Prawo Matki. Krwią naznaczone. Tom 2

Matka w większości przypadków dla swojego dziecka zrobi wszystko, by go uchronić od niebezpieczeństwa i zagwarantować mu życie w miłości i dostatku. Niekiedy jest to utrudnione lub niemożliwe, ale mimo wszystko próbuje to zmienić. Taka postawa jest zrozumiała, gdyż pociecha jest najważniejszym skarbem dla każdego rodzica, lecz bywa i tak, że nieliczni o tym zapominają pozostawiając potomstwo samym sobie i robiąc im jeszcze znacznie gorsze rzeczy.

Zarys fabuły

W książce poznajemy dalsze losy bohaterów poznanych w poprzednim tomie „Prawo Ojca”. W tym przypadku historia rozpoczyna się od momentu porwania Zuzanny z posiadłości ojca Igora. Kobieta jest przetrzymywana, bita, straszona ewentualnym skrzywdzeniem jej dziecka oraz brutalnie wykorzystywana seksualnie. W tym czasie Igor robi wszystko, by odnaleźć matkę swego syna, choć ma bardzo mało poszlak, to mimo wszystko wciąż próbuje ją uratować. Dociera do niego także, jak bardzo jest ona ważna dla niego, jakie uczucia do niej w nim tkwią i żałuje swego dotychczasowego zachowania względem niej. W jakich okolicznościach odnajdą Zuzannę? Kto się nad nią znęcał? Kto tak naprawdę stoi za tym porwaniem? Jak zakończy się ten tom? O tym w książce „Prawo Matki” autorstwa P.K. Farion.

Matczyne serce

Autorka ukazała matkę, która była gotowa ponieść najwyższą cenę w zamian za bezpieczeństwo swojego syna. Kobieta przeżywała piekło na ziemi, a wizja którą przedstawiali jej oprawcy o tym, co zrobią z Maksymilianem, dodawała jej sił do spełniania ich zachcianek, byle tylko nie zrobili tego o czym mówili. Śmiało można powiedzieć, że jej heroiczna walka jest wzorem do naśladowania i zdecydowanie zwraca uwagę na to, jak potężną siłą jest matczyna miłość do swego potomka. Twórczyni ukazała to zagadnienie w bardzo drastyczny sposób, ale dzięki temu mamy bardzo wyraźny obraz tej troski o dziecko W rzeczywistości zdarzają się takie przypadki, ale niestety też słyszymy, o tych zupełnie odwrotnych, dlatego warto poznawać te pozytywne wzorce, by tych drugich było jak najmniej. Każdy z nas powinien bronić słabszych, stawać po ich stronie, jak zrobili to Zuzanna oraz Igor.

Strata bliskiej osoby

Kolejnym ważnym wątkiem jest uświadomienie sobie przez Igora straty bliskiej osoby dotychczas postrzeganej, jako mało znaczącej dla niego samego. Często tak w życiu bywa, że dostrzegamy jakieś uczucia lub ich znacznie większą silę dopiero, gdy kogoś tracimy. Szczęśliwi są ci, którzy będą mieli jeszcze szansę naprawić to, co im zrobili i zmienić swoje zachowanie, ale jak to w życiu bywa, tracimy też bliskich na zawsze i wtedy już nic nie poradzimy. Autorka pokazuje nam jak kruche może być życie lub obecność kogoś bliskiego i odkładane wyznania o uczuciach w nas tkwiących mogą nie mieć szansy wypłynąć na światło dzienne. Toteż starajmy się wybaczać i kochać całym sercem, bo w każdej chwili może się coś wydarzyć, co zakończy daną relację bezpowrotnie i pozostanie wtedy żal do siebie o to czego nie zrobiliśmy.

Podsumowanie

Książkę czytało mi się z dużym zainteresowaniem wynikającym z ciągłego napięcia i niepewności, co do dalszych losów bohaterów. Pozycję należy czytać po zapoznaniu się z poprzednim tomem, a ja z chęcią sięgnę po kolejną część. W tym przypadku otrzymujemy mocny thriller, a drastyczne sceny w nim występujące świadczą o tym, że jest on przeznaczony dla pełnoletnich czytelników, co zresztą jest podane na tylnej okładce dzieła. Bardzo dobrym zabiegiem wykazała się autorka wraz z wydawnictwem ostrzegając na początku odbiorców o tym, co jest w tekście oraz zaznaczając, że nie popierają przemocy, a przedstawione sytuacje mają wyłącznie charakter opisowy. Takie stawianie sprawy jest bardzo ważne, bo ucina wszelkie spekulacje, które czasem pojawiają się przy innych tytułach. Przed pierwszym rozdziałem znajdziemy wartościowy cytat odnoszący się do treści. Okładka dość drastyczna przykuwa wzrok i pasuje do scen związanych z Zuzanną i jej oprawcami. Gorąco polecam thriller wszystkim miłośnikom gatunku, fanom autorki oraz tym pragnącym zobaczyć, do czego jest zdolna matka chroniąca swoje dziecko.

