Sonata miłości. Saga Różany Jar. Tom 2 (barwione brzegi)

Lubicie sięgać po sagi? Jeśli tak, to mam dla Was idealną.

Nie tak dużo jest książek, dzięki którym jestem w stanie całkowicie odciąć się od rzeczywistości, w trakcie lektury odizolować się na maksa od wszelkiego rodzaju bodźców. Pod tym względem Magdalena Buraczewska- Świątek nigdy mnie nie zawodzi. Dla mnie jej książki są lekiem na całe zło tego świata. Można by rzec, że je po prostu pochłaniam!

"Sonata miłości" to niezwykle angażująca emocjonalnie opowieść o utraconej wyidealizowanej miłości, nieustających próbach odzyskania radości z życia i dźwiganiu bolesnego ciężaru podejmowanych decyzji. To opowieść o mieszkańcach Różanego Jaru, którzy wciąż tęsknią za wolnością, nie tracąc przy tym nadziei, że uda im się wyrwać z rąk zaborcy. To również opowieść o kobiecie rozdartej między dwoma światami, gdzie serce walczy z rozumem, która jest pełna niepokoju, lęku i strachu. Także o szukaniu, jeśli nie szczęścia, to chociaż jego namiastki. Ubarwiaja tę powieść sielankowe opisy natury i wiejskich krajobrazów oraz dźwięki muzyki klasycznej, wyczarowywanej z fortepianu przez Aleksandrę Orłową.

"Każde dotknięcie fortepianu było jak balansowanie na krawędzi - między tęsknotą a nadzieją, między przeszłością a przyszłością. Czuła się jak Anna Karenina stojąca na stacji kolejowej, rozdarta między dwoma światami. Ale w przeciwieństwie do bohaterki Tolstoja, nie chciała poddać się rozpaczy. Wierzyła, że jej historia może mieć szczęśliwe zakończenie. I tak grała, wybierając starannie każdą melodię, unikając tych, które zbyt mocno splatały się ze wspomnieniami o Stefanie. Bo muzyka miała być jej siłą, jej tarczą przed samotnością, a nie źródłem bólu. Miała być mostem prowadzącym ku przyszłości, a nie łańcuchem przykuwającym do przeszłości. "

Znalazłam tutaj nieprzesadzone dialogi, wciągającą fabułę i sceny chwytające za moje serce." Sonata miłości "to niezwykle poruszająca powieść, która zgrabnie łączy w sobie liczne emocje, obyczajowość z historią w tle oraz głębokie refleksje. Urzeka delikatnością, wytwornością i pasją do muzyki, której dźwięki są słyszalne niemal z każdej strony. Ten tom stanowi bardziej melancholijny ton tej sagi. Muzyczna pasja Aleksandry znakomicie współgra ze smutkami i troskami obecnymi we dworze. Każdy dźwięk jest wypełniony tęsknotą za Stefanem, który zniknął.

"Sonata miłości" to piękna, wielowarstwowa emocjonalnie historia o życiu mieszkańców w okresie, gdy Polska była pod zaborem rosyjskim. Mimo to, atmosfera utrzymana jest w delikatnym tonie i stylu tak bardzo charakterystycznym dla Magdy, co sprawia, że lektura staje się niezapomniana. Oczywiście Magdalena niewątpliwie wie, jak umiejętnie wzbudzić ciekawość i podsycić w czytelniku apetyt na dalszą lekturę,bowiem zakończenie tomu jest zaskakujące i aż prosi się o wydanie okrzyku:"Magda, jak możesz, nie teraz!" Cóż, pozostaje czekać na finałowy tom i polecić tę sagę wszystkim miłośnikom pięknych opowieści, które poruszają serce i na długo pozostają w pamięci.

