Rota

Szyndzielnia, Dębowiec, Klimczok, Bystra są mi niezwykle bliskie, gdyż moja rodzina pochodzi z tych okolic, a wiele bliskich osób mieszka w Bielsku i regularnie bywam w okolicy. 🙂 Umiejscowienie akcji właśnie w tym rejonie od początku przykuło moją uwagę i ułatwiło wizualizację opisywanych zdarzeń. Dzięki temu mogłam się lepiej wczuć w klimat historii, a była to niezwykle angażująca emocje opowieść.

Morderstwo w wagoniku kolejki linowej przywołało we mnie skojarzenie ze „Śmiercią na Kopie” (którą czytałam w tym roku), ale tylko na początku. Dalej było już tylko bardziej intrygująco i… zagmatwanie. Bo „Rota” to historia o wyjątkowo gęstej i skomplikowanej fabule – momentami wręcz tak złożonej, że gubiłam się wśród licznych wątków, bohaterów i ich wzajemnych powiązań.

Ogromnym plusem było dla mnie ponowne spotkanie z Łezką – postacią, którą coraz bardziej lubię i rozumiem. Natomiast mimo pojawienia się oryginalnego podkomisarza Michała Gazdy, wciąż czuję pustkę po Lichym… Jego brak daje się odczuć i choć wiem, że autor wie, co robi, to tęsknię za tą postacią.

Niezmiennie jednak jestem pod wrażeniem stylu Grzegorza Brudnika – jego umiejętność snucia opowieści, budowania klimatu i prowadzenia narracji to coś, co bardzo cenię. Nie mam wątpliwości, że sięgnę po kolejny tom i cieszę się, że nie będziemy musieli długo na niego czekać! ❤

Bardzo polecam!

Zima. Beskid Śląski. Wagonik kolejki linowej na Szyndzielnię staje się miejscem brutalnej zbrodni. Na dodatek, co roku na zboczu Kotarza płonie ten sam kościół. Dlaczego? I co, jeśli te sprawy mają ze sobą więcej wspólnego, niż się wydaje? Inspektor Katarzyna Łezka i jej nowy partner Michał Gazda muszą działać szybko, zbliża się śnieżyca, a zegar nieubłaganie tyka.

„Rota” to kryminał, który od pierwszych stron wciąga duszną, śnieżną atmosferą i niepokojem, który narasta z każdym rozdziałem. Grzegorz Brudnik świetnie wykorzystuje przestrzeń Beskidów – nie jako tło, ale jako żywioł, który wpływa na śledztwo, bohaterów i rytm całej opowieści. Odcięte drogi, zamknięta społeczność, lęk przed tym, co przeszłość może ujawnić, to wszystko buduje klimat noir, który nie pozwala się oderwać.

Duet śledczych wypada bardzo autentycznie. Łezka to doświadczona policjantka, silna, ale zarazem normalna kobieta, zmagająca się z własnym zdrowiem i strachem. Gazda – nowy partner, trudny, impulsywny, przez wielu nielubiany, na początku działa na nerwy, ale później okazuje się, że bez niego to śledztwo nie ruszyłoby ani o krok. Ich dynamiczna relacja dodaje historii energii i autentyczności.

Fabuła nie jest przewidywalna gdyż pojawiają się nowe tropy, fałszywe ścieżki i momenty, w których sam czytelnik czuje się zagubiony, jakby próbował przebić się przez warstwy śniegu i milczenia. Motywy symboliczne i lokalne legendy dodają historii głębi, a zakończenie satysfakcjonuje bez nachalnych twistów. To inna książka niż te z komisarzem Lichym – mniej błyskotliwych metafor, mniej ironii, ale więcej mroku i surowości. Dla mnie to zmiana na plus. „Rota” pokazuje, że Brudnik potrafi budować napięcie nie tylko słowem, ale też przestrzenią i klimatem.

