Ostatnia gejsza z Gion (barwione brzegi)

" Ostatnia Gejsza z Gion" jest o sztuce, w tym o fotografii. Jej główna bohaterka, Hana, jako sześcioletnia dziewczynka zostaje sprzedana za długi ojca do domu gejsz. Matka z rozpaczy popełnia samobójstwo... Dług jest na tyle ogromny i jedynie bogaty i wpływowy patron jest go w stanie spłacić. Przez kolejne 14 lat, jako Yukiko, uczy się swojej profesji, między innymi rytuału parzenia herbaty, tańca, gry na instrumentach, śpiewu oraz zabawiania gości na różnych spotkaniach, w tym dyplomatycznych. Yukiko to kobieta bardzo inteligentna, wykształcona, władająca kilkoma językami, dlatego też często uczestniczyła w spotkaniach z biznesmenami jako tłumaczka.

Na jednym z takich spotkań poznaje Thomasa Bennetta-brytyjskiego tłumacza i fotografa amatora, który w atmosferze miłosnego skandalu uciekł do Japonii. Przyznam, że z góry założyłam, że ów mężczyzna to bawidamek i nie polubiłam go już na samym początku. Byłam przekonana, że przybył do Japonii wdać się w kolejny romans. Ale on mnie zaskoczył! Totalnie mnie zaskoczył! Poza swoją pracą, zwiedza dzielnice Kioto, spaceruje i fotografuje potajemnie gejsze z Gion. Jest nimi zafascynowany, a Hana skradła jego i serce i duszę. Hana broni się przed tym uczuciem, bo wie, że gejsze dopóki mieszkają w Okiya-domu gejsz, nie mają prawa wiązać się z mężczyznami ani wychodzić za mąż. Muszą podlegać surowej dyscyplinie. Żyją w "złotych klatkach." Jednak ciekawość mężczyzny i siła uczucia prowadzi do tego, że Yukiko złamie reguły i zapłaci za swoją słabość wysoką cenę. Thomas, mimo moich wątpliwości, próbował stanąć na wysokości zadania. Walczył o Hane, ale ona konsekwentnie go odrzucała. Byłam pewna, że szybko o niej zapomni,że pocieszy się w ramionach innej, ale on.... No cóż, tego Wam nie zdradzę, lecz zachęcę do lektury.

Okropnie bałam się czytania tej książki, bo wiedza na temat gejsz w Polsce jest chyba mało powszechna i zazwyczaj kojarzy się z jednym - z prostytucją.

Przyznaję, że ja też wierzyłam w ten stereotyp. Ale dzięki Autorce udało mi się ten mit obalić. Jak ona to pięknie przedstawiła na kartach tej powieści, jak ładnie wytłumaczyła. Jak wyśmienicie przybliżyła całą kulturę Japonii. Jestem wprost oczarowana!

Magdalena Buraczewska - Świątek bardzo plastycznie nakreślila obraz tego kraju, dzielnicy Gion oraz ich mieszkańców i samych gejsz. Jej styl wprost uwielbiam. Jest subtelny, melancholijny i bardzo obrazowy. Pozwala absolutnie czytelnikowi odpłynąć. I właśnie tu to się stało! Czułam ziemistą i świeżą woń deszczu w Kioto, aromat kadzideł i olejków eterycznych,słodki zapach kwitnących wiśni oraz duszący chryzantem, a także smak herbaty i sake tak nabożnie przygotowywanej przez Yukiko.

Magdalena Buraczewska - Świątek pisze głównie dla kobiet i o kobietach. Bohaterki w jej książkach to zazwyczaj postacie kruche lecz silne, ponieważ są zdeterminowane i potrafią walczyć o swoje przekonania z przeciwnościami i uprzedzeniami, które mają marzenia i potrafią się zbuntować. To wojowniczki w każdym calu.

