Kim jestem?

@kilka_slow_o_ksiazkach

„Tylko od ciebie zależy, jak kierujesz swoim życiem”.

„Każdy może być wrogiem. Nie ufaj nikomu. Bądź ostrożna, dbaj o własne bezpieczeństwo”.

W górskim miasteczku młodzież urządza sobie wieczorne ognisko nad rzeką w lesie. Nastolatki podczas imprezy odnajdują ledwo żywą, zakrwawioną i poobijaną kobietę. Zamiast wezwać pogotowie, jeden z chłopaków przywozi ją do szpitala. Kobieta cierpi na amnezję, nie pamięta jak się nazywa ani co się wydarzyło. Okazuje się, że nikt jej nie szuka ani nikt nie zgłosił jej zaginięcia. Kobieta stopniowo dochodzi do siebie, jednak w jej głowie rzeczywistość miesza się ze snami, wizjami i wspomnieniami. Jedno jest pewne: to nie był wypadek, ktoś próbował ją zabić… Kobieta by przeżyć musi uciec, przypomnieć sobie kim jest oraz znaleźć osobę, która próbowała ją zabić. Jedyną osobą, na której pomoc może liczyć jest lekarz, który uratował jej życie. Rozpoczyna się niebezpieczna gra, w której stawką jest życie.

Kim naprawdę jest kobieta z pustką w głowie?

Kto próbował ją zabić?

Czy uda jej się odkryć prawdę, zanim niedoszły morderca ponownie stanie na jej drodze?

Jeżeli jesteście ciekawi to koniecznie sięgnijcie po tę książkę.

„Kim jestem?” to naprawdę świetny thriller psychologiczny z motywem amnezji. Historia wciąga już od pierwszych stron i trzyma w napięciu aż do samego końca. Autorka potrafi budować napięcie i wzbudzić ciekawość czytelnika. Agnieszka stopniowo dawkuje informacje, dzięki czemu poznajemy fakty razem z główną bohaterką. Wypadek sprawia, że kobieta odkrywa siebie na nowo. Skłania ją do zastanowienia się, jakim jest człowiekiem, a jakim chciałaby być. Uważam, że postaci zostały świetnie wykreowane. Główna bohaterka to silna, niezależna kobieta, która potrafi posługiwać się bronią i wie, jak kogoś zabić. Podczas lektury możemy zauważyć jej przemianę z osoby, dla której nikt i nic się nie liczyło na osobę otwierającą się na nowe, nieznane wcześniej uczucia. Natomiast doktorek to dobry, troskliwy, opiekuńczy i przystojny mężczyzna do rany przyłóż. Pomaga swojej pacjentce w powrocie do zdrowia oraz poszukiwaniu informacji, nic o niej nie wiedząc oraz narażając swoje życie. Jest cierpliwy, nie naciska, czeka aż jego nowa znajoma będzie gotowa, aby mu wszystko opowiedzieć. No ideał, to taki mój książkowy mąż ;) Mimo, że jest to thriller to czyta się naprawdę lekko i przyjemnie. Znajdziecie tutaj także wątek romantyczny. Jest to niesamowicie wciągająca lektura, od której ciężko się oderwać. Jest to moje kolejne już niezwykle udane spotkanie z twórczością Autorki. Polecam serdecznie zarówno tę książkę jak i serię Zaplątana. Nie mogę się doczekać kolejnych historii spod pióra Agnieszki.

Wyobraź sobie, że budzisz się w rzeczywistości, która jest Ci kompletnie obca, choć patrzysz na własne dłonie. Nie znasz swojego imienia, nie rozpoznajesz własnej twarzy w lustrze, ale Twoje ciało pamięta coś, czego wolałabyś nigdy nie wiedzieć: chłodny ciężar broni i morderczy instynkt. Tak zaczyna się „Kim jestem?” – najnowsza powieść Agnieszki A. Milewskiej, która pod patronatem „Czytadeł i czekadełek” udowadnia, że najgroźniejszym przeciwnikiem bywa nasza własna przeszłość.

