Saga o ludziach ziemi. Czas rumianku

Książkę kupiłem dla mojej mamy na prezent urodzinowy. Przeczytała pierwszą część i jej się bardzo spodobała. O drugiej części Sagi o ludziach ziemi, czyli Czas rumianku też mówi bardzo dobrze. Losy bohaterów rozgrywają się na Kujawach, przeplatają się wątki historyczne. Książka ma złożoną fabułę i oprócz ciekawej historii rodziny Józwiaków przedstawione są dzieje historyczne, które miały miejsce w tym czasie. 

Autorka książki w obrazowy sposób ukazuje nam obraz dziewiętnastowiecznej wsi, w której zabobon i uduchowienie zderzały się z nadchodzącym wichrem nowoczesności. Bardzo podobało mi się, że każdy rozdział został poprzedzony opisem realiów historycznych tamtych czasów, co pomogło mi wgłębić się w przedstawioną epokę.

Drugi tom ponownie mnie zachwycił i zdecydowanie utrzymał poziom pierwszego. Czas Rumianku przenosi czytelników do XIX wieku i pozwala ponownie zapoznać się z historią rodziny, która dzięki miłości przetrwała różne trudności. Moją uwagę przykuwa jednak przede wszystkim piękny język, który czyni lekturę bardzo wyjątkową.

Anna Fryczkowska @annafryczkowska

"Saga o ludziach ziemi - czas rumianku"

@wydawnictwo_wab

* "Znaczy obiecać trwa chwilę, ale już dotrzymać - to całe bajora męki."

* "Porządek musiał przecież być, życie należało ustawiać jak snopy na polu, zgrabiać jak siano w kopy na łące. Wszystko miało swoje miejsce i czas, należało tego pilnować."

Zapraszam Was do roku 1852. Czas mija, coś się zmieni, ale na Kujawach nadal płynie swoim rytmem. W rodzinie Jóźwiaków dojrzewa kolejne pokolenie. Słowiańsszczyzną miesza się z chrześcijaństwem. To powieść rodzinna pełna ciepła.

Akcja jest jak wiatr, który czasem delikatnie nami zakołysze jak trawą na ziemi, a czasem porwie jak gałęzie z drzew podczas wichury, a czasem po prostu poczeka na odpowiedni moment w ciszy i bezruchu. Czytając czeka się na każdy nawet najmniejszy wiatr, bo wtedy czujesz, wiesz i przeżywasz, a kiedy go nie ma jesteś tam i cieszysz się ciszą.

Fabuła jest jak spacer po łące, kiedy to lekko muskamy kwiaty i trawę, a one łaskoczą i dają znać, że są przy Nas i zawsze będą. Tak jest z fabułą im dalej przed siebie tym bardziej czujesz, że jest ona dla ciebie, że to czytasz było piękne i przerażające na swój sposób, że być tam chociaż w ten sposób to coś pięknego i niezapomnianego. Ona otula i przytula, pociesza gdy trzeba, smaga mocniej, gdy dzieje się źle. Po prostu jest prawdziwa.

Bohaterów z tomu pierwszego czekają nowe doświadczenia, ale i poznamy nowe postaci, do których poczujemy sympatię bądź odwrotnie i ich losy również będziemy śledzić z zapartym tchem.

Opisy są przepiękne. Nie sposób jest nie zobaczyć i nie poczuć tego wszystkiego. Autorka dobrze wie jak namalować słowami obraz, na który my patrzymy.

Emocje w tej części również były u mnie różne. Od radości razem z bohaterami, po smutek i niemoc, bo nie na wszystko mieliśmy wpływ.

Podsumowując piękna to była historia. Tak samo ważna, tak samo potrzebna jak tom pierwszy. Otuliła serce, pokazała to co w życiu ważne, to co mniej ważne, a kiedy trzeba było pokazała kiedy źle się zrobiło. ❤️

Przepiękna kontynuacja z tomu 1, nie pozostaje nic innego jak tylko przeczytać, bądź nadrobić sagę.

Polecam z całego serduszka! 💛

A ja czekam na kolejny tom z utęsknieniem, bo tak to już jest, że nic nie dzieje się bez przyczyny, a dalsze losy poznać bym chciała.