„Rota” to bardzo dobry kryminał który wciąga. Jest klimatyczny, osadzony w nieprzyjaznych, ale pięknych górach. Polecam każdemu, kto ceni nie tylko zagadkę kryminalną, ale i dobrze wykreowane postaci. A że bardzo lubiłam serię z Lichym – tym bardziej cieszę się, że Brudnik nie zawodzi także w nowym cyklu. Czekam na ciąg dalszy.

Macie ochotę na mroczny kryminał w beskidzkiej zamieci?

Grzegorz Brudnik to autor bestsellerowej serii z komisarzem Rafałem Lichym, który powraca z nową powieścią "Rota", która łączy mroczny klimat noir z surowym pięknem Beskidu Śląskiego. To nie tylko kryminał, ale opowieść o ludzkich demonach, hermetycznych społecznościach i przeszłości, która nie daje o sobie zapomnieć.

Kluczowe elementy powieści to intrygująca fabuła. Akcja powieści rozpoczyna się od podwójnego morderstwa w wagoniku kolejki linowej na Szyndzielnię. Ofiary giną w sposób niewytłumaczalny. Sprawca nie pozostawia śladów, a monitoring nie rejestruje żadnych podejrzanych. Do tego dochodzi coroczne tajemnicze podpalanie kościoła na zboczu Kotarza, związane z tragiczną historią fikcyjnej wsi Święty Andrzej. Inspektor Katarzyna Łezka i jej nowy partner podkomisarz Michał Gazda (nielubiany przez kolegów z powodu rodzinnych powiązań) muszą rozwiązać zagadkę, zanim śnieżyca odetrze wszystkie dowody. Autor stworzył wyraziste postaci. Katarzyna Łezka to doświadczona policjantka, znana z wcześniejszych książek Grzegorza Brudnika. Twarda, ale skrywająca własne demony. Michał Gazda to kontrowersyjny partner Katarzyny Łezki, którego stopniowa przemiana i lojalność wobec zespołu stanowią jeden z filarów narracji. Ich relacja jest pełna ciętych ripost, ale i rosnącego zaufania. Przyciąga uwagę bardziej niż sama zbrodnia .

Beskid Śląski jest tu trzecim bohaterem. Zimowe zamiecie, odcięte od świata górskie osady i mrok panujący w lasach tworzą atmosferę niepokoju. Autor mistrzowsko wykorzystuje lokalny folklor, budując własną legendę. Coroczny rytuał spalenia kościoła upamiętniający tragedię z przeszłości, który stał się kluczem do współczesnych zbrodni .

📌Mocne strony powieści to psychologia postaci. Autor unika czarno-białych schematów. Nawet drugoplanowi bohaterowie (np. mieszkańcy wioski strzegący mrocznych sekretów) mają złożone motywacje. Choć początek jest stopniowy (skupiony na budowaniu napięcia), finał przyspiesza jak lawina. Sceny pościgu w śnieżycy są wręcz kinowe, bo pełne zwrotów akcji i emocji. Fanów serii z Rafałem Lichym ucieszą subtelne nawiązania do poprzednich książek, zwłaszcza wątek Rafała Lichego, który pozostaje otwarty, dając nadzieję na jego powrót.

⚠️Słabsze strony to nagromadzenie wątków pobocznych (np. historia "Śmieciarza" mordującego gangsterów) może być nieco przytłaczające. Wątek ten jednak zapowiada kontynuację serii z Łęzką.

Dla kogo jest "Rota"?

Polecam fanom kryminału noir. Klasyczny motyw zbrodni w zamkniętej społeczności, ale w nowatorskim ujęciu z górami w tle i elementami thrillera psychologicznego. Fanom serii Grzegorza Brudnika. Odniesienia do świata komisarza Rafała Lichego stanowią smaczek, choć książkę można czytać niezależnie. Fanom lokalnego kolorytu. Opisy beskidzkich krajobrazów i realizm policyjnych procedur (np. śledztwo w ekstremalnych warunkach) dodają autentyczności.

Dlaczego warto przeczytać?

