Płacz

Czy macie takie książki, które podobają się Wam przy pierwszym czytaniu, a przy kolejnym doceniacie je jeszcze bardziej?

Ja miałam tak przy kilku tytułach. Jednym z nich jest właśnie "Płacz". Pierwszy raz czytałam go tuż po premierze, a teraz miałam możliwość nie tylko przeczytać tę powieść ponownie, ale również zostać jej ambasadorem. I stwierdzam, że po tych kilku latach od pierwszego spotkania z książką, lepiej odebrałam niektóre decyzje bohaterów. Może sama inaczej teraz podchodzę do niektórych spraw? 🤔

"Płacz" jest ostatnim tomem cyklu wrocławskiego, które opowiada historię sióstr Bolesnych oraz rodziny Stern. Akcja rozgrywa się częściowo w Górach Sowich, więc jeśli kojarzycie te okolice, to pewnie doskonale zdajecie sobie sprawę z historii tej okolicy.

Tym razem to Eleonora potrzebuje pomocy, więc na ratunek wyruszają Klara, Dżusi, Gerd, Karolek i Matylda Bolesna. Nie tylko muszą odkryć gdzie przebywa zaginiona, ale też zmierzyć się z złem, które przerasta nawet samego Ramzesa.

To jedna z poważniejszy książek Marty Kisiel, gdyż wspominane tu są [Adres usunięty]. wojenne czasy. Trzeba jednak od razu zaznaczyć, że nawet w tak mrocznej powieści wciąż jest obecny niepowtarzalny styl autorki. Błyskotliwe dialogi, cięte riposty i ten genialny humor! To jest to, co tak bardzo cenię we wszystkich książkach p. Marty 💚

W tym nowym wydaniu można też przeczytać opowiadanie "Koniec końców", którego akcja rozgrywa się kilka lat po wydarzeniach z powieści. Jest trochę sentymentalnie, ale jest to też dobre dokończenie niektórych wątków.

Jeśli jeszcze nie mieliście okazji przeczytać tego cyklu, to ja zachęcam Was gorąco do poznania jego bohaterów. Pamiętajcie: "Toń" i "Nomen omen" możecie czytać niezależnie, ale "Toń" jest ostatnim tomem, który spaja te powieści w całość.

Polecam gorąco!

Czas bywa pułapką. Biegnie zbyt szybko albo za wolno, niekiedy jest schronieniem demonów z przeszłości. Wciąż trwa i równocześnie rzadko kiedy staje w miejscu. Niewidoczny, lecz odczuwalny i znajdujący odbicie w ludziach, przedmiotach, naturze. Czy da się bezkarnie poznać jego tajemnice?

Podobno z rodziną najlepiej wypada się na zdjęciach, byleby nie stanąć gdzieś z boku, gdyż jeszcze da się nas wyciąć. No cóż rodzina Sternów mogłaby coś na ten temat powiedzieć. Klara, Eleonora i Dżusi od miesięcy nie widziały się i wiele, jak nie więcej, wskazuje na to, iż odpowiada im, lecz ich rozłąka właśnie dobiega końca. Sfatygowana pocztówka i porcelanowa filiżanka są powodem ponownego spotkania. Jedna z sióstr Stern zaginęła i druga z rodzeństwa oraz jej ciotka ruszają z pomocą. Demony z przeszłości dają o sobie znać i to dosłownie nie w przenośni, a to oznacza, iż coś zaburzyło linie czasu. Nomen omen tego ostatniego nie ma za dużo, znaków zapytania jest zbyt dużo, natomiast odpowiedzi na razie żadnych. Czy Eleonora przeżyje tę przygodę? Pomoc w postaci bliskich jest w drodze, ale nie można zapomnieć o jednym… czasie, jaki rządzi się swoimi prawami, surowymi i karzącymi każdego, kto go złamie zasady!

Podróż w czas, nie w czasie. Mała różnica? Kolosalna dla bohaterów i czytelników „Płaczu”, jak bardzo przekonają się o tym po raz kolejny. Czy nie uczą się na swoich i cudzych błędach? No cóż gdyby tak było to nie powstałby może cały Cykl Wrocławski, jednak to jego finał domyka wątki spektakularnie, lecz zanim to nastąpi czeka nas wielowarstwowa opowieść, w jakiej splata się przeszłość o teraźniejszość oraz czas z historią. Tu nie ma prostych ścieżek fabularnych, gdzie pytania znajdują szybko proste odpowiedzi. Zamiast nich są zagadki, będące kluczem do skomplikowanej łamigłówki, w jakiej naprawdę liczą się detale, brane za element tła, ale jak się okazuje stanowiące fragmenty niezwykłych puzzli. Oczywiście są i tajemnice, jakie tylko czekają by pojawić się w najmniej oczekiwanym momencie. Marta Kisiel wykorzystała klimat Gór Sowich oraz legendy, jakimi obrosły i włączyła je w fabułę, tak, że z każdym rozdziałem rośnie zaintrygowanie, a nieprzewidywalność staje się jedynym stałym elementem. W „Płaczu” wszystko jest możliwe, czas i przestrzeń stają nieobliczalne, tak samo jak i bohaterowie, którzy tym razem przekraczają ostatnie granice. Zanim poznamy zakończenie odbywamy podróż w czas, w przeszłość i z bohaterami odkrywamy konsekwencje ludzkiej ciekawości oraz czynów.

