Szepty Mokoszy (barwione brzegi)

Po ogromnym sukcesie „Kwiatu Paproci i innych legend słowiańskich” Wydawnictwo Mięta postanowiło iść za ciosem – i tak powstały Szepty Mokoszy. I wiecie co? Ja naprawdę dziękuję za takie literackie perełki, bo to jest dokładnie ten typ książki, który mnie do siebie przyciąga. Tym razem dostajemy aż 14 opowiadań, a wśród autorek pojawiają się także panowie – i muszę przyznać, że różnorodność stylów i klimatów sprawia, że całość czyta się jeszcze ciekawiej.

Mokosz to bogini ziemi, płodności i kobiet – więc możecie się spodziewać, że w niektórych opowiadaniach zrobi się naprawdę gorąco. Ale to właśnie lubię w antologiach – nigdy nie wiem, co znajdę na kolejnej stronie: delikatność, grozę, humor czy może iskrzącą się chemię.

Sylwia Błach i jej Jaryło otwierają antologię w genialnym stylu. Krótkie, ale intensywne opowiadanie – pełne fantazji, erotycznego żaru i subtelnej gry ze słowem. Przyznam szczerze, że rozpaliło moje zmysły już od pierwszych stron.

Czarny Pies Wojciecha Chmielarza – no to jest jazda! Klimat rodem ze Stranger Things – gęsty, niepokojący i momentami mrożący krew w żyłach. To opowiadanie zaskakuje i wciąga od pierwszego akapitu.

Agata Kasiak – O Dobrawie, Mieszku i rozczochranej babie – tutaj z kolei mamy stylizację na dawną opowieść, język cięższy, ale pięknie oddający ducha czasów. Uwielbiam, kiedy autor potrafi wciągnąć mnie w klimat starosłowiańskiej gawędy.

Upiorny Anioł Aleksandry Maciejowskiej – tkliwe, mądre, a przy tym niezwykle złożone opowiadanie, które zostawiło mnie z refleksją i delikatnym wzruszeniem. To właśnie takie teksty przypominają mi, że antologie to nie tylko szybkie czytadła, ale także małe literackie perełki.

Katarzyna Berenika Miszczuk – Zjem cię – no cóż, wracamy do Mieszka i Gosławy! Fani cyklu docenią powrót tej pary, a ja nie mogłam się nie uśmiechnąć, czytając ich pełne humoru i niebezpieczeństw przygody.

Franciszek M. Piątkowski – Miłość w czasie zarazy – opowiadanie z twistem, który naprawdę mnie chwycił. Prosty pomysł, ale wykonany tak, że nie dało się nie wciągnąć.

E. Raj – Czy Strzygi mogą być seksowne – to jest właśnie to, co lubię: intensywność, zaskoczenie i opowieść, która udowadnia, że trzeba uważać na własne obietnice.

Karolina Żyk-Wieczorkiewicz – Pomiędzy – idealne zakończenie antologii. Góry, magia, namiętność i aura tajemnicy. Bardzo klimatyczne i pełne uroku.

Całość wypada naprawdę świetnie. Szepty Mokoszy to antologia, która rozgrzewa wyobraźnię, zanurza w słowiańskich wierzeniach i prowadzi przez historie tak różnorodne, że każdy znajdzie tu coś dla siebie. To książka idealna na jesienne i zimowe wieczory – jedno opowiadanie dziennie

Za mną druga antologia wydana przez Wydawnictwo Mięta i tutaj również wygląd książki, jej malowane brzegi, ala "złocenia" na okładce wywołują zachwyt u czytelnika. Niezwykle oddany został w niej klimat mitologii słowiańskiej.

W tej książce 14 autorów i autorek skupiło się na miłości. Jednak nie tylko tej pięknej romantycznej ale również tej mrocznej, wymuszonej przez istoty z legend, strasznej i niebezpiecznej. Wszystkim opowiadaniom patronuje Mokosz czyli bogini ziemi, wód i płodności. Patronuje bo w opowiadaniach nie spotkamy jej prawie wcale. Spotykać za to będziemy inne istoty [Adres usunięty]. Kanię, Jaryło czy Strzygi.

Zdecydowanie bardziej spodobała mi się poprzednia część antologii czyli Kwiat Paproci. Tutaj czegoś mi zabrakło...a może już się odzwyczaiłam od książek gdzie miłość (a często tylko oczarowanie) wiedzie prym.

Jednak mimo wszystko większość opowiadań czytało mi się lekko i przyjemnie choć nazewnictwo na wrażliwe części ciała niekiedy wywoływała u mnie przewrót oczami 😜

Bardzo spodobało mi się opowiadanie Czarny pies i czy Strzygi mogą być seksowne?

Wśród autorów odnajdziemy znane nazwiska takie jak Chmielarz, Wierzbicka czy Miszczuk.