Agnieszka A. Milewska nie bawi się w półśrodki. Od pierwszych stron wsadza czytelnika na rollercoaster – i to nie byle jaki, bo najwyższy i najbardziej stromy na świecie. Tu nie ma miejsca na powolne budowanie akcji; zostajemy wrzuceni w sam środek wiru wydarzeń. Konstrukcja tej opowieści opiera się na gwałtownych skokach napięcia: góra, dół, chwila pozornego spokoju i nagły zjazd na złamanie karku. W tej historii nie ma miejsca na nudę, bo każda kolejna strona wywraca do góry nogami to, co przed chwilą uznaliśmy za fundament prawdy.

„Kim jestem?” to książka, która z niemal bezczelną gracją wymyka się sztywnym ramom gatunkowym. Czy to klasyczny kryminał? A może thriller psychologiczny z mocno zarysowanym wątkiem romansowym? Prawda leży gdzieś pomiędzy. Autorka zaprasza nas do świata wysokich sfer i luksusu, który jednak nie pachnie wyłącznie drogimi perfumami, ale strachem, krwią i starymi tajemnicami.

Główna bohaterka, odnaleziona ledwo żywa i potwornie pokiereszowana, musi poskładać swoją tożsamość z przerażających okruchów: martwi ludzie, płytki grób w lesie i widmo „potwora”, którego imienia nie potrafi przywołać. W tym chaosie jedynym jasnym punktem wydaje się być lekarz, który przywrócił ją do życia. Ich relacja daje złudne poczucie bezpieczeństwa, jednak w świecie wykreowanym przez Milewską spokój nigdy nie trwa długo, a sojusze bywają równie kruche, co ludzka pamięć.

To, co w powieści Milewskiej uderza najbardziej, to totalna nieprzewidywalność. Jeśli jako wytrawni czytelnicy thrillerów lubicie bawić się w typowanie mordercy, tutaj możecie porzucić wszelkie nadzieje na łatwy sukces. Autorka prowadzi z nami wyrafinowaną grę psychologiczną, w której każdy fragment wspomnienia rani bardziej niż pomaga. Tutaj wszystko jest niepewne – od własnych myśli bohaterki, aż po intencje ludzi, którzy ją otaczają.

Najmocniejszym punktem „Kim jestem?” nie jest jednak sama ucieczka przed oprawcą. To przede wszystkim konfrontacja z prawdą o sobie samym. Prawdą, która zamiast przynieść ulgę, potrafi spalić wszystko, co jeszcze zostało z ludzkiej godności. Styl autorki jest intensywny, niezwykle obrazowy i gęsty od emocji. Milewska nie potrzebuje hektolitrów krwi, by wywołać dreszcz; robi to klimatem, osaczeniem i narastającym poczuciem dezorientacji, które sprawia, że sami zaczynamy wątpić w to, co jest rzeczywistością, a co jedynie projekcją poturbowanego umysłu.

To lektura, która zostawia w czytelniku głęboki niepokój i zmusza do zatrzymania się w biegu. Kiedy przewracasz ostatnią kartkę, nie czujesz klasycznego zamknięcia. Zostaje cisza i natrętne pytania, które nie dają o sobie zapomnieć. To pozycja obowiązkowa dla fanów thrillerów, które wchodzą głęboko pod skórę i zostają tam na długo po odłożeniu książki na półkę.

Elżbieta Podolska

Ps. Moje serce lokalnej patriotki zabiło mocniej podczas lektury. Wyjątkowym smaczkiem dla wszystkich czytelników z naszych stron jest fakt, że autorka wspomina o Poznaniu. Stolica Wielkopolski pojawia się na kartach „Kim jestem?”

Nie raz człowiek myśli, że chciałby zasnąć i zapomnieć o wszystkim. O problemach, o ludziach, którzy zawiedli, o decyzjach, które bolą. Chciałby obudzić się z czystą kartą. Bez ciężaru. Bez przeszłości.

Ale czy naprawdę bylibyśmy gotowi nie pamiętać… kim jesteśmy?

