Pomoc domowa

Zapowiadała się naprawdę świetnie, po przeczytaniu opinii byłam pozytywnie nastawiona, jednak po ciekawym połączeniu wątków mam wrażenie że autorka się trochę poddała, zaczęło być zbyt prosto i przewidywalnie a czasami po prostu może i zbyt nieprawdopodobnie, momentami kartkowałam i tak na prawdę nic nie traciłam ... Książka dobra, ale bez zachwytu.

Ciągle chętniej sięgam po polską literaturę, ale w ostatnim czasie miałam okazję przeczytać kilka świetnych zagranicznych thrillerów. Mam sprawdzone autorki, niektóre towarzyszą mi od lat, a jedną z moich ulubionych jest Freida McFadden. Każda kolejna jej książka utwierdza mnie w przekonaniu, że jej pomysły na fabuły są niepowtarzalne i mimo że zawsze coś mi zgrzyta, to i tak wywołują na mnie ogromne wrażenie.

"Pomoc domowa" to bestseller, który Freidzie McFadden przyniósł światową sławę. Ja trochę zwlekałam z jego lekturą, ukazała się już nawet kontynuacja i to ona trochę zahamowała mój zapał. Uwielbiam kryminalne serie, ale w przypadku thrillerów jestem bardziej sceptyczna. Teraz trochę żałuję, ale lepiej późno niż wcale.

Pozytywnym zaskoczeniem była dla mnie główna bohaterka. W tym gatunku dominują raczej zagrożone lub znudzone żony, a ta powieść wyróżnia się tym, że dotyczy pomocy domowej, na co wskazuje oczywiście już tytuł. Kilka lat temu pojawiały się już nianie, można więc uznać, że autorka odświeżyła ten motyw i sprawiła, że znów stał się modny.

Ogólnie kreacja postaci w tej książce jest w moim odczuciu wręcz genialna. Każda z nich jest na tyle złożona, że początkowo łatwo można nabrać się na stereotyp, a dopiero z czasem stopniowo zacząć dostrzegać to, co je wyróżnia - i właśnie to ma ogromny wpływ na fabułę. Gdybyśmy wiedzieli to wszystko od początku, to ta historia nie byłaby nawet w połowie tak elektryzująca.

W trakcie lektury nieustannie towarzyszyło mi uczucie niepokoju. Próbowałam wykryć jego źródło, ale niestety dawałam się wodzić autorce za nos i podążałam ślepo za jej narracją. Ale też dzięki temu pod koniec zbierałam szczękę z podłogi. Naprawdę nie przewidziałam tego, że McFadden aż tak umiejętnie zamotała całą akcję.

"Pomoc domowa" to świetny thriller, który dostarczył mi takich emocji, jakich oczekuję od tego gatunku. Freida McFadden brawurowo poprowadziła fabułę, stopniowo ujawniając kolejne znaczące szczegóły. Jestem ogromnie ciekawa, czy kolejny tom utrzyma poziom tego, czy jednak będzie to tylko niepotrzebne przedłużenie historii, która odniosła sukces.

Moje 9/10.

Ależ to było dobre, nie sposób się oderwać. Pisana z perspektywy dwóch osób Millie i Niny. Ciekawa i mroczna lektura, świdrujaca zakamarki umysłu i wywołująca dreszcze niepokoju. Zakończenie niespodziewane i dzięki temu książka zyskuje w moich oczach. To co jest w tym wszystkim najlepsze to pióro autorki, które wciąga na maksa, pozwala płynąć przez książkę, i nawet nie zdajemy sobie sprawy z otaczającego nas świata.

Poprzednia książka autorki, którą czytałam była naprawdę dobra, zatem postanowiłam sięgnąć po najnowszą. Już na starcie miałam dość wysokie oczekiwania. Czy zostały spełnione?

'Wciąż jeszcze nie potrafię określić, co mnie niepokoi. Jest w tym pokoju coś, co sprawia, że w moim żołądku formuje się mała kulka strachu.'