[RECENZJA]

PRAWO MATKI

Autor: P.K. Farion

Wydawnictwo: ReWizja

Premiera: 25.10.2023

Tom 2, seria: Krwią naznaczone

JAK WIELE JESTEŚ W STANIE POŚWIĘCIĆ Z MIŁOŚCI DO DZIECKA?

Wstrząsająca, mocna, szokująca, dramatyczna, przesiąknięta krwią! Już na samym początku znajdziemy ostrzeżenie, że nie jest to historia dla Czytelników o słabych nerwach. Zawiera opisy przemocy i drastyczne sceny. Wywołuje mnóstwo emocji. Czyta się sama w błyskawicznym tempie. Przeznaczona jest dla dorosłych odbiorców.

Zuzannę i Igora poznaliśmy w pierwszej części serii KRWIĄ NAZNACZONE - PRAWO OJCA. Ona – waleczna, silna, odważna i honorowa. On – bezlitosny, odważny, bezwzględny. Połączył ich pewien układ, tajemnica i dziecko. Czy sytuacja w ich życiu w końcu się ustabilizuje i będą mogli czuć się bezpiecznie?

KRWAWY THRILLER PORUSZAJĄCY NAJBARDZIEJ UŚPIONE EMOCJE

Okazuje się, że zdecydowanie NIE. Zuzanna zostaje porwana i przechodzi piekło na ziemi. Jest odarta z godności, krzywdzona, gwałcona, bita. Początkowo stara się być silna i nieustępliwa, jednak nie ma szans siłowych ze swoimi oprawcami. Porywacze próbują ją zastraszyć i złamać grożąc porwaniem synka. Kobieta zdaje sobie sprawę, że jeśli uda jej się przetrwać tortury to Maksymilian pozostanie bezpieczny. Każdy nowy dzień spędzony w pokoju śmierci odbiera jej nadzieję, wiarę w powrót do domu, człowieczeństwo. Ile w stanie zrobić jest matka dla swojego dziecka? Czy Igorowi uda się odnaleźć kobietę? Czy niebezpieczeństwo grozi również dziecku?

Wydawać by się mogło, że PRAWO OJCA to już była mocna lektura, ale PRAWO MATKI zdecydowanie przebija pierwszą część. Może dlatego, że obecna historia w całej mierze skupia się na kobiecie, matce, która jest krzywdzona w bestialski sposób. Kto stoi za porwaniem Zuzanny? Komu można ufać, a kto okaże się zdrajcą? Czy w rodzinnym domu Igora można czuć się bezpiecznie? Mimo przemocowych scen i mocnej tematyki trudno było mi oderwać się od książki. Mocno trzymałam kciuki za Zuzannę, wierzyłam, że przetrwa i pokaże wszystkim, że jest stu procentową kobietą i najlepszą matką na świecie. Autorka na przykładzie Zuzanny pokazuje jak człowiek w obliczu zła i przemocy może być silny. Opisuje moc rodzicielskiej miłości. P.K. Farion potrafi wywoływać w Czytelniku skrajne emocje od gniewu, złości, frustracji po uśmiech, wzruszenie, ciepło. Z jednej strony jesteśmy tą historią przerażeni, a z drugiej zafascynowani. Autorka ma zdecydowanie potencjał do pisania właśnie takich książek. O takich tytułach zdecydowanie się nie zapomina.

Zuzanna jest bardzo silną kobietą, która o swojego syna walczy jak najlepiej potrafi. Początek znajomości z Igorem nie był dla niej łatwy, a teraz życie przygotowuje jej jeszcze większe atrakcje, jakich nikt się nie spodziewa. Lecz dla obojga dobro syna jest najważniejsze, a kiedy w grę wchodzi również jego życie, robią wszystko, aby go ochronić. Ona waleczna i honorowa. On bezlitosny i uparty.

Choć uwielbiam tę serię i tę część, to z powagą muszę powiedzieć, że ten tom nie jest dla wszystkich. Chociaż pierwsza część jest łagodniejsza, to ta już zdecydowanie taka nie jest. Jest to książka, gdzie tam jest prawdziwa jazda bez trzymanki. I zdecydowanie będą potrzebne wam chusteczki.

Farion stworzyła historię, której w jednej chwili człowieka jest nią przerażony, a z drugiej zafascynowany. Czytając ją miałam ciarki na plecach, ale również i ból przez co ta Zuza musiała przejść. Jestem, w pozytywnym stopniu, zaskoczona tym, jaki autorka ma talent i jak świetnie poprowadziła tę historię. Zdaję sobie sprawę, że nie było to wcale takie łatwe. Dlatego najszczerzej gratuluję i zapewniam, że o tej książce długo nie zapomnę. 💔 Książkę tym razem polecam nie wszystkim, a tym, którzy mają mocne nerwy i środek ich nie przerazi. ❤️

Ocena: 9/10.

