Ruiny

Małgorzatę i Michała Kuźmińskich pokochałam za etnokryminały, pierwszy z nich, "Śleboda" niedługo będziemy mogli zobaczyć na ekranach naszych telewizorów. Z ogromnym zapałem sięgnęłam po najnowszą ich książkę "Ruiny". To początek nowego cyklu z Sylwią Nowak, którą poznałam w "Kamieniu"

Sylwia, z pochodzenia Romka, była policjantką, teraz jest piekielnie zdolną prywatną detektywką. Na wieść, że jej jedyna przyjaciółka popełniła samobójstwo rusza, by zbadać sprawę. Zbyt dobrze ją znała, by uwierzyć w tę wersję wydarzeń. Co z jej śmiercią może mieć wspólnego koczująca w lubomirskich ruinach trupa teatralna?

Za każdym razem zachwyca mnie wyjątkowa dbałość o słowo pisane, inteligencja i dojrzałość emocjonalna. Zamysł fabularny, jak zwykle na najwyższym poziomie, a wynikająca zeń kryminalna intryga, zaszokuje nawet najtwardszych stoików. Na szczególne wyróżnienie zasługuje kreacja postaci. Wędrowna ekscentryczna grupa artystów składająca się z mocnych osobowości na czele z charyzmatyczną założycielką, nosi wszelkie znamiona sekty. Grająca Ofelię kobieta, niczym bohaterka, w którą się wciela, postanawia zakończyć swe życie, topiąc się w stawie — przypadek? Nie sądzę. Czy performance ma jakieś granice? I czy nie zostały one właśnie przekroczone?

Śmierć dwóch kobiet. W obu przypadkach utonięcie. Obie sprawy zostały umorzone. Detektywka Sylwia, była policjantka nie wierzy, że jej przyjaciółka Marzena mogła popełnić samobójstwo. Kobieta wyrusza na Dolny Śląsk, żeby odkryć prawdę o śmierci przyjaciółki z dzieciństwa. Tam dołącza do grupy teatralnej, do której należała Marzena. Podczas swojego śledztwa trafia na Magdę, także byłą policjantkę, która nie pogodziła się ze śmiercią swojej przyjaciółki Kaliny. Mimo upływu wielu lat od jej śmierci kobieta nadal prowadzi swoje prywatne śledztwo. Sylwia i Magda łączą siły i wspólnie próbują rozwiązać tajemnicę śmierci ich przyjaciółek.

Czy kobietom uda się odkryć prawdę i odnaleźć morderców?

A może Marzena faktycznie popełniła samobójstwo?

„Ruiny” to pierwszy tom kryminalnego cyklu z detektywną Sylwią Nowak. Akcja powieści toczy się na Dolnym Śląsku. Mamy tutaj bardzo dużo teatru i Szekspira, uczestniczymy w dziwnych próbach grupy teatralnej, która przypomina sektę. Książka ma bardzo specyficzny klimat, który nie wszystkim przypadnie do gustu. Przyznam szczerze, że na początku w ogóle nie mogłam wkręcić się w tą historię. Powieść podzielona jest na trzy części. Dopiero w trakcie drugiej części zaczęłam się przekonywać do tej książki. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością tego duetu. Uważam, że warto przeczytać tą powieść i wyrobić sobie swoje zdanie.

Wiemy czym jesteśmy, ale nie wiemy, czym się możemy stać.

Sylwia Nowak doświadczona była policjantka, agentka ABW, a obecnie prywatna detektywka. Dostaje informację, iż jej przyjaciółka Marzena popełniła samobójstwo. Nie wierzy w wersje prokuratury z racji tego, że Marzena była zawsze pełna energii, zwariowana marzyła o karierze aktorskiej i grze w teatrze na wielkiej scenie. W związku z tym Sylwia postanawiam pojechać a Dolny Śląsk i sama rozwiązać sprawę, gdzie w ruinach poniemieckiego domostwa grupa teatralna przygotowuje się do przedstawienia. To nie jedyna tragedia, która wydarzyła się w tym miejscu i nie pierwsza śmierć młodej dziewczyny. Czy uda się rozwiązać sprawę? Gdzie kończy się rzeczywistość, a zaczyna się gra?

