Podwójny wstrząs

„Podwójny wstrząs” to książka, która udowadnia, że kryminał może być jednocześnie elegancki, klimatyczny i wciągający bez uciekania się do taniej sensacji. Od pierwszych stron wciągnęłam się w historię i z przyjemnością wróciłam do świata Konstancji Tatarewiczówny – pełnego tajemnic, niedopowiedzeń i subtelnych emocji.

Największą siłą tej powieści jest klimat. Autorka z niezwykłą dbałością odtwarza realia międzywojennej Polski – czuć atmosferę pałacowych wnętrz, wyrafinowanego towarzystwa i świata, w którym pozorny porządek skrywa mroczne sekrety. To nie jest dynamiczny thriller, tylko raczej kryminał „do smakowania” – z naciskiem na detale, obserwację i powolne odkrywanie prawdy.

Bardzo polubiłam bohaterów. Konstancja jest postacią, która przyciąga – inteligentna, odważna, ale jednocześnie uwikłana w realia epoki, które nie zawsze pozwalają jej działać tak, jak by chciała. Relacje między postaciami są naturalne i pełne napięcia, a subtelny wątek romantyczny tylko dodaje historii lekkości.

Sama zagadka kryminalna jest dobrze poprowadzona – intrygująca i nieoczywista. Do końca nie byłam pewna rozwiązania, co w tego typu książkach jest ogromnym plusem. To historia, która bardziej stawia na logikę i łączenie faktów niż na brutalność, co dla mnie było dużą zaletą.

Jeśli miałabym wskazać drobny minus, to momentami duża liczba postaci i nazwisk może wymagać większego skupienia – ale jednocześnie dodaje to realizmu całej opowieści.

To książka idealna dla osób, które lubią kryminały z klimatem, elegancją i nutą nostalgii. Dla mnie była to bardzo przyjemna, wciągająca lektura, przy której można się zrelaksować, a jednocześnie dać porwać dobrze skonstruowanej zagadce.

Konstancja Tatarewiczówna dopiero co rozwiązała sprawę morderstwa w zamku na Piaskowej Skale. Po cichu marzy o łapaniu morderców i rozwiązywaniu zagadek kryminalnych. I los szybko stawia przed nią kolejne wyzwanie. Wraz z medykiem Dionizym Porckolanką i wujem Henrykiem zjawia się w podkrakowskich Cianowicach. Wezwały ich zaniepokojone mieszkanki pałacu z Hrabiną Woy - Mścisławską na czele.

Kiedy jeden z mieszkańców pałacu umiera w podejrzanych okolicznościach, na miejsce zostaje sprowadzony również komisarz Ewaryst Grzebinoga. Wraz z Konstancją i Dionizym rozpoczynają kolejne śledztwo.

Czy zabił ktoś z rodziny? Czy ktoś jeszcze jest w niebezpieczeństwie?

"Podwójny wstrząs" Karoliny Morawieckiej to druga część cyklu z panną Konstancją Tatarewicznówną. Akcja tej serii osadzona jest w latach 30. ubiegłego wieku. Autorka zabiera czytelnika do eleganckich wnętrz pałaców i dworów, gdzie królują dobre maniery i wytworne potrawy. Jednak i w tym eleganckim świecie dochodzi do zbrodni.

Wtedy do akcji rusza niezawodne trio, Konstancja, Dionizy i Ewaryst. Każde z nich wnosi coś innego. Konstancja jest niezwykle inteligentna i spostrzegawcza, a jej zdolności dedukcyjnych mógłby pozazdrościć nie jeden detektyw. Wiedza medyczna Dionizego również jest bardzo pomocna w śledztwach. Ewaryst jest doświadczonym komisarzem, ma doświadczenie w prowadzeniu śledztw i świetnie łączy fakty. W "Potrójnym blefie" ich ścieżki się przecięły i okazało się, że wspólne rozwiązywanie zagadek kryminalnych sprawia im wiele radości.

Karolina Morawiecka świetnie oddaje klimat tamtych czasów, gdzie lodownia jest nowinką technologiczną dostępną dla wybranych, pannie nie wypada wyjść samotnie na spacer, a możliwości kobiet są mocno ograniczone.

"Podwójny wstrząs" to bardzo udana kontynuacja serii. To kryminał z nutką humoru ze świetnie zarysowanym tłem historyczno- społecznym. Czyta się przyjemnie i szybko. Idealna lektura na wolny wieczór.

