Życie jak malowane. Saga Stacja Jagodno. Tom 5 (barwione brzegi)

Piąty tom serii Stacja Jagodno ponownie zabiera czytelnika do niewielkiej, pełnej uroku miejscowości, w której życie płynie spokojniej, ale wcale nie jest pozbawione trudnych emocji i tajemnic. To historia o zmianach, nadziei i o tym, że nawet po najtrudniejszych chwilach może nadejść wiosna – zarówno ta prawdziwa, jak i symboliczna.

W Jagodnie pojawiają się nowe wyzwania i nowe osoby. Jedną z nich jest Eliza, artystka malująca anioły na porcelanie, która mimo talentu i wrażliwości zmaga się z bolesną przeszłością. Jej historia wnosi do powieści dużo trudnych emocji i refleksji, a relacja z synkiem dodaje opowieści ciepła i delikatności. Chłopiec wierzy, że spotkana w starym dworku dobra wróżka może odmienić los jego mamy – ten dziecięcy optymizm nadaje całej historii wyjątkowego uroku i ściska serce bardzo, bardzo mocno.

Równolegle do wydarzeń z nowymi bohaterami obserwujemy dalsze losy znanych już mam postaci z Jagodna. W ich życiu pojawiają się decyzje, które nie zawsze są łatwe – zwłaszcza gdy dotyczą miłości, przyszłości i własnego szczęścia. Autorka pięknie i w subtelny pokazuje, że czasem trzeba zdobyć się na odwagę, by coś zakończyć lub rozpocząć na nowo. Tajemnicze zniknięcie Łukasza czy zagadkowe wizyty przy leśnej kapliczce wprowadzają do fabuły nutę intrygi i sprawiają, że książkę czyta się z nieprzerwaną ciekawością.

Karolina Wilczyńska po raz kolejny tworzy historię pełną ciepła, życiowych refleksji i bohaterów, w których łatwo odnaleźć cząstkę siebie. To opowieść o codzienności, o życiu, które nie zawsze układa się tak jak wymarzą i zaplanują sobie bohaterowie, ale to właśnie czyni tą opowieść niezwykle prawdziwą.. Autorka pokazuje, jak ważne są wsparcie drugiego człowieka, wiara w siebie oraz nadzieja, że nawet najbardziej skomplikowane sprawy mogą znaleźć dobre rozwiązanie.

„Życie jak malowane” to idealna lektura dla osób, które lubią spokojne, emocjonalne historie o relacjach międzyludzkich i małych miejscowościach skrywających wielkie historie. Powrót do Jagodna to jak spotkanie ze starymi znajomymi – ciepłe, wzruszające i pozostawiające czytelnika z poczuciem, że warto wierzyć w lepsze jutro. 📚✨

Cytaty:

„Tak – po­my­śla­ła – tro­ski nisz­czą nasze ciała bar­dziej niż czas. Wy­dra­pu­ją zmarszcz­ki, wy­su­sza­ją skórę i za­bie­ra­ją iskier­ki z oczu. Na to nie po­mo­gą żadne ko­sme­ty­ki. Je­dy­nym le­kar­stwem jest spo­kój i bez­pie­czeń­stwo u boku in­ne­go czło­wie­ka. Tyle że o to nie­ła­two.”

„Nie każdy ma w życiu łatwo – po­wie­dzia­ła. – I to żaden powód do wsty­du. Wiem coś o tym. Ja się szyć na­uczy­łam, bo mnie nie było stać na nowe ubra­nia. I potem jesz­cze na tym za­ra­bia­łam. Ty też mo­żesz. Ale jak sobie pój­dziesz, to nic z tego.”

„Życie jak malowane” to piąty tom serii Jagodno. Kolejny raz poczułam się tak, jakbym wracała do dobrych znajomych, żeby sprawdzić, co u nich słychać.

Od pierwszej części towarzyszymy Tomarze i jej bliskim, ale każdy tom skupia się mocniej na innym bohaterze. Jedni wysuwają się na pierwszy plan, inni zostają gdzieś obok, zupełnie jak w życiu.

Tym razem ważną postacią jest Eliza, która angażuje się w renowację dworku hrabianek rozpoczętą w poprzednim tomie. To piękna, młoda kobieta, ale zamknięta w sobie, naznaczona traumą i wewnętrznym smutkiem. Jej relacje z mężem i synem pokazują, jak trudno dotrzeć do kogoś, kto zmaga się ze stratą. Autorka bardzo subtelnie i prawdziwie opowiada o emocjach, które mogą dotknąć każdego z nas.