"Rota" to najlepsza polska powieść kryminalna 2025 roku, która łączy w sobie precyzyjnie skonstruowaną intrygę, głębokie portrety psychologiczne i klimat, który zostaje w pamięci. Autor udowadnia, że polska prowincja może być równie fascynującym scenariuszem zbrodni jak wielkomiejskie mroki.

Jeśli szukasz thrillera, który zmusza do myślenia, a jednocześnie trzyma w napięciu do ostatniej strony to "Rota" jest pozycją obowiązkową.

Ocena: 9/10 🌟

Polecam zarówno wiernym fanom Grzegorza Brudnika, jak i tym, którzy dopiero odkrywają jego prozę.

BRUNETTE BOOKS

Ostatnio pytałam Was czy jesteście #teammorze czy #teamjezioro, a są tu osoby, które są #teamgóry?

Dziś mam dla Was propozycję książki, której akcja dzieje się właśnie górach, a dokładniej w Beskidzie Śląskim.

Inspektor Katarzyna Łezka to doświadczona policjantka. Z reguły woli pracować sama. Tym razem jednak dostaje partnera, podkomisarza Michała Gazdę, który nie cieszy się sympatią kolegów.

Ich pierwsza wspólna sprawa dotyczy zwłok znalezionych w wagoniku kolejki linowej na Szyndzielnię. Sprawa nie jest jednak taka łatwa. Wiele tropów prowadzi do wioski za zboczu Kotlarza, gdzie co roku płonie replika kościoła. Przed laty poszło tam do wielkiego pożaru, w którym zginęło wielu mieszkańców.

Giną kolejni ludzie. Czasu jest coraz mniej, a gęsty śnieg nie ułatwia śledczym pracy. Czy Łezka i Gazda odkryją co skrywa przeszłość wioski Święty Andrzej?

Odkrywania przeze mnie nowych kryminalnych autorów ciąg dalszy. "Rota" to pierwsza książka Grzegorza Brudnika, jaką miałam okazję przeczytać. Muszę powiedzieć, że to była świetna lektura.

Uwielbiam kryminały osadzone w górskiej, zimowej scenerii. Nadaje ona niepowtarzalnego klimatu kryminalnej historii. W "Rocie" było podobnie. Mróz, sypiący śnieg, górskie zbocza i grasujący morderca.

Intryga kryminalna jest świetnie skonstruowana i poprowadzone. Śledztwo jest mozolne. Podejrzanych przybywa i ubywa. To tego sprawa pożaru z przeszłości, który teoretycznie jest wyjaśniony. Jednak Łezce coś nie pasuje. Mała wioska i agresywni mieszkańcy to uczucie potęgują.

Jest jeszcze sprawa tajemniczego Śmieciarza, który zabija byłych gangsterów. Jest ona gdzieś na uboczu, pojawia się w rozmowach. Zakończenie zwiastuje, że ta sprawa w kolejnych tomach się rozwinie. I po ostatnich zdaniach bardzo chcę ją poznać.

Bardzo polubiłam głównych bohaterów. Łezka to weteranka policyjnej pracy, jest doświadczona i szanowana przez kolegów. Ale na ten szacunek i swoją pozycję ciężko pracowała. Gazda z kolei jest młodszy i nielubiany, ze względu na swoje rodzinne powiązania. Nigdzie nie zagrzał na dłużej miejsca. Przenosi się z komendy na komendę. Łezka jako pierwsza podchodzi do niego bez uprzedzeń i traktuje go po prostu normalnie. Kto wie, może to właśnie tu zostanie na dłużej.

Grzegorz Brudnik to kolejny autor, którego książek będę wypatrywać, a poprzednie lądują na liście do nadrobienia.

Którego kryminalnego autora jeszcze powinnam poznać?

"Rota" to intrygujaca historia, ktora zabiera nas w mroczne klimaty!

Akcja osadzona jest na zimowym Beskidzie Śląskim – sceneria więcej niż tło: to niemal równorzędny bohater, pełen zimna, mroku i surowości.

Intrygująca intryga kryminalna.