W twórczości tej Autorki kocham również to, że umiejętnie przedstawia kulturę, obyczajowość danego regionu, że pokazuje jego tradycje, wiarę oraz relacje społeczne. Dzięki niej mogę odbywać wspaniałe literackie podróże bez wychodzenia z domu. Polecam Waszej uwadze.

" [...] Prawdziwej wolności nie ma nigdzie... Wszyscy jesteśmy więźniami czegoś: konwenansów, oczekiwań, własnych potrzeb czy pragnień... [...]"

Jestem świeżo po lekturze najnowszej powieści Magdaleny Buraczewskiej-Świątek pod tytułem "Ostatnia gejsza z Gion" i szczerze wam powiem, że nie umiem się pozbierać. Ta książka jest piękna i jednocześnie tragicznie smutna. Coś jak "Romeo i Julia". Autorka pokazuje świat nam zupełnie obcy, a mianowicie starą tradycyjną Japonię z XIX wieku. Poznajemy świat gejszy od samego środka. A wszystko to, za sprawą dwudziestoletniej Hany, a właściwiej gejszy o imieniu Yukiko. Ta młoda i bardzo inteligentna kobieta, gdy miała zaledwie sześć lat, została sprzedana przez własną matkę do pewnego domu dla gejsz. Dlaczego to zrobiła? Czy nasza bohaterka była szczęśliwa?

Zapamiętajcie jedno, gejsze to nie są kurtyzany. One są artystkami, które pięknie śpiewają, grają, tańczą i oczywiście sprawiają, że świat na chwilę staje się piękniejszy. Pięknie wyglądają. Pod tonami makijażu ukrywają swoje prawdziwe ja. O swoich uczuciach muszą zapomnieć. Grają powierzone im role. Nie mają szans się zakochać, ponieważ gejsze nie mogą tak po prostu sobie odejść. Mają ogromne długi do spłacenia. Muszą być posłuszne, bo jak nie, to czekają je prawdziwie srogie kary.

W książce "Ostatnia gejsza z Gion" poznacie wyjątkową kobietę, która doświadczy czegoś zakazanego, zakocha się w pięknym obcokrajowcu z wyjątkowymi niebieskimi oczami. Czy postąpi tak, jak podpowiada jej serce, czy raczej jak rozum? Czy złamie Japońskie tradycje? Czy postąpi, jak na gejszę przystało? Czy taka miłość ma szansę rozkwitnąć i przetrwać? Ja wam tego oczywiście nie powiem. Zachęcę was za to, do przeczytania tej wyjątkowej książki. Tutaj każdy ruch ma znaczenie.

Jeżeli kochacie książkę/film "Ptaki ciernistych krzewów", to pokochacie również "Ostatnią gejszę z Gion".

Czytając tę powieść, płakałam jak bóbr. Zakazane uczucie boli, jest jak cierń w sercu. Nie można go wyjąć, ani o nim zapomnieć.

Lubię poznawać obce kultury, dlatego z przyjemnością sięgnęłam po "Ostatnią gejszę z Gion" autorstwa Magdaleny Buraczewskiej-Świątek. Jej główna bohaterka, moja imiennicza mocno mnie urzekła. Chociaż były momenty, w których byłam na nią piekielnie zła, ponieważ dokonywała nie takich wyborów, jakich od niej oczekiwałam. Współczułam jej bycia nie Haną, tylko Yukiko.

Fabuła jest tak wciągająca, że nie mogłam oderwać się od czytania. Z tą historią przepadłam na długie godziny.

Gejsze są jak ptaki w złotych klatkach, które nie wiedzą, że mogą latać. Czy Yukiko nauczyła się sztuki latania? Czy już na zawsze pozostała w złotej klatce?

Na waszą uwagę zasługuje również piękna okładka. Barwione brzegi to istny majstersztyk.

Po tej lekturze z przyjemnością sięgnę po poprzednie powieści tej autorki.

Gratuluję autorce tak wyjątkowego dzieła.