Pora rozstać się z cyklem wrocławskim.

I muszę przyznać, że ciężko mi jest pożegnać się z bohaterami, których zdążyłam poznać bliżej, polubić, zżyć się z nimi.

Nie tylko ze względu na to, że sama jestem Wrocławianką, obecnie mieszkającą bliżej okolic z trzeciego tomu 🤫 ale przede wszystkim autorka tak wykreowała postacie, że są niezwykle realistyczne.

Popełniają błędy, mają wady i zalety, gubią się, nie wiedzą wszystkiego (no może poza Karolkiem).

Apropo Karolka - Pani autorko, poważnie? 😭

W tym tomie kręcimy się wokół projektu Riese więc powiem Wam w tajemnicy, że sama się tym interesuje od dawna, w ogóle nie tylko projektem Riese ale okresem drugiej wojny światowej.

A jako, że mieszkam rzut beretem od Książa i Gór Sowich to nie raz byłam eksplorować tereny, podziemia i okolice.

Więc wydarzenia z książki niejako same miały podsuwane obrazy z mojej pamięci i wczułam się w fabułę błyskawicznie.

Błyskawicznie także mi minęła całość książki, chciałoby się więcej i więcej, nie mogłam się oderwać, nie mogłam się nasycić.

Wszystko było tak magnetyzujące, że przenikało mi do serca i umysłu, zostając q pamięci dłużej w cały czas intensywnie rozmyślam dlaczego się wydarzyło wszystko tak a nie inaczej, czemu już muszę pożegnać ulubieńców i dlaczego to się wydawało, jakby minęła zaledwie chwila od otworzenia pierwszych stron.

Siostry Bolesne w okrojonym składzie znów muszą ruszyć na ratunek, tym razem Eleonorze.

Tylko gdzie ona jest?

Na to pytanie mógłby odpowiedzieć strzygoń Ramzes, jednak problem jest taki, że on również zniknął...

Odnajdując Eleonorę paczka nietypowych przyjaciół trafia na coś jeszcze...

Tajemnice przeszłości, starodawne niebezpieczeństwo i nakładające się okresy czasowe skumulowane w jednym miejscu...

A to nie wszystko, bo na sam koniec autorka mnie zaskoczyła z tożsamością pewnej osoby, na szczęście ktoś czuwał nad chłopakiem i udało się uniknąć pewnego losu...

A z drugiej strony ciekawa jestem co by się wydarzyło, gdyby młody nie zdecydował się pozbyć drugiej części siebie.

Pióro autorki zawsze uważałam za lekkie i przyjemne w odbiorze i to się nie zmieniło, nadal mogę łyżkami jeść.

„Płacz” to trzeci tom cyklu wrocławskiego. Powracamy do znanych bohaterów, którzy ruszają na poszukiwanie zaginionej Eleonory, a za wskazówkę mają tylko zniszczoną pocztówkę oraz starą filiżankę.

„Płacz" to fantasy splatające wątki historyczne i psychologiczne. Fabuła pełna tajemnic, fantastycznej przygody i zaskakujących zwrotów akcji. Czeka nas intryga pełna mrocznych tajemnic, podróż w góry Sowie oraz konfrontacja z przeszłością, moralnymi dylematami. Wielowątkowa powieść fantasy łącząca motyw podróży w czasie oraz historii. Pojawiają się elementy poruszające dawne dramatyczne wydarzenia, trauma, zaginięcie oraz konsekwencje przeszłości, co nadaje głębi powieści.

Bohaterzy wyraziści z charakterem, często zabawni, czasem melancholijni, ale ludzcy i różnorodni, a relacje między nimi są pełne ciepła, humoru oraz emocji. Nawet w mroczniejszej atmosferze nie brakuje momentów ludzkich, czasem lekko absurdalnych, co pomaga złagodzić cięższe emocjonalnie wątki.

„Płacz” to satysfakcjonujące zakończenie cyklu, gdzie wątki z poprzednich tomów zostają domknięte, a losy bohaterów podsumowane. Wydanie jest wzbogacone o opowiadanie Koniec końców. Oczywiście polecam czytać zgodnie z porządkiem chronologicznym 💚