Kocham tę książkę. Przeczuwałam, że "Sonata miłości" będzie spójną kontynuacją "Melodii wolności", spodziewałam się, że będą emocje, wiedziałam, że warstwa językowa i literackie piękno będą wyczuwalne na każdej stronie, byłam pewna, że kolejny raz muzyka, mimo iż obecna na kartach powieści, będzie słyszalna w moich uszach. Ale nie spodziewałam się, że dostanę tu całą serię plot twistów, a mój ogląd na niektóre postaci drastycznie się zmieni. To, co zrobiła autorka w tej części przeszło moje najśmielsze wyobrażenie. Jestem zachwycona, oczarowana i pozostawiona z takim zakończeniem, że po zamknięciu książki, nie wiedziałam co ze sobą zrobić.

W roku 1906, w zniewolonym Królestwie Polskim, Różany Jar nie jest już tylko sielskim dworkiem. To tutaj Aleksandra — córka rosyjskiego pułkownika i polskiej szlachcianki zaczyna odkrywać, że jej ukochane miejsce jest poletkiem dla kłamstw, intryg i zdrad. Po zniknięciu Stefana okazuje się, że Adam, przyjaciel dziewczyny został sprzymierzeńcem caratu. Żeby tego było mało, do Ostrówka przybywa Igor Wołkow — dawny adorator Aleksandry, mężczyzna, którego ta odrzuciła, a który jeszcze niedawno groził jej zemstą. Tymczasem teraz oferuje on jej wsparcie i dostęp do świata rosyjskich elit. Co więcej, w Różanym Jarze pojawia się Kazimierz, mężczyzna podający się za brata Stefana.

W tej części Aleksandra z nieco zagubionej, ale buntowniczej dziewczyny, staje się kobietą, która podejmuje świadome działania, mądrze dąży do odkrycia prawdy, a przy tym nie brakuje z jej strony ryzykownych działań. Ona wie, że jeden zły ruch, jedna nieodpowiednia decyzja, a straci wszystko, co jest jej bliskie.

Cieszę się, że autorka wprowadziła postać Kazimierza, który, wierzcie mi, mocno namiesza. Ale jeszcze bardziej cieszy mnie, że zostało tu o sto osiemdziesiąt stopni odwrócone to, do czego przywykłam w pierwszym tomie i czego byłam wręcz pewna, że pozostanie niezmienne. Bo tego, jaki numer wywinie Adam Wroński i że zapałam sympatią do Igora Wołkowa, a Stefan Korzeniowski zacznie jawić się w moich oczach jako tchórz, nie spodziewałabym się nigdy w życiu.

"Sonata miłości" oprócz tego, że dostarcza mnóstwa przeróżnych emocji, odbiera czytelnikowi to, do czego zdążył się przyzwyczaić i co było dla niego bezpieczną przystanią, to też wielokrotnie rani jak różane kolce — delikatnie, ale znacząco. Jestem przeogromnie ciekawa, kto w kolejnej części wbije kolec w moje czytelnicze serce.

I napiszę coś, co już wielokrotnie pisałam w kontekście tej książki: rzadko kiedy zdarza się, żeby druga część była lepsza od pierwszej, a Magdalenie Buraczewskiej-Świątek to się udało i tym samym przeszła samą siebie.

Jeśli lubicie powieści historyczne, intrygi, wielkie miłości, zawiedzione uczucia, a przy tym piękny język, muzykę i wciągające sagi, to "Sonata miłości" (oraz jej poprzedniczka) spełni Wasze oczekiwania, a nawet da jeszcze więcej.

„Sonata miłości” to opowieść, która zaczyna się od pierwszego drgnienia duszy. To powieść, którą nie tylko się czyta, ale której się słucha – między wersami, między pauzami – niczym utworu rozpisanego na emocje, pragnienia i niedopowiedziane tęsknoty. Magdalena Buraczewska-Świątek po raz kolejny komponuje historię, która gra na wszystkich strunach serca, prowadząc nas przez świat niczym przez partyturę pełną zmiennych tonacji i dramatycznych zwrotów akcji.

