Ja, potępiona. Wiktoria Biankowska. Tom 3

*współpraca reklamowa*

👉Po niebie i po piekle, trafiliśmy do mitologicznego Tartaru. Co ma Tartar do aniołów i demonów? Stosunkowo nic, ale nasi bohaterowie udowodnili, że w każdym miejscu w tzw zaświatach mogą narobić problemów, a przecież kolejne widmo apokalipsy już nikogo nie dziwi. Autorka po raz kolejny zabrała mnie w zwariowaną podróż, przez mitologię, fantastykę, komedię, dramat, romans i cokolwiek jeszcze się da, a przez to ten tom stał się na ten moment moim ulubionym z całej serii.

👉Czy diabeł może mieć wyrzuty sumienia? Czy zna pojęcie i siłę uczuć? Co zrobią najwyżsi przedstawiciele nieba i piekła gdy dowiedzą się o pobycie swojej protegowanej w Tartarze? Czy Tartar przetrwa? A może to już widmo kolejnego końca świata? Te i inne pytania rodzą się w głowie z każdą kolejną stroną, teorii, wizji, pomysłów na to co się będzie działo wyobraźnia podsuwa mnóstwo, a autorka i tak nie raz, i nie dwa mnie zaskoczyła. Samo połączenie dobrze nam znanych zaświatów z mitologicznym Tartarem, w którym pojawiają się postacie, znane z kart historii od najgorszej strony, tutaj pokazane zostały inaczej, bardziej komediowo, to już samo w sobie było niezwykłe. Do tego kontynuujemy stare wątki, rozpoczynamy nowe, a przygoda trwa w najlepsze. Katastrofa goni katastrofę, dramat wznosi się na wyżyny, a ilość absurdów jeszcze bardziej nakręca te szaloną spiralę wydarzeń, w której jedno pociąga za sobą szereg kolejnych.

👉Dla mnie to była lektura nieodkładalna, totalnie przepadłam, czytałam jak natchniona, zapartym tchem śledziłam kolejne katastrofy, próbowałam przewidzieć co będzie dalej, ale nie było takiej opcji, autorka tutaj szalała niczym te nasze szalone diabełki, wiec wiadome było, że nic nie jest wiadomo, a człowiek już naprawdę wypatrywał tego końca świata. Książka była świetna, gatunkowy mix, wartka i dynamiczna fabuła, przepełniona dramatami, uczuciami, emocjami i zwrotami akcji. Historia wciągająca, lekka i przyjemna, nieco szalona ale nadająca szarej rzeczywistości koloru, dla mnie bomba i mogę tylko chwalić.

*olilovesbooks2*

Zaczęło się o przypadkowej śmierci i zostania diablicą. Wkrótce potem Wiktoria zostaje anielicą, a teraz znowu wpada w jakieś tarapaty. Powiem szczerze spodobały mi się przygody Wiktorii i byłam bardzo ciekawa co czeka ją w tym trzecim tomie. 💚

Wiktoria kolejny raz umiera ale tym razem trafia do Tataru. Miejsca, gdzie nie ma nikt dostępu i mało się o nim mówi. Stąd nie ma możliwości ucieczki. Początkowo myśli że uda jej się wydostać jednak z czasem widzi że nie będzie to takie łatwe.

Na Wiktorię w tatarze czyha wiele osób które chcą przejąć władzę i rządzić. Pojawia się tu postać królowej Elżbiety Batory (dość szalona i demoniczna kobieta) , Hitler oraz Kuby Rozpruwacza. Jakie układy musi zawrzeć Wiktoria żeby z powrotem wrócić na ziemię ? Co tym razem Belth zrobi aby uratować ukochaną?

Powiem Wam że ten trzeci tom był dla mnie do tej pory najlepszy. Akcja tu rozgrywa się bardzo szybko a bohaterowie nie boją się wyzwań. Ciekawy jest tu wtrącony wątek historyczny postaci które poznajemy w Tatarze. Uwielbiam styl pisania tej autorki i tym razem przy tej części bawiłam się świetnie. Autorka połączyła świat fantasty z historią wplatając przy tym humorystyczne dialogi.

