Rzeczy, których nie dokończyliśmy

Georgia po śmierci ukochanej prababci, wraca do rodzinnego domu i po namowach matki chce dokończyć książkę którą rozpoczęła prababka, lecz nigdy jej nie skończyła. Scarlett sławna pisarka, która rozkochała swoimi powieściami miliony czytelników. Wnuczka zgadza się aby sławny pisarz dokończył dzieło babci. Georgia i Noah mają całkowicie inny pomysł na zakończenie książki z czego wywiązuję się wiele kłótni i sprzeczek.

Czy Noahowi uda się dokończyć książkę Scarlett?

Jakie tajemnice z życia prababci wyjdą na jaw?

Czy Georgie i Noaha połączy uczucie?

Przepiękna i wzruszająca historia. Długo zbierałam się do jej przeczytania, ale im więcej czytałam pozytywnych recenzji tym bardziej chciałam ją poznać. Historia opowiadana jest na dwóch płaszczyznach czasowych, w czasach wojennych oraz teraźniejszych. Pięknie cała opowieść składa się w całość i im dalej się zagłębiałam w historię tym bardziej byłam zaintrygowana jej zakończeniem. Ta opowieść wywołała we mnie ogrom emocji, wzruszeń, smutku, łez, bólu, uśmiechu, radości, miłości i nadziei.

Kochani z całego serca polecam.

„Rzeczy, których nie dokończyliśmy” Rebecca Yarros.

Mamy tutaj dwie perspektywy i linie czasowe.

Pierwsza to czasy obecne, w których Georgia Stanton musi podjąć decyzję czy zezwolić na ukończenie rozpoczętej kiedyś przez swoją prababcie Scarlett książki.

Druga to powrót do czasów młodości Scarlett i jej wspomnienia rozpoczynające się od poznania brytyjskiego pilota Jamesona. Okres II wojny światowej oraz rodzinne kłopoty w znacznym stopniu wpłynęły na dziewczynę.

Georgia lecząc złamane serce postanawia podjąć się współpracy z pisarzem Noahem.

Młoda Scarlett układa sobie życie wiedząc, że czasy są bardzo niepewne.

Czy uda się zakończyć książkę wedle zamysłu prawnuczki i nowego autora ?

Czy bliższe poznanie historii Scarlett otworzy nowe rozdziały życia następnym pokoleniom ?

Czy szczęśliwe zakończenia to tylko pisarska mrzonka ?

Wspaniale utkana opowieść o meandrach wojny i jej następstwach. O miłości, o którą chce się walczyć bez względu na wszystko. O wartościach, których się trzymamy nie patrząc na okoliczności.

Obecne pokolenie mierzy się z dawnymi dziejami i próbuje w tym odnaleźć sens własnej codzienności.

To co było, warunkuje to gdzie obecnie się znajdujemy. Spuścizna bywa wybawieniem ale często też przekleństwem.

Miłość bije od tej książki. Oddanie porusza. Przyjaźń przemienia. Łzy mieszają się ze zrozumieniem, akceptacja ze strachem.

Czas wojny to czas wyborów i czas walki. Po latach zrozumienie i akceptacja przychodzą ale gdy okazują sie być podwalinami odpowiedzialnym za całe nasze życie, odbiór zmienia się diametralnie.

Czy to książka życia ? Tak

Czy to historia która porusza i zostaje z czytelnikiem? Jak najbardziej❤🔥❤🔥❤🔥

Przy czytaniu tej książki nie przeszkadza niewygodne krzesło czy sąsiad szalejący z kosiarką, przy niej zapomina się po prostu o całym świecie.

Podział na dwie równie ciekawe linie czasowe, to jest to, co w takich opowieściach z tajemnicą w tle lubię najbardziej. Tu zagłębiamy się w historię Georgii, która po śmierci swojej prababki Scarlett, autorki romansów, zostaje nakłoniona do dokończenia jednej z jej powieści. W procesie tym ma uczestniczyć znany pisarz z tego gatunku, jednak ich zdania, szczególnie na temat zakończenia różnią się diametralnie, a w ich relacji zaczyna iskrzyć nie tylko z powodu książki.

W drugiej linii czasowej przenosimy się do okresu drugiej wojny światowej i jesteśmy świadkami wielkiego uczucia jakie połączyło Scarlett i amerykańskiego pilota. Czas wojny jest jednak nieprzewidywalny i okrutny, a historia ich miłości poznawana z relacji bezpośredniej, jak i pisanych przez kochanków listów porusza do głębi.

