Piąte przykazanie. Dioniza Remańska. Tom 3

Znacie Dionizę Remańską? Poznałam ją trzy tomy temu i wspólna przygoda trwa nadal. Nadeszła kolej na najnowszą część przygód pani detektyw. Czy okazała się ona równie dobra co poprzednie?

'(...) i nagle zrozumiał, jak niszczącą siłą potrafi być nienawiść. Nie mógł dopuścić, by jeszcze kiedyś wzięła go w swe władanie. Nie chciał tak żyć.'

Diona jest świeżo po otwarciu swojej własnej agencji detektywistycznej. Niespodziewanie w biurze pojawia się pierwsza klienta. Prosi o odnalezienie syna, który był znienawidzonym mieszkańcem Osin. Czy chłopak żyje? Dlaczego mieszkańcy osady go nie tolerowali i nikt nie przejął się jego zaginięciem?

Historia ma wiele ścieżek do odnalezienia rozwiązania. Z jednej strony mamy zaginięcie młodego chłopaka, z drugiej zaś morderstwo miejscowego proboszcza. Czy obie sprawy są za sobą powiązane?

Molestowanie dzieci przez członków kościoła to w ostatnim czasie dość głośny temat. W tej historii jest to także jeden z wątków. Nie ukrywam, ciężko czyta się tego typu rzeczy, ponieważ samo wyobrażenie sobie takich czynów jest trudne. Normalny człowiek z pewnością nie jest sobie w stanie wyobrazić co siedzi w głowie zwyrodnialca, który krzywdzi dzieci dla własnej przyjemności. Kto w takim razie zabił proboszcza?

'Brak obowiązków wywołuje nudę, a nuda sprawia, że ludzie łatwo ulegają pokusom.'

Historia trzyma poziom i nie odstaje od poprzednich tomów. Na tę chwilę wydaje mi się, że ze względu na tematykę ta część serii była najbardziej wciągająca, ale jednocześnie trudniejsza. Niełatwo jest powiedzieć, że historia była świetna, ale książka na pewno. Polecam!

'No cóż, nigdy nie zrobiłaby kariery w dyplomacji, a okazywanie współczucia i te wszystkie słowa otuchy nie były jej mocną stroną.'

"Nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe". Sentencja ta wprost idealnie wpisuje się w fabułę trzeciej powieści o Dionizie Remańskiej, która jako prywatny detektyw otrzymuje zlecenie odnalezienia jednego z mieszkańców Osin. Dionka niczym Herkules Poirot rusza na zwiad, i sprawa która z pozoru wydaje się jej prosta do rozstrzygnięcia, z dnia na dzień coraz bardziej się komplikuje a na jaw wychodzą brudne grzeszki mieszkańców i co zaskakujące proboszcza...

Autorka stworzyła bardzo dobrą powieść kryminalno – obyczajową. Z jednej strony przedstawia nam społeczność zamieszkująca małą miejscowość, która rządzi się swoimi prawami. Z drugiej pojawia się wątek morderstwa. Im dalej w głąb, tym akcja nabiera tempa, a podejrzanym może być każdy bo...wszyscy mieszkańcy Osin milczą...

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Hanny Greń i z postacią Dionki. W "Piątym przykazaniu" Greń przedstawia po pierwsze "małą" społeczność, która w chwili zagrożenia potrafiła się zjednoczyć. Ale pamiętajmy, że w takiej sytuacji zawsze znajdzie się to jedno słabe ogniwo. Po drugie kwestię molestowania nieletnich. Robi to w sposób subtelny, jednak nie zmienia to faktu, że temat ten nadal budzi wielkie emocje.

Czy polecam książkę? Tak, jak najbardziej. Jest bardzo dobrze "skrojona" i nie znudzi was, aż do ostatniej strony.

Znacie książki autorki? A serię z Dionizą Remańską? Jeśli nie, to serdecznie Wam polecam.

To moje trzecie spotkanie z przygodami Dionizy, młodej detektyw, która dostaje zlecenie od zaniepokojonej matki, której syn zaginął pół roku wcześniej w niedaleko położnej wsi Osiny. Dioniza przyjmuje zlecenie i tym razem także może liczyć na pomoc zarówno starszych sierżantów Lipskich jak i emerytowanego Roberta Gredtke. Dodatkowo, w trakcie poszukiwań dowiaduje się, że w Osinach nowy proboszcz, zostaje zabity. A na wierzch wychodzą także inne fakty z życia mieszkańców małej wsi. Czy Diona da radę i tym razem odkryć wszystkie tajemnice?

Uważam, że z każdą częścią podoba mi się bardziej. Tym razem poruszone zostały tematy, które są dość na czasie i które na pewno zostają z czytelnikiem na dłużej. Mamy tu szantaże, pedofilie, a także ślepe zapatrzenie w instytucję kościoła. Czyta się tę część niesamowicie szybko, bo po prostu chcemy dowiedzieć się co takiego wydarzyło się w Osinach i dlaczego wszystko jest takie tragiczne w skutkach. Dla mnie bardzo dobry kryminał, który serdecznie Wam polecam.

„Piąte przykazanie” to pierwsza książka Hanny Greń, która trafiła w moje ręce. Jest to trzecia część serii, jednak nie odczułam braku znajomości wcześniejszych tomów.

