Wieczorne gody. Saga o ludziach ziemi. Tom 3

Kujawy na przełomie IXX i XX wieku. To tu toczy się opowieść o kilku pokoleniach rodziny Jóźwiaków.

Ich życiu na polskiej wsi, tradycjach i zwyczajach, zabobonach i obrzędach, troskach małych i dużych oraz marzeniach. Świat się zmienia, ewoluuje, ale niektórym cieżko jest to zaakceptować, dostosować się do tego co nieuniknione. Teraz, kiedy nie ma już pańszczyzny i przymusu pozostania w jednym miejscu, chłopi mogą jechać za chlebem. Jak wielu z nich z tego skorzysta, komu uda się zacząć nowe, lepsze życie? A może ktoś w pogoni za marzeniami pojedzie do miasta?

Jak dobrze było znowu spotkać się z bohaterami tej sagi. Anna Fryczkowska zabrała mnie w cudowną podróż do przeszłości, a ten tom jest jej pięknym zwieńczeniem. Autorka pisze w sposób angażujący, kreuje niepowtarzalny klimat i sprawia, że czujemy, jakbyśmy przenieśli się na wieś. Umiejętnie oddaje realia tamtych czasów, piękno przyrody, ale też ciężką pracę i miłość do ziemi.

Każdy rozdział przynosi też ciekawostki, z którymi z zainteresowaniem się zapoznałam.

„Wieczorne gody” jak i cała saga to historia zdecydowanie warta poznania. Przeniesie Was do czasów których już nie ma, pokaże życie w zgodzie z naturą i odwagę do bycia sobą.

Ta historia nie powstałaby gdyby nie zapiski przodków autorki. Dzięki takim ludziom możemy zachować w pamięci czasy których już nie ma, a które warto zachować w pamięci.

Polecam Wam całą sagę.

Nic na świecie nie jest trwałe, tak i na wieś w końcu docierają zmiany. Car zniósł pańszczyznę, chłopi uczą się pisać i czytać, agitatorzy nowego świata kuszą młodych złudną wizją dobrobytu w Ameryce. Gdzieś w świecie kobiety zyskują prawo głosu, pierwsze samoloty wzbijają się w powietrze a Maria Curie Skłodowska pracuje w swoim laboratorium nad radioaktywnością. I choć zmiany do Izbicy Kujawskiej docierają powoli, to gdy już nadejdą będą mieć kobiecy głos.

We wsi żyjącej w cieniu jednako kapliczki jak i śmiertelnego świerku kolejne pokolenie Józwiaków dorasta i zajmuje swoje miejsce w historii. Aneczka i Michał doczekali się dziesięciorga dzieci: sześciu córek i czterech synów, Janek wciąż żyjący przy rodzinie opowiada bajki i popija w karczmie, Zośka zgarbiona już przez wiek dba o dzieci i wnuki, pomagając ile może. Wszystko wydaje się toczyć utartym rytmem, niezmiennym od zarania dziejów. I tylko Stasiek – syn Michała – wciąż szuka odpowiedzi na dręczące go pytania.

W Lubominie Marianna Betowa tłumi w sobie wszelkie słowa, krzyki i protesty. Mimo, że w domu jej męża nikt nie krzyczy i nikogo nie biją kobieta nie jest szczęśliwa. Przemoc można bowiem stosować na różne sposoby i ślady po niej nie zawsze widoczne są gołym okiem. Uwalnia ją dopiero wdowieństwo, które zwraca jej głos i pewność siebie. Czy wieś zaakceptuje kobietę, która zamierza być sama sobie panią i radzić sobie bez męża?

Wieczorne gody to już ostatni, finalny tom Sagi o ludziach ziemi i przyznaję, że to łamie mi serce. Zrosłam się z bohaterami i ich historiami i ciężko mi zaakceptować, że nie będzie kolejnego tomu i kolejnej opowieści. Ale nie przeszkadza mi to docenić tego co już trafiło w ręce czytelników.

Nie wiem, czy to z uwagi na talent autorki, czy może dlatego, że opisuje ona swoich przodków ale już od pierwszego tomu ta książka zachwyca swoim realizmem. Wydawać by się mogło, że historia Józwiaków to opowieść dowolnej polskiej rodziny na przestrzeni wieków - która wędrowała za lepszym życiem, pracowała w znoju na polach najpierw pańskich a potem swoich, rodziła się, zakochiwała i umierała – dlatego tak łatwo się do niej sięga.