🎎🌸 Ostatnia gejsza z Gion Magdaleny Buraczewskiej-Świątek to powieść, która od pierwszych stron przenosi czytelnika do świata rygorystycznych zasad, piękna i ukrytych emocji. Autorka z dużą wrażliwością kreśli historię Hany, sprzedanej jako dziecko do domu gejsz w Kioto, gdzie przyjmuje imię Yukiko i zaczyna życie podporządkowane tradycji. Buraczewska-Świątek nie skupia się wyłącznie na egzotyce XIX-wiecznej Japonii, lecz przede wszystkim na wewnętrznym dramacie bohaterki, rozdartej między tym, kim była, a tym, kim musi się stać, by przetrwać.

🎎🌸 Proces przemiany Hany w Yukiko ukazany jest jako powolne nakładanie kolejnych masek. Każda warstwa makijażu, każdy wyuczony gest i każdy perfekcyjnie wykonany taniec stają się symbolem utraty spontaniczności. Magdalena Buraczewska-Świątek z wyczuciem opisuje realia życia gejsz, ich edukację, obowiązki i hierarchię panującą w domu pod opieką Okāsan. Jednocześnie podkreśla, że za elegancją i kunsztem kryje się samotność oraz konieczność nieustannej kontroli uczuć.

🎎🌸 Najciekawszym wątkiem powieści pozostaje jednak konflikt między giri, czyli obowiązkiem lojalności wobec opiekunki i tradycji, a ninjo, osobistym pragnieniem miłości i wolności. Spotkanie z brytyjskim fotografem Thomasem Bennettem staje się dla Yukiko momentem przełomowym. To nie tylko romans z przedstawicielem obcej kultury, ale także symboliczna konfrontacja dwóch światów. Buraczewska-Świątek buduje napięcie subtelnie, bez gwałtownych zwrotów akcji, pozwalając uczuciom dojrzewać w cieniu społecznych ograniczeń.

🎎🌸 Autorka z dużą starannością oddaje także różnice między Japonią a wiktoriańską Anglią. Zderzenie tych kultur nie jest przedstawione w sposób uproszczony; przeciwnie, pokazuje odmienne rozumienie honoru, religii i pozycji kobiety w społeczeństwie. Magdalena Buraczewska-Świątek unika stereotypów, skupiając się na tym, jak bohaterka interpretuje otaczającą ją rzeczywistość. Dzięki temu czytelnik obserwuje nie tylko historyczne tło, ale przede wszystkim proces dojrzewania świadomości kobiety pragnącej decydować o własnym losie.

ㅤ

🎎🌸 W powieści wyraźnie wybrzmiewa inspiracja koncepcją mono no aware, czyli melancholijną refleksją nad przemijaniem. Miłość Yukiko i Thomasa naznaczona jest kruchością chwili i świadomością, że szczęście może być jedynie ulotne. Buraczewska-Świątek nie idealizuje relacji, lecz pokazuje jej koszt i konsekwencje. W ten sposób historia nabiera wymiaru uniwersalnego, stając się opowieścią o wyborach, które kształtują tożsamość.

ㅤ

🎎🌸 Ostatnia gejsza z Gion to przede wszystkim historia o sile kobiet, które w świecie pełnym konwenansów odnajdują w sobie odwagę do sprzeciwu. Magdalena Buraczewska-Świątek stworzyła powieść nastrojową, dopracowaną stylistycznie i emocjonalnie. To książka, która zachwyca detalem historycznym, lecz jeszcze bardziej porusza portretem psychologicznym bohaterki. Delikatna, a zarazem stanowcza narracja sprawia, że los Yukiko pozostaje w pamięci długo po zakończeniu lektury.

Kim były gejsze?

Jakie pełniły role ?

Ja, jak pewnie i niektórzy z Was, uważali gejsze za dziewczyny do towarzystwa mężczyzn, nierządnice oddające ciało za pieniądze...

Okazuje się jednak, że nie były one prostytutkami.

Przygotowywane były do celów artystycznych już od najmłodszych lat. Ich rolą było zabawianie gości rozmową, tańcem, graniem na instrumentach. Uczone były także tego, jak odpowiednio chodzić, poruszać się, jak nalewać herbatę.