Jeśli lubicie świat fantasty i dobry humor a dodatkowo chcecie poczuć klimat małego romansu to zapraszam Was do czytania tej serii.

Aż jestem ciekawa jak potoczą się losy Wiktorii i Beltha w czwartym tomie ?💚

Współpraca barterowa z Wydawnictwo Mięta

"Miałam już dość bycia pionkiem, którym wszyscy pomiatają. Teraz przyszła moja kolej na bycie niegrzeczną."

Macie swoje ulubione książki, które możecie czytać kilka razy i za każdym zachwycają was tak samo?

Tak właśnie jest u mnie z cyklem diabelsko-anielskim Katarzyny Bereniki Miszczuk. Czytałam go dwa razy, a teraz ta historia wciągnęła mnie po raz trzeci.

Dzięki Wydawnictwu Mięta książki zyskały cudowną oprawę, a czytelnik po raz kolejny może poznać przygody Wiktorii Biankowskiej, byłej diablicy, niedoszłej anielicy.

Tym razem, zupełnym "przypadkiem" dziewczyna trafia do Tartaru. Do tego miejsca nie mają wstępu ani diabły, ani anioły. To tam trafiają najbardziej potępione dusze. Jeśli jednak sądzicie, że Wiktoria tak łatwo podda się swojemu losowi, to jesteście w błędzie. Zajrzyjcie do miejsca, gdzie koło Nerona spotkacie Hitlera i Kubę Rozpruwacza, a Elżbieta Batory owładnięta manią wielkości będzie knuła kolejne spiski. Spotkacie tam również starszego brata Śmierci...

Kocham książki Katarzyny Bereniki Miszczuk, a szczególne miejsce w moim sercu zajmuje właśnie cykl diabelsko-anielski. Podoba mi się stopniowe dojrzewanie bohaterów. I nie mówię tu wyłącznie o Wiktorii, ale również o Piotrku oraz Belethcie. Pełna humoru, intryg i oryginalnych postaci, którym kibicujemy.

Polubiłam Beletha, Wiktorię, nawet kota Behemotha, który również ma swoją rolę do odegrania. Zdziwieni?

"Bezdomny kociak, który wybrał mnie na swoją właścicielkę, był bardzo drobnym kotem. Nie przeszkadzało mu to jednak w byciu najbardziej diabelskim kocurem na całym świecie oraz pogromcą ptaków w Niższej Arkadii (...) Behemoth, zaprzysiężony mięsożerca, jak na inteligentnego kota przystało, spróbował kiedyś diabelskiego jabłka. Efekt był zdumiewający. Potrafił strzelać iskrami z małego różowego noska, chodzić po ścianach i suficie, a także, co najważniejsze, przenosić się do Tartaru, gdzie przecież nikt poza ifritami nie ma bezpośredniego wstępu!"

Powiedzcie sami, kto nie chciałby mieć takiego pupila?

Mimo wszystko jednak moim faworytem wciąż pozostaje Azazel. Jego szalone plany zdobycia władzy sprawiają, że nigdy nie wiadomo, czego możemy się spodziewać.

Kocham humor tej powieści. Niejeden raz płakałam ze śmiechu. A słowne potyczki i zakłady pomiędzy Luckiem a Gabrielem są po prostu bezcenne.

Jeśli kochacie powieści:

📌 które poprawiają wam humor

📌 przy których możecie się zrelaksować i pośmiać

📌 które wciągają was od pierwszej strony, to dobrze trafiliście. Ja, potępiona to trzeci tom cyklu. Zaznaczę tylko, że koniecznie musicie je czytać we właściwej kolejności, ponieważ są ze sobą ściśle powiązane.

Tu nie ma czasu na nudę! Tartar czeka! Polecam z całego serca.