Millie bardzo potrzebuje pracy. Gdy udaje jej się otrzymać posadę pomocy domowej u rodziny Winchesterów wraz z zakwaterowaniem to dla niej spełnienie marzeń. Do jej zadań należy sprzątanie i gotowanie oraz czasami opieka nad córką małżeństwa. I tylko opuszczony pokój na strychu, który okazuje się być miejscem do życia dla dziewczyny wydaje się być podejrzany. Co się kryje za idealną otoczką życia rodziny, która pilnie potrzebuje pomocy domowej?

Człowiek, który jest pod kreską zrobi wszystko, aby odbić się od dna. Dla Millie praca z zakwaterowaniem miała być czymś, co jej w tym pomoże. Dziewczyna jest pracowita i ze wszystkich sił stara się jak najlepiej wykonywać swoje obowiązki. Pierwszą zagadką jest tajemniczy pokój na strychu, który okazuje się tym zakwaterowaniem. Jeszcze dziwniejsze jest to, że zamyka się wyłącznie od zewnątrz. Do czego służył?

Do ostatecznej akcji prowadzi wiele splotów wydarzeń. Millie stara się z całych sił, aby Nina była z niej zadowolona. Ta druga sprawia jednak wrażenie kobiety, która nie szanuje nikogo i niczego. A w szczególności czyjejś pracy. Nikt jednak nie zna przeszłości dziewczyny, nie wie do czego jest zdolna.

'Ale nie mogę się pozbyć tego dziwnego uczucia. Że powinnam uciekać stąd, póki jeszcze mogę.'

To była naprawdę świetna książka. Chyba jedna z najlepszych, które udało mi się przeczytać w tym roku. Pełna niepokoju i napięcia, a jednocześnie wciągająca i niedająca odłożyć się na bok. To, co się działo jest nie do opisania. Trzeba przeczytać i samemu doświadczyć tej historii. A zakończenie? Wbiło mnie w fotel jeszcze bardziej niż sama historia. Polecam, koniecznie sięgajcie po tę książkę!

'Będzie wiedział, co robić. Zawsze wie.'

Czy cisza zawsze oznacza spokój?

Opowieść, która nie straszy nagłymi zwrotami akcji, lecz powolnym uświadamianiem sobie, że coś jest bardzo nie tak, kiedy jest już za późno, by się wycofać. To książka o przekraczaniu granic, które początkowo wydają się drobne, niemal niewinne. Jedna decyzja. Jedno „tak”. Jeden dom, który przyjmuje cię pod swój dach, ale nigdy nie pozwala poczuć się bezpiecznie.

Atmosfera tej historii jest duszna, lepka, jakby ściany miały uszy, a cisza była kolejną formą przemocy. Autorka buduje napięcie na drobiazgach. Spojrzeniach, niedopowiedzeniach, irracjonalnych reakcjach. Normalność zostaje tu zdeformowana — sprzątanie, gotowanie i codzienna rutyna stają się narzędziami kontroli. Im dłużej Millie przebywa w domu Winchesterów, tym trudniej odróżnić, kto jest ofiarą, a kto katem.

Narracyjna gra z czytelnikiem jest bezlitosna. Autorka podsuwa tropy tylko po to, by chwilę później je podważyć, zmuszając do rewizji własnych osądów. Perspektywa zmienia się jak lustro pękające na kilka ostrych kawałków. Każdy odbija inną wersję prawdy. To nie jest historia o jednym potworze. To historia o mechanizmach, które pozwalają potworom istnieć w świetle dnia, w idealnie czystych domach.

Finał nie daje ukojenia. Daje świadomość. Pozostawia czytelnika z uczuciem chłodu i pytaniem, kto tak naprawdę wyszedł z tej historii wolny. „Pomoc domowa” to mroczny thriller psychologiczny o władzy, zależności i iluzji bezpieczeństwa. Książka, która pokazuje, że czasem drzwi są zamknięte nie po to, by kogoś chronić, ale żeby nikt nie uciekł.

Millie podejmuje pracę w domu bogatej rodziny, gdzie musi zmierzyć się z coraz bardziej niepokojącym zachowaniem Niny. Szybko okazuje się, że w tym domu kryje się mroczna tajemnica.