Obie te opowieści mimo dzielących je dziesiątek lat są nierozerwalnie związane ze sobą, nie tylko decyzjami przodków, trudnymi emocjami, ale też tajemnicą, która musiała kiedyś wypłynąć. Nie należę do osób wylewnych i łatwo się wzruszających, ale Autorka potrafiła poruszyć mnie na tyle mocno, że niejedna łza spłynęła po moim policzku, a zakończenie wywołało wręcz wulkan emocji.

Ta piękna, choć momentami bolesna historia po prostu zapada w serce i w nim pozostaje, a ja dołączam do licznego grona osób oczarowanych nią do głębi.

Czy macie swoje "książki życia"? Takie, które być może są już bardzo wysłużone. Takie, do których często wracacie myślami, bądź po prostu nie możecie się powstrzymać i kolejny, kolejny raz wertujecie strony w poszukiwaniu ulubionych fragmentów... Dla mnie jedną z takich książek stała się właśnie ta...

"Czuję ekscytację za każdym razem, gdy wkładam czystą kartkę do maszyny. To jak pierwszy pocałunek pierwszej miłości."- fragment książki

Ostatnio książki, które czytam bardzo często otwierają mi oczy na to, że bez bólu nie ma miłości... Smutne to, ale coraz częściej jestem pewna tego, że tak właśnie jest. Że tam gdzie jest wielka miłość, jest także ból- o różnych obliczach, o różnym natężeniu, ale jednakże to właśnie on.

Książka, która znajduje się na zdjęciu jest potwierdzeniem tej tezy, ponieważ jest w niej mnóstwo bólu. A także ogrom miłości i cała paleta przeróżnych emocji, które powodowały to, że nie mogłam się oderwać od jej czytania...

Wpływ miała na to też jej fabuła- dwie historie, które umiejscowione zostały w dwóch różnych strefach czasowych- w czasach nowoczesnych oraz pośród spadających bomb II wojny światowej. Historie, które łączy bardzo wiele. Historie, które pokazują, że bez przeszłości nie ma przyszłości, a decyzje, które podejmujemy rzutują na kolejne pokolenia.

"Wiesz, od zawsze uważałem wyrażenie [popadanie w uczucie] za oksymoron. Przecież powinno być [wznoszenie się w uczuciu]. Miłość powinna sprawiać, by człowiek czuł się wzniesiony pod niebiosa. A może to tak popularna fraza, bo w rzeczywistości rzadko jest tak, jak być powinno. Wszyscy na końcu się rozbijają."

Bardzo wiele dobrego słyszałam o tej książce, przed jej lekturą. Widziałam wiele twarzy, po których płynęły łzy, bo ta powieść właśnie taka jest- nie da się w niej obejść bez łez. Zarówno tych w pozytywnych znaczeniu, jak i negatywnym. Wielokrotnie łamie serducho słowami, czynami bohaterów, aby później je poskładać.

Ja, z mojej strony, mogę podpisać się pod tymi wszystkimi pochlebnymi o niej słowami i przede wszystkim łzami, do których dołączyły i moje...

Ale chcę Wam powiedzieć jeszcze coś, to książka życia(mojego na pewno). To romans, który jest jednym z najlepszych, jakie czytałam. To historie, które muszę mieć w papierze, by wracać do nich multum razy. To oblicza miłości, o jakich zawsze sama marzyłam...

Uwielbiam, gdy w powieści akcja dzieje się dwutorowo, teraźniejszość przeplata się z niełatwą przeszłością, tworząc spójną, choć przecież zapętloną i szokującą całość. Takie zestawienie wielokrotnie skłania do zadumy, pozwala spojrzeć na obecne chwile z innej perspektywy, potrząsa i udowadnia, jak wielu rzeczy nie doceniamy.

Rebecca Yarros nie oszczędza ani swoich bohaterów, ani zaintrygowanych czytelników, nakreśliła bowiem dwie odurzające historie, umiejscowione w dwóch odległych płaszczyznach czasowych, a wszystko to dopełniła solidną porcją skrajnych, odurzających uczuć, z jakich naprawdę ciężko się otrząsnąć. Tak, to wyjątkowa, magnetyczna lektura, która zarazem zniewala, trzyma w nieopisanym napięciu, jak i torpeduje lawiną skrajnych, obezwładniających emocji, unoszących się w powietrzu jeszcze długo po odłożeniu książki na półkę!

Błyskotliwe, sugestywne pióro pisarki, mistrzowskie kreacje bohaterów, wyjątkowy klimat, dopełniony solidną porcją napięcia, a w tle uczucie, wystawione na zbyt wiele prób. Tak, to zdecydowanie historia, jaką mimo najszczerszych chęci, ciężko się delektować, ciekawość losów bohaterów błyskawicznie przyjmuje kontrolę nad czytającym, w efekcie czego kartki przelatują przez palce w zawrotnym tempie.