Sploty okoliczności bywają zaskakujące i całkowicie zmieniające to, czego raczej zmieniać nie chce się. No cóż zapobiec im trudno, a czasem bywa to wręcz niemożliwe. Wystarczy jedno małe nieporozumienie albo brak informacji i dokonuje się nieoczekiwana zmiana. Pogodzić się z sytuacją czy próbować odwrócić sytuację? Jeśli jedno i drugie jest niemożliwe to trzeba znaleźć trzecie wyjście, a gdy go nie ma? Nie pozostaje nic innego jak poruszyć niebo oraz piekło i je znaleźć!

Diablica, anielica i … potępiona. Jak na jednego człowieka to trochę dużo, nawet można by rzec, że dużo za dużo. Jednak jest małe, nie takie małe, „ale” i ma na imię Wiktoria. To już powinno wiele powiedzieć lub przynajmniej dać do myślenia, kto był zamieszany w taki obrót spraw czy to naprawdę za wiele. Niebo i piekło było do zniesienia albo nawet więcej niż to, lecz Tartar jest punktem na niecodziennej mapie peregrynacji śmiertelniczki z pewną iskrą nie do przyjęcia. Co jak co, ale tu są potrzebne zdecydowane kroki czyli ucieczka, tyle, że nikt nie uciekł z tego miejsca. Tak, to nie był dobrowolna podróż, trzeba więc być znowu tą, która wyznaczy nowy szlak. Zaprzyjaźnione diabły, aniołowie również, powinni być pomocni w tym temacie, lecz czy będą? Pytanie może powinno być brzmieć co z tego wyniknie, zwłaszcza, iż Tartar to adres obecnego zamieszkania między innymi Nerona, Stalina i Elżbiety Batory. Towarzystwo bardzo mocno kontrowersyjne, a upływ czasu wcale nie podziałał na ich charaktery, i co więcej mordercze zapędy, łagodząco czyli łatwo już było. Pozostaje więc działanie niestandardowe, pomoc Beletha byłaby co najmniej wskazana, ale gdzie on się podziewa? Sprawę należy załatwić po swojemu i trzymać kciuki za powodzenie, gdyż Wiktoria zdążyła podpaść pewnej krwiożerczej damie i chyba nie jedynie jej.

Piekło już było, w niebie zamieszanie zrobione, cóż więc pozostało? Tartar pozostał, a główną rolę odgrywa Wiktoria, bohaterka o wielu przymiotach i talentowi do wpadania w kłopoty, za sprawą własnych i diabelskich wpadek. Nowa odsłona perypetii śmiertelniczki i jej diabelskich oraz anielskich znajomych. Podobno gdzie diabeł i jak wiemy już anioł nie mogą sprawić zamieszania tam pojawia się bohaterka spod pióra Katarzyna Bereniki Miszczuk. Tu nie ma miejsca na spokój, chociaż refleksje pojawiają się, lecz dominuje akcja i reakcja, a gdzieś w tle, między wierszami coś o wiele potężniejszego. Doskonała zabawa gwarantowana, dialogom daleko do nudy, a czarny humor jak najbardziej obecny, tak samo jak i ten sytuacyjny. Oprócz głównej bohaterki mamy również całą plejadę postaci, wcale nie anonimowych, ale ich przedstawienie z nowej perspektywy okazuje się naprawdę kreatywne. Zresztą trzeci tom to prawdziwa „jazda bez trzymanki”, tu nie ma czegoś takiego jak „nie da się” i „ nie można”. Owszem da się i można, Katarzyna Miszczuk pokazuje, że nawet niebo i piekło nie są granicą, pozostaje teraźniejsza destynacja bohaterów, ta okazuje się równie intrygująca i daleko jej do tego, czego moglibyśmy przypuszczać. W „Ja, potępiona” nie ma przewidywalności, rozrywka i owszem oraz pewna łamigłówka do rozwiązania, od niej wiele zależy i tu pisarka rzuca wszystkim niezłą zagwozdkę. Czy zostanie rozwiązana? Z pewnością nie jest tak oczywista jak by się wydawało i widać to w fabule, lecz oczywiście na pierwszym miejscu zgodnie z tytułem jest postać skupiająca na siebie uwagę wszystkich i z tej roli nie wychodzi ani na moment. Jak czyta się tę lekturę? Szybko, chociaż chce się wydłużyć, lecz pojawia się nieustannie pytanie „co jeszcze wydarzy się?”, ze śmiechem i bez zbędnych przerw.