Jednak pochylając się nad postaciami wykreowanymi przez Annę Fryczkowską trzeba docenić nie tylko realizm warunków w jakich żyli, ale przede wszystkim ich barwne osobowości. Tutaj najlepiej widać jak wiele pracy autorka włożyła w tekst, rzeźbiąc swoich bohaterów na kształt żywych ludzi. Ta niezwykłą opowieść o życiu i przemijaniu polskiej wsi niesie ze sobą tak ogromny ładunek emocjonalny, że ciężko nie płakać czytając o śmierci swoich ulubieńców i równie ciężko nie weselić się ich szczęściem.

Nie mniej ważnym wydaje mi się zaznaczenie fantastycznie skrojonych postaci kobiecych: Iśka, Zośka, Aneczka, Nastka i Marianna a także wszystkie córki, siostry i sąsiadki to postacie zgoła różne ale połączone miłością do rodziny i dbaniem o jej potrzeby na miarę swoich sił. Opiekunki domowego ogniska, dobre żony, kochające matki, wiedzące, potrafiące uleczyć z choroby i odnaleźć wodę – chłopki, w których drzemie gniew Matki Natury i siła przekazywana przez pokolenia.

A jeśli już o miłości i oddaniu mowa, to tym co ujęło mnie za serce najbardziej w Wieczornych godach jest sposób w jaki autorka przedstawia miłość. Zamiast rozdmuchanej poetyckiej wizji, odzianej w słodkie słówka jak w piórka, Anna Fryczkowska serwuje czytelnikowi miłość dojrzałą i mądrą, okazywaną poprzez troskę i bliskość, poprzez wsparcie w trudnych chwilach i nadzieję, dzieloną na dwoje.

Podsumowując: autorka znakomicie oddaje realia i ducha minionych czasów. W swoją narracje wplata wierzenia i zwyczaje, język, tradycję i codzienne obowiązki chłopstwa. Pokazuje jak wielką siłę dla prostych ludzi miał Bóg i kościół i jak bez szemrania skłaniali głowę przed kapłanami, jednocześnie nie stroniąc od praktyk magicznych i pomocy czarownic (Dziwnej Iśki a wcześniej jej matki). Z ogromną wprawą autorka pozwala czasowi płynąć a swoim bohaterom zmieniać się i dorastać, powoli wyłamuje ich ze schematu prostego chłopa kmiotka, pokazując jak wiele kiedyś znaczyły umiejętności pisania i czytania i jednocześnie jak niewielu chciało je wtedy posiadać.

Saga o ludziach ziemi to zamknięta niczym w szklanej kuli opowieść o dawnej mądrości chłopów, o ciężkiej, czasem ponad siły pracy i znoju ale również o tradycji, zwyczajach, języku i miłości. Zachowane przez Annę Fryczkowską wspomnienia jej przodków tworzące obraz wsi prawdziwej, czasem sielskiej i wesołej, czasem zabobonnej i pełnej zasad, które dziś są nie do pomyślenia wciąż jednak zostawia mnie z wieloma pytaniami.

Przede wszystkim: I co to już? To koniec tej opowieści? Aż by się chciało krzyknąć: Jak żyć?! Tak wiele zostało mi pytań, tak wielu członków rodziny nie dostało zakończenia swojej historii, czy siostra Aneczki jeszcze kiedyś się odezwała, czy przysłała kolejny list z Brazylii? Czy Witek wrócił z Ameryki? Jak długo żyły Zośka i Aneczka? Na te pytania odpowiedzi nie ma w Wieczornych godach ale po cichu liczę, że Józwiaki jeszcze kiedyś wrócą, w jakiejś innej odsłonie.

Książce daje 10/10 bo więcej skala nie przewiduje i odstawiam na półkę z moimi ukochanymi pozycjami.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu W.A.B.

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

Nadszedł tak wyczekiwany trzeci, ostatni tom wspaniałej Sagi.

Świat u progu XX wieku przyspiesza. Car zniósł pańszczyznę, nadchodzą wielkie zmiany. Chociaż wieś nadal żyje swoim życiem, jednak z gazet chłopi dowiadują się, co w dalekim świecie się dzieje. A idzie nowe-wynalazki, odkrycia np. elektryczność, telefony, malarstwo, szczepionka na wściekliznę.

Kobiety dotąd traktowane jako dodatek do mężczyzn, jak druga kategoria człowieka, nie miały szacunku, praw, były odsuwane choćby od spraw gospodarki. Co szokujące już małoletni synowie więcej do powiedzenia mieli niż ich matki! Czasem wręcz mają je za głupie!

Nadszedł czas, że upominają się o głos, chcą zawalczyć o siebie, decydować o sobie, chcą się uczyć. Zwłaszcza jedna wdowa, nie będzie potulna, zdecydowanie się sprzeciwia, nie pozwoli sobą rządzić w imię tradycji, co szokuje mieszkańców wsi.

"Tobie o dom dbać, o obejście, o męża, nie o czytanie gazety".

W tym tomie poznajemy dalsze losy rodziny Józwiaków, kolejne pokolenia rosną.

