Kobiety dojrzałe, odważne i zdecydowane - lubisz czytać o ich losach? Fascynują Cię historie niecodzienne i odkrywanie nieznanych dotąd zdarzeń i ludzkich losów? Koniecznie musisz poznać bohaterki książki Grażyny Plebanek!
"Rozbójniczki. Opowieść o ważnych kobietach" to z pozoru tylko literatura lekka. Autorka ukazuje 14 kobiet, które żyły na przekór swojej epoce. Zwraca uwagę na ich siłę, upór i zdecydowanie. To postaci, które mogą stać się inspiracją dla każdej z nas!
Tytułowe rozbójniczki to bohaterki zarówno współczesne, jak i dawne. Nie poddawały się sztywnym ramom swoich czasów. Zachowały własną tożsamość, mimo wyznaczonych im ról społecznych. Autorka zamieściła w książce historie kobiet o różnych osobowościach i postawach życiowych, tworząc ciekawy zbiór indywiduów. Pokazała jednocześnie, że kobiecość nie jest słabością, a każdy jej przejaw może stać się siłą i impulsem do działania. W zbiorze felietonów znalazły się życiorysy mało znanych kobiecych postaci, dzięki czemu zainteresuje ON nie tylko zwolenników feminizmu, ale i badaczy historii.
Fragment książki
Kiedy postanowiłam napisać tę opowieść, ułożyłam wokół siebie ważne dla mnie w ostatnim czasie książki. A właściwie pozwoliłam, żeby same się ułożyły, jak bierki puszczone wolno, wypadające z dłoni na stół. To była moja ulubiona gra, kiedy jeździłam na kolonie, do dziś mam do niej słabość. Lubię patrzeć, jak patyczki znajdują swoje miejsce, padają to tu, to tam, same z siebie. Trójzęby, harpuny, wiosła, bosaki, oszczepy – leeecą!... A ja potem główkuję, jak je wyzbierać.
Bohaterki przyfrunęły jak opiłki do magnesu tematów, które mnie teraz pasjonują. Szukam wciśniętego pod dywan puzzla w układance społecznej – kobiecej dojrzałości. Węszę za szerszą perspektywą kobiecości. Dlatego mnie odnalazły, żeby pomóc.
Każda inna, każda skądinąd. (...)
Dojrzałość kobiet mnie fascynuje. Kiedy się ten proces zaczyna, jak przebiega, dlaczego się go wstydzimy, czemu pozwalamy się spychać na margines życia grup, które są akurat w wieku rozrodczym? Bycie silną indywidualistką jest pociągające, hołubimy obraz szamanki, czarownicy warzącej zioła w chacie za wsią. Ale ciągłość zbiorowości nas potrzebuje, głosu, siły, w mieście, miasteczku, w środku wsi. Afrykańskie słowo „ubuntu” oznacza: „ja, czyli my”. (...)
Moich poszukiwań wzorów dojrzałych kobiet nie ograniczam do wykluczonych w sposób jawny i oczywisty. Marginalizowanie bywa bardziej zniuansowane. Dlatego piszę nie tylko o pannach czy kobietach, które zrezygnowały z macierzyństwa, ale również o matkach, żonach. Ich głos marginalizuje się równie perfidnie, wsadzając je w rolę życiową, zatrzaskując w szufladce z naklejką „żona, matka”. W ten sposób skutecznie pozbawia się je głosu.
O autorce
Grażyna Plebanek to polska pisarka i felietonistka. Publikuje w różnych językach - nie tylko teksty literackie, ale i utwory dramaturgiczne oraz scenariusze filmowe. Znana czytelnikom z bestsellerowych powieści, takich jak m.in. "Nielegalne związki", "Pudełko ze szpilkami", "Dziewczyny z Portofino". Laureatka nagrody Złote Sowy za promowanie Polski za granicą. Na co dzień pisze felietony dla "Wysokich Obcasów Extra" i "Polityki" (w duecie z Sylwią Chutnik).
Czy książka jest zbiorem tradycyjnych biografii historycznych?