Zaraz na początku dwoje ludzi zostaje zamordowanych w wagoniku kolejki linowej. Do tego corocznie palenie kościoła – tajemnice mnożą się błyskawicznie, niczym śnieżna zamieć. Brudnik prowadzi śledztwo pełne fałszywych tropów, niespodziewanych zwrotów i przeszywającego napięcia .

Postacie charyzmatycze, wyraziste, ale również pełne kontrastów.

Autentyczne opisy zimy, gór, ludzkich emocji tworzą atmosferę, którą czuć do ostatniej strony .

„Rota” to nie tylko dobry kryminał — to intensywne doświadczenie literackie. To książka, której nie odłożysz! Klimatyczna, wielowymiarową i zaskakująca!

W spowitych zimową aurą Beskidach dochodzi po zbrodni, w której życie tracą dwie osoby. Makabrycznej zbrodni dokonano w wagoniku kolejki linowej na Szyndzielnię.

Inspektor Katarzyna Łezka wraz z nowym partnerem Michałem Gazdą rozpoczynają śledztwo, które z pozoru będzie się wydawać proste. Każdy kolejny krok, który w zamyśle będzie miał doprowadzić ich do sprawcy, w rzeczywistości będzie kierował ich na drogę pełną tajemnic i niebezpieczeństw.

Trudny duet śledczych. Ona „zjadła zęby” na policyjnej robocie, doświadczona ale trudna w kontaktach – samotny wilk. On, młokos z łatką „plecaka”, syn Komendanta Policji, który próbuje pokazać, że niczego mu nie zawdzięcza i jest w stanie sam o siebie zadbać.

Tropy prowadzą ich do małej górskiej wsi, w której wszystko się zaczęło kilkadziesiąt lat wcześniej. Ukryta wśród surowych, majestatycznych szczytów wieś zdaje się trwać poza czasem - cicha, odizolowana, niemal zapomniana przez świat. Na pierwszy rzut oka urokliwa i spokojna, z drewnianymi chatami i mgłą snującą się po zboczach, w rzeczywistości kryje mroczną tajemnicę, która niepokojąco kontrastuje z jej sielskim obrazem. Im głębiej bohaterowie zapuszczają się w jej wąskie ścieżki i rozmowy z niechętnymi do zwierzeń mieszkańcami, tym wyraźniej odczuwają obecność czegoś niewyjaśnionego, czegoś, co od lat spoczywa pod warstwą milczenia i strachu.

„Rota” to kolejna książka Grzegorza Brudnika, której klimat po prostu wciąga jak bagno. Po genialnej serii z Rafałem Lichym miałem bardzo wysokie oczekiwania i wiecie co? Zostały zaspokojone z nawiązką.

Autor tym razem zaserwował nam miejsko-górski kryminał noir z niesamowitą Łezką, którą znamy ze wspomnianej wcześniej serii. Atmosferę książki można miejscami kroić nożem. Ten efekt tworzy zarówno relacja między dwójką śledczych, która rodzi się na kartach tej książki, jak i tajemnica, którą przesiąknięta jest główna lokacja tej powieści – mała wioska ukryta na zboczu Kotarza.

Od przeczytania książki do napisania recenzji minęło trochę czasu. Musiałem przetrawić wszystko to co autor chciał mi przekazać. Ta książka nie jest łatwa, wręcz daje w kość, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu.

Nie przestraszcie się. Chcę Wam tylko powiedzieć, że tę książkę po prostu trzeba przeczytać.

" [...] Nawet najlepszy pies czasem gubi trop. Ale koniec końców nos zawsze zaprowadzi go gdzie trzeba. [...]"

I jak tu nie lubić twórczości Grzegorza Brudnika, gdy jego każda kolejna powieść jest lepsza od poprzedniej?

Ostatnio przeczytałam najnowszą książkę tego autora pod tytułem "Rota". To wyśmienity, spektakularny i rasowy kryminał. Wszyscy fani tego gatunku powinni być nim zachwyceni i zauroczeni.

