Pszczoła i nocny motyl. Destini Chronicles. Tom 1

🦋🐝 Pszczoła i nocny motyl autorstwa Pepper Winters to otwarcie nowej serii, które od pierwszych stron zabiera czytelnika w duszny, pełen kontrastów świat. Autorka od dawna znana jest z zamiłowania do mrocznych historii o zakazanej miłości, a tutaj dodaje do tego element mitologii, duchowości i pierwotnej siły natury. To powieść o pamięci, której brak kształtuje bohaterów równie mocno, co to, kim kiedyś byli. I choć nie wiedzą, jak się nazywają, to dziwne znamię i magnetyczne przyciąganie nie pozwalają im od siebie uciec.

🦋🐝 Winters stawia na klimatyczność – historia rozwija się powoli, niczym nurt rzeki, w której dziewczyna niemal straciła życie, zanim uratował ją klan Nhilów. Równolegle obserwujemy mężczyznę ocalonego przez wilczą watahę, którego serce prowadzi go w stronę osady i spotkania z nieznajomą. Autorka umiejętnie splata wątki natury i duchowości, tworząc tło przypominające nieco filmowego Avatara, ale z bardziej posępnym, intymnym tonem. To świat, gdzie każda decyzja ma wagę, a przeznaczenie potrafi być tak samo niebezpieczne jak magia.

🦋🐝 Relacja głównych bohaterów zbudowana jest na motywie slow burn – nie ma tu gwałtownych wybuchów, raczej powolne zbliżanie się, balansowanie na granicy snu, instynktu i realnego uczucia. Winters stawia na napięcie emocjonalne i cielesne, co dla jednych będzie atutem, a dla innych nużącym powtarzaniem podobnych scen. To opowieść, która rozgrywa się przede wszystkim między dwojgiem ludzi – reszta świata bywa tłem, czasem zbyt odległym, by w pełni zachwycić.

🦋🐝 Nie da się ukryć, że książka ma swoje słabsze strony. Ponad sześćset stron obfituje w momenty, gdy akcja stoi w miejscu, a bohaterowie grzęzną w wewnętrznych rozterkach. Długie fragmenty Darro mogą sprawiać wrażenie monotonicznych, a ograniczenie przestrzeni wydarzeń potęguje poczucie stagnacji. To nie jest lektura dla tych, którzy oczekują szybkiej akcji i ciągłych zwrotów fabularnych – tu trzeba cierpliwości i zgody na rytm narzucony przez autorkę.

ㅤ

🦋🐝 Ale im dalej, tym ciekawiej. Ostatnie dwieście stron to prawdziwe przyspieszenie – wątki zaczynają się konkretyzować, a wydarzenia nabierają dynamiki. Winters przypomina wówczas, dlaczego jej książki potrafią uzależniać: mocne emocje, poczucie wielkiego przeznaczenia i odwieczne pytania o tożsamość oraz granice ludzkiej (i nieludzkiej) natury. Wtedy też można docenić pełen potencjał stworzonego przez nią świata – mroczny, ale urzekający.

ㅤ

🦋🐝 Pszczoła i nocny motyl to powieść wymagająca – nie dla każdego, ale na pewno dla tych, którzy cenią klimatyczne romantasy z nutą mistycyzmu i duchowej symboliki. Winters daje czytelnikowi historię, która momentami nuży, ale też potrafi zachwycić i zostawić w głowie obrazy niczym sny. Jeśli lubisz zakazane uczucia, powolne budowanie napięcia i pytania o przeznaczenie, warto dać tej książce szansę. To dopiero początek serii, a zakończenie jasno sugeruje, że najlepsze dopiero przed nami.