"Rzeczy, których nie dokończyliśmy" to obezwładniający, miażdżący emocjonalnie rollercoaster, który pochłania się z zapartym tchem i wypiekami na twarzy. Przerażająca, przeszywająca na wskroś, napełniająca duszę bólem, a jednak niosąca iskierkę nadziei i kojąca niczym cenny balsam! Rebecca Yarros nakreśliła wyjątkową opowieść o pięknej, niewiarygodnej miłości, ogromnym poświęceniu, nadziei i wytrwałości, ulokowanych w bardzo przerażającym okresie w historii. Ta niezwykła powieść dotknie waszej najczulszej struny i zostanie w pamięci na bardzo długo! Prawdziwa uczta literacka! Polecam!

Ta książka nie bez powodu określana jest mianem romansu wszech czasów. Opisuje ona przepiękną i szczerą miłość, której przyszło rozwijać się w trudnych czasach wojennych. W czasach, kiedy każda rozmowa mogła być tą ostatnią, kiedy żaden kolejny dzień nie był pewny. Autorka pokazuje też współczesny świat, pogoń za sławą i pieniądzem, nieciekawe relacje z matką, ból po stracie, po zdradzie, trudność w ponownym zaufaniu drugiemu człowiekowi. Ukazuje też, jak wiele człowiek jest w stanie poświęcić w imię miłości – nie tylko tej damsko-męskiej. Lekkie pióro Yarros sprawia, że czytanie upływa w błyskawicznym tempie, a samo zakończenie sprawia, że łzy płyną strumieniami. Skrywana przez lata tajemnica wychodzi wreszcie na światło dzienne…

Trudno mi napisać coś więcej, gdyż musiałabym zbyt wiele zdradzić, a to mogłoby odebrać przyjemność poznania tej opowieści. Dodam tylko, że nie każdy romans musi mieć pozytywne zakończenie, aby wyrył się w naszej pamięci. Ten na długo pozostanie w moich myślach, polecam całym sercem!

„Niekiedy jedynym sposobem, by zachować to, czego ci trzeba, jest odpuszczenie tego, czego pragniesz.”

„Wszyscy mamy prawo popełniać błędy. Jednak kiedy rozpoznajesz, czym są, nie trwaj w nich. Życie jest zbyt krótkie, by przegapić uderzenie pioruna i zbyt długie, by przeżyć je samotnie.”

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

🌺 "Rzeczy, których nie dokończyliśmy" autorstwa Rebecci Yarros to wspaniała powieść, która na długo pozostanie w mojej pamięci.

🌺 Gdy Georgia dowiaduje się, że jej prababcia Scarlett, która była sławną autorką romansów, nie dokończyła swojej ostatniej książki, postanawia zrobić wszystko, aby ta historia poznała światło dzienne. Wydawca chce, aby Noah Harrison, który również jest słynnym pisarzem dokończył powieść, i choć początkowo nie przypada on Georgii do gustu, to wkrótce zaczynają współpracę.

Dlaczego Scarlett nie dokończyła książki?

Czego Georgia i Noah dowiedzą się o prababci?

Jak zakończą jej historię?

🌺 Nie czytałam do tej pory żadnej książki autorki, ale po przeczytaniu opisu wiedziałam, że chcę poznać tą historię.

W tej książce teraźniejszość przeplata się z przeszłością, a ponieważ uwielbiam takie historie, szczególnie kiedy akcja powieści rozgrywa się w czasach wojennych, to z przyjemnością zatopiłam się w tej lekturze.

Jest to przepiękna opowieść o miłości, która miała miejsce w trudnych czasach ll wojny światowej, gdzie każda chwila była bezcenna, a życie kruche i ulotne.

Historia Scarlett i Jamesona mnie porwała, ale jednocześnie złamała mi serce. Jestem oczarowana tą książką i cieszę się, że miałam okazję ją przeczytać. Emocje po przeczytaniu tej powieści na długo ze mną pozostały, i skłoniło mnie to do wielu przemyśleń.

Jest to jedna z tych książek do których się powraca, i ja na pewno jeszcze kiedyś po nią sięgnę.

Jeśli szukacie wzruszającej historii miłosnej, która was oczaruje, to koniecznie musicie przeczytać tą książkę.

Tytuł: "Rzeczy, których nie dokończyliśmy"

Autor: Rebecca Yarros

Data premiery: 12.04.2023r.

Wydawnictwo: Filia

Mam do Was pytanie:

Pisaliście kiedyś listy?

.

Ja tak!

Dzięki listom poznałam dwie osoby, z którymi mam kontakt do dnia dzisiejszego:) A listy mam schowane w pudle w piwnicy🙈

.

.

"Rzeczy, których nie dokończyliśmy" to subtelny romans. Niespieszny. Odgrywający się na dwóch płaszczyznach czasowych.

.