Perun poleca każdemu na długie wieczory, nic tak nie ogrzeje serca nie ważne jakiego tak bardzo jak ta historia i poprzednia jej część.

Bardzo dobra pozycja z gatunku literatury obyczajowe. Świetnie napisane wątki romantyczne i wyraziste postacie z rodziny Jóźwiaków pozwalają bardzo szybko wciągnąć się w lekturę. Łatwość odbioru i płynnie poprowadzona fabuła sprawiła, że przeczytałam całość w kilka wieczorów. Z pewnością jest to jedna z tych książek, którą mogę polecić.

Druga część historii rodziny Jóźwiaków po raz kolejny mnie nie zawiodła. Tak jak pierwsza część była znakomicie opisana i wciągała, tak i druga utrzymuje ten poziom. Książka pozwala przenieść się do XIX wieku i poznać wyjątkowe losy rodziny Jóźwiaków. Jest to jedna z tych lektur, która wzrusza, momentami śmieszy, a także skłania do refleksji.

Ta książka to wciągająca opowieść o życiu, miłości i tajemnicach, rozgrywająca się w malowniczej scenerii ziemi. Autorka niesamowicie opisuje losy bohaterów, umiejętnie ukazując ich zmagania z przeciwnościami losu i dążenie do szczęścia. Największym atutem tej pozycji, moim zdaniem jest to, że książka prezentuje uniwersalne wartości- przywiązanie do tradycji oraz emocjonalne więzi, co sprawia, że czytelnik odnajdzie się w tej historii, wczuwając się w życie bohaterów na każdym kroku. Doskonała propozycja dla miłośników sag rodzinnych i barwnego portretu ludzkiego losu. Polecam!!

Autorka należy do tych którzy już od pierwszej strony tworzą narrację wciągającą czytelnika. Jest lekka, napisana przystępnym językiem. Sama książka jest drugą częścią historii o rodzinie Jóźwiaków mieszkającą na Kujawach. Tym razem akcja skupia się na Janku i Michale, którzy są niczym woda i ogień. Jeden to dusza towarzystwa, drugi skryty i skromny. Czytelnik z miejsca wybiera swojego ulubieńca, któremu towarzyszy do ostatniej strony.

Gdy kilka miesięcy temu sięgałam po Sagę Ludzi Ziemi nie byłam pewna, czy lektura mi się spodoba, ryzykowałam stracony czas oraz literacki zawód, ale odważyłam się wyjść z literackiej strefy komfortu (kuszona opiniami odnośnie innych tytułów autorki) i tak oto znalazłam się w tym miejscu. Miejscu, w którym niegrzecznie podpytuję wydawnictwo WAB oraz Annę Fryczkowską o kolejne tomy, choć premiera drugiego była dopiero co. A wszystko dlatego że autorce udało się stworzyć powieść prawdziwych ludzi. Nie tylko przez wzgląd na to, że bazuje na rodzinnych zapisach, ale też dlatego, że jej bohaterowie nie są jedynie słowami na papierze. Poznajemy ich od chwili narodzin, obserwujemy życia pełne bólu, radości i pracy, jesteśmy przy ich śmierci. Każdy jest inny i każdy jest rewelacyjnie wykreowany.

„Saga ludzi ziemi“ to opowieść o prostych ludziach, których dzieje przypadają na wiek dziewiętnasty. W „Czasie Rumianku“ chłopi miewają już własne ziemie, ale wszelkie nowinki świata umykają ich oczom. Jedynie epidemia cholerny zahacza o wieś, a niesie za sobą strach oraz bardziej gorliwą miłość do Boga. Tyle że życie w tym odległy kawałku świata zawsze wraca ponownie do swojego powolnego biegu. Po każdym kryzysie, po każdej stracie, po każdym cierpieniu...