Szczególnie poruszający jest wątek jej rezolutnego syna. Chłopca, który w swoim świecie widzi więcej, niż dorośli chcieliby przyznać.

W tej części jest mniej Marysi, za to bliżej poznajemy Igora i jego dojrzewanie. Wracają znane postacie, [Adres usunięty]. pani Małgorzata czy Kasia, której batalia o własne szczęście wciąż trwa. Ciekawie rozwija się także wątek pani doktor Ewy, w której budzi się coś, co przez lata było uśpione i wygląda na to, że przed nią jeszcze wiele dobrego.

To, co najbardziej cenię w tej serii, to naturalność. Nowi bohaterowie pojawiają się tak, jak ludzie w naszym życiu, jedni zostają na dłużej, inni tylko na chwilę, ale każdy coś wnosi. Jest tu i smutek, i nadzieja, i codzienność w najprawdziwszym wydaniu.

Bardzo się cieszę, że trafiłam na tę serię przy wznowieniu. Piękne wydanie z barwionymi brzegami tylko podkreśla jej klimat. To historia, z którą naprawdę miło spędzam czas i na którą czekam w kolejnych odsłonach.

Los czasami bardzo nas doświadcza. Są chwile, kiedy wydaje nam się, że nie damy rady. Ale człowiek ma w sobie o wiele więcej sił niż myśli. A najwięcej tej siły ma matka.

„Troski niszczą nasze ciała bardziej niż czas. Wydrapują zmarszczki, wysuszają skórę i zabierają iskierki z oczu. Na to nie pomogą żadne kosmetyki. Jedynym lekarstwem jest spokój i bezpieczeństwo u boku innego człowieka. Tyle że o to niełatwo.”

Powrót do Borowej i jej mieszkańców wywołał uśmiech na mojej twarzy, choć serię czytam z przerwami.

Po raz kolejny czytanie okazało się naprawdę pięknym i pełnym ciepła doświadczeniem.

Co się wydarzyło? Przede wszystkim każda ze znanych z powieści miała swoje pięć minut.

Tamara mimo nawału obowiązków i kłopotów z remontem dworku- głównie z racji braku środków na kontynuowanie prac stara się odnaleźć w codzienności i wzmocnić swoją relację z Łukaszem, co nie zawsze jest łatwe.

Również jej mama, Ewa poczuła motylki w brzuchu i przekonała się, że nie wszystko w życiu da się zaplanować.

Marzena i Janek mogłiby służyć za przykład relacji, którą media społecznościowe określają jako to skomplikowane.

Kasia po raz kolejny bierze sprawy we własne ręce rozpoczynając sądową batalię z Jarkiem. Ale nie jest z tym sama.

Rodzina Jadzi nareszcie może odetchnąć z ulgą, choć do głosu dochodzi młodsze pokolenie.

Najbardziej jednak poruszyła mnie przedstawiona przez Panią Karolinę historia Rafała i jego żony Elizy.

To opowieść, która chwyta za serce swoją prawdziwością. O lęku, bezsilności, rodzicielskiej miłości i nadziei, która nie gaśnie nawet wtedy, gdy wszystko zdaje się sprzeciwiać szczęśliwemu zakończeniu. Czytając ich losy, wielokrotnie czułam ścisk w gardle. To właśnie takie historie zostają z czytelnikiem na długo po zamknięciu książki.

Uwielbiam w twórczości Karoliny Wilczyńskiej to, że nie potrzebuje spektakularnych zwrotów akcji. Siłą jej powieści są emocje, zwykli ludzie i problemy, które mogą spotkać każdego z nas. Dzięki temu bohaterowie są prawdziwi, a ich radości i cierpienie przeżywa się razem z nimi.

„Życie jak malowane” to piękna, wzruszająca opowieść o rodzinie, miłości, przyjaźni i odnajdywaniu nadziei tam, gdzie początkowo widać tylko mrok. Przypomina, że nawet najbardziej poranione serce może jeszcze odzyskać spokój, jeśli obok znajdzie się ktoś, kto poda pomocną dłoń.

To kolejna wizyta w Borowej, którą kończyłam z uśmiechem, wzruszeniem i przekonaniem, że do tych bohaterów zawsze warto wracać.

Lubicie czytać sagi rodzinne?

Powiem Wam, że ja bardzo je lubię i często po nie sięgam. Tym razem z przyjemnością sięgnęłam po piąty tom sagi „Stacja Jagodno”.