Rodzice sprzedawali córki do okiya, gdzie pod okiem Okāsan szkolone były na profesjonalne gejsze.

*

Taka sama historia spotkała Hanę, która została sprzedana do domu gejsz jako sześciolatka. Zostając maiko (uczennicą) dostała imię Yukiko.

Dziś, jako profesjonalna gejsza, chowa pod białą maską swoje prawdziwe "ja". Każdy gest, słowo, uśmiech jest z góry zaplanowany i sztuczny. W jej życiu nie ma miejsca na uczucia.

Pewnego dnia w trakcie pracy w ochaya spotyka przystojnego gaijina- Thomasa Bennetta, który jest tłumaczem ambasady brytyjskiej. Chodzą plotki, ze swoim aparatem fotograficznym krasie dusze niewiast.

Ciężko jej zapomnieć o mężczyźnie, w jego towarzystwie coraz częściej odzywa się Hana, a Yukiko schodzi na dalszy plan. Jest rozdarta pomiędzy giri - świętym obowiązkem lojalności wobec swojej Okāsan (matki) u której ma do spłacenia dług pieniężny ale także wdzięczności, a rosnącym ninjō, uczuciem, które nie powinno się wydarzyć.

*

Ostatnia gejsza z Gion, to przede wszystkim bardzo smutna prawda, która dla Europejczyków pozostanie niezrozumiała. Magdalena w bardzo ciekawy i przejmujący sposób opowiedziała o trudach, cierpieniu dziewczynek sprzedawanych do domów gejsz. Automatycznie musiały zapomnieć o dzieciństwie, o dziecinnej bezstrosce, a stawały się służącymi, kukiełkami, tak na prawdę do końca swojego życia. Jedyną szansą na "emeryturę" było spłacenie długu i wyjście za mąż, co nie zawsze było możliwe.

Dzięki książce dowiedziałam się wielu ciekawostek i przydatnych informacji, w tym także fachowego słownictwa.

Gejsze są niezwykle piekne, sztuka, którą reprezentują jest niesamowicie ujmująca, jednak za fasadą ideału kryje się dramat. Tak jak w przypadku Hany, której serce rwało się do innego życia...

W cieniu opadających płatków wiśni, gdzie każdy wiatr niesie echo przemijania, rodzi się opowieść „Ostatniej gejszy z Gion" Magdaleny Buraczewskiej-Świątek – owoc wyśmienitego researchu i bolesnego niedosytu Japonią, jak łza spływająca po białej masce oshiroi. Autorka, nawiedzona wizjami Japonii epoki Meiji, gdzie cień samurajskiego miecza tańczy z dymem parowych maszyn, zanurza nas głębiej niż efemeryczne obrazy „Wyznania gejszy" czy „Szoguna".

Tu gejsze nie są egzotycznymi lalkami w jedwabiu, lecz prawdziwymi kobietami, uwięzionymi w złotych klatkach tradycji, gdzie każdy gest nalewania herbaty jest poezją milczenia, a pragnienia serca – zakazaną pieśnią, tłumioną w gardle jak niewypowiedziany krzyk.

Hana, ta dziewczyna o oczach zimnych i zdławionych, sprzedana do okiya jak resztki modlitw o utracone dzieciństwo, staje się Yukiko – „Śnieżnym Dzieckiem", ostatnią strażniczką świata, który więdnie w objęciach zmian. W Gion, sercu „płynącego świata", gdzie nic nie jest stałe prócz tęsknoty, Hana tańczy na krawędzi giri i ninjo, lojalności wobec Okāsan i burzy uczuć, które rwą duszę na strzępy. A gdy w ten kruchy porządek wkracza Thomas Bennett, gaijin z aparatem kradnącym dusze – tamashii-nuki – niosący własne cienie przeszłości, miłość rozkwita jak wiśnia w pełni zimy: zakazana, efemeryczna, przesycona grzechem i koi-tsurasa, bólem serca za tym, co nieuchwytne. W duchu „Ptaków ciernistych krzewów", to uczucie nie jest burzą, lecz cichym strumieniem deszczu - zakazanym, brzemiennym w skutkach, ciągnącym się przez lata jak nić przeznaczenia.