Tym razem poznajemy losy Inspektor Komendy Miejskiej Policji w Bielsku-Białej, Katarzyny Łezki. Jest to bardzo pracowita i uczciwa kobieta, która nie daje sobie w kaszę dmuchać. Gdy trzeba, to mówi, gdy nie trzeba, to milczy. Ma nosa do spraw i do wyłapywania szczegółów, które umykają innym. Inni policjanci powinni się od niej uczyć. Niestety nie każdy na wysokim stołku ją lubi. A szkoda, bo to jest wyjątkowa osoba. Ja ją polubiłam od samego początku. Jej losy nie są mi obojętne. Podobały mi się teksty, które wypowiadała. Mam nadzieję, że Grzegorz Brudnik pociągnie dalej temat i przedstawi nam jej dalszą historię. Na ogół pracuje sama, jednak tym razem został jej przydzielony ktoś nowy. Kim jest ta osoba? To Podkomisarz Michał Gazda. Czy da się lubić człowieka, który ma szerokie plecy, za którymi stoi wysoko postawiony ojciec? Przekonajcie się sami. Dla mnie Łezka-Gazda, to wymarzony duet. Warto się im przyjrzeć z bliska.

Brudnik stworzył genialną fabułę. Bardzo dobrze poprowadził czytelnika przez trudną i zawiłą sprawę śmierci dwojga osób w wagoniku kolejki linowej na Szyndzielnię. Dlaczego musiało dojść do ich śmierci? Czy sobie na to zasłużyli? Czy była to przypadkowa śmierć, morderstwo, a może rozszerzone samobójstwo? Tego wszystkiego dowiecie się, podczas czytania najnowszej powieści Grzegorza Brudnika pod tytułem "Rota". Warto dokładnie śledzić tę sprawę, żeby nie umknął wam żaden szczegół.

Dzięki tej powieści dowiecie się, dlaczego każdego roku płonie kościół na zboczu Kotarza? Czy mamy tutaj do czynienia z sektą? Uważajcie na siebie. Tutaj bywa bardzo niebezpiecznie.

Czy lubicie poznawać głęboko skrywane tajemnice? To dobrze trafiliście. Brudnik zapewnił wam taką atrakcję.

Podoba mi się zimowy klimat tej historii. Śnieg i nadchodząca śnieżyca dodały jej dodatkowego smaczku. My mamy wiosnę, a właściwiej już prawie lato, a u Łezki panuje zima. Czy jesteście gotowi na spadek temperatury, wybuchy niesamowitych emocji i śledztwo na miarę życia? Zapraszam was do przeczytania najnowszego kryminału Grzegorza Brudnika pod tytułem "Rota". Nie będziecie mieli czasu na nudę, ani na odłożenie tej książki na półkę. Łezka i Gazda przyciągną was do siebie jak magnes. Brawo autorze. Tak trzymaj.

Z niecierpliwością czekam na kolejną historię obu bohaterów.

Ps.

Czy twarda babka, może czasem dać upust swoim emocjom?

Łezka i Gazda zapraszają was, do wspólnego rozwiązania sprawy śmierci w wagoniku kolejki linowej. Czy wchodzicie w to?

Genialna historia zasługuje na wysoką ocenę.  Jak dla mnie jest to 10/10. Nic dodać, nic ująć.

A co wy myślicie o tej historii? Czy już jesteście po? A może aktualnie czytacie? Czy macie ją w planach przeczytać?

"Rota" zaprasza nas w rejon Beskidu Śląskiego, gdzie co roku płonie jeden z kościołów, a w wagoniku kolejki linowej odnalezione zostają dwa ciała. Sprawę prowadzi doświadczona inspektor Łezka w partnerstwie z darzonym niechęcią podkomisarzem Gazdą. Wspólnie zaczynają walkę z czasem i żywiołem, aby rozwiązać zagadkę...