Było piekło, było niebo to teraz pora na...Tartar. Wiktoria znalazła się tam przypadkiem ale jak już tam trafiła, to niestety bardzo duży problem może mieć z jego opuszczeniem. Do tego przyczepiła się do niej jakaś średniowieczna węgierska arystokratka z ogromnymi ambicjami i szalenie uzdolnioną służącą. Beleth kiedy tylko dowiaduje się,że jego ukochana zerwała z Piotrem postanawia podjąć nietypowe kroki aby ją odzyskać. Tymczasem w Tartarze sprawy przybierają nieciekawy obrót i wszystko wskazuje na to,że władza w nieodpowiednich rękach wyrządzi wiele szkód nie tylko w miejscu potępionych. Strzeżcie się zaświaty!

Przy Wiktori nie sposób się nudzić. Tam gdzie trafia, od razu pojawiają się kłopoty. I to nie byle jakie.

Świat Tartaru jaki przedstawiła autorka bardzo do mnie przemawia. To taka droga bez powrotu, gdzie żaden potępiony nie ma łatwo. Jest szaro, jest ponuro i smutno. Relacja jaka rozwija się między przystojnym Belethem, a wpadającą nieustannie w tarapaty główną bohaterką, idzie w kierunku jakim oczekuje. Chociaż i tutaj pojawiają się cały czas "przeszkadzacze", co irytowało nie tylko wspomnianą dwójkę ale i mnie. Bardzo podobał się mi też fragment z opisem bitwy toczonej, nie powiem gdzie. Miałam przed oczami każdą ze scen i doskonale mogłam ją sobie wyobrazić.

Ja, potępiona to trzecia część przygód Wiktorii gdzie bohaterami są postaci występujące w każdej z części, dlatego warto poznać tę diabelsko-anielską serię od początku, zachowując chronologię. Jest to powieść typowo rozrywkowa i ja bawiłam się przy niej przednio. Polecam.

„Ja potępiona” to opowieść o walce o swoją przyszłość pełną szczęścia i miłości, która niejedno ma imię (chociaż tutaj ma zdecydowanie jedno, w porywach do dwóch;-). To zabawna historia kolejnych przygód Wiktorii, która jak nikt inny potrafi komplikować sobie życie (i śmierć), a jednocześnie pokazuje, że dla chcącego nic trudnego. A kiedy do głosu dochodzi miłość i strach o ukochana osobę, wtedy niech się dzieje wola Nieba (lub Piekła), z nią się nie zawsze zgadzać trzeba.

Polecam – nie każda potępiona dusza zasługuje na swój los. Może warto im pomóc wydostać się z labiryntu?

Nudziliście się? A może stęskniliście za Wiki i Belethem?

Jeśli choć na jedno pytanie odpowiedzieliście twierdząco, to mam dla Was coś specjalnego – trzeci tom cyklu diabelsko – anielskiego pełen przygód Wiktorii i jej diabelskich koleżków.

Dziewczyna smutnym zrządzeniem losu (i czyichś niecnych uczynków) trafia do Tartaru! Tak, Tartaru! Do zaświatów znanych nam z mitologii. Do Podziemi, do których trafiają najczarniejsze dusze. Gdzie brak słońca, kolorów i choćby cienia radości. Wstępu nie maja tutaj ani aniołowie ani nawet diabły. I, podobno, nie da się z niego już wyjść... Podobno.

Ale co może powstrzymać Wiktorię i Beletha? Do tej pory „podbili” już swym urokiem piekło i niebo.