"Pomoc domowa" to historia o pozorach, tajemnicach i napięciu, które narasta powoli, ale skutecznie. O twórczości McFadden w ostatnim czasie jest naprawdę głośno, czytałam naprawdę wiele pozytywnych opinii odnośnie jej twórczości, więc z zaintrygowaniem uznałam, że muszę się osobiście przekonać, o co tyle hałasu. Sięgnęłam po "Pomoc domowa" z dosyć dużymi oczekwaniami, w szczególności, że już za chwilę historia doczeka się ekranizacji kinowej. Muszę przyznać, że faktycznie książka już od samego początku wciąga i czyta się ją bardzo dobrze. Styl autorki jest lekki, potrafi budować napięcie, a dosyć krótkie rozdziały sprawiają, że kolejne rozdziały praktycznie same się przesuwają. Najbardziej wciągnęła mnie relacja Millie oraz Niny. Z początku Nina robi wrażenie perfekcyjnej pani domu i wzbudza sympatię, jednak z czasem jej zachowanie budzi niepokój i staje się coraz bardziej nieprzewidywalna. To napięcie między bohaterkami sprawia, że trudno było mi się oderwać od lektury i byłam ciekawa jakie są prawdziwe motywy Niny, skąd wynika jej zachowanie i czy Millie poradzi sobie w tej skomplikowanej sytuacji. Jednocześnie muszę przyznać, że spodziewałam się po tej książce czegoś lepszego, efektowniejszego. Miałam też pewne podejrzenia co do tego, jak historia może się zakończyć i niestety częściowo się one sprawdziły, co trochę osłabiło efekt finalny. Dodatkowo jeden z wątków mam wrażenie, że pojawia się w podobny sposób w wielu innych thrillerach i nie było to dla mnie niczym nowym, wręcz przeciwnie, robi się to dla mnie już nudne. Mimo tych zastrzeżeń uważam, że "Pomoc domowa" jest warta swojej uwagi i zamówiłam już kolejne dwie części, bo jestem ciekawa jak rozwiną się dalsze losy Millie i liczę, że kontynuacja będzie jeszcze bardziej wciągająca i pełna zaskakujących zwrotów akcji.

Dla mnie fabuła 10/10. Czyta się jednym tchem. Bardzo dobrze skonstruowane opisy postaci. Brak banalnych, powierzchownych wątków - wszystkie momenty w książce są dobrze przemyślane. Przeczytałabym ponownie ;)

Millie Calloway ma sekrety i mroczną przeszłość, po wyjściu z więzienia chce rozpocząć nowe życie. Niestety nic nie idzie po jej myśli, zostaje wyrzucona z pracy w barze, a z powodu eksmisji jest zmuszona zamieszkać w samochodzie. Los się jednak do niej uśmiecha. Millie udaje się na rozmowę w sprawie pracy na stanowisku pomocy domowej do rezydencji Winchesterów i dostaje to stanowisko. Pokój na poddaszu, który jej zaproponowano, jest tym, czego potrzebuje. Zbyt pięknie, żeby było prawdziwie? Już pierwszego dnia okazuje się, że Nina Winchester nie jest tą samą sobą z rozmowy o pracę...

Bałam się, że będę rozczarowana tą książką, zwłaszcza że minęło już trochę czasu, od kiedy czytała, coś innego niż romans, ale to było świetne. Myślę, że to jedna z tych książek, którą przez wiele lat wspomina się z uznaniem i poleca każdemu, kto ma ochotę na kawał dobrego thrillera. Nie będę wdawać się w szczegóły, bo uważam, że tą historię należy brać w ciemno.

Byłam tak pochłonięta fabułą, że nawet nie próbowałam główkować nad zakończeniem. Ta powieść jest pełna tajemnic i psychologicznego terroru co stanowi genialne połączenie. Kiedy myślisz, że już wszystko wiesz, nagle cała historia wywraca się do góry nogami. Ta powieść ma wszystko, czego można chcieć od thrillera. Freida McFadden zasługuje na cały szum wokół tej książki i zyskała nowego czytelnika, tym bardziej że niedługo ma się pojawić kolejny tom! Bierzcie w ciemno, nie będziecie żałować!