Znam i lubię twórczość autorów także z chęcią sięgnęłam po najnowszą książkę i się nie zawiodłam. Czytało mi się z czystą przyjemnością. Dużo się dzieje, brak czasu na nudę. Mamy tutaj jakby prowadzone dwa odrębne śledztwa, a potem dziewczyny Sylwia razem z Magdą łączą swoje siły i odkrywają prawdę. Jest akcja, tempo nie brakuje nagłych zwrotów akcji. Bohaterowie są wyraziści, charakterni, mający własne zdanie. Tym bardziej, że lubię jak główna bohaterka jest kobieta w dodatku twardo stąpająca po ziemi i zawsze stawiająca na swoim. Super wykreowane obrazy z przeszłości i ukazanie, że jednak czas nas zmienia ale i kształtuje nasze życie. Jedna źle podjęta decyzja najczęściej waży na całym naszym dalszym życiu. Do tego świetne nawiązanie do Szekspira i jego sztuk, a tu wykorzystane w alternatywnym teatrze gdzie nabierają nowego sensu i znaczenia. Zostały też poruszone tematy społeczne jak przemoc domowa, pobyt w domu dziecka, mobbing.

Zakończenie lekkie zaskoczenie i będę czekać na kolejny tom bo zapowiada się bardzo ciekawa seria.

#współpracareklamowa Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz recenzencki.

Tam, pośród upadłych Ruin,

majaczą mroku zgliszcza.

Tam, pośród teatralnej sceny,

mienią się tragedii przebłyski.

Jak Ofelia z Hamleta sztuki,

jak starożytne trwały Dionizje,

tak życie jest przedstawieniem,

aktorska rola jest oczyszczeniem.

I zabrzmi echo donośne,

i głos wybrzmi przejmujący.

Straty przeszłości tak głośne,

o przyjaźni ten los traktujący.

Tak z głębi duszy żałośnie,

przeszłości echem znaczący.

Z demona skrzydłami jej rysunek

w jego duszy utknął miłośnie.

W „Ruinach” szekspirowskie echo tkwiące w nurcie teatru alternatywnego unosi się wysoko. Roznosi pośród kart tej książki i pozwala płynąć wraz z jego dźwiękiem. Tajemniczo. Mrocznie. Niepokojąco. Tak, że mrowienie skóry czuć. I niepokój. I dotyk niesamowitości ubrany w nieokiełznaną energię, która źródło swoje ma pośród wielowymiarowego spektaklu. Fizyczne i psychiczne stawianie granic, odczuwanie bardziej. Mocniej. Głębiej. Dosadniej. Tak intensywnie, że aż powietrze wibruje od ekstatycznej ekspresji płynącej z aktorskiej gry.

„Te ruiny są pełne cieni”.

A nieopodal nich czyjeś życia się zakończyły.

Marzenia, pragnienia i przyszłość.

Odebrane!

Wymazane!

Przekreślone...

Bo...

„Jeśli nie ma Boga, to ja jestem Bogiem”, tak w „Biesach” Dostojewskiego wybrzmiało. I takim torem przeszłość się toczyła. Tylko w piekle mogli być razem. Dziwny chłopak. I jego pragnienie miłości, którym dla niego była.

Dużo tutaj o ludziach. O nastoletnich dążeniach, lękach i marzeniach. O muzyce, z której młodzi ludzie czerpali emocje, która była ich powiernikiem wśród ruin poniemieckiego domostwa. O pobycie w domu dziecka, gdzie narodziła się przyjaźń, a potem zaniedbana, rozpadła się w pył. Historia ta mieni się kolorami, które ciemnością swoich odcieni poruszają problem uprzedzeń, mobbingu czy przemocy. Tutaj nie tylko aktorzy przywdziewają maski, każdy ma odegrania w tej powieści swoją rolę. Pytanie tylko, jaki efekt przyniesie konfrontacja z prawdą o najbliższej osobie.

Jedyne, czego mi zabrakło w tym kryminale, to większej dynamiki akcji. Ta spokojna narracja powodowała momentami moje znużenie. Mimo tego, bardzo polecam.

Ruiny to powieść, która wciąga czytelnika w swoje mroczne zakamarki od pierwszych stron. Jest jak zagadkowy labirynt, w którym każde kolejne odkrycie tylko komplikuje wyjście, zamiast przybliżać do rozwiązania. Autorzy z niebywałą precyzją budują atmosferę napięcia i niepokoju, która trzyma czytelnika w nieustannej czujności. Mocne, pełnokrwiste postaci, głębokie wątki społeczne oraz zagadki z przeszłości i teraźniejszości sprawiają, że od książki nie sposób się oderwać. To powieść, która zadaje ważne pytania o naturę człowieka, o granice między rzeczywistością a iluzją, a także o to, jak daleko można się posunąć w poszukiwaniu prawdy.

