Wiarołomca. Cykl Upadli bogowie. Tom 3

Bardzo czekałam na trzeci tom Upadłych bogów Hannah Kaner. Drugi tom zrobił mi duży apetyt na więcej. Czy „Wiarołomca” spełnił moje oczekiwania?

Elogast jak i matka Inary zawiązują sojusz z królem Arrenem. Mimo, że nadal połączony jest z Hestrą postanawiają połączyć siły przeciwko Hseth. Wojna trwa w najlepsze i potrzeba wielu sprzymierzeńców, by uratować Middren. Kissen postanawia dołączyć do Lessy by na Srebrnym jeżyku sprowadzić pomoc w postaci ludzi do walki. Przyjaciele rozdzielają się, ale przyświeca im jeden cel, za który warto umrzeć.

Bardzo wolno rozwijała się ta historia. Przez większą część nic się praktycznie nie działo. Więcej było gadania niż samej akcji. Jednak od połowy napięcie zaczęło rosnąć, a ostatnie 150 stron mnie porwało. Mamy tutaj dużo politycznych oraz wojennych tematów, które nie zawsze brzmią ciekawie. Ale na podziw na pewno zasługuje kreacja świata oraz głównych postaci. Fajnie, że każde z nich jest przez chwilę narratorem tej historii, dzięki temu poznajemy ją z każdej strony. Wszystkie wątki zostały zakończone i wyjaśnione, a zakończenie porwało moje serce. Uważam, że to całkiem niezła seria która zasługuje na uwagę. Nie wiem czy porwała mnie na tyle, żeby kiedyś do niej wrócić. Ale z chęcią przeczytam coś innego spod pióra autorki. Ma fajny styl i jestem ciekawa jaką fantastyczną historię może nam jeszcze zaproponować.

Bogini ognia Hseth prowadzi swoją niszczycielską armię na południe kraju, siejąc chaos i zniszczenie. Elo musi zawiązać trudny sojusz z Arrenem - dawnym przyjacielem, wrogiem i królem - podjąć decyzje, które zaważą na losach wojny. Inara podróżuje wraz z matką, walcząc z własnymi mocami i przeznaczeniem. Kissen, poszukując rodziny i sensu, musi odpowiedzieć sobie na pytanie o co i dla kogo naprawdę warto walczyć.

„Wiarołomca” trzeci tom cyklu Upadli bogowie. Epicka powieść w świecie ogarniętym wojną, świecie stojącym na skraju zagłady. Autorka wykreowała ciekawy świat ludzi i bogów, których losy splatają się w dramatycznej walce o przetrwanie i władzę. Główne postaci są zmuszone do podjęcia trudnych decyzji. Muszą przełamać urazy, zawierać nieoczywiste sojusze, mierzyć się z własnymi słabościami, przeznaczeniem, magią, a także z poświęceniem.

Główny motyw tej części to wojna i polityczne intrygi, których jest na prawdę dużo, a przez to nie jeden raz potrafi nas fabuła zaskoczyć. Konflikt bogów i ludzi eskaluje, pojawiają się niepewność, zdrada oraz trudne sojusze. Pojawia się motyw wiary jako broni, gdyż bogowie bez wiary ludu nie przetrwają, a z drugiej strony czy świat bez bogów będzie lepszy? Lojalność i nadzieja wiszą na włosku, ile można poświęcić dla tych wartości i czy zdrada zawsze oznacza coś złego? Powieść utrzymana jest w ciężkim, dusznym klimacie, a dynamiczne sceny akcji są przeplatane wolniejszymi fragmentami. W powieść wplecione są dialogi na poważne tematy, moralne dylematy jak i wewnętrzna walka postaci, gdyż nadchodzi czas decyzji. Autorka nie skupiła się tylko i wyłącznie na scenach walk i taktykach wojennych, ale też na rozwoju postaci i ich dramatach osobistych. Bohaterowie są wielowymiarowi, wyraziści, nie są idealni, posiadają wady i mierzą się z konfliktami wewnętrznymi. Są pełni sprzeczności, emocje nimi targają, co tworzy dodatkowe napięcie. Surowy, mroczny klimat bez romantyzowania wojny i przemocy. Relacje między postaciami są pełne napięcia emocjonalnego, a nikt nie jest jednoznacznie dobry lub zły. To historia o tym, że wiara potrafi budować świat - ale jeszcze szybciej potrafi go zniszczyć. Nie jest to lekka lektura stanowiąca czystą rozrywkę, wymaga skupienia, jednak finał choć ciut gorzki to satysfakcjonujący 😁