Pierwszy tom serii „Krwią naznaczone”, wciągnął mnie bez reszty i z niecierpliwością wyczekiwałam kontynuacji. Sięgając po druga część, „Prawo matki” nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać. To co otrzymałam od autorki, przekroczyło moje wszelkie oczekiwania. Dlaczego? Zaraz nieco Wam przybliżę temat.

Dla Zuzanny zawsze najważniejszy był jej syn, Maksymilian. Wciągnięta do świata Igora Kolosova walczyła o bezpieczeństwo swojego dziecka niczym lwica. Nie wiedziała jednak, że prawdziwa walka dopiero przed nią. Koszmar, jaki stał się jej udziałem, był piekłem na ziemi do którego trafiła, za sprawą ludzi, których nie spodziewała się spotkać ponownie na swojej drodze...Zdrada boli… Czy kobieta uratuje najważniejszą dla niej osobę? Jak wiele poświęci w imię miłości do dziecka?

Spodziewałam się słodko-gorzkiej historii, lecz to co otrzymałam niewiele miało w sobie słodyczy. „Prawo matki”, to historia, która wywołuje dreszcz przerażenia, ciarki na ciele od bólu, którego doświadczamy u boku Zuzanny. Nie jest to lektura dla osób o słabych nerwach, a brutalność aż wyziera ze stron. Momentami musiałam wziąć głębszy oddech, bo brakowało mi tchu od tego, czego byłam świadkiem jako czytelniczka. Przemoc wobec kobiet jest tu głównym wątkiem i naprawdę niełatwo było mi przebrnąć przez te rozdziały. Wnętrzności wręcz wywracały we mnie fikołki. Było okrutnie, krwawo, dosłownie mam po tej historii sieczkę z mózgu. Z drugiej strony, na miałam bezinteresowną miłość do małego człowieka, dla którego matka jest w stanie zrobić wszystko. Dostałam uczucie do chłopca, niepołączonego więzami krwi z Igorem, a który bez reszty zdobył serce tego bezwzględnego gangstera. Człowieka, który nie zawaha się wyciągnąć broni, przelać krwi, gdy wymaga tego od niego sytuacja. Mężczyzna, który chciał mieć swojego spadkobiercę, stracił jednak coś co miał zapewnić chłopcu na zawsze- miłość i opiekę matki. Czy uda mu się naprawić błąd i znaleźć sprawców tej tragicznej sytuacji?

Nie jest to lektura dla wszystkich i znak „18+” nie znalazł się na okładce przez przypadek. To lektura dla osób nie tylko o mocnych nerwach, ale i żołądkach. Wytrawni czytelnicy może stwierdzą, że nie jest tak brutalnie, lecz dla wielu może przelać się szala goryczy. Przeczytałam, a wręcz pochłonęłam tę książkę w jeden wieczór a wiele kolejnych jeszcze przeżywałam całą treść. Miejscami było ciężko, lecz inne fragmenty dodawały mi otuchy. Jestem wrażliwcem i takie treści nie pozostają u mnie bez echa i zostawiają we mnie mimo wszystko ślad, który muszę przetrawić. Polecam tę pozycję osobom, które nie obawiają się stanąć twarzą w twarz z ludzkim cierpieniem a w zamian dostaniecie historię, która z pewnością wami wstrząśnie i zachwyci zarazem.

Kto czytał "Prawo ojca" i dotrwał do końca ten wie, że miłość rodzicielska jest nie do pokonania .Zarówno ojciec jak i matka dla dziecka są gotowi na największe poświęcenia. Tak też jest w przypadku bohaterów Prawa... Czyli Igora i Zuzanny. Nie będę tutaj słodzić ani cukierkować bo nie o to w tej książce chodzi. Jeśli myśleliście,że w "Prawie ojca" poziom przemocy, brutalności i bezwzględności sięgnął zenitu to "Prawo matki" pod tym względem zrobi wam psikusa. Nie jest to z pewnością książka dla ludzi wrażliwych,emocjonalnych, o słabych nerwach. Co to, to nie. Powiedziałabym, że mamy tu do czynienia z książką,która wryje się w umysł czytelnika i będzie go drążyć jeszcze długo po lekturze. O tym co przeszła Zuza, co przeszedł Igor, zwyczajnie nie da się zapomnieć. Może to zabrzmi brutalnie,ale to takie trochę guilty pleasure bo czytając co chwilę ma się wrażenie, że już więcej nie zniesiesz, że to za dużo,za mocno, zbyt brutalnie ale i tak nie odpuszczasz i czytasz bo ta książka dosłownie cię wciąga. A przynajmniej tak było w moim przypadku. Nie zliczę ile razy mówiłam sobie DOŚĆ i chciałam ją odłożyć.A mimo to brnęłam w ten świat mroku czekając na światełko w tunelu. Czy się doczekałam ? Tego nie zdradzę. Musicie przekonać się sami.