Nie, ta publikacja to literackie eseje i osobiste refleksje autorki nad kondycją oraz rolą dojrzałych kobiet w społeczeństwie. Grażyna Plebanek odchodzi od sztywnego formatu encyklopedycznego na rzecz subiektywnego spojrzenia na kobiecość i wyzwania związane z wiekiem. Czytelnik znajdzie tu analizę archetypów takich jak czarownica czy szamanka, zestawioną z realiami współczesnego życia w mieście i na wsi. Tekst skupia się na odzyskiwaniu głosu przez kobiety, które systemowo spychane są na margines po wyjściu z wieku rozrodczego. To propozycja dla osób ceniących literaturę faktu o silnym zabarwieniu socjologicznym.
Dla kogo lektura "Rozbójniczki. Opowieść o ważnych kobietach" będzie najbardziej wartościowa?
Książka jest skierowana przede wszystkim do czytelniczek i czytelników poszukujących głębokiej analizy kobiecej dojrzałości oraz mechanizmów społecznego wykluczenia. Autorka dedykuje swoje teksty osobom, które chcą wyjść poza narzucone role żony i matki, aby odkryć pełnię swojej indywidualności. Publikacja rezonuje z osobami zainteresowanymi feminizmem, socjologią oraz literaturą faktu pisaną z silnie zarysowanej perspektywy osobistej. Jest to ważna pozycja dla każdego, kto chce zrozumieć, jak dojrzałość może stać się źródłem siły, a nie powodem do wstydu. Lektura ta stanowi inspirację do odważnego definiowania własnej tożsamości na nowo.
Jakie główne motywy społeczne porusza autorka w swoich felietonach?
Głównym motywem jest walka z marginalizacją kobiet dojrzałych oraz potrzeba budowania międzypokoleniowej wspólnoty opartej na idei "ubuntu". Grażyna Plebanek analizuje, w jaki sposób społeczeństwo etykietuje kobiety, zamykając je w ciasnych szufladkach ról rodzinnych i pozbawiając ich prawa do bycia silnymi indywidualistkami. Autorka przygląda się procesowi starzenia się i dojrzewania, szukając w nim fascynującej siły oraz nowej perspektywy na kobiecość. Książka stawia pytania o to, dlaczego dojrzałość jest spychana w cień i jak odzyskać należne jej miejsce w centrum życia społecznego. Treść promuje solidarność kobiecą i wzajemne wsparcie w odnajdywaniu własnego głosu.
Jaki jest styl narracji i język użyty w tej publikacji?
Narracja jest niezwykle dynamiczna, pełna pasji i literackiego kunsztu charakterystycznego dla felietonistyki Grażyny Plebanek. Autorka posługuje się bogatym słownictwem, łącząc intelektualną analizę z bardzo osobistym, niemal intymnym tonem rozmowy z czytelnikiem. Stylistyka przypomina swobodną grę w bierki, gdzie pozornie odległe tematy i postacie układają się w spójną, wielowymiarową opowieść o współczesnym świecie. Lektura wymaga skupienia, ale odwdzięcza się błyskotliwymi puentami oraz świeżym spojrzeniem na dobrze znane problemy społeczne. To pisarstwo zaangażowane, które łączy perspektywę polską z doświadczeniami autorki mieszkającej w Brukseli.
Czy ta książka jest odpowiednia dla osób szukających lekkiej powieści fabularnej?
Ta pozycja nie jest klasyczną powieścią z liniową fabułą i nie będzie odpowiednia dla osób oczekujących czystej rozrywki lub fikcji literackiej. Mamy tu do czynienia ze zbiorem tekstów o charakterze eseistyczno-biograficznym, które wymagają od odbiorcy refleksji i zaangażowania intelektualnego. Osoby szukające szybkich zwrotów akcji mogą poczuć się zawiedzione formą, która stawia na analizę postaw i zjawisk społecznych zamiast na narrację przygodową. Jest to literatura faktu przeznaczona dla świadomego czytelnika, który ceni sobie merytoryczną dyskusję nad kondycją człowieka we współczesnej kulturze. Książka skupia się na przekazie ideowym i społecznym, a nie na budowaniu napięcia fabularnego.
