Anathema

Widząc zapowiedź „Anathemy” poczułam dreszczyk emocji, ponieważ wiedziałam, że tę książkę muszę przeczytać choćbym miała zarwać dla niej całą nockę. Może nocki nie zarwałam, ale za to cały dzień ;) I nie żałuję, ponieważ lektura tej powieści sprawiła mi ogromną frajdę. 🙃

Mroczny las, który zwany jest Żarłoczny, jest zmorą mieszkańców okolicy. Maevyth, główna bohaterka, była świadkiem wpuszczania skazańców do lasu, z którego nigdy nie wrócili. Mieszka tam pewne zło, które nie zostawia jeńców przy życiu. Pewnego dnia Maevyth zostaje wygnana i wkracza do świata, w którym rządzi magia. Tam poznaje Zevandera Rydainna, zabójcę wykonującego rozkazy króla. Dowiaduje się, jak ważna jest jej krew – może złamać klątwę dręczącą [Adres usunięty]. Zevandera. Nagle jej życiu zagraża niebezpieczeństwo i nie wiadomo, kto jest największym wrogiem.

Gdybym miała określić tę książkę kilkoma słowami to wyglądałoby to mniej więcej tak: fantastycznie mroczna, wciągająca i zmysłowa. Keri Lake stworzyła świat, który trzeba poznać od podstaw. Na pierwszych stronach powieści zaznajamiamy się ze słownictwem, nazewnictwem miejsc i ludności oraz mapką, by móc płynniej poznawać wykreowany świat przez autorkę. Na początku poczułam przerażenie jak to wszystko ogarnę, zapamiętam, ale na szczęście bez większych przeszkód brnęłam przez „Anathemę”. Mrok wylewający się z lasu jest porażający, ale to ludzie i stworzenia zamieszkujące ziemie, na których rozgrywa się akcja, są okrutni, bezlitośni i przerażający.

Keri Lake nie brakuje wyobraźni, ponieważ wykreowała potwory, stworzenia dorównujące tym z najlepszego horroru. Jednak to losy, jakie zgotowała bohaterom, wywołują ciarki na skórze. Zasady, ceremonie, rytuały, trucizny, siła krwi to także mocne atuty powieści.

Główni bohaterowie, Mayveth i Zevander, to idealna para relacji typu slow burn, czego dowodem jest strach przed klątwą, która nad nimi zawisła. Jednak na wszystko przychodzi czas, a autorka postarała się, by rumieńce rozgrzały policzki i zrobiło się dość parno, zwłaszcza przez szczegółowość. Jeśli lubicie fantastyczny klimat otulony z każdej strony mrokiem i bycie świadkiem tworzenia się silnej relacji w tak trudnym świecie, to zachęcam do zapoznania się z „Anathemą”! Ja już wyczekuję kolejnego tomu. ;)

Pewnych granic nie przekracza się. Jednak czasem ich złamanie to jedyne wyjście, poza tym ostatecznym. Co czeka po drugiej stronie? Mity zawierają ziarno prawdy, a prawda bywa bardziej nierzeczywista niż legenda. Jedno tylko jest faktem, niezaprzeczalnym i od jakiego nie da się uciec: teraz wszystko zmieniło się i nigdy już nie będzie takie jak wcześniej.

Las nie bierze jeńców, przyjmuje tylko ofiary. O tym wie każdy, lecz niekiedy nie ma się wyboru i przekroczenie bramy z kości to jedyne co pozostaje. Maevyth została zmuszona do tego przez dramatyczną sytuację i zdaje sobie sprawę, że nie ma już dla nie odwrotu. To, co ją czeka zna z legend, nie zna nikogo, kto wróciłby z tamtego miejsca. Nie spodziewa się, że Zevander stanie się jej opiekunem. Dużo można by powiedzieć o tym mężczyźnie, ale jedno słowo wystarczy – zabójca, najlepszy z najlepszych. Dlaczego więc właśnie on ma zapewnić komuś takiemu jak ona bezpieczeństwo jeśli sam jest dla niej zagrożeniem? Pradawna przepowiednia wyraża się dosyć jasno, lecz nie ma w nic o dziewczynie, która nie zamierza ślepo podporządkować się komukolwiek. Czy uda się ocalić ją, kiedy prawie każdy czyha na jej kruche życie? Magia i morderczy zawód to wcale nie aż tak dużo w tym przypadku, zwłaszcza, iż Maevyth zdaje się nieustannie testować cierpliwość Zevandera i nie jedynie to. Tych dwoje to nie ogień i woda, lecz dwa płomienie mogące pochłonąć się nawzajem, czy są gotowi na to, co wydarzy się kiedy połączą siły?