Na samym początku poznajemy Georgię, która dowiaduje się, że jej prababcia Scarlett zmarła. Zostawiła jej w spadku książkę, której nie dokończyła... Georgia bardzo chce dokończyć dzieło swojej prababci.

Aczkolwiek to by nie był romans, gdyby w tej historii nie było księcia. Na horyzoncie pojawia się Noah - autor powieści. Ma cięty język i jest niesamowicie przystojny. Pojawił się bo... ma dokończyć książkę prababci Georgii 🙈

Dziewczyna za nic nie chce do tego dopuścić. Czy wydawnictwo pójdzie na ugodę?

.

Podczas tej wspólnej przygody Georgia odkryje niesamowitą tajemnice dotyczącą swojej prababki... Scarlett przeżyła piękną historię miłosną... Kiedy poznała Jamesona wszystko inne przestało się dla niej liczyć... A to wszystko toczyło się podczas drugiej wojny światowej...

.

.

Ta niesamowita historia otuliła moje serce. Momentami ciężko mi się ją czytało, bo jak wiecie nie sięgam po książki z wątkiem wojennym aczkolwiek miłość którą przeżywali bohaterowie była piękna... niepowtarzalna... Tylko szkoda, że tak się skończyła...

.

Więcej Wam nie powiem, tylko zachęcam do sięgnięcia po tę wyjątkową lekturę! A na pewno nie będziecie zawiedzeni.

„Nie chodziło o to, że żyłam dla niego, ale on sprawiał, że chciało mi się żyć. Walczyć. Udowadniać swoje racje. Postawić się, choć zazwyczaj poddawałam się czyimś emocjom i wybierałam najłatwiejszą drogę”.

Gdy tylko pomyślę o tej historii, czuję tak wiele rozdzierających moje serce emocji, że mam w sobie wszechogarniającą potrzebę, aby sięgnąć po tę książkę jeszcze raz i ponownie się w niej zatracić.

Czuję, dosłownie czuję, że żadne słowa nie będą w stanie wyrazić mojego zachwytu nad tym tytułem. Mam wrażenie, że ta historia zaczęła się tak niewinnie, chociaż już sam rozdział pierwszy, poruszył moje serce. Jednak teraz, mając ogląd na całość – mogę z czystym sumieniem wysunąć taki wniosek.

Ta historia łączy w sobie duszę pokoleń. Z jednej strony przytłaczają czytelnika aura wojennych wydarzeń, z drugiej, wśród tych ciężkich wydarzeń rozkwita uczucie piękne, prawdziwe i głębokie, które przetrwa wszelkie trudy.

Historia łączy w sobie wydarzenia z przeszłości z tymi teraźniejszymi, które rozgrywają się w zupełnie nowej rzeczywistości.

Przeszłość – Scarlett i Jameson. Teraźniejszość – Georgia i Noah.

Niby jedna historia, a każde z wydarzeń ma swój autentyczny i niepowtarzalny klimat. Powieść dopełnia się w każdym calu. A ja z oczekiwaniem czekałam to na rozdziały z przeszłości, to na powrót do teraźniejszości. Każdy z bohaterów był wyrazisty. Osiągnął pewien punkt w swoim życiu, a ta powieść pokazywała jak do niego doszedł i jakie ma to swoje skutki i konsekwencje.

Klimat tej powieści jest tak wspaniały, trudny, bolesny i radosny, że te wszystkie emocje kotłują się w czytelniku, czekając na wybuch. Nie zliczę, ile razy musiałam przerywać czytanie, aby zaczerpnąć tchu. Nie zliczę, ile razy zatrzymywałam się, aby otrzeć własne łzy, które zasłaniały mi słowa. I nie zliczę, ile razy zatrzymywałam się, aby upoić się szczęściem bohaterów.

„Rzeczy, których nie dokończyliśmy” to moje osobiste arcydzieło, które w moim sercu ma swoje szczególne miejsce. Przeogromnie polecam!

🌸 „Wszyscy mamy prawo popełniać błędy. Jednak kiedy rozpoznajesz, czym są, nie trwaj w nich. Życie jest zbyt krótkie, by przegapić uderzenie pioruna i zbyt długie, by przeżyć je samotnie.” 🌸

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Mieliście kiedyś tak, że po przeczytaniu pierwszej strony książki wiedzieliście, że będzie ona całkowicie wyjątkowa. Mnie się to właśnie przytrafiło przy powieści Rebecci Yarros "Rzeczy, których nie dokończyliśmy”która była niezwykłe melancholijną, a zarazem niezwykłą opowieścią o miłości, o rodzinie, o przodkach i o ich tajemnicach, mających ogromny wpływ na dalsze życie głównej bohaterki.