„Życie jak malowane” – Karolina Wilczyńska, wydawnictwo Skarpa Warszawska.

Z przyjemnością wróciłam do Jagodna, aby sprawdzić, co słychać u bohaterów i jakimi ścieżkami potoczą się ich dalsze losy.

Poznajemy tu także nowe postacie, które trafiają pod opiekę hrabianek. Szczególnie zapadł mi w pamięć mały, rezolutny chłopiec o bardzo smutnym spojrzeniu.

Życie pozostałych bohaterów również przygotowało wiele zmian – niektóre na lepsze, inne znacznie bardziej wyboiste i wymagające pokonania wielu przeszkód.

W książce zostaje poruszony bardzo ważny i trudny temat – utraty dziecka oraz poronienia. Autorka pokazuje, że nawet przy wsparciu najbliższych bardzo trudno pogodzić się z taką stratą. Jednocześnie podkreśla, jak ważne jest zmierzenie się z traumą i przyjęcie pomocnej dłoni, aby móc ruszyć dalej i spróbować odnaleźć nadzieję.

Uwielbiam sagę „Stacja Jagodno” i bardzo polecam Wam poznać wszystkie jej części 📚

Czy wierzysz, że nawet najbardziej potłuczone serce można jeszcze poskładać - kawałek po kawałku, jak porcelanową filiżankę z delikatnym wzorem?

Wracając do Jagodna w „Życie jak malowane” miałam w sobie uczucie, które towarzyszy spotkaniu z dawno niewidzianymi, ale bliskimi ludźmi. Z jednej strony ciekawość, co u nich słychać. Z drugiej - potrzeba ciepła, spokoju i tej charakterystycznej dla Karoliny Wilczyńskiej miękkości w opowiadaniu o sprawach trudnych. I wiesz co? Nie zawiodłam się. Ten tom znów pokazuje, że życie nie jest ani cukierkowe, ani idealne. Jest natomiast pełne pęknięć, rys i prób naprawiania tego, co wydaje się nie do naprawienia.

Nową bohaterką jest Eliza, kobieta, która maluje anioły na porcelanie, ale w środku nosi ból, z którym trudno się oddycha. Jej historia szczególnie mnie poruszyła. Bowiem Wilczyńska z ogromną delikatnością dotyka tu tematu straty dziecka i tego, jak różnie każdy z nas radzi sobie z żałobą. Jest w tym dużo ciszy, niedopowiedzeń i emocji, które wcale nie krzyczą, a przez to bolą jeszcze bardziej. Obok niej pojawia się kilkuletni Antoś, który wierzy w dobrą wróżkę z dworku i w to, że mama może jeszcze przestać być smutna. I ta dziecięca perspektywa rozbraja bardziej niż niejeden dramatyczny monolog dorosłych.

Jednak Jagodno to nie tylko Eliza. Wracają Tamara, Ewa, hrabianki, babcia Róża i cała galeria postaci, z którymi zdążyłam się już zżyć. Jedna z kobiet ma oddać pierścionek zaręczynowy, ktoś znika, ktoś inny po cichu odwiedza leśną kapliczkę. Autorka świetnie splata codzienność z małymi tajemnicami, które sprawiają, że chce się przewracać stronę za stroną. Jednak nie myśl, że to sensacyjne zagadki. Są to raczej sekrety serca, wątpliwości, lęki i nadzieje, które każdy z nas w jakiejś formie zna.

Najbardziej lubię w tej serii to, że problemy bohaterów nie są „rozwiązywane” jednym ruchem czarodziejskiej różdżki. Tu wszystko dzieje się powoli, czasem boleśnie, czasem z oporem. Są rozmowy, są łzy, są momenty zwątpienia. Ale jest też wsparcie i poczucie, że nawet jeśli życie popęka jak źle wypalona porcelana, to wciąż można spróbować nadać mu nowy wzór.

Ocena: 8/10 - bo „Życie jak malowane” to książka, która nie krzyczy, nie epatuje dramatem, tylko spokojnie prowadzi przez emocje i zostawia z myślą, że każdy z nas nosi w sobie i jasne, i ciemne kolory.

Jeśli lubisz obyczajowe historie, które dają ukojenie, ale nie uciekają od trudnych tematów, Jagodno znów otworzy przed Tobą drzwi. Ja wróciłam tam z przyjemnością i mam nadzieję, ze Tobie także ten powrót się spodoba.