Jakie to dobre? No cóż to ogromne niedopowiedzenie. „Anathema” ma w sobie wszystko i o wiele więcej czyli robi wrażenia już na wstępie, a później wzrasta. Mrocznie, gotycko, kontrastowo i tajemniczo, to tak w bardzo w skrócie, ale tak naprawdę każdy rozdział to część większej całości wyłaniającej się powoli jak z gęstej mgły. Jednak nie do końca, wciąż większość spowita jest nimbem sekretów i zagadek, granica pomiędzy rzeczywistością a legendą jest zatarta. W tej historii nic nie jest niemożliwe, kolejne strony udowadniają to z nawiązką, lecz nie w nadmiarze. Keri Lake wie jak połączyć mrok i światło, to drugie nie rozjaśnia, a jedynie podkreśla to pierwsze, pokazuje kształt, natomiast szczegóły pozostają w lekkim cieniu. Drugi plan jest nieodłączną częścią opowieści i chociaż się w nią wtapia to nie daje o sobie zapomnieć. Obojętnie czy jest monumentalnym zamczyskiem czy chatą w lesie dodaje niuansów głównym scenom oraz głębi. Wyobraźnia autorki wykreowała świat, gdzie pomiędzy dobrem i złem nie ma wyraźnej linii, takiej jest pierwsze wrażenie, lecz gdy zagłębimy się w lekturę odkrywamy istotę jednego i drugiego oraz szary pas pogranicza, pokazujący jak niewiele brakuje by znaleźć się po jednej lub drugiej stronie. „Anathema” to również romans z rodzaju slow burn, jednak daleki od tego z czym kojarzymy ten gatunek. Bardziej akcent pada na burn i to jest odczuwalne. Emocje buzują, dają o sobie znać, trudno je ukryć i stale rosną. Pozostają jeszcze bohaterowie, jakich w proste ramy z pewnością nie włożymy, mający niejedną tajemnicę w zanadrzu, otoczeni znakami zapytania, będący chodzącą łamigłówką. Keri Lake nie boi się użyć grozy, z mroku wydobywa to, co w nim najciemniejsze, obdarza postacie temperamentem i buntowniczymi charakterami oraz pełną niedopowiedzeń przeszłością, burzliwą teraźniejszością, a co z przyszłością? W tej wydarzyć może się niejedno, lecz na pewno spokój będzie okupiony przez bohaterów walką, nie jedynie z wrogami, ale i samym sobą.

Są takie książki, które czujesz jeszcze zanim je przeczytasz — jakby coś w środku mówiło: to będzie mroczne, intensywne i dokładnie w twoim stylu. Tak właśnie było z Anathemą Keri Lake. Chociaż ostatnio ograniczam czytanie premier i wolę poczekać, aż opadnie kurz, w przypadku tej powieści czułam, że nie powinnam robić wyjątku. Coś mnie przyciągało. Ten mrok, ta atmosfera… coś, co wręcz szeptało: weź mnie.

I miałam rację. Anathema mnie pochłonęła. Dosłownie.

To powieść, która udowadnia, że nie trzeba krzykliwych obwolut i złoconych brzegów, żeby przyciągać uwagę. Tutaj treść broni się sama, a historia jest tak intensywna, że wciąga jak czarna dziura. 650 stron, większy format, twardy klimat gotycki i fabuła zdecydowanie dla czytelników 18+ - to właśnie literatura, którą uwielbiam: odważna, mroczna, przemyślana i pisana z pełną świadomością tego, co ma wywołać w odbiorcy.

Autorka nie pędzi w stronę romansu od pierwszych stron. Wręcz przeciwnie, najpierw prowadzi czytelnika przez gęsty, duszny las, pełen tajemnic, niepokoju i nieustannie rosnącego napięcia. To opowieść, w której czujesz każdy trzask, każdy szept i każdy cień, który przemyka między akapitami. Keri Lake świetnie buduje atmosferę, bez pośpiechu, konsekwentnie, jakby z uporem chciała, byśmy poczuli niepokój na własnej skórze.

Maevyth i Zevander to duet, który elektryzuje

Maevyth to bohaterka, jakiej mi brakowało w dark fantasy. Nie przerysowana, nie przesłodzona, ale pełna obaw, wątpliwości, nierówna emocjonalnie, a przez to cholernie ludzka. Nic nie ma podane na tacy, nic nie przychodzi jej łatwo.