Georgia Stanton dowiaduje się, że jej zmarła prababcia Scarlett – sławna autorka romansów – nie dokończyła swojej ostatniej książki. Za namową matki postanawia ją wydać. Pomoc w tym przedsięwzięciu ma otrzymać od Noaha - znanego autora bestsellerowych romansów. Dla Noah wymyślenie zakończenia powieści legendy pióra to jedno, jednak uporanie się z jej piękną, upartą i cyniczną prawnuczką Georgią, to zupełnie inna sprawa. Wkrótce jednak rozpoczynają wspólną pracę i zaczynają rozumieć, dlaczego autorka nigdy nie dokończyła swojej książki. Razem odkrywają, że Scarlett skrywała najwspanialszą historię miłosną wszech czasów – swoją własną. Podczas drugiej wojny światowej zakochała się w atrakcyjnym i tajemniczym pilocie Jamesonie.

Książka opowiada – krótko mówiąc – historię pewnej miłości, miłości niezapomnianej, szalenie intensywnej, zdolnej przenosić góry.

Historia jest w tematyce wojennej, często łamie serce i wywołuje łzy. Przeżywałam wraz z bohaterami ich rozterki i trudne wybory życiowe. Akcja toczy się dwutorowo, bo z jednej strony poznajemy przeszłość, czyli życie prababci Georgi podczas wojny i teraźniejszość, kiedy to wnuczka Scarlett przeżywa swój rozwód i śmierć prababci. Na kartach tej powieści odkrywamy jej przemianę, a także długo skrywaną tajemnice.

Niesamowicie urzekł mnie styl pisania autorki, który jest lekki i po prostu dobrze się czytali tę historię. Uświadamia, jak życie potrafi dać w kość odbierając nadzieję na lepsze jutro. Jednak piękno takich sytuacji polega na podniesieniu się z upadku i odnalezieniu swojego szczęścia. Właśnie to definiuje głównych bohaterów tej powieści. Każda strona do bólu przesycona jest emocjami. Autorka zabiera nas w niesamowitą podróż, gdzie możemy żyć razem z bohaterami, dobrze poznać ich historie, by potem na koniec pokochać za całokształt. Kto z nas nie lubi zanurzyć się w lekturze i zapomnieć o otaczającym świecie, z dala od problemów, tylko książka i my. Właśnie Rebecca zapewnia takie doznania.

Ta książka tak mnie w siebie zaangażowała i sprawiła, że każdą kolejną stroną pochłaniałam z prawdziwą chęcią dowiedzenia się tego, jak właściwie zakończy się ta historia. „Rzeczy, których nie dokończyliśmy” to prawdziwa kwintesencja tego, jak krótkie i kruche potrafi być życie. To raz za razem odpowiadanie sobie na pytanie „co by było, gdyby...?”, to szukanie nadziei i otuchy w czasach, które bezpowrotnie utraciliśmy i które już nigdy do nas nie wrócą. Wiedziałam, że będzie to niezwykła historia, taka, która zostawia w naszym sercu ślad już na zawsze i nie potrafimy o niej zapomnieć.

Rebecca Yarros stworzyła cudowną opowieść o sile prawdziwej miłości. To powieść o czerpaniu radości z życia, które jest bardzo krótkie i dlatego trzeba czerpać garściami z niego tyle ile się da, by na koniec być dumnym ze swoich osiągnięć i czuć satysfakcję. Historia pełna emocji, łez i smutku. Ale właśnie te trzy rzeczy sprawiają, że jest ona tak wyjątkowa i warta poznania. Jestem oczarowana jak wielki wpływa wywarła na mnie ta historia. Przeżywałam ją całą sobą i odczuwałam każde ich przeżycie jakbym była tam razem z nimi. Dlatego zachęcam Wam do sięgnięcia po tę niezwykłą powieść! Zakochanie się w tej historii równie mocno jak ja!💓

Miłośnicy romansów mają powód do radości. Bo oto ukazała się książka, która w pełni zaspokoi ich czytelnicze apetyty. „Rzeczy, których nie dokończyliśmy” to historia, od której nie sposób się oderwać. Z każdą przekładaną stroną nasze czytelnicze serce przeżyje wiele emocjonujących chwil. Dlatego też nie zastanawiajcie się długo, tylko rozpocznijcie swoją czytelniczą przygodę.

Rebecca Yarros zaprasza nas do poznania historii Georgii Stanton. Kobieta dowiaduje się o śmierci jej prababci Scarlett, znanej autorki romansów. Jak się okazuje nie dokończyła ona swojej ostatniej powieści. Georgia postanawia ukończyć spisywanie historii rozpoczętej przez swą prababkę. Nie będzie to jednak łatwe, ponieważ pojawienie się obcesowego autora bestsellerowych powieści Noaha Harrisona może pokrzyżować jej plany. Kobieta zrobi wszystko, aby nie mógł on dokończyć książki Scarlett. Jednakże życie pokazuje, że wspólnie podejmą się tej próby. Niestety ich wizje, co do jej kontynuacji są odmienne.