Autorka po raz kolejny raz pokazuje, że wyobraźnia i dobre pisarstwo mogą stworzyć majstersztyk. Świetnie wykreowane postacie, duża dawka poczucia humoru (tego ironicznego też) i... międzyzaświatowa afera w tle. Akcja jest warta i pełna zwrotów akcji. Gdy już pomyślicie, że nic Was nie zaskoczy to na scenie (niekoniecznie cali na biało) pojawiają się Kuba Rozpruwacz, Elżbieta Batory, Achilles, a nawet Hitler. Zakładaliście, że diabły są wredne i mściwe? Sprawdźcie, co potrafią mieszkańcy Tartaru!

W tym tomie główni bohaterowie przechodzą... przemiany. Nie tylko fizyczne, ale także psychiczne. Wiktoria staje się zdeterminowana, pewna siebie i waleczna. Beletha natomiast przestaje być lekkoduchem, wreszcie potrafi jasno opowiedzieć się za Wiktorią i uczuciem do niej. O, nawet Piotr Was zaskoczy. Ale o tym cicho-sza. Sami musicie odkryć, co mu w duszy gra.

Mieszkańcy Piekła i Nieba też pokazani się ciut z innej perspektywy. Szerzej, barwniej i... zaskakująco. Autorka ukazuje Azazela, Kleopatrę czy też samego Lucyfera i Gabriela w pełnej krasie, ale dodaje do tego małe smaczki. I to dzięki nim każda z postaci nabiera wielowymiarowości i staje się bardziej... realna.

Wielkim plusem, dla mnie jako fanki historii, jest umieszczenie w tym tomie znanych postaci historycznych. Nie tylko jako bywalców diabelskich salonów, ale osób, które nadają tempa przedstawionej w powieści akcji.

Okładka pięknie się wpisuje w poprzednie dwa tomy. Pierwszy przyozdobiony był łuskami węża (brzmi diabelsko uroczo), a drugi natomiast anielskimi piórkami. Trzeci tom posiada błyszczące ognie, które skojarzyły mi się z rzeką ognia – Flegetonem, otaczającą Tartar. Wszysctkie razem tworzą swpójną całość, która pięknie się prezentuje.

Cóż można dodać więcej... Mam słabość do stylu pisarskiego Katarzyny Bereniki Miszczuk. Gdyby pisała instrukcje użytkowania rzeczy elektrycznych, to w końcu bym je czytała :P

Powieść jest lekka, zabawna ale i pełna akcji. Idealna na relaksujący wieczór.

Aha... Już zacieram rączki i z niecierpliwością godną jokera przed akcją, czekam cóż wymyśli Azazel! Czwarty tomie przybywaj!

Dziękuję Wydawnictwu Mięta za kolejny tom przygód Wiki.

„Ja, potępiona” to przewrotna historia Wiktorii Biankowskiej, która kiedyś była finałem jej historii, jednak teraz, po wznowieniu tej historii, wiemy, że to nie koniec i jest na co czekać. To już trzeci tom jej historii i za każdym razem mnie porywa. Tym razem nasza była diablica, zamiast do wyśnionych zaświatów, trafia w wyniku pomyłki do Tartaru. Autorka serwuje nam tam spotkania z postaciami historycznymi oraz mitologicznymi, wywracając ich wizerunki do góry nogami.

Wiktoria przeszła już długą drogę, od diablicy, przez kandydatkę na anielicę, aż po finał w miejscu, którego nikt nie chciałby odwiedzić po śmierci. Jak tam trafiła? Wszystko zaczęło się od pechowego zbiegu okoliczności, niby tylko czerwony krzyżyk na drodze, chwila nieuwagi przy podnoszeniu portfela Piotrusia i... uderzenie przez ciężarówkę. Ironia losu polega na tym, że stało się to w momencie, gdy Wiktoria w końcu zrozumiała, że jej serce bije dla diabła Beletha, zrozpaczonego, a jednak walecznego.