Zimny i surowy górski klimat stanowi doskonałe otoczenie dla rozgrywających się zdarzeń. Śnieżyca, wszechobecny chłód, w którym zimniejsze są tylko pozbawione życia ciała, a to wszystko skontrowane z tajemniczymi podpaleniami. Autor dba nie tylko o treść, ale i mocno oddziałującą na wyobraźnię atmosferę opowieści.

Śledztwo to wielowątkowe wyzwanie, które początkowo wydaje się wplątywać śledczych, podejrzanych i ofiary w błędne koło powiązań. Dopiero wnikliwa analiza tropów, subtelne wskazówki i znakomite łączenie faktów pozwalają z tej plątaniny wyłuskać jedną właściwą nitkę, której pociągnięcie prowadzi do fascynującego rozwiązania. Wszystko jest intrygująco zagmatwane, a jednak spójne i przekonujące, gdy już odkrywamy prawdę.

Spodobały mi się wyraziste postaci, w szczególności oczywiście pierwszoplanowy, dość oryginalny duet. Łezka, jako ta już doświadczona i pracą i życiem, stanowi element rozsądku, wiedzy i uporu podszytego cynizmem. Gazda, ten młodszy, wykluczany ze środowiska, tak naprawdę nienawidzący swojej pracy, a paradoksalnie znakomicie się w niej sprawdzający jest rewelacyjną przeciwwagą, zarazem uzupełnieniem i świetnym obiektem do przekomarzań. Ich dialogi pełne ironicznych docinek znakomicie tu dodawały nutkę luzu, choć całość finalnie jest stosunkowo ciężka.

A pomimo ciężaru historii, całość czyta się z dużą przyjemnością dzięki lekkości pióra autora i zręcznemu budowaniu napięcia i podtrzymywaniu zaciekawienia do samego końca.

Pierwsze zderzenie z twórczością pana Brudnika uważam za udane i z pewnością nie będzie ono ostatnim. Serdecznie polecam fanom dobrych kryminałów w górskiej oprawie :)

Z autorem i jego piórem jako czytelnik miałam styczność po raz pierwszy. I cóż to były za ekscytujace wrażenia, bo tę książkę mogę porównać do trąby powietrznej.

Z początku jakoś tak powoli się to rozkręcało, niby dwa zabójstwa, a ja nie moglam się odnaleźć i ogarnąć scenerii dramatu. Podchodziłam sceptycznie do książki ale pomyślałam, poczekam może się coś jeszcze zmieni. I tu zaczyna się najlepsze najpierw cisza przed burzą a potem wir wydarzeń wessał mnie znienacka by w końcu wyrzucić gdzieś oszołomioną i zaskoczoną tą wyprawą w góry w poszukiwaniu rozwiązania zagadki z przeszłości.

Wow, wow, wow. Niepoprawny duet śledczych w osobach inspektor Katarzyny Łezki i podkomisarza Michała Gazdy zafundował nam niezapomnianą podróż w głąb małej miejscowości w górach w której od lat panuje zmowa milczenia, a której wydarzenia z przeszłości nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego.

Zakończenie to istny majstersztyk. Coś łupie mnie w krzyżu i mam wrażenie, ze już niebawem będziemy towarzyszyć tej parze w kolejnym śledztwie.

Dziękuję za uwagę, polecam książkę i życzę wszystkiego dobrego.

Świętego Andrzeja serce

bije i roznosi się echem

a ludzka dusza w poniewierce

niesie się ognia oddechem

Panie, zachowaj nas!

od powietrza i głodu

od ognia i wojny

Święty Boże!

Święty Mocny!