Książka Małgorzaty i Michała Kuźmińskich koncentruje się na losach dwóch kobiet, Sylwii i Magdy. To niezwykle silne kobiece bohaterki, które mimo swoich osobistych traum i trudnych doświadczeń zawodowych, nadal pozostają emocjonalnie związane z pracą w policji. Sylwia, była policjantka i agentka ABW, przyjeżdża do Lubomierza, by rozwikłać zagadkę samobójstwa Marzeny, przyjaciółki, z którą wychowywała się w domu dziecka. Magda, zmagająca się z codziennymi problemami rodzinnymi, również dąży do odkrycia prawdy, tyle że na temat śmierci innej dziewczyny sprzed lat, co prowadzi ją do licznych konfliktów z lokalną społecznością.

Relacje rodzicielskie Magdy są przedstawione w sposób wyjątkowo realistyczny i przejmujący. Kuźmińscy z dużą wrażliwością ukazują, jak trudno jest pogodzić wymagania zawodowe z obowiązkami rodzinnymi. Magda, która stara się być dobrą matką i żoną, często czuje się rozdarta między potrzebami swoich dzieci, a chęcią rozwiązania zagadki, która ją dręczy. Jej relacje z mężem Tomkiem również nie są wolne od napięć, co dodatkowo komplikuje jej sytuację życiową.

W tle fabuły pojawiają się gry RPG, współczesny teatr alternatywny i tajemnicze rytuały, które wprowadzają do powieści elementy niesamowitości i tajemnicy. Bohaterowie często angażują się w te formy aktywności, które pozwalają im na chwilę oderwać się od trudnej rzeczywistości i zanurzyć w świat wyobraźni. Teatr alternatywny, który jest istotnym elementem powieści, staje się miejscem, gdzie granice między rzeczywistością a fikcją zaczynają się zacierać, co prowadzi do wielu nieoczekiwanych i dramatycznych wydarzeń.

Powieść Ruiny jest niezwykle aktualna w dzisiejszych czasach z kilku kluczowych powodów. Po pierwsze, porusza kwestie społecznych uprzedzeń i wykluczenia, które wciąż są palącymi problemami w wielu społecznościach. Postacie w książce zmagają się z niesprawiedliwością, hipokryzją i brakiem wsparcia, co odzwierciedla realne wyzwania, przed którymi stają ludzie na całym świecie.

Po drugie, Ruiny eksponują silne kobiece postaci, które walczą o swoje miejsce w społeczeństwie, co jest zgodne z obecnym ruchem na rzecz równości płci i wzmocnienia pozycji kobiet. Bohaterki takie jak Sylwia i Magda są zdeterminowane, by pokonać przeszkody i dążyć do prawdy, co z pewnością stanowi inspirację dla wielu czytelników.

Ponadto, powieść eksploruje temat równowagi między życiem zawodowym a rodzinnym. Relacje Magdy z jej dziećmi i mężem odzwierciedlają dylematy wielu rodzin, starających się pogodzić obowiązki domowe z zawodowymi aspiracjami.

Wątek gier RPG i teatru alternatywnego dodaje książce warstwę refleksji nad rolą wyobraźni i eskapizmu we współczesnym świecie. W dobie sztucznej inteligencji i wirtualnej rzeczywistości, gdzie granice między realnym a fikcyjnym światem stają się coraz bardziej zatarte, te elementy powieści nabierają szczególnego znaczenia.

Ruiny to także opowieść o poszukiwaniu prawdy i sprawiedliwości, co jest uniwersalnym tematem, aktualnym niezależnie od czasu. W świecie, gdzie prawda często bywa zniekształcana, a informacje manipulowane, dążenie bohaterów do odkrycia rzeczywistości jest nie tylko interesujące, ale i pouczające.

Dlatego właśnie Ruiny są tak aktualne dzisiaj – poruszają kwestie, które dotykają nas wszystkich, niezależnie od tego, gdzie żyjemy i jakie mamy doświadczenia.

Książka Kuźmińskich to powieść o poszukiwaniu siebie, o przekraczaniu granic własnych możliwości i o nieustannym dążeniu do prawdy. To historia o tym, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość i jak niewyjaśnione sprawy mogą rzutować na nasze życie. Bohaterowie, zmagając się z własnymi demonami, starają się odnaleźć sens i porządek w chaotycznym świecie, co sprawia, że powieść ta jest głęboko refleksyjna i skłania do przemyśleń.

Ruiny pozostawiają trwały ślad w pamięci czytelnika. Jej bohaterowie są wiarygodni i wielowymiarowi, a fabuła pełna napięcia i zaskakujących zwrotów akcji. To powieść, która zmusza do zastanowienia się nad naturą prawdy, sprawiedliwości i ludzkiej determinacji. Gorąco polecam tę książkę wszystkim, którzy szukają literatury ambitnej, poruszającej i pełnej emocji. Jej lektura na długo pozostanie w waszych myślach.