich rodziców. Lekko ona nie miała od początku swojej kariery. I choć najpierw może trochę złapała wiatru w żagle, to szybko została sprowadzona na ziemię i to bardzo brutalnie. A sytuacja w jakiej się znalazła, w tamtych czasach niestety nie pomagała w tym, aby znalazła dobrze płatną pracę, więc spróbowała swoich sił właśnie w Grimthorn House. Tutaj odkrywała blaski i cienie tej palcówki. I choć głównie były to cienie, to dzieci będące w tej placówce były dla Melanii tym promyczkiem. To dla nich postanowiła zawalczyć. A walczyła o NICH. W tym domu dziecka dwaj panowie: Sebastian i Julian, starali się ją wspierać i dobrze traktowali też chłopców. I może każdy robił to w innym celu, każdy z nich walczył też o coś innego, to jedno ich łączyło - Melania. Czy w tych zimnych murach mogłaby rozkwitnąć miłość? Albo chociaż zauroczenie? Czy coś dobrego tutaj się wydarzy, co mogłoby zmienić życie wszystkich podopiecznych? Bo obecny dyrektor to jednak bardzo słabo zajmuje się chłopcami, woli myśleć o swoim dobrobycie. Dodatkowo mamy tutaj okazję podejrzeć, jak dorośli i dzieci mierzą się ze stratą bliskich. W końcu każdy z nas kiedyś kogoś stracił i na każdym etapie naszego życia z takimi stratami radzimy sobie inaczej. Ostatnie strony zamazywały mi się podczas czytania, bo tak płakałam. Ja po prostu szybko się wzruszam, a to co tutaj autorka naszykowała na koniec to były najpierw łzy szczęścia, a potem łzy smutku, bólu, tęsknoty i rozpaczy. Dziękuję za tę historię. Jakże prawdziwą, jakże szczegółową i zaskakującą jednocześnie. Takie historie zostają w moim sercu na dłużej.

Już od pierwszych stron czułam, że trafiłam na coś wyjątkowego. Atmosfera Grimthorne House – mrocznego sierocińca w Yorkshire, gdzie muzyka jest zakazana jest tak gęsta i ponura, że niemal fizycznie czułam ciążącą na bohaterach ciszę. To opowieść, która od razu chwyciła mnie za serce i nie mogłam jej odłożyć dopóki nie poznałam ostatniej strony.

Historia Melanii Ashworth, byłej gwiazdy londyńskiej sceny zmuszonej ukrywać się po skandalu to przede wszystkim opowieść o odrodzeniu i sile sztuki. Gdy niespodziewany zbieg okoliczności zmusza ją do podjęcia niemal niemożliwego wyzwania – stworzenia chóru z czterdziestu trzech zranionych chłopców w zaledwie tydzień fabuła nabiera tempa, pełnego napięcia i wzruszeń. To piękna metafora tego, jak światło i piękno mogą przebić się nawet przez najgęstszy mrok.

Melania to postać, do której od razu się lgnie. Jej wewnętrzna siła, ukryta pod warstwą traumy i strachu, budzi ogromną empatię. Jej przemiana jest sercem tej książki. Chłopcy z sierocińca nie są tłem. Każdy z nich nosi w sobie historię, a widok, jak pod wpływem muzyki (a przede wszystkim cierpliwości Melanii) zaczynają ponownie ufać, jest niezwykle poruszający. Dyrektor Cornelius Grimsby to antagonista, którego można naprawdę znienawidzić, co tylko potęguje emocje. Doktor Julian Whitmore dodaje warstwy napięcia. Jego rola jako osoby znającej mroczne sekrety Melanii sprawiła, że cały czas czułam niepokój o kruche szczęście, które bohaterka próbowała zbudować.

Styl Magdaleny Buraczewskiej-Świątek jest piękny i przystępny jednocześnie. Autorka pisze z wielką wrażliwością, a jej opisy są plastyczne, ale nie przytłaczają. Książkę czyta się niezwykle płynnie. Akcja nie zwalnia, a momentami ma się wręcz wrażenie, że słyszy się ten zakazany śpiew rozbrzmiewający między wierszami.

💞 Dla kogo jest ta książka?

Ta powieść będzie idealna dla Ciebie, jeśli:

📍Uwielbiasz historie o drugich szansach, sile wspólnoty i uzdrawiającej mocy sztuki.

📍 Szukasz głęboko emocjonalnej lektury, która wywoła u Ciebie zarówno łzy smutku, jak i łzy wzruszenia.

📍 Cenisz sobie piękny, literacki język połączony z wciągającą fabułą.

📍 Pamiętasz film "Pan od muzyki" – w zapowiedziach książki znajdziesz bezpośrednie do niego odniesienie.

"Teatr złamanych serc" to poruszająca i pięknie napisana opowieść, która zostaje w czytelniku na długo. To hołd złożony nadziei, muzyce i niezniszczalnej sile ludzkiego ducha.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Lubicie oglądać występy chóru? Ja bardzo! Jak tylko mam okazję, zawsze wybieram się na koncert. U mnie w parafii działa prężnie chór mieszany, który umila swoim śpiewem różnorakie uroczystości.

Takie wystąpienie to prawdziwa uczta dla duszy. Jednakowoż zdaję sobie sprawę, ile w taki jeden występ trzeba włożyć pracy i wysiłku, ileż to żmudnych godzin przygotowań i prób, nie tylko pod względem wokalnym, ale też współpracy między śpiewakami i z dyrygentem, odpowiednią muzyką, nagłośnieniem, na strojach kończąc.