W tym tomie zabobony oraz pogaństwo jeszcze mocniej wtapiają się w chrześcijaństwo. Zraniony duch podąża za ludźmi, by mieszać w ich życiu, a chorobę można obłaskawić modlitwą. Zdecydowanie więcej jest przemocy w rodzinach, więcej uciekania w alkohol, więcej kobiet traktowanych niczym dobytek mężczyzny. Pojawia się faworyzacja pierworodnego, nieprzepracowana żałoba, marzenie o walce z wiatrakami i rozpaczliwie pragnienie miłości. Wszystko, co podobało mi się w tomie poprzednim — tutaj jest bardziej lepiej.

Cóż mogę powiedzieć? Zostałam wielką fanką tej niepozorne serii. Niby to opowieść „zwyczajna“, ale to w tym między innymi tkwi jej moc. Tom drugi podobał mi się jeszcze bardziej iż pierwszy i nie przewiduję, by w kolejnych moja sympatia mogła zmaleć.

Rodzina Józwiaków powraca!

Czekałam na tę książkę i się nie zawiodłam.

Następne pokolenie wkracza w dorosłość.

Janek ma gadane i przebiera w pannach jak w ulęgałkach.

Michał, choć mądry i pracowity, to nieśmiały i niedoceniany.

Nad rodziną wisi klątwa a car znosi pańszczyznę.

Z fascynacją śledziłam dalsze losy jednej z pierwszych czynszowych rodzin chłopskich.

Lektura była niemal nieodkładalna, ciągle się coś działo.

Czasami mnie szokowało i dziwiło, jakie wierzenia ludzie mieli, jak ślepo podążali za tym co mówił ksiądz bądź byli oporni na zmiany - chociażby czerpanie wody ze studni miast rzeki.

Niektóre zabobony teraz wydają się aż śmieszne a inne fascynujące.

Rodzinę dotykają kolejne tragedie, jedna po drugiej.

Ale jak wiadomo, w rodzinie siła i Józwiakowie, głównie dzięki babce, stają na nogi.

Jestem ogromnie ciekawa, czy powstanie kolejny tom bo wraz z historią tej rodziny, spokrewnionej z autorką, poznajemy także historię naszego kraju a nawet świata.

Pełno tu miłości, zawiści, wierzeń ludowych, pracy a także wzruszeń nie brakuje.

Z przyjemnością zanurzyłam się w ten świat i przeniosłam w czasie dzięki kunsztowi autorki, która niczym zaczarowanym ołówkiem prowadzi nas kartka po kartce przez losy jej rodziny i życie na wsi, gdzie szlachta i chłopstwo żyją w symbiozie.

Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz książki do recenzji 🤗.

W tej książce zostały opisane dalsze losy bohaterów, których poznajemy w pierwszej części. Książki należy czytać po kolei. Bez znajomości pierwszego tomu, nie wszystko może wydawać się jasne.

Zostały tutaj opisane prawdziwe losy, to co naprawdę się wydarzyło, przynajmniej tak opowiadał Autorce jej dziadek.

Poznajemy dalsze losy rodziny Józwiaków. Dobrze czytacie, Józwiaków, nie Jóźwiaków. W tej części głównie poznajemy życie dorosłych już dzieci Zośki Józwiakowej, Michała i Janka. Dowiadujemy się, że jeden był typowym lowelasem, który bajerował każdą dziewczynę we wsi, natomiast drugi z synów był pracowity, zawsze chodził w pole razem z ojcem i mu pomagał.

I właśnie w najgorszej, i jednocześnie najważniejszej chwili to młodszy okazał się być rozsądniejszy i myślał trzeźwo.

Jednocześnie nad rodziną wisi jakaś dziwna klątwa. Dlaczego nad nimi wisi? Dowiedzie się jak sięgniecie po książkę.

Bardzo mi się podobała ta Saga o ludziach ziemi. Były przedstawione też smutne momenty, które poruszały, ale i takie przy których można się było uśmiechnąć. Zdecydowanie polecam i zachęcam do sięgnięcia po te książki 😊.

Zakochałam się. Zakochałam się w twórczości Anny Fryczkowskiej i świecie, jaki wykreowała w książkach z serii “Saga o ludziach ziemi”. Mam nadzieję, że tą recenzją zachęcę Was do bliższego poznania losów rodziny Józwiaków.