Tak dobrze jest wrócić w ich progi!

Wraca też poznana w pierwszej części Dziwna Iśka, a wraz z nią obawy ludzi, zabobony i czary.

Michał jest pracowitym gospodarzem, zmienił się, dorobił się gromadki dzieci. Kocha ziemię ponad wszystko, ciężko pracuje, nie odpoczywa, nawet w chwili śmierci, ubolewał, że to nie odpowiedni moment, bo nie zdążył skończyć siewu.

Stasiek jego syn jest typem myśliciela, zadaje mnóstwo pytań czym przysporzył sobie problemów.

Zośka jest już starą, zgarbioną kobieciną, zmęczoną trudem życia. Żal mi jej, życie jej nie oszczędzało, straciła kolejne bliskie osoby.

Andzia to taka dobra kobieta, kiedy widziałam jak cierpi po stracie ukochanego-ta tęsknota, nasłuchiwanie czy jego duch nie odwiedza jej, te opisy rozdzierały mi serce.

"Czy dusza może wrócić z nieba? Czy można ją usłyszeć? Zobaczyć? I dlaczego niektóre dusze mogą łazić po świecie, a inne nie?".

Jest to też czas marzeń o wielkim świecie, czas wzmożonej emigracji. Teraz kiedy zniesiono pańszczyznę, chłopi mogą jechać za chlebem i lepszym życiem. Wcześniej bez pozwolenia dziedzica nie mogli nawet opuścić swojej miejscowości.

Wielki żal rozstawać się z rodziną Józwiaków, towarzyszyliśmy im przez kilka pokoleń. Cieszyłam się ich szczęściem, płakałam razem z nimi.

Jest to niesamowicie fascynująca, wciągająca historia. Opowiedziana w staranny sposób, oddaje klimat XIX i XX wieku. Malownicze krajobrazy, cykl życia ludzi i przyrody, wydarzenia ze świata. Wiele ciekawych rzeczy się dowiedziałam.

Inspiracją do napisania tej sagi, były dla autorki pamiętniki spisane przez jej dziadka i ojca.

Ogromne ukłony w ich stronę, dzięki ludziom, którzy utrwalą na papierze losy przodków i swoje, kolejne pokolenia mogą poznać historię rodu, ocalić od zapomnienia.

Ogromnie polecam całą sagę, wybierzcie się w podróż do przeszłości wraz z autorką.

Ta historia, Ci ludzie utkwili mi w sercu, będę do nich z pewnością, z przyjemnością wracać w przyszłości.

„Wieczorne gody” to już niestety ostatnia część bardzo klimatycznej sagi o Ludziach Ziemi. Jest to opowieść o sile i odwadze kobiet żyjących i progu XX wieku. Nie zabraknie tu również piękny opisów przyrody, która również odgrywa tu dużą rolę.

Akcja książki dzieje się na kujawach. Bohaterów czeka wiele zmian. Ich życie pędzi do przodu i wśród codziennego zawirowania do głosu dochodzi nowe pokolenie Józwiaków. Autorka bardziej skupia się na Staśku, który zadaje wiele pytań i chce znaleźć na nie odpowiedzi. Jest bardzo ciekawą postacią. Bardzo kocha swoją rodzinę i wieś, ale pragnie również wyruszyć w świat i go lepiej poznać. Do Polski, która jest trochę do tyłu, dochodzą różne nowinki ze świata.

Autorka świetnie ukazała w tej części siłę kobiety w tamtym okresie. Pewna wdowa nie zważała na to co wypada jej a co nie i postanowiła żyć według swoich zasad. Jej największym marzeniem było nauczyć się czytać. Ale czy ktoś był chętny by ja tego nauczyć?

Jest jeszcze Iśka, która uważna jest dziwną osobę. Jest córką wygnanej kiedyś ze wsi czarownicy. Wątek ten nadaje całej historii nutki magi i widać w nim jak dawniej ludzie spostrzegali siły natury i jakie mieli obrzędy.

Książka napisana jest pięknym językiem. Autorka oddała wspaniale klimat XIX wiecznej, kujawskiej wsi. Opisy przyrody sprawiają, że od książki nie można oderwać się. Autorka posiada lekki styl pisania i przez książkę wręcz płynie się. Najbardziej spodobały mi się ciekawostki, jakie zamieściła Pani Ania przed każdym rozdziałem. Można z nich dowiedzieć się wielu interesujących rzeczy.

Szkoda, że trzeba rozstać się z bohaterami tej pięknej sagi. Jeśli ktoś jeszcze jej nie czytał, to bardzo polecam.