„Jak to możliwe – zastanawiał się – że wszystkie symptomy wzajemnie się wykluczają, a to, co ewentualnie wchodziłoby w grę, jest zwyczajnie niemożliwe?”.

Nie czas na odpoczynek, gdy kolejne śledztwo wzywa! Ledwo czytelnik otrząsnął się po „Potrójnym blefie”, to Karolina Morawiecka serwuje „Podwójny wstrząs”. Samozwańcze, aczkolwiek już o uznanej renomie, śledcze trio w osobach Konstancji Tatarewiczówny, Dionizego Porckolanko i Ewarysta Grzebinogi udaje się do Cianowic, by rozwiązać kolejną zagadkę.

Podkrakowskie Cianowice to okazały pałac dość charyzmatycznej hrabiny Marii Wacławy Woy-Mścisławskiej oraz jej rodziny, która niekoniecznie dzieli z nią podobieństwo charakterologiczne. A niektórzy nawet przysparzają szeregu trosk. Przebywanie w ich towarzystwie sprzyja rozmowom o świecie przyszłości, pełnym telefonów, automobili, lodowni i innych awangardowych wynalazków. Ale też nadchodzi czas na rozmowy o kwestiach ostatecznych, zwłaszcza gdy dochodzi do śmierci jednego z domowników. Śmierci, jak zawsze niespodziewanej, nieco teatralnej, ale szokującej niemożebnie. I pozostawiającej sporo wątpliwości.

„Żałoba otwiera usta. Ludzie od zawsze mają wewnętrzną potrzebę, by opowiadać o tych, którzy bezpowrotnie odeszli”.

Relacje rodzinne ulegają zagęszczeniu, niektórzy nerwowo tuszują to gadulstwem, inni skłaniają się ku małomówności a ostatni – uparcie tkwią w swojej niewidzialności. A paniami wstrząsa cały wachlarz burzliwych dolegliwości – od ogólnego osłabienia, migren, omdlewań a po sercowe palpitacje. Ale od czego jest doktor Porckolanko, Luminal i najnowszy wynalazek medycyny, czyli aspiryna, która nad wyraz skutecznie koi zszargane kobiece nerwy. Testamentowe postanowienia jasno mówią o spadkobiercach i bogactwie, którym nie każdy chce się dzielić. Ale jak przekuć podejrzenia w pewność? Czy ponownie trzeba będzie zastawić pułapkę na mordercę?

Jakże bacznie trzeba czytać książki Karoliny Morawieckiej! Wszystko ma znaczenie, nie ma słów niepotrzebnych! „Podwójny wstrząs” jest napisany z dużą dozą epokowej elegancji, z dbałością o szczegóły na wielu płaszczyznach i – w końcu – z wyrafinowaną zagadką, nad rozwiązaniem której szare komórki będą musiały pracować z pełną mocą. Książka jest pełna smaczków architektonicznych i fascynacji wynalazkami, które współcześnie są codziennością. A o urodzie filmowej bohaterów jeszcze chyba nie wspominałam? O ich ciętych ripostach, czy z pozoru niewinnych pytaniach, w których nie wiadomo czy przeważa troska czy żądza pieniądza…

Otóż – w historiach kryminalnych trzeba wiedzieć kogo, ale – przede wszystkim – w jaki sposób pytać. Szybko może się okazać, że ktoś w dobrej wierze ogólnie mówi prawdę, lecz już w szczegółach ta prawda zaczyna mocno kuleć. Codzienne rytuały jedzeniowe i słowotok kucharzy oraz służących mogą rzucać nowe światło na śledztwo. W rezultacie alibi domowników będzie się kruszyć jak najlepsze herbatniki…

W życiu naszego trio śledczego też dzieje się ciekawie. Niewątpliwie, Dionizy Porckolanko zyskuje renomę dzięki aspirynie i jest coraz milej widziany na salonach. A jego niesforny loczek tylko dodaje mu uroku. Przed Konstancją ciężki wybór życiowej ścieżki – wszak miała zostać kobietą nauki i prowadzić niekończące się filozoficzne dysputy w naukowym środowisku. Ale tymczasem detektywistyczna żyłka, która wykiełkowała podczas ostatniego śledztwa, nie odpuszcza i korci coraz bardziej. Ewaryst Grzebinoga ma ewidentny problem ze skupieniem się na pracy. Targają nim rozterki życiowe, których ani kawa, papierosy ani doskonałe śniadania u Hawełki nie są w stanie zaradzić.

„Cóż to za świat, w którym prawa może i są równe dla wszystkich, ale równe szanse to mrzonka?”.

