Powiernik Mieczy. Kroniki Mroku. Tom 1

Bardzo łatwo jest oceniać innych po pozorach. Czasami wystarczy wyłącznie jedno zachowanie byśmy w pozytywny czy negatywny sposób pomyśleli oceniająco o danej osobie. Często się mówi, że nie mamy do tego prawa. Po części zgadzam się z tym – takie szybkie wyrokowanie rzadko kiedy może przynieść coś dobrego. Jednak prawdą jest, że w wielu przypadkach nie jesteśmy w stanie zapanować nad tym. I myślę, że nie ma w tym nic złego. Tak jesteśmy skonstruowani, więc może nie chodzi bezpośrednio o samo ocenianie, a oto, co robimy z tą pierwszą myślą. Od razu kierujemy się nią bezmyślnie? A może traktujemy tylko jako punkt wyjścia, od którego odchodzi wiele różnorodnych ścieżek?

Rezkin od małego jest trenowany przez ludzi wybitnych w swoim fachu. Chłopiec ma być doskonałym wojownikiem. Jego umiejętności walki mają przewyższać każdego w królestwie, mają być niezachwiane, a ON sam poza nauką posługiwania się bronią ćwiczy ogrom potrzebnych umiejętności. Nie potrzebuje broni – jest nią sam. Dlaczego ktoś postarał się, by to właśnie Rezkin był w taki sposób szkolony? Co takiego jest w chłopcu? Dlaczego już jako dorosły mężczyzna ma wyruszyć w podróż bez celu? Kim tak naprawdę jest?

Ta książka to ogrom najróżniejszych pytań i już sam opis na nie nakierowuje. Między innymi dlatego z tak olbrzymią chęcią sięgnęłam po nią. Gdy zaczynałam czytać, nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać, ale byłam niesamowicie podekscytowana. Uwielbiam fantastykę i obecnie przechodzę swoisty powrót. Przez lata przeszłam przez wiele gatunków literacki. Niektóre całym sercem cenię, inne nie są w moim guście. Jednakże to fantastyka, a konkretnie podgatunek fantasy jest moją pierwszą, dziecięcą domeną czytelniczą. Czy ta powieść dała mi tę niesamowitą frajdę?

Sam pomysł wydaje się być intrygujący, ale poza tym nie oddala się mocno od standardowych toposów z tego typu literatury. Nie traktuję tego jako wady, ponieważ uwielbiam motyw takiego idealnego wojownika i dotychczas nadal nie czuję się nim znudzona. Zaskakuje mnie jeden fakt, co mocno doceniam, ale o nim dokładnie dalej.

Natomiast styl, jakim posługuje się autorka, jest niesamowicie przyjemny w odbiorze. Już dawno z taką łatwością i radością z czytania nie miałam do czynienia. Dzięki temu udało mi się wciągnąć momentalnie w fabułę, by następnie zapomnieć o świecie i za pomocą wyobraźni przenieść się do miejsc opisanych w powieści. Tym bardziej że w całości stylistyki pisarki wyczuwałam jakiś charakterystyczny punkt. Nie jestem w stanie dokładnie go zidentyfikować, ale wystarczy mi, że ON istnieje i daje pole, by w kolejnych tomach rozpoznać ponownie pisarkę. Poza tym w książce znajdują się liczne opisy walk, co jest na pewno trudne do opisania, lecz nie będę udawać – mnie to po prostu nuży.