Seria szczególnie spodoba się fanom epickiego fantasy o mrocznym klimacie, z rozbudowanym światem pełnym wojny, magii i bogów oraz wyrazistymi, silnie napisanymi postaciami.

„Wiarołomca” to trzeci tom serii Upadli bogowie i zdecydowanie książka, po którą nie należy sięgać bez znajomości wcześniejszych części – „Bogobóczyni” i „Niosącego słońce”. Kolejność czytania ma tu ogromne znaczenie, bo fabuła oraz rozwój bohaterów są ze sobą ściśle powiązane. Hannah Kaner konsekwentnie rozwija świat, który od początku zachwyca spójnością, mrokiem i dopracowaną mitologią.

Ogromnym atutem powieści są bohaterowie – złożeni, wiarygodni i pełni wewnętrznych konfliktów. Autorka stworzyła wiele silnych kobiecych postaci, które nie są jednowymiarowe ani schematyczne. Co równie ważne, w książce pojawiają się bohaterowie z niepełnosprawnościami i jest to pokazane w bardzo naturalny sposób. Kaner udowadnia, że można żyć pełnią życia, będąc osobą głuchą czy z niepełnosprawnością fizyczną, bez sprowadzania tych postaci wyłącznie do ich ograniczeń. To wartościowy i potrzebny element tej historii.

Trudno tu być oryginalną: Kissen znów kradnie serce i uwagę, ale nie jest jedyną postacią, której losy wciągają. Mamy tu sporą liczbę bohaterów i każdy z nich zmaga się z własnymi problemami, decyzjami i konsekwencjami, które mają realny wpływ na bieg wydarzeń.

„Wiarołomcę” czyta się z zapartym tchem. Nie brakuje humoru, nagłych zwrotów akcji i dynamicznych zmian tempa, a wszystko to osadzone jest w świetnie zbudowanym, mrocznym klimacie. Na uwagę zasługuje również okładka – dopracowana, estetyczna i stanowiąca spójną całość z pozostałymi tomami serii, co z pewnością ucieszy kolekcjonerów.

To fantasy dopracowane, emocjonalne i wciągające. Fani dobrych książek z tego gatunku z pewnością nie będą zawiedzeni. Zdecydowanie polecam!

MJ

Szkolny Klub Recenzenta

Ostatnio doszłam do wniosku, że jestem masochistką. Jest tyle książek, które czyta mi się z wielką przyjemnością, a i tak sięgam po serie, tylko po to, by je dokończyć. W moje ręce, dzięki uprzejmości wydawnictwa Jaguar, trafiło zakończenie trylogii Upadli bogowie. Jednak nie mogę powiedzieć, że ta historia była porywająca. Spokojnie autorka mogła wyrzucić ponad połowę tej książki i skupić się na tym co istotne, czyli na samej wojnie.

Hannah Kaner powróciła z trzecim i ostatnim tomem serii Upadli bogowie “Wiarołomca”, która na okładce ma bardzo szczególnego bohatera, czyli Skedi’ego, małego bożka niewielkich kłamstw. Oprawa graficzna tej książki jak zawsze mnie zachwyca i już przyzwyczaiłam się do powiększenia rozmiaru książki, chociaż ten tom był grubszy, a co za tym idzie, cięższy i znów mało poręczny.