„Pszczoła i nocny motyl” to pierwszy tom „Destini Chronicles”, który skupia się na historii pewnej dwójki. Żadne z nich nie wie, kim jest. Nie znają swojej przeszłości. Nie pamiętają swoich imion. Nad brzegiem rzeki dziewczyna wydaje z siebie ostatnie tchnienie, gdy odnajduje ją klan Nhilów i ratuje ją przed śmiercią. W tym samym czasie wataha wilków adoptuje człowieka, który jest na skraju wyczerpania. Dają mu pożywienie i przywracają do życia. Dwoje uratowanych i zagubionych nieznajomych. Dwójka nieznajomych, którzy czują do siebie szczególne przyciąganie, które zwiastuje, że wcześniej się znali i byli dla siebie kimś ważnym. Gdy zobaczyłam ilość stron, jakie posiada ta książka – trochę zdębiałam, bo to niezła cegła. Jednak nie zraziło mnie to, bo uwielbiam cegiełki. Finalnie uważam, że ta książka mogłaby być trochę krótsza i nie zrobiło by to różnicy na fabule, bo było całkiem sporo zbędnych, w moim odczuciu, opisów. Początkowo ciężko mi było wdrożyć się w fabułę. Książka jest przedstawiona z dwóch perspektyw – dziewczyny i chłopaka – które dzieją się w tym samym czasie, tylko w innych miejscach. Dlatego gdy bohaterowie wreszcie się spotykają – jest to dość satysfakcjonujące. Lecz do tego momentu troszkę mi się dłużyło. A fakt, że mamy tu slow burn no nie pomaga zbytnio. Później już bardziej się wciągnęłam i zainteresowaniem czytałam kolejne rozdziały. Jednak przez to, że ta książka jest taka potężna to i tak zdarzały się momenty, w których czytanie mi się dłużyło i mnie nużyło. Autorka ma ciekawy styl pisania i ciekawie opisuje wydarzenia, wykreowany świat i rozmowy między bohaterami. Klimat tej książki jest naprawdę genialny, taki mroczny i pochłaniajacy. Fabuła również jest dość nieszablonowa i interesująco poprowadzona. Mamy tu połączenie fantasy z dark romansem, co samo w sobie jest intrygującym połączeniem. Mamy tu świat gdzie jest magia żywiołów. Różne klany i wilki. Nasi bohaterowie praktycznie zaczynają od zera. Nic nie pamiętają. Obserwowanie ich, jak mierzą się z nową rzeczywistością, jak uczą się znowu żyć i jak radzą sobie z tym, co naszykował dla nich los – było bardzo ciekawe. Oboje jednak posiadają znamiona, które świadczą o tym, że są do siebie podobni, że są sobie przeznaczeni. Relacja pomiędzy tą dwójką dzieje się powoli jednak już od początku widać pomiędzy nimi taką nić przyciągania i porozumienia. Autorka w ciekawy sposób wykreowana ich jak i poprowadziła ich relację. Ich relacja jest zakazana dlatego też toczą walkę ze sobą o to, co czują a czego nie powinni czuć. Nie brakuje tu tajemnic oraz plot twistów, które mnie zaskoczyły. Ta książka mi się podobała i w moim odczuciu – gdyby była trochę krótsza – zadziałałoby to bardziej na jej korzyść, bo jednak często mi się dłużyło czytanie jej. Jeśli szukacie nieszablonowej spicy fantastyki z slow burnem i zakazną relacją to „Pszczoła i nocny motyl” będzie w sam raz!

Nostalgiczna, wolno płynąca, przyjemna książka. Zawsze wydawało mi się, że wolę historie, które mają wartką akcję, jednak ta książka udowodniła mi, że mogę czerpać przyjemność także z powolnej narracji.

Styl autorki jest inny od tego, co czytam na co dzień. Zdecydowanie wolniejszy i spokojniejszy. Długie opisy przyrody oraz odczuć i emocji bohaterów wcale mi nie przeszkadzały, wręcz przeciwnie, pozwalały na bardzo dokładne zobrazowanie sobie otoczenia i sytuacji.

Z pewnością nie jest to książka do przeczytania na raz (ani dla każdego czytelnika), czy na kilka krótkich posiedzeń. Dość obszerna pozycja, którą czytało mi się najlepiej codziennie tylko po kilkadziesiąt stron. Pozwoliła mi się wyciszyć i czerpać przyjemność z wolno płynącej i rozbudowującej się akcji.