Gdy czytałam, to koniecznie chciałam dowiedzieć się, co będzie dalej i jak potoczą się relacje między bohaterami, do czego ostatecznie zdecyduje się dążyć Rezkin i oczywiście, skąd w ogóle pomysł, by w tak niekonwencjonalny sposób go szkolić. Niekiedy wyczuwałam sporo niespójności między niektórymi wydarzeniami, co zaburzało mi logiczny odbiór, lecz tutaj też w dużej mierze bazuję na wiedzy, że będą kolejne tomy. Kiedy wiem, że to dopiero początek, że to kilkaset stron wprowadzenia, to jestem w stanie przymknąć oko na wiele niedogodności i małych niedociągnięć. Właśnie to robię w "Powierniku Mieczy" – wierzę, że wszystko w swoim czasie zostanie dopracowane, a umiejętności pisarki bardziej się rozwiną. Tym bardziej że przemawia przez całość niezwykła i niepowtarzalna atmosfera, co jest kolejną zaletą maskującą małe wady.

I teraz dochodzą do najważniejszej części całej recenzji, czyli do bohaterów. Ogólnie odnoszę wrażenie, że podstawą całej książki jest osoba Rezkina i jego unikatowy charakter, który jest połączeniem wrodzonych cech i uwarunkowań środowiskowych, co jest ukazane w historii genialnie. Tutaj troszkę zdradzę początkowej fabuły – Rezkin wychowywał się w fortecy, z której nie wychodził i był szkolny wyłącznie pod względem umiejętności walki i dostosowywania się, ale w ogóle nie miał możliwości rozwijać umiejętności społecznych. Tworzy to wybitnie ciekawe połączenie, ponieważ bohater jest doskonale wyuczony, co kiedy powinien mówić i jak się zachowywać w danym środowisku. Lecz ON wyłącznie to umie na pamięć, w żaden sposób tego nie rozumie i nie pochodzi to z jego wnętrza. Doprowadza to do przekomicznych sytuacji, które dla człowieka posiadającego umiejętności społeczne są po prostu jedyne w swoim rodzaju. Wydawałoby się, że pojawia się ten wątek wyłącznie w celach humorystycznych. Tymczasem ma stanowczo głębsze oblicze. I na pewno to trudna do stworzenia postać, gdyż Rezkin wreszcie wychodzi do ludzi, więc w odpowiednim tempie musi się uczyć. Znalezienie optymalnego punktu, w którym już widać poprawę odczuć u postaci, ale nie następuje to zbyt szybko, musiało być niesamowicie skomplikowane. I to właśnie najbardziej mnie zaskoczyło – odwaga, by stworzyć tego typu postać.

Warto też wspomnieć parę słów na temat uniwersum, choć to trudna sprawa, ponieważ akurat na tym aspekcie książki mocno się zawiodłam. Czułam, że "Powiernik Mieczy" pod względem kreacji świata ma olbrzymi potencjał, który był zmarnowany z prostego powodu – niedopracowanie. Wystarczyłoby skupić się trochę bardziej na obyczajach, geografii (mapa jest piękna, ale przydałoby się też coś więcej w tekście) i historii. Jednakże tutaj nadal pozostaję przy wierze, ale w kolejnych tomach będzie pod tym względem lepiej.

Wraz z bohaterem idzie też ważna refleksja na temat poczynań ludzkich. Pisarka na przykładzie Reza krok po kroku pokazywała, jak duże znaczenie może mieć wczesne modelowanie człowieka. Nie jesteśmy gliną, którą można idealnie wymodelować pod swoje życzenie. Każdy z nas rodzi się z określonymi cechami wrodzonymi. Lecz nie można odmówić olbrzymiej roli wychowaniu dziecka i środowisko, w którym najczęściej przebywa. Jest to pewien schemat, który jest niezwykle trudny do przerwania. I tutaj naprawdę kłaniam się w stronę Kel Kade. Wykonała ogrom pracy nad kreacją Rezkina i idącymi za nim przemyśleniami. Dała też impuls, by zdać sobie sprawę, że bezpodstawne ocenianie jest błędem i często krzywdą dla innych. Lecz pisarka nie ogranicza się wyłącznie do tego wątku, gdyż idzie jeszcze dalej i zadaje pytanie, czym tak naprawdę jest moralność, kto wyznacza jej granice i czy one w ogóle mogą być wyznaczone w sposób oczywisty.