"Saga o ludziach ziemi. Wieczorne gody" to trzeci i ostatni tom tej niezwykłej serii. Inspiracją do napisania tych cudownych książek były pamiętniki dziadka i taty autorki, Anny Fryczkowskiej. Przyznam, że czytając posłowie, łezka zakręciła mi się w oku. Przywiązałam się do rodziny Józwiaków i miałam małą nadzieję, że jednak ten tom nie będzie ostatnim. Ale co zrobić? Takie życie, coś się zaczyna, a coś kończy, szanuję decyzję autorki, zwłaszcza że historie, które przelała na papier, są niesamowite pod każdym względem. Z reguły nie wracam do przeczytanych książek, ale ta seria zajęła w moim sercu wyjątkowe miejsce i jeszcze nieraz po nią sięgnę.

"Wieczorne gody" to kontynuacja losów kolejnych pokoleń rodziny Józwiaków. Tym razem historia skupia się głównie wokół Staśka. Chłopakiem targają wątpliwości dotyczące sensu życia, obwinia się o śmie*ć ojca, a przy tym pragnie poznać świat, zobaczyć morze i doświadczyć życia, jakie toczy się poza jego wsią. Jego wyjazd do Ameryki jest już prawie pewny, ale wtedy na jego drodze staje młoda wdowa, Marianna Betowa. Stasiek zaczyna dawać jej lekcje czytania, a następnie podnajmuje się w jej gospodarstwie jako parobek. We wsi zaczyna huczeć od plotek, bo jak to tak, wdowa i taki młodzik! Zdaje się, że tylko dla samych zainteresowanych różnica dzielących ich czterech lat, nie jest przeszkodą do nawiązania bliższej znajomości. Pytanie, co wybierze młody Józwiak: wyprawę do Ameryki, o której zawsze marzył, czy życie, które już dobrze zna, ale u boku kobiety, która go rozumie?

Kocham w tych książkach wszystko: piękny, barwny, stylizowany na dawną mowę polską, język, plastycznych bohaterów, opis wydarzeń, które po sobie następują, cudowny rozwój historii i widoczną przemianę zarówno bohaterów, jak i świata, który bez ustanku biegnie przed siebie.

Te wszystkie elementy złożone w całość tworzą malowniczy obraz polskiej wsi, która ewoluuje wraz ze swoimi mieszkańcami i sprawia, że zatapiając się w ten literacki świat, czujesz, jakbyś był/a jego częścią.

Autorka słowem namalowała obraz polskiej wsi, której mieszkańcy wiedzą co to ciężka praca, niejednokrotnie spotykają się z ostracyzmem czy niezrozumieniem, ale z drugiej strony ta polska wieś według Anny Fryczkowskiej stanowi taką bezpieczną enklawę, w której ludzie znają się już na tyle dobrze, że są w stanie wybaczyć sobie wiele, machnąć ręką na bajdurzenie innych czy po prostu podejmują próby zrozumienia tego, czego zrozumieć nie chcieli.

Wieś w “Sadze o ludziach ziemi” to bezpieczne miejsce, które mimo swojej surowości, daje dużo ciepła, zrozumienia i wybaczenia. To miejsce, które początkowo zdystansowane i sceptyczne w stosunku do nowego, w końcu powoli otwiera się na to, co przynosi życie i stara się iść z tym prądem.

Ta seria sprawiła, że poczułam się, jak pełnoprawna postać tych historii. I choć życie w józwiakowej rodzinie nie zawsze było łatwe, czasami okraszone łzami, czasami rozpaczą, to i tak zapamiętam ją jako tę kochającą się, pełną ciepła, wyrozumiałą i dającą drugie szanse.

Polecam Wam z całego serca tę sagę — to książki, od których nie da się oderwać i których nie da się zapomnieć. Będę tęsknić!

Premiera już jutro!

"Saga o ludziach ziemi. Wieczorne gody" to trzeci tom, w którym autorka świetnie opisuje życie ludzi żyjących u progu XX wieku. Ciekawie wykreowani bohaterowie. Silne i odważne kobiety, bohaterowie, którzy walczyli o wolność i przetrwanie. Malownicza kujawska wieś, a w jej okolicy pojawia się córka kiedyś wygnanej ze wsi czarownicy.

Gwarantuję , że emocji Wam nie zabraknie, a łezka zakręci się w Waszych oczach podczas czytania i docenicie to , co macie. Autorka pokazuje nam ponadczasowe wartości takie jak miłość i szacunek Jóźwiaków do swojej ziemi. Chociaż świat zmienia się to bohaterowie trzymają się tradycji.

Jeśli macie ochotę cofnąć się do przeszłości i poznać zachwycają trylogię to musicie przeczytać tę sagę.

Coś pięknego! Nie mogłam od niej oderwać się!

Polecam Wam tę przepiękną trylogię z całego serca!

BRUNETTE BOOKS