Ostatnio pisałam o „Zamkniętych drzwiach”, które spodobały mi się i dzięki temu mam nową ulubioną autorkę, a dziś przychodzę z „Pomocą domową”. Powieść ta zachwyciła mnie jeszcze bardziej i jest szansa na kolejny tom, gdyż zakończenie jest otwarte.🤗

Ale od początku. Narracja jest początkowo prowadzona z perspektywy Millie, która jest byłą osadzoną i nie ma zbyt wielu perspektyw na dobrą, stabilną pracę i godne życie. Mieszka w aucie, kiedy odbiera telefon i idzie na rozmowę o pracę u zamożnych ludzi, u których miała by być gosposią. Dla Millie to wprost wymarzona praca, będzie mieć zapewniony dach nad głową i jeszcze dobry zarobek. Ale gdzie jest haczyk?? Właścicielka - Nina, z początku miła i uprzejma, zamienia codzienność Millie w koszmar. Jej humory i niestabilność momentami doprowadzają gosposie do szału. Nina jest wprost okrutna i robi wszystko by znęcać się psychicznie nad Millie, a niestety ma nad nią przewagę - zna jej sekret. A do tego wszystkiego jej pokój na strychu zamykany jest tylko od zewnątrz.. Czy to nie brzmi przerażająco?

Jednak autorka nie serwuje nam utartych schematów i historia ta ma drugie dno, intrygujące dno, przez które będziecie chcieli jak najszybciej przeczytać książkę by dowiedzieć się co za sekrety skrywa ta rodzina, dlaczego Millie w ogóle była w więzieniu, czemu ma służyć pomieszczenie na poddaszu, a co najważniejsze jaki będzie mieć finał ta historia.

"Pomoc domowa" to w głównej mierze historia o dziewczynie, która przez swoje wybory, nie zawsze moralne, straciła nastoletnie lata życia, rodzina i przyjaciele się od niej odwrócili, a przez utarte schematy nie ma szans na normalne życie. Poruszane są ważne tematy społeczne takie jak przemoc, sadyzm, manipulacja. Autorce świetnie udaje się zwieść czytelnika, a historia zmierza w innym kierunku niż przypuszczamy. Zapewnia ogrom emocji i napięcia w oczekiwaniu co jeszcze los przyniesie. Nieprzewidywalna fabuła z zakończeniem które pozostawia w osłupieniu! Z pewnością będę wypatrywać kolejnych książek autorki, bo to co udaje jej się stworzyć jest genialne. Polecam!

"Pomoc domowa" to zaskakujący thriller. Spodziewałam się, że nie raz mnie zadziwi i nie pomyliłam się.

Millie Calloway zostaje zatrudniona jako pomoc domowa u państwa Winchester. Na początku nie może uwierzyć swoje szczęście - praca ta wydaje się być spełnieniem jej zawodowych marzeń. Jednak z dnia na dzień, Millie odkrywa, że coś jest nie tak z jej nowymi pradawcami...

Książka jest wciągająca i ciekawa, dynamiczna. Ciężko ją odłożyć.

Polecam!

Pod koniec roku odczuwałam czytelniczy marazm. Ogromne wypalenie dotyczące czytania i dzielenia się opiniami na temat książek. Może to przez pogodę, może przez choróbsko, które nie chciało się skończyć, a może całoroczne zmęczenie. Grunt, że już pierwszego dnia stycznia zaczęłam czytać książkę, która postawiła mnie na nogi i sprawiła, że serce zabiło mi szybciej!

Millie opuszcza więzienne mury, ale jakoś nie może sobie ułożyć życia. Po utracie kolejnej pracy zmuszona jest do spania w samochodzie. Jak manna z nieba spada na nią propozycja pracy w domu Niny Winchester i jej rodziny. Zatrudniona jako pomoc domowa sprząta, robi zakupy, gotuje, odbiera córkę ze szkoły lub z licznych zajęć dodatkowych i unika jak ognia pracodawczyni, która wydaje się, delikatnie mówiąc niestabilna emocjonalnie. Dlaczego Nina zachowuje się jak ostatnia zołza, skoro ma kochającego i przystojnego męża, piękną córę, luksusowy dom i forsy jak lodu? I dlaczego pokój Millie, który znajduje się na poddaszu, zamyka się tylko od zewnątrz? Czy rodzina Winchesterów dowiedziała się o kryminalnej przeszłości i boją się, co może zrobić nocą, gdy jest poza ich kontrolą? A może mają tak głęboko ukryte tajemnice, że nie mogą zostać przez nią odkryte? Kto, do czego jest zdolny?