Jak się okazuje, uświadamiają sobie, dlaczego prababka nie dokończyła swej ostatniej powieści. Co stało na przeszkodzie? Dlaczego kobieta skrywała historię wszech czasów? Swoją historię związaną z miłością do Jamesona, pilota pracującego w siłach powietrznych Wielkiej Brytanii Royal Air Force. Zaczęło się od niepozornej podwózki, a skończyło… . Nie miałbym serca zdradzać Wam dalszej części, ponieważ nie chcę Wam odbierać tej przyjemności jej poznania. Dodam tylko, że listy Jamesa i Scarlett przepełnione są miłością, która mocno trafia do naszego serca. Wszystko zaczęło się w Anglii w 1940 roku, a swoją kontynuację znalazło w teraźniejszości.

Nie ukrywam, że Rebecca Yarros stworzyła historię, która chwyta za serce. Dotyka najczulszych strun naszych emocji. Ukazuje miłosną historię, czyniąc to w delikatny sposób. Ta historia żyje w nas. Tak naprawdę są to dwie historie. Jedna osadzona w czasach II wojny światowej. Druga zaś rozgrywa się w teraźniejszości. I niezależnie w jakim czasie ukazywana jest miłość, trafia ona do naszych serc z ogromną siłą, gwarantując wachlarz emocji.

Autorka oczarowała mnie chwytającą za serce historią o miłości, smutku, rozczarowaniu. Rebecca Yarros stworzyła piękną historię, a przelewając ją na papier, ofiaruje czytelnikom wiele emocjonujących i niezapomnianych chwil. Ta powieść to prawdziwa perełka światowej literatury, która zasługuje na zekranizowanie. Zdecydowanie polecam miłośnikom powieści obyczajowych, romansów, którzy pragną porywów serca.

Książka „Rzeczy, których nie dokończyliśmy” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia

"– Cho­dzi o to – cią­gnę­ła, lekko krę­cąc głową z ko­lej­nym kpią­cym uśmie­chem – że nie za­wsze roz­po­zna­jesz ten za­bój­czy dźwięk. Nie orien­tu­jesz się, co się dzie­je, aż znika. Sły­szysz bul­got, który w jakiś spo­sób prze­ko­nu­je cię, że nad­cho­dzi ko­lej­ny od­dech, że nic ci nie jest. Że to da się na­pra­wić, praw­da? Zatem wal­czysz, trzy­masz się resz­tek po­wie­trza, które ci jesz­cze zo­sta­ło. – Do oczu na­pły­nę­ły jej łzy, ale unio­sła głowę, aby je za­trzy­mać, przy każ­dym zda­niu prze­rzu­ca­jąc stro­nę. - Wal­czysz i się sza­mo­czesz, po­nie­waż to fa­tal­ne, głę­bo­ko za­ko­rze­nio­ne uczu­cie, które na­zy­wasz mi­ło­ścią, nie chcesz paść od po­je­dyn­cze­go ciosu. To by było zbyt mi­ło­sier­ne. Praw­dzi­wą mi­łość trze­ba zdu­sić, trzy­mać pod wodą, aż prze­sta­nie wierz­gać. Tylko w ten spo­sób zdo­łasz ją zabić.."

••

"Unio­słem rękę i pa­trzy­łem na zdję­cie ślub­ne Geo­r­gii, przy­po­mi­na­jąc sobie jej wcze­śniej­sze słowa. 《Ist­nie­je dźwięk, który wy­da­je serce, gdy po raz pierw­szy uświa­da­mia sobie, że nie jest już bez­piecz­ne z osobą, któ­rej ufało》."

▪︎▪︎

Nie ma co się rozpisywać na temat tej książki, ponieważ żadne, ale to absolutnie żadne słowa, nie są w stanie oddać jej piękna.

Ta historia dosłownie przepuszcza czytelnika przez emocjonalne sito, po którym trudno się pozbierać. Ja przeczytałam ją ponad tydzień temu, a wciąż gdy tylko o niej pomyślę mam łzy w oczach. Niby zdaję sobie sprawę, że to fikcja literacka, ale ci bohaterowie, ich trudne wybory i niewyobrażalne poświęcenie, najzwyczajniej w świecie łapią za serce od pierwszych stron.

A gdy wydawało mi się, że wylałam już wszystkie możliwe łzy, nadeszła końcówka, której kompletnie się nie spodziewałam, a po której wpadłam w autentycznych szloch.