Do Middrenu dotarła wojna, w której złym charakterem okazał się ktoś inny, niż można było przypuszczać na samym początku. Bogini ognia Hseth niesie spustoszenie przez ziemię Middrenu a nasi bohaterowie chcą zebrać jak największą armię, by stawić jej czoła. Historia skupia się w większości na podróży owych bohaterów i planowaniu kolejnych kroków. W większości mogłabym nazwać ją historią drogi i właśnie z tym miałam największy problem. Ciężko było mi się wciągnąć, przez ponad połowę książki. Jednak gdy w końcu zaczęło się dziać, to nie szło się oderwać i nawet uroniłam kilka łez.

Mimo tych potknięć książka ma kilka mocnych stron. Autorka zamknęła wszystkie wątki, nie zostawiając czytelnika z wielkimi niedopowiedzeniami. Mimo że w jakimś stopniu zakończenie było smutne, to nie zawsze dobre zakończenie, to takie pełne szczęścia. Podoba mi się również fakt, że autorka nie zrobiła w pełni biało-czarnych bohaterów. Ich moralność jest złożona, co daje tej historii głębi. Do tego sposób, w jaki autorka balansuje między mrokiem wojny a intymnymi momentami między bohaterami, wydaje się prawdziwe.

Żegnam się z bohaterami, nie wiem, czy zostaną ze mną na dłużej, jednak do końca nie był to zmarnowany czas. Mogło być lepiej, nie było najgorzej. A wydawnictwu dziękuję za możliwość poznania tej Kissen, Innary, Elo i Skedi’ego.

"Bogobójczyni" trafiła w moje ręce dosłownie chwilkę przed premierą, a drugi tom już był wyczekany, musiałam od razu zacząć czytać. "Wiarołomca" jednak to finał trylogii i choć czekałam na nią niecierpliwie, to równie mocno bałam się czy autorka ma plan, czy zamknięcie będzie dobrze napisane, czy pozamyka wątki i zostawi czytelników z kacem czytelniczym na dłuższy czas...

Ponownie wracamy do znanych już nam bohaterów, co w tym miejscu trzeba od razu zaznaczyć, bo czytanie w odpowiedniej kolejności jest kluczowe i automatycznie mogą zdarzyć się spojlery. Wracając jednak do grupy przyjaciół, których już doskonale znamy, lubimy... lub nie, to tym razem każde z nich musi stoczyć swoją wojnę samodzielnie. Każde ma swoje problemy do rozwiązania, a autorka już tradycyjnie porusza również trudne tematy, jak relacja matki z córką, czy niepełnosprawność jednej z bohaterek. Wszystko to sprawia, że jeszcze bardziej utożsamiamy się z każdym z nich.

No, ale kiedy widzi się w opisie "Epickie zakończenie trylogii", to jednak oczekuje się wiele. Nastawiłam się więc na to, że akcja będzie mknąć ekstremalnie szybko, a jednak nie, autorka postawiła na to, żeby całość była spójna także pod tym względem. Widzimy też akcję oczami każdego bohatera, co chwila zmieniana jest narracja. Czy to dobry pomysł? Tak, w tym przypadku naprawdę ciężko się pogubić, bo Hannah już od pierwszego tomu budowała świat i każdą postać w taki sposób, że ich się nie myli.

Czy udało się w takim razie zakończenie? Tak! Można odnieść wrażenie, że autorka od początku miała plan na całą trylogię, nie kombinowała, nie wyciągała na siłę wątków. Czyta się z zapartym tchem od pierwszej, do ostatniej strony i choć zaspokojona zostaje ciekawość, to zostaje się z kacem czytelniczym...

A żeby tego było mało, to okładka jest małym arcydziełem, mistrzostwem świata, a wydawnictwu Jaguar trzeba podziękować za spójność i zostawienie poprzedniego loga, aby w komplecie wyglądały idealnie. Nic dodać, nic ująć!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Jaguar.