Jeśli opuszczę ten dom, to tylko w kajdankach – to pierwsze zdanie prologu tak zelektryzowało, zaciekawiło i wprowadziło atmosferę niepokoju, że nie pozostało mi nic innego jak tylko zagłębić się w historię pomocy domowej i bogatej, dobrze sytuowanej rodziny. Co ważne początkowo nie było wiadomo, kto owo zdanie wypowiedział, więc od razu na policzki wypłynął mi rumieniec. W tej lekturze tajemnica goniła tajemnicę, sieć kłamstw oplatała poszczególnych bohaterów, a ostateczna rozgrywa rozwiewająca pozory i iluzje to istny majstersztyk przyprawiający o dreszcze i przyspieszony oddech. Powolne odkrywanie sekretów Niny, Millie i Andrew sprawiało wielką czytelniczą przyjemność i jednocześnie zmuszało do postawienia sobie pytań: jak dobrze znamy swoich bliskich? Czy istnieje osoba, której można ślepo zaufać? Do czego zdolny jest człowiek walczący o życie? Dawno nie czytałam tak dobrej książki z przesłaniem: uwaga pozory mogą mylić, nie wszystko złoto, co się świeci.

Ależ to była uczta! Wszystko wybornie i smakowicie podane od konstrukcji fabuły, zawiłość intrygi poprzez kreację bohaterów na zwrotach akcji i zaskoczeniach kończąc. Freida McFadden umiejętnie stopniuje napięcie, od lektury naprawdę ciężko było mi się oderwać. Obym w tym roku miała możliwość przeczytania wiele tak dobrze skrojonych historii, jak Pomoc domowa.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty] oraz dzięki uprzejmości Wydawnictwa Czwarta Strona

Paradoksalnie, im więcej posiadamy, tym łatwiej jest zacząć nam od nowa. Nawet, jeśli zostanie w nas żal za tym, o porzuciliśmy, to dysponujemy środkami na to, by rozpocząć nowe życie. Gorzej jest nie mieć nic, również przeszłości. Bo jaką przeszłość może mieć ktoś, kto ostatnie dziesięć lat spędził w więzieniu?

Millie jest właśnie w takiej sytuacji. Trafiła za kratki w wieku siedemnastu lat, tak naprawdę nie zna zatem dorosłego życia na wolności. Jedyne co posiada, to stary samochód, który po zwolnieniu z pracy w barze, staje się również jej mieszkaniem. Nie jest łatwo się podnieść z takiego upadku, bowiem żaden z pracodawców nie chce zatrudnić kryminalistki. Jedyna szansa pojawi się wówczas, kiedy potencjalny pracodawca nie zada sobie trudu, by sprawdzić jej przeszłość.

Wszystko wskazuje na to, że tak właśnie postąpi Nina Winchester, kobieta, której życie wygląda niczym z bajki. Przepiękny dom, wspaniale urządzony, ciuchy z najdroższej półki, idealna córka i idealny mąż. Który – w mniemaniu Millie nie zasługuje na taką żonę, jak Nina. Robiącą bałagan gdziekolwiek się pojawi, wciąż zmieniającą zdanie, kapryśną, złośliwą, okrutną. Bycie gosposią w domu Winchesterów jest prawdziwą gehenną, ale Millie potrzebuje tej pracy. Nawet wówczas, kiedy pracodawczyni się nad nią znęca i ją upokarza, a jej córka Cecelia wydaje się niczym z horroru. Dziewczyna nie rozumie, jak to możliwe, że taka upiorna kobieta poślubiła takiego męża jak Andrew, który wydaje się być przez żonę uciemiężony. Na dodatek pani domu wydaje się być coraz bardziej zaniedbana, tyje też w oczach. Być może wpływ na to ma fakt, że para stara się o dziecko, ale wszystko wskazuje na to, że nie będzie to możliwe.