Mamy rok 1852. Wraz z kolejnym pokoleniem bohaterów przenosimy się z Naczachowa do Sokołowa. Pańszczyzna odchodzi do lamusa, a na topie jest posiadanie czynszowej ziemi i praca na własne konto. Janek i Michał dorastają. Pierwszy jest przystojny, zabawny, odważny, niemal wszystkie dziewczyny ciągną za nim, jak muchy do lepu, a ten drugi skryty, małomówny, dziwny i wstydliwy, żyje w cieniu brata i jego miłosnych podbojów. Życie jednak bywa przewrotne. Przyjdzie czas, kiedy Michał będzie mógł się wykazać… Może wtedy role się odwrócą?

Po okolicznych wsiach zaczyna panoszyć się epidemia cholery, miłosne zawody niosą za sobą poważne konsekwencje, zachodnie metody prowadzenia gospodarki rozgaszczają się w polskich gospodarstwach na dobre, a wiara w Boga miesza się z wiarą w klątwę umarłych.

Pierwszą część tej sagi pokochałam od pierwszego wejrzenia. Jak tylko zobaczyłam okładkę, wiedziałam, że to będzie niezwykła książka. Druga część jest równie wspaniała. Tytułowy czas rumianku przynosi całe spektrum niespodziewanych wydarzeń.

Pochłonęłam tę książkę w dwa wieczory. Nie mogłam się od niej oderwać. Autorka bazując na historii własnej rodziny, stworzyła świat niezwykle kolorowy, pełen emocji, zwrotów akcji. Przez te dwa wieczory czułam się, jakbym była jedną z Józwiaków. Główne postaci w mgnieniu oka zagarniają Cię do swojej chałupy i każą się rozgościć. A z nimi się nie dyskutuje, tylko od razu bierze do roboty!

To, co urzeka mnie za każdym razem, kiedy sięgam po tę serię, jest język, jakim posługuje się Anna Fryczkowska. Mistrzowskie połączenie dawnej polszczyzny zaprezentowane w taki sposób, że te książki same się czytają i konstrukcje zdań, które dyktują niejako dynamikę całego tekstu — majstersztyk, też tak chcę umieć!

“Saga o ludziach ziemi”, zarówno pierwszy tom, jak i ten należą do grona tych książek, które są tak dobre, że po ich przeczytaniu brakuje słów, mimo że tyle by się chciało o nich powiedzieć. Z całego serca polecam Wam te teksy (tylko koniecznie trzeba czytać w kolejności) - niesamowitą przygodą jest wsiąść w ten literacki wehikuł czasu. A ja z niecierpliwością czekam na kolejny tom, bo pokochałam tę Józwiakową rodzinę, jak swoją.

„Czas rumianku” to druga część sagi o ludziach ziemi. Pierwszy tom wciągnął mnie bez reszty i nie mogłam doczekać się kontynuacji, która okazała się równie dobrą lekturą.

Akcja książki toczy się na Kujawach w XIX wieku. Świat powoli zmienia się, ale w tutaj płynie swoim rytmem. Chłopi codziennie szukają sposobów na lepsze jutro.

Autorka ponownie zabiera nas do domu rodziny Józwiaków. Tym razem bliżej poznamy dwóch braci. Urokliwego Janka i Michała, którego nawet ojciec nie zauważa. Są braćmi, ale różnią się od siebie pod każdym względem. Janek lubi uwodzić, Michał wręcz przeciwnie. I to właśnie tego drugiego bardziej polubiłam. W tej części rodzina Józwiaków nie będzie miała łatwo. Wydaje się, że ciąży nad nimi fatum. Na dodatek w Europie wybucha epidemia cholery, a car ogłasza zniesienie pańszczyzny. Jaki to będzie miało wpływ na bohaterów?

Książka całkowicie pochłonęła mój czas. A wszystko to za sprawą opisów pięknych, wiejskich krajobrazów, zwyczajów i mentalności ludzi żyjących w połowie XIX wieku. Zazwyczaj nie lubię takich opisów, ale tutaj autka robi to tak wspaniale, że przez książkę wręcz płynie się. Jak każda saga i jej bohaterowie, książka dostarcza wielu emocji. Od bohaterów udziela się uczucie osamotnienia, straty i rozczarowań jakie zdarzają się każdemu w życiu. Ale są również momenty wywołujące uśmiech na twarzy. Występują tutaj zarówno kłótnie, jak i wzajemne wsparcie rodzinne.