Och, jak dusza płacze w ciszy, śledząc los Hany, nieidealnej, zagubionej w labiryncie masek! Ona, strażniczka zmierzchu epoki, gdzie ryksze szepczą pożegnanie z drogą, a fotografie malują prawdę ostrzejszą niż pędzel, pozwala sobie poczuć – jedyny grzech gejszy. Ich chwile w ulewie Kioto, pod baldachimem świątyni Kennin-ji, to origami przeznaczenia: złożone, nieodwracalne, pełne szeptów i spojrzeń, które palą duszę. Thomas dostrzega w niej nie biel oshiroi, lecz głębię kobiety, smutek bezdenny jak studnie w opuszczonych świątyniach. Lecz ta miłość, olśniewająca w swej niemożności, żąda ofiary tak głębokiej, że rozdziera duszę na pół – do aktu wyzwolenia, gdzie wspomnienia i zapomnienie tańczą w agonii, a ocalenie staje się najsłodszym cierpieniem. W mgle wspomnień, po latach, oczy nadal żarzą się jak dym kadzidła, co nie gaśnie, bo miłość autentyczna to nie kajdany, lecz klucz do wrót, nawet jeśli ich otwarcie przyzywa powódź łez i samotności.

Ta powieść, przesiąknięta mono aware – słodko-gorzką świadomością kruchości życia, jak wiśnia kwitnąca tylko tydzień – budzi w duszy burzę emocji: łzy za utraconym światem, gniew na konwenanse, które duszą kobiety, i nadzieję, że w każdej klatce kryją się drzwi. Hana uczy nas odwagi przetrwania, nie jako bohaterki czy ofiary, lecz jako zwykłej kobiety, która pragnie po prostu żyć – oddychać wolnością, nawet jeśli cena jest wyższa niż dług wobec okiya. Autorka, w swoim wierszu o miasteczku gejsz, proroczo maluje Hanę jako papierowego motyla: piękną, kruchą, uwięzioną między tym, czym była, a tym, czym mogłaby się stać.

Ta opowieść, nasączona esencją mono no aware – tym melancholijnym zachwytem nad kruchością bytu, jak kwitnienie sakury trwające ledwie tydzień – wzbudza w sercu wir emocji: strumienie łez za światem, co odchodzi w niepamięć, gniew na okowy konwenansów, co krępują kobiety jak obi wokół talii, i iskierkę nadziei, że w każdej złotej klatce drzemie sekretny klucz do wolności. Hana staje się zwierciadłem naszej refleksji: uczy odwagi trwania, nie w blasku bohaterstwa czy męczeństwa, lecz w prostocie istnienia – pragnieniu, by oddychać pełnią, choćby cena przewyższała długi okiya, choćby wolność smakowała gorzko jak zielona herbata. Autorka, w proroczym wierszu o miasteczku gejsz, maluje Hanę jak motyla z papieru: efemeryczną, delikatną, zawieszoną między echem przeszłości a szelestem możliwości, uwięzioną między tym, czym była, a tym, czym mogłaby się stać.

Zapraszam Was do wyruszenia w głąb Kioto roku 1872, gdzie stare umiera w objęciach nowego, a puls serca Hany odbija się echem w naszych własnych rozterkach – wyborach między maską a prawdą, obowiązkiem a marzeniem. To historia, która przenika duszę, jak mgła poranna, pozostawiając cichy smutek przemijania i żarliwą inspirację, że nawet w milczeniu rytuałów, pod warstwami oshiroi, tętni siła, by otworzyć drzwi i polecieć 💔

Dziękuję za zaufanie i możliwość patronowania tej wspaniałej książce wydawnictwu @wydawnictworeplika (współpraca reklamowa) 🩷.