Millie zrobiłaby wszystko, by zatrzymać tę pracę. Zniesie nawet spanie w pokoiku na strychu, w którym jedyne okno nie otwiera się, a drzwi zamykają się tylko od zewnątrz. A kiedy Nina wyjątkowo daje jej się we znaki, zniesie wszystkie upokorzenia w milczeniu, lub jest gotowa przepraszać bez końca za coś, czego nie zrobiła. Szczególnie, że Nina jednak wie o jej pobycie w więzieniu. Kiedy zatem Andrew staje w jej obronie, Millie pozwala sobie na fantazję. Widzi siebie na miejscu Niny i idealną rodzinę, jaką z Andrew może stworzyć. Oczywiście to tylko marzenia, ale … wkrótce pojawia się możliwość ich realizacji. Czy jednak w powiedzeniu: „Uważaj, czego sobie życzysz, bo możesz to otrzymać” nie kryje się ziarno złowieszczej prawdy?

Na to pytanie (i na wiele innych, które pojawiać się będą w trakcie rozwoju wydarzeń) odpowiedzi szukać będziemy w mrocznym thrillerze psychologicznym pt. „Pomoc domowa”. Opublikowana nakładem wydawnictwa Czwarta Strona książka, to jeden z najmroczniejszych obrazów psychopatii o jakich czytałam. Ta kompilacja zaburzeń i problemów w książce jest niczym mieszanka wybuchowa, która pozbawia nas oddechu. Lektura zachwyci wszystkich czytelników, zarówno tych ceniących sobie thrillery czy powieści z wątkiem psychologicznym, jak i tych, którzy wolą powieści obyczajowe. Doskonała kreacja postaci, wieloznacznych i potęgujących nasze zaskoczenie, intrygująca fabuła, oparta co prawda o pewien schemat, ale wciąż pełna niespodzianek, Podwójna narracja – zarówno Mille, jak i Niny, pozwala nam spojrzeć na wydarzenia w zupełnie inny sposób, odkrywając przerażającą prawdę. Prawdę, która uświadamia nam, do jakiej podłości i okrucieństwa zdolny jest drugi człowiek.

Wiedziałam, że muszę sięgnąć po książkę Freidy McFadden "Pomoc domowa", gdyż jej pierwsza powieść wydana w Polsce "Zamknięte drzwi" była genialna. I tutaj również się nie zawiodłam.

Millie wyszła niedawno z więzienia i szuka stałej pracy. Łapie się dosłownie wszystkiego. Po rozmowie kwalifikacyjnej dostaje pracę jako pomoc domowa u Winchesterów. Jest uradowana z tej sytuacji, gdyż w pakiecie jest również zakwaterowanie. Stara się nie zwracać uwagi na dziwne zachowanie Niny, pani domu. Tak bardzo zależy jej na tej posadzie, że postanowiła, że wytrzyma wszystko..

Podałam wam naprawdę minimalną ilość informacji jeśli chodzi o fabułę. Bardzo długo myślałam, że wiem doskonale jak ta historia się potoczy. Autorka wprowadziła mnie w takie maliny, że do końca książki zbierałam szczękę z podłogi. W ogóle nie spodziewałam się takiego obrotu sytuacji. Idealnie poprowadzona fabuła ze stopniowanym napięciem. Do tego plot twisty. Ciężko było mi się od tej książki oderwać. Przeczytałam tę powieść w kilka godzin. Krótkie rozdziały też robią swoją robotę. Zdecydowanie ta autorka trafia do moich top i sięgnę po wszystko co wyda w Polsce. A najfajniejsze jest to, że będzie kolejna część historii o Millie z czego bardzo się cieszę i nie mogę się doczekać.

"Wiedziałam, że to było zbyt piękne, by mogło być prawdziwe."

Czytaliście "Zamknięte drzwi" autorki?

Jeśli nie, zachęcam Was, by to się zmieniło. Świetny thriller! Ale... "Pomoc domowa" jest jeszcze lepsza, więc będę gorąco polecała!