Zmiłuj się nad nami, Panie!

ogień wiatrem

rozmywał się i unosił

gdzie na Kotarza zboczu

kościół płonął gorejącym ogniem

co roku, w tę noc

i ten ogień hulał

i gnał ku szczytom

dusze i serca otulał

ku głębokim zgrzytom

mrocznej duszy ciemnościom

a dziś góry dostojne

śmierć przynoszą i mrok

skryty i lepki

za krokiem zła krok

gorzki i cierpki

a przeszłość do drzwi puka

dręczy i dreszczem spływa

i głośno szeptem tragedii stuka

zmową milczenia opływa

rota - ich dwoje

i pieśni słowa

zaśnieżone szczyty

mienią się i unoszą

w duszach te czernie

i sekretów pomroki

jak na głowie Jezusa ciernie

i zemsty zbolałe kroki

ostały się wtedy kości

ich miejsce pogrzebane

w tamtej złej przeszłości

ich winy zapomniane

Znów czytam autora i czuję. Wiele emocji. Może nie tak jak w serii z Lichym. Nie było tutaj tak emocjonalnie głęboko. Ale słowa pisane płyną pięknie. Dotykają strun wrażliwości i grają na nich melodię odczuwania. Coś jest w nich wyjątkowego, co przyciąga. Chłoszcze czasami. Czasami duszę przytula. Grzebie w niej. Słowa te niosą się zimą, górami i śmiercią. Unoszą echem tragedii sprzed lat. Płonie kościół. Droga krzyżowa widnieje. A góry patrzą. Śniegiem opływają. Zimno tutaj. W powietrzu. I w człowieczych serca zakamarkach. To wszystko w klimacie mrocznym i ciemnym. Gęstym i lepkim.

Katarzyna Łezka i Michał Gazda. Pokochałam ten duet. Łezka to postać silna, ale gdzieś w niej tkwi kobiecość, którą autor wyeksponował ze smakiem. Jest do bólu prawdziwa. Gazda nosi swoje demony. I tajemnice. Cierpkie i gorzkie. Bolesne i tragiczne. Razem tworzą determinację i przyszłość zamkniętą w przeszłości. Udał się autorowi ten duet. A z „Roty” można czerpać jak że źródła najlepszych wrażeń. Nieprzewidywalnych i wyjątkowych. Czytajcie. Czujcie. Bardzo polecam.

Pejzaż jaki wybrał Brudnik do swojej historii, to śnieg sypiący bez opamiętania, złowieszczo wyjący wiatr i mrok, który niemal wciskał w fotel. Książka wciąga od samego początku, bowiem podwójne morderstwo w wagoniku kolejki linowej już nadaje lekturze klaustrofobicznie niepokojącego charakteru.

W tej powieści pierwszoplanową postacią jest poznana w innej historii Katarzyna Łezka, kobieta twarda, opanowana, niezłomna, chociaż coraz częściej prześladowana przez własne demony. Kompanem Łezki jest owiany nieco złą sławą Michał Gazda, który nie cieszy się zbyt dobrą renomą wśród współpracowników, jednak Brudnik nie byłby sobą, gdyby nie udało mu się odczarować nawet najbardziej znienawidzonej postaci. Spodobało mi się, to jak ukazany był rozwój tego partnerstwa, jak stopniowo budowane zaufanie zaczynało owocować w śledztwie.

Autor ma umiejętność, którą niezwykle cenię, a mianowicie splatanie wraz z rozwojem fabuły wielu wątków i tak w „Rocie” mieszają się ze sobą wina, tajemnice i chęć zemsty, która pielęgnowana latami sączy się w organizmie niczym trucizna. Podobały mi się motywy grzebania w przeszłości, bo do całą historię dopełniało i sprawiało, że stawała się jeszcze bardziej złożona i zwyczajnie ciekawa.

Książka rodzi pewne pytania, jednak co dla mnie istotne, Brudnik zostawił mnie z nimi i z moim osądem zupełnie samą, żeby ten finał był mój, moralnie, poglądowo i też interpretacyjnie literacko.

„Rota” to istna gęstwina mroku, doprawiona niepokojem, gdzie warstwa psychologiczna przeplata się z ludzkim dramatem, a każda postać ma za sobą jakiś życiowy cień. Dla mnie ta powieść była i jest świetną historią, a autor zdecydowanie udźwignął ciężar utrzymania poziomu po trylogii (póki co) o Lichym. Dla mnie Brudnik został literackim Midasem, a czego nie dotknie, zamienia się w złoto.