"Powiernik Mieczy" nie jest powieścią idealną, lecz niosącą wiele mądrości i przemyśleń. A to wszystko w otoczce sympatycznych i wielowymiarowych bohaterów oraz komizmu sytuacyjnego, który odpowiada za aspekt rozrywkowy. Bez wątpienia, gdy tylko pojawi się drugi tom, sięgnę po niego z przyjemnością.

Byłem bardzo ciekaw tej książki i to ze względu na trzy zdania z okładkowego opisu. Trzy porównania głównego bohatera do słynnych postaci z różnych dzieł kultury. "Waleczny jak Conan. Honorowy jak Aragorn. Logiczny jak Sheldon." Lubię historię z charyzmatycznym i wyrazistym bohaterem, dlatego bardzo zainteresował mnie Rezkin. Wychowany i wyszkolony w odosobnieniu, w fortecy, przez swoich Mistrzów i Adwersarzy. Posiadł wszelkie Umiejętności i poznał Zasady, którymi musi się kierować. Zmuszony jest jednak opuścić swój dom, po tym jak wszyscy nie żyją, lecz jeden z ludzi, których miał zabić, uniknął rzezi. A Rezkin musi dokończyć dzieła. I dowiedzieć się prawdy, którą być może zna uciekinier. Co jednak jeśli ludzie ze świata zewnętrznego nie kierują się Zasadami i nie wiadomo kto jest przyjacielem, których ma chronić? Zderzenie Rezkina z prawdziwym światem nie będzie proste. Tylko dla kogo, dla bohatera czy całego świata...

Już na wstępie muszę przyznać, że na książce się nie zawiodłem. Może początek nie był nadzwyczajny i w historię trzeba się wczytać, ale gdy już się wczujemy to nie można się od niej oderwać. Bohater zachwycił mnie chyba równie mocno co wszystkie młode dziewczyny podczas swej podróży. I mężczyzn też. W sumie na każdym Rezkin robi wrażenie, przede wszystkim swoimi Umiejętnościami. Bo te są niebywałe, ale nie będę Wam ich zdradzał. Jednak najlepszy w tej książce jest komizm, wynikających z nieporozumień pomiędzy wychowanym w odosobnieniu Rezkinem, a pozostałymi ludźmi. Prowadzi to do wielu przekomicznych dla mnie sytuacji i rozmów. Ponadto, wpływ na to mają również Zasady, których nikt nie rozumie, lecz dla Rezkina są najważniejsze. Fajnie opisane są także jego relacje z innymi postaciami, przede wszystkim z towarzyszami podróży, zapatrzoną w niego Frishą oraz jej przyjacielem Tamem, lecz również z innymi bohaterami pobocznymi.

Co do fabuły, nie jest ona zbyt odkrywcza, ale jednocześnie nie powiela schematów z typowego fantasy. Spora część książki opiera się na motywie drogi, gdzie Rezkin wraz z grupą innych bohaterów podróżuje z miasta do miasta, po drodze napotykając różne przeszkody i natykając się na kolejne niebezpieczeństwa. Ciekawsze są jednak epizody w kolejnych miastach Królestwa. Rezkin dzięki swoim Umiejętnościom realizuje swoje plany, dzięki którym może snuć swoje intrygi. Wszystko jest dosyć tajemnicze, dzięki czemu już mam ochotę na drugą część. Bo "Powiernik mieczy" to dopiero pierwsza odsłona z serii "Kroniki mroku".