TO było po prostu PIĘKNE! Tak się składa, że przeczytałam już wszystkie książki Magdaleny Buraczewskiej-Swiątek jakie do tej pory ukazały się na rynku wydawniczym. Uważałam, że jej " Lustrzane wzgórze" nie ma sobie równych, że to moim zdaniem najpiękniejsza i najbardziej wzruszająca historia. Byłam w błędzie! Oto jej godny następca- "Teatr złamanych serc".

Magdalena Buraczewska - Świątek to pisarka, która potrafi porwać serca, która dobrze wie, kiedy na twarzy czytelnika pojawi się delikatny uśmiech, a kiedy szarpnie w gardle, przywołując potok łez. Jej lektura pochłonęła mnie na maksa. Nie mogłam się od niej oderwać. Zresztą nawet nie chciałam. To książka o miejscu o "bardzo specyficznej atmosferze." Do obskurnego i ponurego sierocińca Grimthorne House, mieszczącego się w Anglii, trafa Melania Ashworth. Młoda, utalentowana, ambitna i dobrze zapowiadająca się gwiazda teatralnej sceny. Z powodu oszczerstw i plotek, w atmosferze skandalu, zmuszona jest opuścić XIX wieczny Londyn i znajduje pracę w miejscu pełnym strachu i rygoru. Ów sierociniec to tak naprawdę teatr złamanych dusz, miejsce, w którym każdy odgrywa jakąś rolę, opowiada swoją historię, pełną bólu, rozpaczy, strachu, smutku, tęsknoty za czymś co utracone i nigdy nie wróci.

Melania początkowo nie potrafi odnaleźć się w tym mrocznym otoczeniu. Nie od razu też łapie kontakt z chłopakami, którym przyszło się jej opiekować. To sieroty, które według bezdusznego i despotycznego dyrektora są nic nie warte. Za to potrzebują surowej dyscypliny i twardej ręki.

"... w miejscu, które miało być ich schronieniem, spotykało je jeszcze więcej okrucieństwa. Nie mogła pozwolić na to, by ich ostatnia iskierka nadziei została zadeptana przez człowieka, który uważał się za sługę Bożego. Nie mogła patrzeć, jak te małe dusze kurczą się ze strachu za każdym razem, gdy słyszą kroki dorosłego na korytarzu.To było przeciwko wszystkiemu, w co wierzyła, czego nauczył ją ojciec, przeczyło zwykłej ludzkiej przyzwoitości. Jeśli ona nie stanie w ich obronie, kto to zrobi? " I ona, córka nieżyjącego pastora, postanawia dotrzeć do chłopców w inny sposób. Poprzez muzykę i śpiew. Pewnego dnia niespodziewana inspekcja daje jej szansę, by w tydzień stworzyć chór, który ma oczarować cały Londyn. Po drodze będą miały zdarzenia, które będą trudne do przeskoczenia i tak naprawdę świadczyły o porażce. Jednak w tym pozbawionym serca miejscu znajdą się sprzymierzeńcy.

Melania odkrywa w tych chłopcach talent do śpiewu. Każdy ich głos był "jak dotyk anioła, pełen niewinności i bólu zarazem."

Ta książka pomimo smutku w niej zawartego, ma w sobie tę iskierkę nadziei i radości, że Bóg o tych sierotach nie zapomniał. Że wszystko dzieje się po coś, bo zsyła kogoś, kto ma w sobie na tyle siły i odwagi, by zmienić los tych wychowanków.

Przyznaję, że dawno mnie lektura tak nie rozłożyła emocjonalnie. Były momenty, że łzy leciały mi ciurkiem. Wątek z Jamesem rozwalił mnie totalnie! Zarówno w chwili jak wypatrywał listonosza, następnie po koncercie, aż wtedy, kiedy śpiewał w ruinach kościoła. Nawet teraz, gdy to piszę, mam w oczach łzy. Aż chciałoby się podejść do tych bohaterów i mocno przytulić, bowiem ich ból, tęsknota, rozterki i wątpliwości są takie ludzkie i naturalne.

Gdyby ktoś zapytał się mnie jaką książkę chciałabym ujrzeć na dużym ekranie, bez wahania odpowiedziałabym, że "Teatr złamanych serc".

Nie da się ukryć, że ta historia złamała mi serce ponownie, jak w przypadku filmów "Pana od muzyki", czy "Króla rozrywki". Idealnie nadaje się na scenariusz musicalu. Ma w sobie potencjał i wszystkie te cechy. Głęboko porusza poprzez muzykę i swój dramatyzm. Bohaterowie potrafią przekazać swoje silne emocje.

Właśnie za to uwielbiam twórczość tej autorki. Za to, że swoim piórem potrafi złamać mi serce, że potrafi zauroczyć, oczarować, wlać otuchy i nadziei. Tak jak ona operuje tutaj słowem jest niesamowite, namacalne i pełne uroku. Tę historię przeżywa się razem z bohaterami, to co zgotował im los. Cała kipi od ogromu emocji. Ktoś stwierdzi, takie smuty to nie dla mnie. Nie zgodzę się. Tę książkę powinien przeczytać każdy nauczyciel, wychowawca, pedagog, osoba pełniąca rolę rodziny zastępczej oraz osoby duchowne.

To całkiem inna niż do tej pory odsłona tej pisarki. Ta powieść jest bardziej dojrzała, poważna, emocje są wyraźniejsze i trudniejsze, a relacje między bohaterami bardziej pogłębione.

"Teatr złamanych serc" to przepiękna opowieść o sile muzyki, odwadze, o prawdziwych kolejach życia i naturalnych emocjach. I choć jest to historia pełna smutku, to ten smutek jest tak wspaniale przetkany iskrą radości i nadziei, a także miłości, że po skończeniu książki czytelnik nie czuje się przygnębiony. Polecam Waszej uwadze. Dla mnie majstersztyk 10/10