Tę książkę czyta się na jednym wdechu. Nawet nie wiesz, kiedy strony uciekają przez palce i jesteś w połowie, a zaraz cyk! koniec. I żeby nie było, podchodziłam do tej książki z ostrożnością, że może być słabsza od poprzednika. I zaskoczyłam się totalnie pozytywnie i zachwycam się skonstruowaną intrygą.

Millie zatrudnia się w domu Winchesterów. Ma kryminalną przeszłość, więc tym bardziej zależy jej na pracy, która będzie dobrze płatna, a zakwaterowanie będzie ogromnym atutem. W jej sytuacji - marzenie. I to marzenie się spełnia. Natomiast życie pod jednym dachem z Niną i jej córką Cecelią do prostych nie należy. Przekona się o tym dość szybko. Jedynie pan domu wydaje się być najnormalniejszą osobą w tym towarzystwie. Millie podejrzewa, że coś jest nie tak, gdy zostaje zamknięta w swoim malutkim pokoju, który znajduje się na strychu.

Szok i niedowierzanie. Takie emocje towarzyszyły mi za sprawą wydarzeń, które rozegrały się na kartach tej powieści.

"Pomoc domową" cechują mistrzowsko skonstruowana intryga, zwroty akcji, pierwszoosobowa narracja dwóch bohaterek, dzięki którym poznaje się ich przeszłość i odczucia towarzyszące w teraźniejszości, gra pozorów, ocenianie sytuacji bez znajomości faktycznych zdarzeń, które może doprowadzić do katastrofalnych skutków.

Z każdym rozdziałem czytelnik zbliża się do odkrycia sekretów, które skrywają bohaterowie. Jest ich wiele, dzięki czemu jest to naprawdę świetna rozrywka! Uważam, że zachwyty znajdujące się na okładce książki nie są przesadzone i w pełni się z nimi zgadzam. Genialna historia, którą przeczytałam prawie na raz!

Swobodne i przyjemne pióro Freidy McFadden sprawia, że historia Millie jest nieodkładalna! "Pomoc domowa" ma wszystko czego oczekuję od thrillerów. Nieustające tempo akcji i jej zwroty, emocjonująca historia bohaterów, trochę mroczny, pełny napięcia klimat sprawiają, że jest to powieść, która na długo pozostanie z czytelnikiem. Jestem zachwycona i czekam z niecierpliwością na kolejną książkę autorki! Sięgnę po nią bez wahania.

Gdy Millie zostaje zatrudniona jako pomoc domowa w pięknym domu Winchesterów, wydaje jej się, że nie mogła lepiej trafić. Dziewczyna nawet nie podejrzewa w jaki koszmar wdepnęła...

I tak samo czytelnik, sięgając po książkę Freidy McFadden nie ma pojęcia co go czeka. Historia wciąga od pierwszych stron, najperw łagodnie, wręcz przyjemnie, by za chwilę uderzyć z całą mocą. Gdy zdaje się, że już wszystko jest jasne, już zagadka rozwiązana i znów będzie miło i przyjemnie, wtedy właśnie trach! następuje zwrot o 180 stopni.

Po otrzymaniu książki od Wydawnictwa, usiadłam z nią by tak orientacyjnie rzucić okiem na kilka pierwszych zdań. Nawet nie wiem kiedy te kilka zdań zamieniło się w 80 stron, a potem to już popłynęłam. No bo jak można przerwać czytanie w takim momencie. A "takich momentów" to było co kilka stron. Więc ostrzegam was, że jeśli zabieracie się za czytanie "Pomocy domowej" to musicie mieć na uwadze, że przed zakończeniem jej ,nie ma was dla otoczenia.

Nie na darmo autorka nazywana jest mistrzynią thrillerów. Co ta kobieta wyczynia ze słowem, jak potrafi człowiekowi zszargać nerwy i stopniować napięcie. To wie każdy, kto miał przyjemność czytać choć jedną z książek Freidy.

I jedno jest pewne. Po przeczytaniu tej książki słowa "pomoc domowa" nabierają nowego znaczenia. A powiedzieć o niej rewelacyjny thriller, to jak nic nie powiedzieć.