Książka ma również swoje wady, choć tutaj są to jedynie detale. Przede wszystkim akcja jest trochę nierównomierna, to znaczy, na początku i pod koniec dzieje się niewiele, całość jest mało dynamiczna, natomiast rozwinięcie historii jest o wiele ciekawsze i lepsze. Jak już mówiłem, na początku w powieść trzeba się wczytać, tak na końcu może delikatnie powiać nudą. Ponadto, liczyłem, że przynajmniej część tajemnic, dotyczących bohatera, zostanie rozwiązana pod koniec fabuły. Tak się jednak nie stało, przez co z jednej strony bardziej czekam na kontynuację, z drugiej dobry cliffhanger mógłby jeszcze mocniej podsycić to oczekiwanie. Na koniec jeszcze dwa zdania o wydaniu książki przez Fabrykę Słów. Całość jest wydana fajnie i naprawdę solidnie. Okładka jest prosta, ale wpadająca w oko, w środku na początku każdego z rozdziałów znajdują się małe, ale przyjemne ilustracje, brakuje może jakichś większych stronicowych, ale trudno. W książce na wewnętrznych stronach okładek znajdują się dwie duże mapy, jedna całego świata, druga Królestwa Ashai, co bardzo przydaje się podczas czytania. Jestem również zaskoczony solidnością wykonania. Książki zawsze mam ze sobą w torbie na ramię, by móc czytać, gdy mam czas. Oczywistością jest, że rogi mogą się zagiąć, a podczas czytania pojawić się zagięcie na grzbiecie. W tym wypadku nie ma mowy o żadnym z tych śladów użytkowania.

Gdy natraficie w jakiejś księgarni na "Powiernika mieczy", nie zastanawiajcie się i bierzcie go. Jeśli historia Rezkina się Wam nie spodoba, to nie będę mógł Was nazywać przyjaciółmi i pierwsza Zasada nie będzie Was obowiązywać. Dlatego będę Was ścigał po całym Królestwie, będę przeszukiwał miasto po mieście, będę... Żartuję, ale mam nadzieję, że powieść spodoba się Wam przynajmniej w połowie tak mocno jak mi, bo cała seria ma potencjał, a czuję w kościach, że druga część, czyli "Królestwo obłędu" będzie jeszcze lepsza.

Po więcej recenzji zapraszam na Instagrama @[Adres usunięty]zje oraz na bloga [Adres usunięty]pot

Czułam, że będzie to historia dla mnie, ale nie spodziewałam się, że aż tak bardzo mi się spodoba! Czytało mi się ją cudownie, dzięki temu, że jest naprawdę lekko i przyjemnie napisana. Bardzo podobało mi się to, że pomimo tej lekkości odczuwalny był mroczny, tajemniczy klimat, który dodał książce charakteru. Bohaterowie również przypadli mi do gustu i uważam, że zostali dobrze wykreowani, ponieważ każdy z nich jest inny, ma swoje charakterystyczne cechy charakteru i nie sposób ich z sobą pomylić. Postać Rezkina była wręcz genialna i tajemnicza, a jego niewiedza o życiu prowadziła do wielu zabawnych sytuacji i nieporozumień, które niejednokrotnie wywoływały uśmiech na mojej twarzy.

Bardzo spodobało mi się również to, że autorka pokazała jak inni bohaterowie interpretują zachowanie Rezkina i co sobie na jego temat myślą. Był to moim zdaniem bardzo ciekawy zabieg, który dodał wiarygodności bohaterom i myślę, że przydałby się w wielu innych książkach.

Podsumowując, podczas czytania "Powiernika mieczy" bawiłam się naprawdę świetnie i zakochałam się w bohaterach, akcji i motywach w nim występujących. Przy tej książce nie sposób się nudzić, bo dzieje się w niej wiele intrygujących i ciekawych rzeczy i myślę, że każdy fan fantastyki znajdzie w niej coś dla siebie. Szkoda tylko, że pewne wątki nie zostały wyjaśnione, ale podejrzewam, że z każdym kolejnym tomem wszystko powoli stanie się jasne. Gorąco polecam! 😊

W momencie, gdy po raz pierwszy zobaczyłam zapowiedź książki „Powiernik mieczy”, to nie byłam pewna czy to książka dla mnie. Jednak nie mogłam o niej zapomnieć, byłam ciekawa historii, jaka została opisana na jej kartach. Zechciałam ją przeczytać. Nie byłam pewna czy mi się spodoba, ale miałam nadzieję, że dostanę dobrą książkę fantasy.