Twórczość autora poznałam wraz z jego serią o komisarzu Rafale Lichym i od razu przepadłam. Wszystkie trzy części były świetne, a ja ze smutkiem przyjęłam info o końcu serii. Ale! Właśnie dostaliśmy „Rotę” a w niej znaną nam już Łezkę z książek o Lichym. I mimo sentymentu do Lichego, fajnie, że powstała ta książka i dała przestrzeń na głębsze poznanie bohaterki. Widzimy ją w akcji, gdy wszystko, łącznie z pogodą i przydzieleniem jej nowego partnera wydaje się nie sprzyjać śledztwu. Ale im głębiej w las, tym okazuje się, że co diw głowy to nie jedna, a to zdecydowany plus, gdy pytania się mnożą, a śledztwo zdaje się stać w miejscu. Morderstwo w kolejce linowej, z której nie ma jak uciec czy płonący co roku kościół to bez dwóch zdań intrygujące wątki. Fabuła jak zwykle dopracowana, pełna tajemnic i zwrotów akcji. Wyłapałam kilka znajomych miejscowości, a to zawsze fajny smaczek. Wciągnęłam się. I chętnie znów zobaczę Łezkę w akcji, bo wiem, że nie pokazała jeszcze wszystkiego, na co jej stać.

Nieczęsto trafiam na książkę, która potrafi mnie tak wciągnąć, że zapominam o całym świecie. „Rota” była właśnie takim doświadczeniem. Od pierwszej strony czuć, że to nie będzie typowy kryminał.

Brudnik mistrzowsko buduje atmosferę. Beskidy zimą, zamknięta społeczność, stare grzechy i nowa zbrodnia – to wszystko daje efekt hipnotyczny. Nie mogłam się oderwać.

Inspektor Łezka jest jedną z najlepszych bohaterek, jakie spotkałam w polskim kryminale. Silna, ale z krwi i kości. Jej relacja z Gazdą to dodatkowy atut – dynamiczna, pełna niedopowiedzeń.

Polecam każdemu, kto szuka czegoś więcej niż tylko „kto zabił”.

Uwielbiam kryminały skandynawskie za ich chłód, psychologiczne napięcie i ciężki klimat. Ku mojemu zaskoczeniu „Rota” Grzegorza Brudnika oferuje dokładnie to samo, tylko... w polskich górach. I robi to z wielką klasą.

Morderstwo w wagoniku kolejki linowej, seria rytualnych podpaleń, hermetyczna społeczność – to idealne składniki na thriller, ale tutaj mamy jeszcze znacznie więcej. Brudnik świetnie kreśli tło społeczne i psychologię postaci. Każdy tu jest „jakiś”, z bagażem, z winą, z przysięgą.

Polubiłam duet Łezka–Gazda. Nie są idealni, są ludzcy. Popełniają błędy, kłócą się, ale jednocześnie świetnie się uzupełniają. To nie książka, którą się czyta, to książka, którą się przeżywa.

Zima, Beskid Śląski.

Dlaczego każdego roku płonie kościół na zboczu Kotarza?

Dlaczego zamordowano dwoje ludzi w wagoniku kolejki linowej w Szyndzielnię?

I co najważniejsze: jak?

Nie spodziewałam się tak dobrej przygody z historią Łezki i Gazdy.

Oboje są innymi ludźmi ale znaleźli wspólny język by rozwiązać śmierć dwóch osób w wagoniku kolejki liniowej.

Wyszła z tego nieźle zagmatwana historia kilku rodzin połączona z tragicznym pożarem kościoła w 1995. Zabawne że sama się urodziłam w tym roku.

Jedno co mogę powiedzieć, to spotykamy się ze zmową milczenia całej wioski. Każdy chroniący siebie i swoją rodzinę przed tragicznym zwrotem akcji bądź zamordowania najbliższych.

Nie chcę zbyt dużo mówić by nie odbierać przyjemności czytania, ale nie zawiedziecie się. Ciesze się, że będzie kolejna część przygód Łezki i Gazdy.