Rok 1906. Królestwo Polskie drży pod carskim butem, a w cieniu wielkiej historii rozgrywa się kameralna, lecz nie mniej poruszająca symfonia miłości, zdrady i lojalności. Różany Jar – miejsce, które dla Aleksandry miało być domem, okazuje się sceną pełną maskarad, intryg i rozczarowań. A jednak, to właśnie tutaj – między duszącym zapachem róż a szelestem carskich dokumentów – rozbrzmiewa tytułowa sonata.

Aleksandra Orłowa, kobieta rozdarta między sercem a powinnością, nie jest tylko bohaterką tej historii. Ona jest muzyką. Każdy jej wybór, każdy bunt i każda chwila zawahania wybrzmiewa niczym fraza z sonaty: raz łagodna jak adagio, raz napięta jak dramatyczne allegro. Po zniknięciu Stefana – jej ukochanego i pianisty, który poruszał jej duszę niczym klawisze fortepianu, Aleksandra staje wobec partii życia, którą musi wykonać bez przygotowania. A każdy fałsz w tej grze może kosztować nie tylko ją samą, ale i tych, których próbuje ocalić.

Autorka snuje tę historię z wyczuciem godnym dojrzałego kompozytora – każdy wątek to osobna linia melodyczna, która z czasem splata się w bogatą harmonię. Adam – przyjaciel, który znika, by potem powrócić w nowej, niezrozumiałej tonacji. Igor Wołkow – niczym motyw przewodni z przeszłości, który powraca, uwodzicielski i niepokojąco dobrze dopasowany do rytmu petersburskich salonów. Kazimierz – dysonans, który wdziera się w strukturę utworu, z pozoru niepasujący, a jednak konieczny, by całość nabrała dramatycznej głębi.

W tle tej osobistej sonaty nie milknie echo większej historii – Polski rozpiętej między podległością a wolnością, między nadzieją a konspiracją. Każda scena, każda rozmowa, każdy bal i każde milczenie nosi w sobie napięcie tych czasów – jak napięcie między dwiema nutami, które za chwilę mogą wybuchnąć w dramatycznym fortissimo albo zgasnąć w szeptanym diminuendo.

Buraczewska-Świątek nie prowadzi narracji – ona nią dyryguje. Jej słowa mają rytm, frazę i tempo. Opisy pejzaży, spojrzeń, wspomnień – są jak pasaże fortepianowe: czasem ciche i łagodzące, czasem tnące jak nieoczekiwany akord w molowej tonacji. A jednak najgłośniej brzmi w tej powieści to, czego nie można powiedzieć – zawahanie w geście, drżenie dłoni, nuta lęku przed prawdą… Jakby najważniejsze emocje wybrzmiewały między słowami.

„Sonata miłości” to historia, który nie daje łatwego finału. To nie klasyczna kompozycja, w której wszystko znajduje swoje miejsce i rozbrzmiewa czysto. To raczej romantyczna improwizacja o tamtych czasach – pełnych zgrzytów, błędów, prób, ale też momentów olśnienia, gdy muzyka i życie stają się w tej historii jednym. To historia o miłości, która jak każda prawdziwa melodia - potrzebuje ciszy, by naprawdę wybrzmieć.

Gdy zamkniecie tę książkę, nie zostaniecie z pustką. Zostaniecie z echem. Echem kroczącej po marmurowych schodach Aleksandry. Echem dźwięków fortepianu, który zamilkł, ale nadal brzmi w sercu. Echem pytania, które powraca jak refren: czy można kochać wiernie, nie zdradzając samego siebie?

Z całego serca gratuluję Autorce @[Adres usunięty]zpanie wspaniałej kontynuacji 💖.

Dziękuję za zaufanie i możliwość patronowania tej wspaniałej książce wydawnictwu @wydawnictworeplika (współpraca reklamowa) 🩷.