Skrzyżowanie "Pearl Harbor" i "Pamiętnika", które rozbije na kawałki wiele serc. Ponadczasowy i niezapomniany romans, którego nigdy nie zapomnicie💔❤️‍🩹

Są historie miłosne, o których przyjemnie się czyta, choć nie zawsze pozostają w pamięci na dłużej. Są takie, które poruszają emocje, sprawiają, że kibicuje się ich bohaterom, jakby byli nam bliscy. Są historie, które poruszają naszą czułą strunę, ale są i takie, które zupełnie do nas nie przemawiają. I są historie wyjątkowe, jedyne w swoim rodzaju, które torują sobie drogę do naszego serca i ten ułamek, którym zawładnęły już na zawsze pozostanie ich własnością. I to jest właśnie taka historia.

Georgia i Noah to osoby, które zabiorą nas w teraźniejszą podróż. Ona próbuje stanąć na nogi po niezwykle medialnym rozpadzie jej życia prywatnego, który zgrał się ze śmiercią ukochanej babuni. Uzdolniona artystycznie, doskonale zaznajomiona ze światem wydawniczym, stanie przed trudnymi do podjęcia decyzjami związanymi ze spuścizną rodzinną. Georgia charakteryzuje się niezłomną wolą, do perfekcji opanowała nieokazywanie emocji, a jej lojalność wobec bliskich jest niezachwiana, choć boryka się z problemami z zaufaniem. Noah to poczytny autor książek obyczajowych, a jego styl charakteryzuje się skłonnościami do opisywania ludzkich tragedii. Pisanie jest mu niezbędne niczym tlen, a wolne chwile spędza dbając o swoją tężyznę fizyczną. Uwielbia kobiety, choć żadnej nigdy nie traktował poważnie. Lecz, aby znaleźć wspólny język z Georgią będzie musiał zmienić swoje podejście do płci przeciwnej.

Scarlett i Jameson to bohaterowie, którzy zabiorą nas w podróż do przeszłości. Młoda panna Stanton, zanim została królową romansów, przeżyła swój własny romans, okraszony strachem o życie i nieustannym przemieszczaniem się. Jankes i Angielka wywodzący się z różnych domów, wychowani w zupełnie odmiennych warunkach, stawić będą musieli czoła najgorszej przeciwności losu – wojnie, która w każdej chwili mogła rozbić ich wszelkie plany w drobny mak.

„Rzeczy, których nie dokończyliśmy” określono na okładce jako prawdziwe arcydzieło – i nie ma w tym nic przesadzonego. To jedna z tych książek, do których trudno mi napisać recenzję, bowiem zwyczajnie brakuje mi słów. Ilość emocji zawarta na kartach tej pozycji jest przytłaczająca – do tego stopnia, że niemożliwym jest przeczytanie jej od razu. By zachować względny spokój emocjonalny trzeba ją sobie dawkować, lecz nie stanowi to problemu, bo przy pisarstwie tak doskonałym, delektowanie się tą książką było prawdziwą przyjemnością. Nie uroniłam ani jednego słowa z tej lektury, zaczytywałam się w każdym akapicie i bez miar zanurzyłam się w wykreowany w niej świat. Choć wiele wydarzeń w niej budziło mój wewnętrzny sprzeciw, niezgodę na to, jak los pokierował życiem postaci, to finalnie mogę ocenić, że całość tej opowieści jest czystą perfekcją, choć sama nawet nie miałam pojęcia, że takie poprowadzenie historii ukoi moją duszę. Rozwój relacji Georgii i Noah to w mojej ocenie jedynie tło, choć równie dobrze nakreślone, przejmujące i ukazujące zarówno siłę uczuć, jak i destrukcyjny wpływ toksycznych ludzi. Lecz tę najbardziej przejmującą część, a jednocześnie tak mocno trafiającą w serce, stanowi historia Jamesona i Scarlett. O taką miłość każdy z nas powinien walczyć, takiej miłości każdy z nas powinien szukać i nigdy nie wolno nam zgadzać się na półśrodki. Na kartach tej powieści zawarta jest piękna, choć bolesna i trudna opowieść o miłości silniejszej, niż jakikolwiek nalot bombowy, ponadczasowej i wnikającej w czytelniczą duszę. To naprawdę wybitna pozycja, która warta jest poznania, zatopienia się w wykreowanym przez Yaros świecie i pokochania każdej cudownej strony, jaką zawiera.

Autor: Rebbeca Yarros

Georgia dowiaduje się przez przypadek, że jej prababcia nie dokończyła jednej z najważniejszych dla siebie książek. Po namowie swojej matki pozwala na dokończenie dzieła przez niejakiego Noaha Harrisona, ale pod pewnymi warunkami. Zapoznają się ze wspomnieniami, które zostawiła kobieta. Obydwoje zaczynają pracę nad powieścią, ale czy ich różnice w zdaniach da się przeskoczyć?