Po „Kim jestem” sięgnęłam z ogromnej ciekawości. Znałam dwie pierwsze książki A. A. Milewska i bardzo cenię ją za emocje, relacje i akcje. Autorka w tej książce poszła na całość i stworzyła coś jeszcze bardziej emocjonujące, mroczne i niepokojące. I powiem Wam jedno – ona jest stworzona do tego gatunku. W moim odczuciu to jej najlepsza książka.

Już sama okładka przyciąga wzrok, jest surowa, tajemnicza, jakby zapowiadała historię o tożsamości rozbitej na kawałki. Opis tylko podkręca napięcie. Wiemy że poznamy w niej kobietę bez imienia, bez twarzy, bez przeszłości… ale z pamięcią ciała, które wie, jak trzymać broń. I jak zabić.

Główna bohaterka zostaje znaleziona ledwo żywa. Pobita. Porzucona. O krok od śmierci. Młodzi ludzie ratują ją i zawożą do szpitala. Gdy odzyskuje przytomność, odkrywa najgorsze. Odkrywa, że nie wie, kim jest. Nikt jej nie szuka. Nikt nie zgłasza zaginięcia. Jakby nigdy nie istniała.

I tu zaczyna się prawdziwa jazda bez trzymanki.

Ta książka jest szybka. Dynamiczna. Tu ciągle coś się dzieje. Bohaterka jest zdeterminowana, by odzyskać pamięć. Czuje, że jej dawne życie było życiem na pełnych obrotach... niebezpiecznym, intensywnym, pełnym mroku. A żeby je odzyskać, musi być jeszcze szybsza. Sprytniejsza. Silniejsza. Bo ktoś chciał ją zabić… i może spróbować ponownie.

Najbardziej wciągnęły mnie momenty, gdy strzępy wspomnień zaczynały przebijać się przez pustkę. Wizje płytkiego grobu w lesie. Martwi ludzie. Koszmarna dziewczynka z przeszłości. Potwór bez imienia. I to pytanie, które nie dawało mi spokoju, czy ona jest ofiarą… czy kimś znacznie gorszym?

Relacja z lekarzem, który ją ratuje i pomaga jej odzyskiwać pamięć, to jeden z ciekawszych wątków. On jest jej jedynym punktem zaczepienia w świecie obcych twarzy. Ale czy może mu ufać? Czy ktokolwiek w tej historii jest tym, za kogo się podaje?

Autorka stopniowo odsłania prawdę i razem z bohaterką poznajemy jej przeszłość kawałek po kawałku. I mimo że pewne tropy są subtelnie podsuwane, zakończenie i tak było dla mnie wielkim WOW. Takim prawdziwym. Z tym momentem zatrzymania, kiedy odkładasz książkę i myślisz: „Nie… tego się nie spodziewałam”.

Jakie emocje na Ciebie czekają? Niepokój. Napięcie. Ciekawość, która rośnie z każdą stroną. Chwilami lęk, bo instynkt podpowiada, że prawda nie przyniesie ukojenia. A potem niedowierzanie i szok, gdy wszystkie elementy zaczynają wskakiwać na swoje miejsce.

Mnie zachwycił rozwój akcji i sposób, w jaki autorka buduje atmosferę zagrożenia. Nie było tu miejsca na nudę. Ta historia nie pozwala się zamknąć. Każdy rozdział kończy się tak, że „jeszcze tylko jeden”… i nagle jest druga w nocy.

Najbardziej spodobało mi się to, że ta książka nie jest tylko thrillerem o amnezji. To historia o tożsamości. O tym, że przeszłość, nawet ta zapomniana, wciąż ma nad nami władzę. I że czasem największym zagrożeniem nie jest ktoś, kto nas ściga… ale prawda o nas samych.

Polecam Wam tę książkę z całego serca. Jeśli lubicie dynamiczne historie, silne, choć poranione bohaterki, napięcie i zakończenia, które wywracają wszystko do góry nogami, „Kim jestem” zdecydowanie jest dla Was.