Książkę „Powiernik mieczy” czytało mi się bardzo szybko i lekko. Bez problemu przechodziłam przez rozdziały. Czytanie jej nie wymagało ode mnie jakiegoś większego skupienia. Sama opisywana historia mnie zaciekawiła. Nie zrobiła na mnie żadnego efektu wow, lecz wciągnęła mnie i z chęcią śledziłam poczynania bohaterów. Główny bohater, czyli Rezkin był bardzo tajemniczy. Nie potrafiłam odgadnąć powodów jego postępowania, a tym bardziej tego, co zaraz zrobi. Polubiłam go i jestem ciekawa przyszłych wydarzeń z jego udziałem.

„Powiernik mieczy” okazał się bardzo dobrym początkiem serii pod tytułem „Kroniki mroku”. Historia Rezkina zaciekawiła mnie na tyle, że udało mi się przeczytać książkę w dwa wieczory, a jak brałam ją do ręki do myślałam, że zejdzie mi się dłużej, gdyż ma ponad pięćset stron. Teraz, zostaje czekać mi do jesieni i premiery drugiej części. Jestem jej ciekawa i mam nadzieję, że będzie równie dobra, a może i nawet lepsza. „Powiernik mieczy” mnie nie zawiódł i okazał się dobrą historią fantasy.

"To, że umiał zmusić ludzi, by podporządkowali się jego woli, nie znaczy że będzie tak ciągle czynił. Nie był okrutnym człowiekiem, który czerpie przyjemność z zastraszania czy krzywdzenia innych."

*

Rezkin odkąd sięga pamięcią, mieszkał w fortecy z dala od świata, poświęcał się doskonaleniu Umiejętności i poznawaniu Zasad, które wpajali mu mistrzowie. Jednak niecodzienny rozkaz oraz śmierć wszystkich znanych mu osób, sprawia, że wyrusza ON w podróż, która ma doprowadzić go do prawdy, której nie zdążyli przekazać mu mistrzowie. Zanim, jednak uda mu się osiągnąć cel musi nauczyć się żyć wśród ludzi, którzy zdają się ani nie znać Zasad, ani nie posiadają Umiejętności.

*

Przyznam się szczerze, że miałam spory problem przy ocenie "Powiernika Mieczy". Dlaczego?

*

Zacznijmy o kilku zdaniach na temat postaci. Żeńskie bohaterki są płytkie, jak kałuża w czasie suszy - w tym temacie nie ma miejsce na dyskusję. Ze wszystkich postaci moją sympatię właściwie zaskarbił sobie tylko Razkin, którego racjonalizm i prostolinijność naprawdę mi się podobały - jeśli lubicie Sheldona z serialu "Teoria Wielkiego Podrywu", to i jego pokochacie.

*

Jeśli chodzi o fabułę, to chociaż książka płynnie przechodziła od opisów do akcji, to w miarę czytania dynamiczne sceny stały się niestety zbyt przewidywalne. Cokolwiek Razkin robił, udawało mu się to praktycznie bez najmniejszych problemów: kradzież - łatwizna, szantaż - banalna sprawa itd.

*

Najbardziej w całej książce spodobał mi się sprawdzony motyw podróży oraz "Zasad i Umiejętności", którymi kieruje się główny bohater, które doskonale pokazywały, jakim człowiekiem jest Razkin .

*

Jeśli chodzi o świat, to jest ON naprawdę fajnie wykreowany i jedyne, z czym miałam problem, jest magia 🪄, która pojawiała się właściwie tylko w teorii.

*

"Powiernika Mieczy" oceniam na 6/10. To lekka fantastyka i fajny początek serii, ale po kolejnych tomach bez wątpienia oczekuję więcej.