Czas płynie nieubłaganie. Synowie Szczepana i Zośki są już niemal dorośli. Choć Józwiakowie jeszcze tak niedawno sami byli młodzi i pełni szalonej wiary, że zmienią świat na lepsze ich czas dobiega końca, ich miejsca wkrótce zajmą ich dzieci i wnuki a życie zatoczy koło.

Janek i Michał choć są braćmi nie mogliby się bardziej różnić, uważne oko czytelnika bez trudu wypatrzy, że młodszy z braci: cichy, wycofany i nieśmiały w swoim dumaniu i flegmatyczności niezwykle przypomina dziadka, starszy zaś tak pełen werwy, zawsze niespokojny, gadatliwy i ciekawy nie znajdzie nawet chwili, by szukać w sobie podobieństw do kogokolwiek. Piękne dziewczęta, tańce i opowieści o dalekich krainach – to go pochłania. Już jako młodzik z ciekawością przysłuchiwał się historiom opowiadanym przez kupców i podróżników: o niezwykłych krainach, maszynach i cudach jakich w Sokołowie nie znają i nawet czas nie zdołał tego zmienić.

Powroty do chaty rodziny Józwiaków chyba nigdy mi się nie znudzą. Po tym jak porwał mnie tom pierwszy bez zastanowienia rzuciłam się na Czas rumianku i absolutnie się nie zawiodłam. Tym razem autorka skupia się na kolejnym pokoleniu swoich przodków a dwaj bracia Janek i Michał stają się osią opowieści - opowieści bardzo przejmującej i dotykającej wielu trudnych tematów.

Czytelnik patrząc oczami bohaterów powieści będzie musiał zmierzyć się z „rodzicielską miłością”, która nie zawsze rozkłada się równo na wszystkie dzieci, z trudami dorastania i próbami znalezienia swojego miejsca we wszechświecie. Z byciem „gorszym synem” i ciągłymi próbami Michała, by okazać się użytecznym, wartym pochwały i miłości ojca czy Jankowym brakiem odwagi, by iść w świat i spełnić marzenia o odwiedzeniu dalekich krain…

Nie przesadzę, jeśli powiem, że ta książka mnie oczarowała. Historia rodziny Anny Fryczkowskiej utkana jest niczym gobelin, w który autorka wplotła stare wierzenia i ślepą wiarę w Kościół i Jedynego Boga - na zasadzie Bogu świeczkę i diabłu ogarek, wciąż tak dobrze znanej i funkcjonującej po dziś dzień – kulturę polskiego ludu i obyczajowość wsi, której daleko do powstań, wojen i carskich nakazów. Z bolesną niemal szczerością pisarka przedstawia wieś taką jaką jest, pełną przesądów i zabobonów a jednocześnie rozmodloną i pewną boskiej pomocy lub kary. Żadnego naiwnego „wsi spokojna, wsi wesoła” obraz, który roztoczony zostaje przed czytelnikiem to opowieść o pracy do granic wytrzymałości i trudach dnia codziennego, przeplatanych barwnymi zabawami, odpustami i tańcami w karczmie, które jednak zawsze są brzemienne w skutki.

Jak mogłabym nie polecać takiej książki?

Czas rumianku skradł mi serce tak samo jak Wpatrzeni w niebo, od samego początku czułam więź z bohaterami tej książki i bez większych problemów potrafiłam wczuć się w ich troski i dylematy. Szczególnie upodobam sobie Michała, i możecie tylko domyślać się dlaczego tak dobrze rozumiałam jego rozterki – choć to chyba nie trudne. Dla mnie ta seria to totalny must read, Anna Fryczkowska ze swoich opowieści rodzinnych utkała tak niezwykle prawdziwą i boleśnie piękną historię polskiej wsi, że nie wiem jak można nie być pod jej wrażeniem. Chylę czoło przed autorką za jej kunszt i takt z jakim opisuje dzieje Józwiaków i aż żal mi, że w mojej rodzinie nikt nigdy nie przechowywał takich wspomnień o przodkach. Z zapartym tchem czekam na kolejny tom i kolejne pokolenie dorastające w Sokołowie