Każde z nich wnosi do śledztwa coś od siebie. Konstancja – logikę i dziki upór, Dionizy – niuanse medyczne a Ewaryst – doświadczenie policyjne. Na szczęście śledczy pamiętają, że morderca zawsze popełnia błąd. Zawsze.

„Podwójny wstrząs” to gratka dla tych, którzy lubują się w kryminałach retro i śledztwach opartych na dedukcji. Docenicie z pewnością ciekawe osobowości, plotki z życia wyższych sfer, nutkę awangardy oraz walkę na argumenty i fakty podczas trudów śledztwa.

„Podwójny wstrząs” Karoliny Morawieckiej to drugi tom serii w stylu retro kryminału, w którym śledzimy losy wyjątkowej panny Konstancji, młodego medyka Dionizego i doświadczonego komisarza Ewarysta.

Akcja nadal rozgrywa się w urokliwych okolicach Ojcowa, a tym razem dochodzi do skandalicznej sytuacji w niedalekim pałacu w Cianowicach, która choć pozornie zażegnana, za chwilę zaowocuje w kryminalne i zaskakujące wydarzenia.

Nie zdradzam fabuły, uważam, że takie książki najlepiej czytać skacząc na głęboką wodę :D I jeśli nie czytałeś/czytałaś pierwszego tomu, czyli „Potrójnego blefu”, choć pewnie trochę kontekstu, co do samych głównych bohaterów, by umknęło, sama przyjemność z rozwiązywania zagadki kryminalnej, powinna być satysfakcjonująca.

Książkę czyta się niezwykle przyjemnie. Postaci są sympatyczne, związaliśmy się z ich losami już w poprzednim tomie. Nowi bohaterowie są wręcz momentami przerysowani, trochę tu też komizmu sytuacyjnego i postaciowego, ale to tylko dodaje spektakularności całej zagadce. Cały klimat tchnie naszą polską Christie.

Akcja rozgrywa się w przepięknej okolicy, której opisy znakomicie urozmaicają narrację. Rozwija się powoli wątek romantyczny, który wydaje się być naprawdę udanym i liczę, że w kolejnych częściach (trzymam kciuki żeby były :D) dowiemy się o nim jeszcze więcej. Samej fabule bogactwa dodaje bogaty kontekst historyczno-kulturowy, z odniesieniami do życia społecznego, gwiazd i sztuki z okresu dwudziestolecia międzywojennego, ten klimat da się odczuć.

Była to bardzo sympatyczna lektura, idealna na relaksujące popołudnie, zostawiająca czytelnika w wyśmienitym humorze. Aczkolwiek ostrzegam, że nie jest to pozycja dla osób zaprawionych w kryminałach i szukających w lekturze stymulacji szarych komórek w zakresie rozwiązywania tajemnic.

1932 rok, w okolicach Ojcowa mieszkanki pałacu podkrakowskich Cianowic są mocno zaniepokojeni pewnymi wydarzeniami. Na pomoc wzywają dociekliwą Konstancję i Dionizego, medyka, który bądź co bądź może się przydać, zwłaszcza gdy kobietom dokuczają nawracające migreny, może będzie posiadał jakieś magiczne tabletki.

Niebawem dochodzi do dwóch śmier*ci, starszej kobiety i młodszego mężczyzny. Kto dopuścił się tak okrutnych czynów i czy przypadkiem nie dojdzie do kolejnej zbrodni.

Czy tylko mi sie wydaje, że ta powieść to taka polska wersja kryminału Agathy Christie?

Dwójka dociekliwych cywilów zostaje wyciągniętych w sam środek zbrodni. Tropy prowadzą w ślepe uliczki, a podejrzanym może być każdy. Akcja toczy się powoli, a dla mnie dodatkowym plusem jest jej miejsce. Mam sentyment do okolic Ojcowa bo nieopodal się wychowywałam, co prawda w innych latach ale zawsze 😉

Zawiłe śledztwo, dużo fałszywych tropów i dobrze rozbudowany wątek obyczajowy, zwłaszcza zmieniająca się relacja między Konstancją, a Dionizym.

Może i nie ma jakiś szalonych, zapierających dech w piersiach wydarzeń ale podobnie jak królowa kryminału, autorka stworzyła przyjemną fabułę osadzoną w okresie międzywojennym. Humor też się pojawia, chociaż tak w umiarkowanej ilości. Okazuje się, że to nie pierwsza książka z serii i chętnie sięgnę po poprzednią. Polecam.