Można odnieść wrażenie, że jest nudna i powinno się ją skrócić o połowę, jednak uważam, że ma ona swój urok, a historia w niej zawarta jest oryginalna i ciekawa. Minusem były zapętlenia i powtarzalność autorki, co momentami sprawiało, że czytanie było bardzo powolne.

[współpraca reklamowa @wydawnictwopapieroweserca]

Bardzo bym chciała napisać, że ta książka podobała mi się tak, jak myślałam po przeczytaniu opisu. Wciąż mam mieszane uczucia i nie wiem do końca, jak ją ocenić.

Jeśli ktoś lubi długie historie, w których bohaterowie stoją w miejscu i nie odczuwa zmęczenia powtarzalnością, ta książka z pewnością może się spodobać bardziej.

Pomysł na świat oraz fabułę autorka miała świetny. Stworzyła coś naprawdę pięknego, wspaniale operując językiem i barwnymi opisami. Prehistoryczny klimat z magią żywiołów oraz dawką nietypowych zdolności, to strzał w dziesiątkę, by stworzyć coś nieco odmiennego od znanych nam światów fantasy. Dziewczyna zaczęła odnajdywać się w prymitywnej wiosce władającej ogniem, natomiast Nieznajomy posiadł pierwotne instynkty, żyjąc pośród wilków, które go przygarnęły. I cały świat sprzeciwiał się ich miłości, którą pamiętali, mimo zapomnianej całej swojej przeszłości. Brzmi pięknie, prawda? Dwoje kochanków, tak różnych od siebie, będący przeciwieństwami. Żywioły oraz zwierzęta stojący przeciwko temu zakazanemu uczuciu. Co mogłoby się stać, jeśli się połączą na nową? Jeśli przypomną sobie własną przeszłość i dlaczego tak desperacko odpychają od siebie ostrzeżenia?

Niestety, odpowiedzi na te pytania nie poznamy, przynajmniej nie w pełni i nie teraz.

Początek książki był naprawdę świetny, zaczęłam mieć wyższe oczekiwania wobec książki i wydarzeń, które mogły mieć miejsce w całej tej części. Oh, jakże się zawiodłam.

Im dalej, tym bardziej zaczęłam się męczyć. Czytanie szło mi z wielkim trudem i myślę, że połowę można na spokojnie wyciąć, czyniąc tę książkę nieco przyjemniejszą. Wszystko było zbyt nużące i powtarzające się do bólu. Dziewczynę miałam za istotę dobrą, wrażliwą, rozumną, która dba o to, by nikomu nie została wyrządzona krzywda, choć była też niezwykle naiwna. Nieznajomy nie zdobył mojej sympatii, choć rozumiem jego przedstawienie, jako po prostu dzikusa z lasu.

Był irytująco egoistyczny, arogancki i wyjątkowo głupi. Ile razy musiał mu ktoś powtórzyć, aby czegoś nie robił, bo zrobi tym większą krzywdę osobie, którą chce tak desperacko chronić? A on i tak zrobi po swojemu, narażając tym Dziewczynę. Ile razy jeszcze musiałam przeczytać, jak bardzo płonął z pożądania do niej? To naprawdę męczyło. Przestałam wierzyć w prawdziwą i wieczną miłość, brzmiał jak osoba z obsesją na jej punkcie, która pragnie jedynie ją posiąść i trzymać przy sobie. A ona... Cóż, z czasem zaczęła się na to wszystko zgadzać. Nawet jeśli sprawiał jej ból i czasem się go bała.