Główną bohaterką jest Dioniza Remańska – była policjantka, która aktualnie jest prywatnym detektywem. Kolejne zlecenie, które trafia do agencji dotyczy zaginięcia młodego chłopaka, którego matka jest pewna, że jej syn nie żyje. Wspólnie z Dionizą trafiamy w świetnie wykreowany przez autorkę duszny i hermetyczny klimat małej miejscowości. Mieszkańcy są jakby związani zmową milczenia, i każdy skrywa mniejsze lub większe grzechy. W tym samym czasie policja prowadzi sprawę morderstwa miejscowego proboszcza i zaginięcia wikarego. Przez niemal całą książkę ciężko wytypować sprawcę. Również dlatego, że pojawia się sporo wątków obyczajowych, co mnie wybijało z wątku kryminalnego.

Książkę polecam tym, którzy lubią klimatyczne kryminały, z wyraźnym wątkiem obyczajowym i z niespiesznym tempem akcji.

Pomiędzy skrajem piekła i nieba

„(…) najczęściej skraj nieba jest jednocześnie skrajem piekła, bo w życiu nie można być trochę, żeby zasłużyć na miano dobrego człowieka”.

Osiny to kolejna mała hermetyczna miejscowość, pełna zagadek, w cyklu „Doniza Remańska” Hanny Greń, gdzie brudy pierze się we własnym domu, sprawiedliwości dochodzi się na własnym podwórku, a karę wymierza we własnym środowisku. Jeżeli dochodzi do morderstwa, milczy cała wieś, chroniąc swoje tajemnice, skutecznie komplikując dochodzenie policji. Pomimo że obcych trzyma się na dystans, a mieszkańcy milczą, to dla Dionizy Remańskiej nie stanowi to przeszkody, której nie mogłaby pokonać. Dla niej nie ma spraw niemożliwych, nic się przed nią nie ukryje.

Kilka miesięcy wcześniej zaginął chłopak, którego nie lubiła cała wieś, teraz w niewyjaśnionych okolicznościach zniknął wikary, a proboszcz uwielbiany przez niektóre mieszkanki wsi został zamordowany. Czy wszystkie te sprawy w jakiś sposób się łączą ? Przed byłą policjantką, teraz już prywatną panią detektyw, rozwiązanie zagadki stanowi nie lada wyzwanie, zwłaszcza że prokurator za nią nie przepada a nowy komendant posterunku, został negatywnie do niej nastawiony. Jedynie może liczyć na pomoc aspirantów Lipskich, z których jeden z nich widzi w niej kandydatkę na partnerkę życiową, a drugi na synową.

Główna bohaterka jest wyrazistą postacią, ale nie budzi sympatii. Doniza nie należy do osób, które się lubi i kibicuje jej poczynaniom, gdyż empatia i subtelność są jej obce. Momentami wręcz mnie irytowała, więc nawet nie wiem, czy chciałam, żeby jej się udało. Mówi i myśli nie przebierając w słowach. Jest krnąbrna, niecierpliwa i znacznie bardziej dojrzała niż wykazuje metryka. Sądzę, że taka kreacja bohaterki jest zamierzona i dobrze przez autorkę przemyślana.

„Piąte przykazanie”, to dobry kryminał z pomysłem, który jak zwykle u Pani Greń, ma rozbudowane tło obyczajowe. Autorka nie boi się poruszać w swoich książkach aktualnych problemów społecznych i głośno o nich mówić, z właściwym dla siebie poczuciem humoru.

Polecam czytanie serii po kolei, chociaż każde śledztwo ma swój początek i koniec w danej części, a autorka w każdej kolejnej nawiązuje do poprzednich zdarzeń, to losy Dionizy są kontynuacją i podążają swoim torem. Mimo że tym razem, ciężar fabuły został przeniesiony na postać Donizy, to nie doczekałam się istotnych zmian w życiu prywatnym dziewczyny, pewnie dlatego, że pozostały jeszcze dwa tomy serii.

Jedyny minus no może dwa. Historia opowiedziana przez autorkę byłaby dużo ciekawsza, gdyby nie było w niej tyle gadania i rozmyślań, oraz po raz kolejny, co staje się już normą, w książkach Pani Hani Greń ubolewania nad byłymi pracownikami SB, jak to paskudnie zostali potraktowani przez państwo. Nie wiem, jak było, zapewne mąż autorki były policjant, jest lepiej ode mnie w tym temacie zorientowany, ale jeżeli coś się w kółko powtarza, można się tym w końcu znużyć.

„Piąte przykazanie” jest to powieść o przywarach, które dręczą społeczeństwa, szczególnie te małe, gdzie wszyscy milczą i chronią swoje tajemnice. Hermetyczność wioski na dłuższą metę okazuje się jednak nietrwała, a maleńki wyłom w murze zmowy milczenia pociąga za sobą lawinę mrocznych sekretów, które wypełzają ze wszystkich zakamarków. Książka jest ciekawa, ale nie ma w niej nic wyróżniającego, mnóstwo w tej powieści stereotypów, o których nie da się pisać bez spoilerowania. Świetna rozrywka na długie jesienne wieczory, ciekawa zagadka kryminalna w parze z wierzeniami ludowymi. Z kategorii tych lżejszych, szczególnie wielbiciele charakterystycznego stylu autorki powinni być usatysfakcjonowani.

„Trochę dobry to za mało, podobnie jak trochę przyzwoity czy trochę uczciwy. Za mało, by zasłużyć na niebo i za dużo, by znaleźć się w piekle”.