Z kolei Zevander... cóż, tu autorka weszła w klasykę: „bad boy przez duże B”. Zamknięty, zraniony, twardy, jednocześnie przyciągający jak magnes. Między tą dwójką napięcie jest tak silne, że chwilami aż boli, dosłownie fizycznie czujesz, że coś się w nich kotłuje, ale jeszcze nie wybucha.

Jeżeli jesteście ciekawi, jak wygląda fanart tej dwójki to ostrzegam, wpadniecie po uszy.

Mrok, napięcie i emocje, od których trudno się oderwać

Anathema nie jest typową powieścią romantasy. Tutaj mrok jest fundamentem, a dopiero później przychodzi pikanteria i to też nie nachalna, ale idealnie wprowadzona w rytm historii.

To książka, która wciąga emocjonalnie. Jest ciężka, gęsta, intensywna i dokładnie taka miała być. Czasami miałam wrażenie, że ta opowieść dosłownie mnie oblepia, trzyma w miejscu i nie pozwala przestać czytać.Autorka buduje fabułę z taką precyzją, że nawet gdy akcja zwalnia, napięcie nie znika. Wręcz przeciwnie, czuć, że coś nadchodzi.

Zakończenie? Minimalnie mnie zawiodło, ale to taki zawód znany każdemu, kto za bardzo pokochał książkę. Delikatny, ledwo zauważalny, bardziej w formie: okej, poproszę szybciej kolejny tom, bo inaczej nie wytrzymam.

Bo prawda jest jedna: Anathema to historia, która zostaje z czytelnikiem na długo. I już wiem, że trafi do mojego zestawienia najlepszych tytułów tego roku.

3,5/5 ⭐

Mroczna. Niepokojąca. Z historią, która wciąga.

Gdybym miała opisać „Anathemę” tylko w trzech zdaniach, zapewne tak by brzmiały. Ale całe szczęście tu nie obowiązuje mnie taki limit, więc zdradzę nieco więcej.

Jaka ta książka była dobra!

To była moja pierwsza styczność z twórczością Keri Lake, dlatego kompletnie nie wiedziałam, czego się spodziewać, gdy sięgałam po powieść. Wyobrażałam sobie, że będzie się powoli rozkręcać, niczym wywołująca dreszcze baśń, że fabuła będzie toczyć się głównie w lesie, a dostałam skomplikowanym światem i wartką akcją prosto w twarz.

I mi się to podobało. Być może ten „brak oczekiwań” również zawyżył moją ocenę. 😅

Podobnie jak inni, potrzebowałam chwili, by przyswoić nazwy i rasy – w trakcie czytania kilka razy musiałam wrócić do słowniczka – ale podziwiam autorkę za stworzenie tak rozległego systemu, w którym wszystko miało sens.

Fabuła. Relacje między bohaterami. Sami bohaterowie. I to zakończenie! Prawie każdy element „Anathemy” mi się podobał, choć myślę, że największą robotę zrobił tu klimat. Było duszno, było groźnie, momentami odrzucająco. Takiej książki na jesień szukałam.

Jeżeli do czegoś miałabym się przyczepić – kocham slow burn i tu został w porządku poprowadzony, ale emocjonalnie postaci ciągnęło do siebie już od początku. Osobiście nie przepadam też za aż tak dużą eskalacją bliskości po trzymaniu czytelników w napięciu. Lubię jak relacja zostaje na tej „niepewnej” stopie, a odbiorcy są torturowani krótkimi zbliżeniami. Tutaj rozwiązano to inaczej i dla wielu będzie to plus, a nie minus, ale ja musiałam przerzucić parę stron w trakcie czytania, bo byłam już zmęczona.

Pojawiła się jeszcze jedna scena, która sprawiła, że nieco zwątpiłam w Zevandera i do końca nieco zaburzała mi obraz jego relacji z Maevyth, ale koniec końców pozostałe ją przyćmiły.

Podsumowując: jeśli szukacie powieści, która chwyci was w swoje szpony i nie wypuści przez kilka długich wieczorów, „Anathema” to strzał w dziesiątkę.