Czas nie stoi w miejscu, biegnie do przodu nie oglądając się za siebie. Pory roku następują po sobie w niezmiennej kolejności, przynosząc słońce, deszcz, wzywając do zasiewów i zbiorów. Rytm życia ludzi i przyrody splata się w jeden łańcuch, niekiedy śmierć zrywa go, ale kolejne pokolenie łączy na nowo.

Przed zmianami nie da się uciec, pojawiają się tam gdzie ich nikt nie chce i wydaje się, że tak szybko jak pojawiały się, równie szybko odejdą. Rodzina Jóźwiaków okrzepła w nowym miejscu, zapuściła korzenie, wrosła w okolice, stała się częścią wspólnoty. Janek i Michał rosną, jeden z nich jest jak słońce dla rodziców, drugi zdaje się być cieniem. Bracie różnią się od siebie, lecz czy będzie to dla nich błogosławieństwem czy przekleństwem? Rzadko kiedy los rozdaje jedynie fartowne karty, jak poradzą sobie Jóźwiakowie kiedy dostaną gorsze niż dotychczas? Świat podąża do przodu, Sokołów zdaje się być za daleko od niego by dosięgły go zmiany, ale docierają, przynosząc z sobą niepokój i obawy. Nowe pokolenie tak jak poprzednie wie jaką wartość ma ziemia, ale nie każdy docenia ją. Tak samo jak i miłość, rozkwitającą czasem w nieodpowiednim momencie, przynosząca z sobą radość, ból i coś co może zaważyć nie tylko na życiu tych, którzy nie rozmieli jak ogromną ma moc. Gdzieś tam, daleko ktoś zmienia prawo, jakie dla większości stanowiło ramy egzystencji, czy smak wolności przyniesie kolejne zmiany?

Zwyczajna niezwyczajna opowieść, w której codzienność sprzed prawie dwóch wieków odsłania swoje kulisy. Drugi tom przedstawia dalsze losy rodziny na przestrzeni kolejnych dziesięcioleci, w jakich świat przyśpiesza i chociaż w pierwszym momencie zdaje się to omijać rodzinne strony bohaterów, żyjących w rytmie natury i pór roku, to i echa docierają na Kaszuby. Anna Fryczkowska skupia się na małej społeczności, podobnej do wielu, lecz nie do końca. Czytając „Sagę o ludziach ziemi” czytelnik nie ma przed oczami pojedynczych słów, zdań, akapitów, lecz kolejne obrazy ukazujące historię, wcale nie monumentalną, ta toczy się gdzieś indziej daleko, ale wcale nie mniej ważną. Pojedyncze krajobrazy, portrety, przekształcają się w film barwny, pełen uczuć nie zawsze wypowiedzianych na głos, czynów niedocenianych i przecenianych, w którym główną rolę odgrywają postacie walczące o to, co dla nich ważne. Wielogłosowa narracja pozwala poznać tę samą prawdę z różnych perspektyw, ukazując złożoność więzów pokrewieństwa. Pokazuje również jak łatwo utracić szczęście oraz ponadczasowe emocje, tak samo silne i istotne prawie dwieście lat temu jak i obecnie. Tytułowi ludzie ziemi są z nią związani na wiele sposobów, dosłownie, przenośnie, wierzeniami, nie jest to relacja łatwa, nie każdemu dająca zadowolenie, jednak między innymi wokół niej toczy się egzystencja bohaterów. „Saga o ludziach ziemi. Czas rumianku” nie jest książka jak z Cepelii, nie jest także faktograficznym zapisem dziejowym, ale kroniką rodu, dumnego, usiłującego zachować swoją godność i zdobyć miłość. Jego losy jak w soczewce pokazują ówczesną rzeczywistość, ale też są w dużej mierze uniwersalne, równie ważne kiedyś jak i teraz.