Bardzo nie chciałam kończyć tej książki, ale niestety musiałam. Poznałam losy bohaterów i gdy dobrnęłam do ostatniej strony i odłożyłam ją na półkę poczułam wielki smutek i pewnego rodzaju samotność. Z żadnymi bohaterami jakiejkolwiek lektury nie zżyłam się tak mocno jak ze Scarlett, Jamesonem, Noahem i Georgią.

„Rzeczy, których nie dokończyliśmy” to opowieść, którą chciałoby się zapomnieć, żeby móc znowu poczuć te emocje co za pierwszym razem. Po raz pierwszy po zakończonej lekturze dopadły mnie myśli, że ktoś taki jak Scarlett i Jameson naprawdę mogli żyć i mogło im się coś takiego przytrafić. Oczywiście w innych książkach też tak nieraz miałam, ale tutaj jakby ze wzmożoną siłą. Z tej opowieści, aż wylewa się niezwykła siła miłości, która jest obezwładniająca.

Prababcia Georgii jest niezwykłą kobietą, z którą nie chciałam się rozstawać na dobre, bo historia jej życia była niesamowita. To jak silną była kobietą było niewiarygodne. Zakończenie sprawiło, że chciało mi się niewyobrażalnie płakać. Emocje w pewnym momencie były obezwładniające. Autorka zaskakuje na każdym możliwym kroku. To co stworzyła jest prawdziwym arcydziełem i już wiem, że zajmie honorowe miejsce w moim sercu zaraz obok „Promyczka”.

Czuję, że historia tych bohaterów będzie ze mną bardzo, bardzo długo. Może i moja przygoda z nią na ten moment się skończyła, ale wiem, ze za niedługo znowu do niej wrócę. Historia warta przeczytania. Polecam całym serduszkiem, ponieważ autorka stworzyła literacką perełkę, która nie ma żadnej skazy.

Anglia,1940 rok

Dwie siostry z dobrego domu, pracujące w żeńskiej grupie pomocniczej w Royal Air Force, siłach powietrznych Wielkiej Brytanii. Niepozorna podwózka, przez amerykańskiego lotnika. Wielka miłość w czasach wojennych. Chwile niepewności, czy wróci. Momenty szczęśliwych uniesień, bo jest, żyje. W końcu pęknięte serce. Na wiele różnych sposobów.

Współczesność, USA

Georgia Stanton wraca do swojego panieńskiego nazwiska, odcinając się ostatecznie od swojego beznadziejnego byłego męża, który przez cały czas trwania związku podcinał jej skrzydła. Znajdując się w miejscu, w którym się urodziła natrafia na osobliwego mężczyznę, z którym w księgarni dochodzi do potyczki słownej. Parę chwil później okazuje się, że ów nieznajomy jest nikim innym, jak jednym z najsławniejszych autorów współczesnych romansów. Ma on dokończyć dzieło jej ukochanej babuni, która miłość swojego życia straciła na wojnie, a wraz ze swoim synem uciekła do Stanów, do rodziny zaginionego męża.

Wizje dwójki osób są odmienne. Scarlett zawsze dawała swoim bohaterom happy endy. Noah preferuje zdecydowanie inne zakończenia książki. Jak potoczą się losy dwójki ludzi, którzy będą musieli dojść do konsensusu w sprawie niedokończonego dzieła legendy romansu?

Rzadko w ostatnim czasie trafiam na książki, które oddziałowywują na mnie aż tak. Żebyśmy się dobrze zrozumieli: zachwycam się książkami, bo są tego warte, ale ta historia, to zupełnie inny poziom. Nie czytam romansów wojennych. Są dla mnie zbyt tragiczne: złe miejsce, zły czas, tragedie ludzkie. "Rzeczy których nie dokończyliśmy" to rozdziały z młodości prababki Georgii, listy Jamesa i Scarlett i współczesne życie wnuczki. Opisy miłości w czasach wojennych łamały mi serce. Łzy płynęły każdorazowo, gdy rozdział zaczynał się od pochyłej czcionki "Anglia 1940". Prawdziwa miłość bijąca z tych zdań, niewypowiedziane modlitwy, by wrócił. Niemoc, bezsilność, brak pewności, przy tym wszystkim niegasnące pożądanie. Czytając Tą książkę miałam wrażenie, że to jakaś wyższa siła czuwała nad Georgią i Noahem. Oni mieli się spotkać. Ona musiała przeżyć w końcu prawdziwą miłość. Musieli odkryć przeszłość, to, co wydarzyło się 80 lat temu.

Piękna, fenomenalna, ale i bolesna, wzruszająca.

Czytajcie.