Zamiast do nieba czy piekła, przez pomyłkę Śmierci (i drobne przekupstwo), nasza bohaterka trafia do Tartaru. Tam spotyka plejadę samych znanych osób, jednak czy wartych wspomnienia? Od uroczo gburowatego Charona, po Hitlera czy Kubę Rozpruwacza pracujących w administracji, a przydział ubrań i mieszkań wydają najwięksi zbrodniarze w historii. Podczas gdy Wiktoria kombinuje, jak wyrwać się z tej matni, Beleth pogrąża się w rozpaczy, a duet Lucyfera i Gabriela dostarcza nam kolejnych powodów do śmiechu.

Muszę przyznać, że czuję lekki niedosyt. Choć to świetna lektura, pierwsza część postawiła poprzeczkę niezwykle wysoko. Mimo to, styl Katarzyny Bereniki Miszczuk niezmiennie zachwyca. Styl Katarzyny Bereniki Miszczuk jest lekki i wciągający, a humor jest jak zawsze na poziomie. Zwłaszcza wątek zakładu między niebem a piekłem. Polecam całą trylogię każdemu, kto ceni sobie dobrą zabawę. A wydawnictwu Mięta dziękuję bardzo za możliwość powrotu do tej historii, która niezmiennie bawi mnie za każdym razem. Czekam z niecierpliwością na “Ja, ocalona” i informację, czy dostaniemy coś jeszcze.

Trzeci tom serii diabelsko anielskiej wleciał na pełnych obrotach.

Ile tu się działo!

Wiki w końcu wybrała mężczyznę dla siebie (i jak dla mnie wybrała dobrze) ale on o tym nie wiedział i niechcący... strącił ją do Tartaru.

A stamtąd nie ma wyjścia.

W dodatku trafiają do niego najgorsi z najgorszy, pozbawieni całkowicie sumienia.

Kuba Rozpruwacz, Adolf i Józef czy też Neron?

Zajmują tam wysokie stołki.

Co jest w stanie zrobić Beleth by odzyskać ukochaną?

Czy Wiktoria odnajdzie się w Tartarze czy wymyślił sposób na wydostanie się?

Uwielbiam tą serię i cieszę się, że nadal trzyma wysoki poziom - w tym tomie nie dało się nudzić ani chwili.

Ciągle coś się działo, adrenalina buzowała stale.

Nie brakowało zagrożeń ani humoru, ciętych ripost a nawet momentów delikatnych refleksji.

Jestem pod wrażeniem przemiany Beletha, który zaczął myśleć o kimś innym niż o sobie i był gotów do naprawdę ogromnych poświęceń w imię uczuć, do których się nie chciał przyznać.

Wiktoria czasami mnie denerwowała, zwłaszcza będąc zazdrosną o Piotra mimo, że wybrała przystojnego diabła.

Ale cała reszta przyćmiła ten jeden mankament.

Jak zwykle pakowała się w największe kłopoty, w samo centrum wydarzeń.

Azazel - uwielbiam go od początku, mimo, że zwykle coś knuje to tym razem był moment, kiedy mnie zaskoczył - myślę, że nie tylko mnie ale i pozostałych bohaterów.

Niezmiennie kot Behemoth robi co chce i kiedy chce ale w tej części przygód Wiktorii zaczęłam snuć domysły, kim tak naprawdę może być ten iście szatański pomiot.

Zagrożenie przychodzi z najmniej oczekiwanej strony a co ciekawe, niebo i piekło muszą połączyć siły by ocalić swoje istnienie.

Widać było mocno inspirację mitologią grecką, dotyczyło to głównie miejsc i postaci ale były całkiem inne dzięki wyobraźni autorki.

Styl pisania dalej humorystyczny, przyjemny i ciągle się chce wracać po więcej.

Ta seria jest wznowieniem ale ja poznaję ją po raz pierwszy, w związku z czym każdy tom wywołuje ekscytację i dreszczyk emocji, nie wiem czego się spodziewać i autorka dostarcza mi wiele rozrywki na najlepszym poziomie.