Puste krzesło

Duszny i przytłaczający klimat Karoliny Północnej. Lincoln Rhyme postanawia walczyć o powrót do zdrowia. Decyduje się na nowatorską operację, która ma minimalnie poprawić jego i tak opłakany stan.

Kiedy przygotowuje się do zabiegu, w szpitalu w którym przebywa pojawiają się okoliczni stróże prawa. Proszą go o pomoc w rozwiązaniu sprawy zabójstwa i porwania. Niechętnie godzi się na pomoc i wspólne z Amelią Sachs zatapia się w morzu dowodów zebranych na miejscu zbrodni.

Tym razem jednak Lincoln nie czuje się swobodnie w sennym miasteczku, otoczonym gęstymi lasami i mokradłami. Nie czuje się pewnie bo jest tam obcy. Nie zna terenu i musi działać po omacku.

Czy błyskotliwy kryminalistyk rozwiąże sprawę, z którą nie są w stanie poradzić sobie okoliczni policjanci? Tym razem wydaje się, że jak nigdy będzie musiał polegać na innych, niekoniecznie osobach, którym ufa.

„Puste krzesło” to trzeci tom serii z Lincolnem Rhyme’m. Jeffery Deaver przyzwyczaił nas do zawiłych intryg i ekstremalnego tempa w jakim porusza się wymyślona przez niego fabuła. Nie inaczej jest tutaj.

Mnogość dowodów rzeczowych, technologicznych gadżetów i badań laboratoryjnych. Do tego geologia, biologia i historia obszaru do zagadnienia, które będą pojawiać się w fabule tej książki. Warto zaznaczyć, że te ciekawostki nie przytłaczają, za to wręcz zachęcają do pogłębiania wiedzy już poza stronami książki. Przynajmniej tak było u mnie.

Jak mawiał „klasyk z piekła do nieba i w druga stronę”. Tak można opisać to co dzieje się w tej książce. Kiedy już nam się wydaje, że dochodzimy do rozwiązania zagadki, wtedy wszystko się wali i trzeba zaczynać od nowa.

Deaver to jakość – najwyższy poziom intrygi jaki można sobie wyobrazić, a zakończenie? Moi drodzy, to co wymyślił autor na końcu – kłaniajcie się narody, mnie wysadziło z fotela.

Polecam serdecznie.

Sparaliżowany Lincoln Rhyme, genialny kryminolog ma szansę na poprawę swojego zdrowia i kondycji. Gdy pewne centrum medyczne z Karoliny Północnej proponuje mu eksperymentalną operację chirurgiczną Rhyme nie zastanawia się długo, mimo że wiąże się ona z niebezpieczeństwem pogorszenia jego stanu. Przygotowania do zabiegu przerywa lokalna policja, która prosi Lincolna o wsparcie. Niedawno w okolicy zamordowano nastolatka i porwano dwie kobiety. Podejrzenia padają na Garetta, młodego chłopaka o dość ciekawej obsesji na punkcie owadów.

Rhyme i detektyw Sachs wkraczają do akcji. Tym razem partnerzy mają odmienne podejście do sprawy, co wpędzi bohaterkę w niemałe kłopoty. Sprawy komplikują się, mimo zatrzymania potencjalnego winnego i odnalezienia jednej z ofiar nie wygląda na to, że jest to koniec śledztwa.

“Puste krzesło” to trzecia część cyklu o sparaliżowanym kryminologu i dzielnej pani detektyw Amelii Sachs. Jak zwykle Deaver nie zawodzi. Dostajemy bowiem nieoczywistą zagadkę kryminalną, w której każdy trop prowadzi donikąd. Przenikliwość i ogromna wiedza Lincolna ponownie zdumiewają i zapewniają nam niezłą czytelniczą ucztę. I tym razem możemy dowiedzieć się więcej nie tylko o prowadzonym śledztwie, ale też o wątku pobocznym, w tym przypadku o.. fascynującym życiu owadów. Oczywiście, nie obędzie się bez zwrotów akcji i wodzenia za nos. Zakończenie Was nie rozczaruje i sprawi, że wszelkie Wasze domysły podczas czytania okażą się błędne.

Książka zamiast kwiatka

Zawsze duże wrażenie robi na mnie, gdy autor stylem opowiadania swojej historii jest w stanie wywołać u mnie poczucie presji czasu, która dotyczy bohaterów w tym przypadku śledztwa i przyznaje, że Deaver robi to po mistrzowsku, bo siedząc sobie w fotelu przebieram nogami stresując się bardziej niż bezpośredni uczestnicy wydarzeń.

Doceniam również fakt, że pomimo tego, że akcja toczy się wielotorowo, a autor prowadzi ją w tak umiejętny sposób, że wszystko jest klarowne i ja jako czytelniczka nawet na moment nie zgubiłam wątku, co przy tak ukazywanej historii wbrew pozorom nie jest łatwe.


Smaczku całej historii dodawał fakt, że Lincoln po opuszczeniu swojego gniazda traci jeden z największych atutów, czyli znajomość topografii Nowego Jorku.

Jeffrey Deaver mistrzowsko buduje narracje czym skłania czytelnika do określonych podejrzeń, by zwrotami akcji i zmyłkami zapewnić odbiorcy prawdziwy wulkan emocji, bo ja do 3/4 książki byłam przekonana, że „mam to” rozgryzłam sprawę, a Lincoln to może być moim pomagierem i co najpiękniejsze na sam koniec zdziwiłam się jak mało kiedy i z pokorą mogę przyjąć funkcję pazia Rhyme’a. Ktoś może powiedzieć, że pisarz nieco rozwlekł zakończenie, jednak dla mnie to zaleta, bo można się było nim naprawdę delektować.

Jestem absolutnie przeszczęśliwa, że jeszcze tyle książek z cyklu mam do przeczytania, ale już z tyłu głowy mam poczucie dyskomfortu wiedząc, że każda seria kiedyś dobiegnie końca, a w przypadku tej konkretnej bardzo tego nie chcę.

Gorąco polecam tym, którzy jeszcze tej perełki na czytelniczym rynku nie wyłapali.

Recenzja powstała w ramach współpracy barterowej z Wydawnictwem Prószyński

Współpraca barterowa z @proszynski_wydawnictwo @[Adres usunięty]e

Kochani macie swoje ulubione serie? Ja mam ich kilka a wśród nich jest ta z Lincolnem Rhyme.

"Puste krzesło" to trzeci tom, który trzyma poziom poprzednich a tym samym jego lektura sprawia ogromną przyjemność.

Jak i wcześniej nie mogę się powstrzymać by nie docenić nowych wydań tej serii od wydawnictwa.

Sparaliżowany Lincolm Rhyme jest w stanie zrobić wiele by polepszyć swoją sprawność fizyczną. Gdy odzywa się do niego centrum medyczne z propozycją eksperymentalnej operacji, która mogłaby mu w tym pomóc Rhyme postanawia zaryzykować. W trakcie przygotowań do operacji z prośbą o pomoc odzywa się do mężczyzny policja.Głównym podejrzanym w sprawie brutalnego morderstwa nastolatka i porwania dwóch kobiet staje się dziwny chłopak. Lincolm wraz ze swoją niezastąpioną Amelią rozpoczynają śledztwo. Kobieta czuje (i chyba pierwszy czas sprzeciwia się Rhymowi), że Garrett jest niewinny.

Po więcej zapraszam

[Adres usunięty]