„Anathema” to powieść, która od pierwszych stron wciąga w gęsty, duszny klimat gotyckiego romantasy, historię o przeklętej miłości, mrocznym lesie i świecie, w którym magia jest zarówno darem, jak i przekleństwem. To książka, którą dosłownie się pochłania, choć na początku może przytłoczyć. Gdy jednak pozwoli się jej wciągnąć, trudno się z niej wyrwać. Las to wyjątkowo mroczne i niebezpieczne miejsce, lepiej się do niego nie zbliżać, sama nazwa Żarłoczny Las nie zwiastuje niczego dobrego. Byłam go jednak ciekawa, co jeszcze może się tam czaić, za każdą bramą znajduje się coś magicznego, tajemniczego i niebezpiecznego, zwłaszcza jeśli jest zbudowana z kości. Nie każda książka potrafi od pierwszego rozdziału całkowicie mnie pochłonąć, ale ta ma w sobie ten rodzaj magii mrocznej, dusznej i pięknej jednocześnie. To nie jest prosta opowieść o miłości i magii. To emocjonalny dramat fantasy, w którym przeszłość i przeznaczenie splatają się w sieć bólu, pragnień i klątw. To wystarczyło by mnie porwać i zaintrygować.

Główną bohaterką książki autorstwa Keri Lake pod tytułem „Anathema” jest Maevyth Bronwick młoda kobieta, która żyje na obrzeżach małej, przesądnej społeczności, gdzie każdy cień i każdy szept może przerodzić się w oskarżenie. Miasteczko to jest otoczone przez Żarłoczny Las, zwany również Dzwonem Wiedźmy. Od dziecka otaczano Maevyth nieufnością mówiono, że sprowadza pecha, że wokół niej zdarzają się rzeczy, których nikt nie potrafi wyjaśnić. Szeptano, że sprowadza nieszczęście, że jej spojrzenie potrafi przywołać chorobę lub śmierć. Maeve nigdy nie rozumiała, skąd bierze się ta wrogość, ale wiedziała, że jedynymi osobami, które naprawdę ją kochają, są jej dziadek i przybrana siostra. W wiosce dochodzi do tragedii, a mieszkańcy wskazują na nią jako na źródło nieszczęścia. Ścigana przez ludzi, którzy chcą ją ukarać, oraz przez bractwo magów tropiących każdego, kto nosi w sobie zakazaną moc, Maevyth nie ma wyboru. Musi uciekać do jedynego miejsca, które może ją zniszczyć, Dzwonu Wiedźmy, lasu pochłaniającego wszystko, co do niego wejdzie. Przekraczając bramę z kości dziewczyna trafia do krainy pełnej cieni, pradawnej magii i stworzeń, które nie kierują się ludzką logiką. Tam właśnie spotyka Zevandera Rydainna, władcę Eidolonu. To istota naznaczona pradawną klątwą, wojownik, który od wieków żyje w półmroku, rozdarty między lojalnością, a własnym potępieniem. Jego zadaniem staje się ukrycie Maevyth przed tymi, którzy chcą ją zabić, choć sam najchętniej oddałby ją w ręce lasu i pozbył się kłopotu. Jest ona kluczem do wypełnienia przepowiedni, która może przebudzić siłę zdolną zniszczyć cały świat ludzi. Czy Zavander nie zmieni zdania? Czy Maevyth sprosta swojemu przeznaczeniu?

„Anathema” to książka, która potrafi pozytywnie zaskoczyć, to pierwszy tom dylogii, a ja już wiem, że bardzo ciężko będzie mi czekać na kolejny tom. Historia emanuje bardzo mrocznym klimatem, a powolnie narastające napięcie, zakazane uczucie i świat przesycony tajemnicą kusi z coraz bardziej z każdą przeczytaną stroną. Keri Lake udowadnia, że potrafi nie tylko tworzyć emocjonalne relacje między bohaterami, ale też budować gęstą atmosferę, w której każda scena zdaje się drżeć od niepokoju i pragnienia. Na początku książka może nieco przytłoczyć złożonością świata i ilością nazw czy pojęć, z czasem historia zaczyna płynąć własnym rytmem, nieśpiesznie, lecz nieubłaganie wciągając mnie coraz głębiej w odmęty Eidolonu i Żarłocznego Lasu. Szybko przyzwyczaiłam się do tego, że wkraczam w inne miejsce, złożone, rozbudowane i dzięki dodatkowym materiałom w publikacji, takim jak słowniczek mogłam w dowolnym momencie się upewnić, gdyby targały mną wątpliwości. „Anathema” nie jest książką pozbawioną wad, Tempo bywa nierówne, a niektóre wątki świata magii mogłyby być bardziej rozwinięte. Styl pisania Keri Lake jest ciekawy, poetycki, momentami brutalny, nie boi się pokazywać ciemnych stron natury człowieka ani poruszać tematów tabu, dzięki czemu historia nabiera realizmu mimo swojego fantastycznego charakteru.