Miałam wrażenie, że wiecznie stali w miejscu. Liczyłam, że będą dążyć do odnalezienia zagubionych wspomnień, jednak ci woleli skupić się na olewaniu ostrzeżeń i pogłębianiu własnego wewnętrznego bólu. No bo dlaczego mieliby chcieć choćby dowiedzieć się, dlaczego tak się dzieje? Dziewczyna przynajmniej czasem próbowała poznać prawdę, choć ogień nie chciał jej wyjawić przez długi czas. Pojawienie się innych żywiołów przemawiających do nich, to coś naprawdę ciekawego i intrygującego. To zdecydowanie miało swój potencjał tak jak cały stworzony świat. Wszystko niszczy główny wątek nieszczęśliwych kochanków, którzy błądzą, gubią się, stoją w miejscu i jedyne co robią, to dążą do zagłady.

Zakończenie tego tomu nieco mnie zażenowało, ale jednak tu możecie liczyć na zaskoczenie. Zostawia naprawdę sporą furtkę do drugiego tomu, po który może bym sięgnęła z ciekawości, choć boję się, że perspektywa Nieznajomego znów mnie wymęczy.

[współpraca reklamowa z wydawnoctwopapieroweserca]

[współpraca reklamowa papieroweserca]

Pszczoła i nocny motyl to niezwykle działająca na wyobraźnię książka. Jest to lekko mówiąc cegła, która fascynuje nas od pierwszych stron ale i ukazuje swoje cienie. Niewątpliwie nie tego się spodziewacie...

Co znajdziecie w środku;

❀ narrację pierwszoosobową od strony dwóch głównych bohaterów;

✿ starannie wykreowany świat z jednej strony banalny a z drugiej bardzo złożony;

❀ bohaterów nie tylko pod postacią ludzi ale i zwierząt;

✿ walka z brakiem wspomnień ale i pragnieniem silniejszym od wszystkiego;

❀ podział na cztery klany tak jak są cztery żywioły i to jak wygląda społeczeństwo w nim;

✿ trudne relacje oraz decyzję które zaważą na losach wszystkich;

❀ miłość jej wzloty jak i upadki.

"Widać, że harmonię można znaleźć w najbardziej nieprawdopodobnych miejscach".

Przez ponad 20 rozdziałów nie znamy imion głównych bohaterów, nic o nich nie wiemy tak jak oni o sobie i wraz z nimi uczymy się i poznajemy świat. Dziewczynę przygarnia lud Quelis dzierżący płomienie, a jego wilki. I tak rozpoczyna się historia w której nie zabraknie bólu, pragnienia, pożądania i tajemnic.

Tak jak wspomniałam wcześniej, świat wykreowany przez autorkę nie jest skomplikowany ale piękny w swojej prostocie. Wszystkie tradycje klanu jak i przesady sprawiają, że ciężko oderwać się od czytania. Bardziej niż bohaterowie ciekawią zwierzęta, magia żywiołów, zwyczaje panujące w krainie. Opisy bardzo mocno oddziałują na wyobraźnię więc wyśnienie tego miejsca nie będzie wcale takie trudne.

Książka ma w sobie aurę dziwności. Może ze względu na to, że nie ma podanego czasu a może i przez bohaterów. Na początku mnie fascynowali, później jednak mnie do siebie zniechęcili. Wszystko w przyrodzie chciało ich uchronić od siebie, a oni i tak mimo zsyłanych wizji wybrali miłość. Nie do końca pochwalam tę decyzję, bo okazali się samolubni i egoistyczni. Nie uwierzyłam w ich uczucie a bardziej zaspokojenia pożądania ponad wszystkim.

Pierwszy tom mógłby być trochę krótszy, szczególnie że czasem doświadczało się w fabule deja vu. Przez ciągłe poszukiwania głównych bohaterów zapomnianych fragmentów dawnego życia, końcówka się dłużyła i w efekcie okazała się gorzka. Liczyłam na fajerwerki a dostałam jeszcze więcej pytań bez odpowiedzi.

Pszczoła i nocny motyl to lektura pełna niespotykanych stworzeń i świata, od którego ciężko się uwolnić czy zapomnieć. Relacje bohaterów są skomplikowane, decyzję które podejmują nie są łatwe, czasem okraszone bólem ale po przeczytaniu stawiamy sobie pytanie czy warto stracić wszystko i wszystkich w imię miłości.